Το να υπάρχεις είναι αυτό: μια ξαφνική έκρηξη χαράς, έτσι, για το τίποτα

Share Button

Η Φιλομήλα Λαπατά, συγγραφέας του best seller ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 1 − Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, επανέρχεται με την αυτοτελή συνέχεια, με τίτλο ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 2 − Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ. Με βασική ηρωίδα την Ελισάβετ Δούκα, η Φιλομήλα Λαπατά θα ξετυλίξει μια ιστορία με περιπέτειες, πάθη και καταστροφικά μυστικά μιας μεγαλοαστικής οικογένειας της Αθήνας του 19ου αιώνα, συνθέτοντας μια γοητευτική γκραβούρα της εποχής ανάμεσα στο 1840 και το 1875. Ένα βιβλίο πλούσιο σε ιστορικές αναφορές και άρωμα εποχής.

Λίγα λόγια από την ηρωίδα της συγγραφέως:

Είμαι η Ελισάβετ Βογιατζόγλου, το γένος Δούκα, γεννήθηκα το 1843 στην Αθήνα και είμαι καρπός δύο ανθρώπων που στην αρχή μισήθηκαν, κατόπιν αγαπήθηκαν και γλίστρησαν ο ένας μέσα στον άλλο με έναν τέλειο ρυθμό, τελείως δικό τους. Με έχουν γεννήσει εκείνοι οι δυο ατελείς και βασανισμένοι. Είμαι ο καρπός ενός ετεροχρονισμένου έρωτα, ενός ετεροχρονισμένου πάθους. Και συχνά αναρωτιέμαι αν είμαι μόνο αυτό.

Και λέω: Όχι, είμαι πολύ περισσότερα, γιατί, απ’ ό,τι έχει συμβεί πριν από εμένα, πριν γεννηθώ, φέρω τα ίχνη. Κουβαλάω τον πόνο των προηγούμενων γενεών, κατάλοιπα της ζωής των προγόνων μου, κατάλοιπα πράξεων, επιλογών και συνεπειών, που συνέβησαν στη ζωή τους. Όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα στη μυστική αρχιτεκτονική των οστών μου. Τίποτα τυχαίο. Τίποτα περισσευούμενο. Τίποτα να λείπει. Σαν όλα αυτά που έζησα και συνεχίζω να ζω να υπήρχαν ήδη πολύ πριν γεννηθώ εγώ και να τα κληρονόμησα.

Είμαι πολύ περισσότερα, γιατί η ταυτότητα δεν είναι ένα κλειστό μοτίβο με το οποίο γεννιόμαστε. Είναι μια διαδικασία που διαρκεί ολόκληρη τη ζωή μας. Το πρόσωπό μας σχηματίζεται από τη γλώσσα μας, από τις σκέψεις μας, από την αντίληψή μας για το τι είμαστε και το τι είναι ο κόσμος γύρω μας.

Είμαι όσα έκανα μέχρι τώρα στη ζωή μου, αλλά και όλα αυτά που δεν έχω κάνει. Όλα όσα κέρδισα, αλλά και όλα όσα έχασα. Όλα όσα ονειρεύτηκα και πραγματοποίησα, αλλά και όλα όσα δεν κατόρθωσα. Όσα σωστά έχω κάνει, αλλά και όλα τα λάθη μου. Είμαι όλες οι παρουσίες και όλες οι απουσίες συγχρόνως. Είμαι όσα έχουν ήδη συμβεί, αλλά και αυτά που θα συμβούν στο μέλλον.

Έβαλα τα γεγονότα που έζησα σε λίστα ανασκόπησης. Θραύσματα από το παρελθόν με καλούν να τα συναρμολογήσω. Ο νους μου είναι κολλημένος στα παλιά. Το παρελθόν με διεκδικεί. Ο θησαυρός της ζωής μου είναι θαμμένος στα ημερολόγια της οικογένειάς μου. Είναι κρυμμένος στις αφηγήσεις που ταξιδεύοντας στον χρόνο φτάνουν ως εμένα. Αυτές τις ιστορίες η κόρη μου, η Σκαρλάτη Βογιατζόγλου, ζητάει επανειλημμένως να τις ακούει, κι έτσι ζωντανεύω σε ενεστώτα χρόνο τον πυρήνα της ζωής μου.

Πέρασα πολλά, κάποια καλά και άξια, άλλα αρκετά δυσάρεστα. Οι επιλογές μου δεν ήταν πάντα οι σωστές. Οι συνέπειές τους υπήρξαν καταστροφικές. Είναι, όμως, αδύνατον να ελέγχουμε τον εαυτό μας κάθε δευτερόλεπτο. Έρχονται στιγμές στη ζωή, που ο φόβος, ο έρωτας, η ανάγκη για επαφή, η τρέλα παίρνουν το πάνω χέρι. Και πάντα η ζωή ξανά και ξανά μας φέρνει αντιμέτωπους με τα προβλήματα που δεν έχουμε κατορθώσει να λύσουμε.

Ένας δρόμος ενηλικίωσης ήταν και συνεχίζει να είναι ο δικός μου, ωρίμανσης, ανάπτυξης και διαρκούς εξέλιξης, συνειδητοποίησης και αυτογνωσίας. Δεν είναι όλα τέλεια στον γάμο μου. Υπάρχει, άραγε, τελειότητα; Ζήσαμε εμπόλεμοι οι δυο μας τρία χρόνια στο ίδιο σπίτι, στην ίδια ζωή, στην ίδια αγάπη. Στερηθήκαμε πολλά και χάσαμε άλλα τόσα: λόγια, όρκους, βλέμματα, χάδια… Και όταν τα βρήκαμε, ακόμα και τότε, δεν μας δόθηκαν με πληθώρα. Τα φτιάχνουμε με κόπο. Πολλά μάς χωρίζουν και πολλά μάς ενώνουν. Δεν γίνονται θαύματα από τη μια στιγμή στην άλλη. Η ζωή δεν είναι μόνο μια ευθεία γραμμή. Είναι ουτοπία το «… και ζήσανε αυτοί καλά…» γιατί πότε η πραγματική ζωή είναι έτσι;

Αλλά ζω, αγωνίζομαι καθημερινά για το καλύτερο μέσα στις δυνατότητές μου, προσπαθώ να μη βλάψω τον εαυτό μου, φροντίζω για το καλό παράδειγμα και την πνευματική, συναισθηματική και ηθική κληρονομιά που θ’ αφήσω στα παιδιά μου και στα παιδιά των παιδιών μου. Μια πλήρης αποδοχή της ζωής, των εντάσεών της, των δυσκολιών της, των δυσάρεστων εκπλήξεών της με συμφιλιώνει με τον εαυτό μου. Κι έχω πάντα την αίσθηση του θαύματος ότι είναι απλώς η επίγνωση που δημιουργεί την ομορφιά της ζωής.

Λέω, λοιπόν:

Ευτυχής όποιος μπορεί να δει αυτό που δεν φαίνεται.

Ευτυχής όποιος μπορεί να ενώσει αυτό που δεν ενώνεται.

Ευτυχής όποιος στο εμφανές μπορεί να δει το μυστήριο του κόσμου και τους μυστικούς δεσμούς των πραγμάτων.

Ευτυχής όποιος μπορεί να ενώσει ό,τι είναι χωρισμένο.

Ευτυχής ο διχασμένος που μπορεί να ξαναγίνει ολόκληρος.

Δεν ήταν εύκολο να καταγράψω την ιστορία μου στα ημερολόγιά μου, μαρτυρία για τις επόμενες γενιές της οικογένειας. Δεν ήταν εύκολο να τη διηγηθώ σε όποιον δεν έχει νιώσει ότι το να υπάρχεις είναι αυτό: μια ξαφνική έκρηξη χαράς, έτσι, για το τίποτα.

Δεν ήταν εύκολο να διηγηθώ αυτή την ιστορία σε όποιον δεν γνωρίζει αυτή την πόλη, το παρελθόν της, τα τερτίπια της, τη μυρωδιά της νύχτας όταν πέφτει πάνω στις ρούγες της, όταν τη σκεπάζει η απογευματινή μελαγχολία, όταν πυρώνει ο ήλιος τις πέτρες της, όταν τα χρώματα της αυγής βάφουν χρυσά τα αρχαία απομεινάρια της.

Δεν ήταν εύκολο να τη διηγηθώ σε όποιον δεν έχει συμπονέσει αυτή την πόλη για τα πάθη της και δεν έχει νιώσει περήφανος με τους θριάμβους της.

Για την Αθήνα μιλάω. Τη μάγισσα. Τη γη μου. Τη γη των προγόνων μου.

Αθήνα, Ιανουάριος 2018

ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 2 – Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ

Υπάρχουν κάτι στιγμές έσχατες, που αλλάζουν τη ζωή. Όχι μόνο τη δική σου, αλλά και όσων βρίσκονται γύρω σου. Και υπαίτιος είσαι εσύ. Κατόπιν, τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο.

Η κρίση που ξεσπά στο πολιτικό μέτωπο της Ελλάδας του 1843 και συνεχίζεται στα επόμενα χρόνια εισβάλλει και στην προσωπική ζωή μιας σπουδαίας οικογένειας της μετεπαναστατικής Αθήνας, με αποτέλεσμα η απόγονος Ελισάβετ Δούκα, φιγούρα ακριβοθώρητη, διάφανη όπως το υγρό στοιχείο, που είχε τη δύναμη με την αφτιασίδωτη ποιότητά της να βγάζει τους Αθηναίους από την καθημερινότητα, διχασμένη ερωτικά, να υποπέσει σε ένα μεγάλο «λάθος» το οποίο σημαδεύει ανεξίτηλα και με τραγικές συνέπειες τη ζωή πολλών προσώπων…

Η Φιλομήλα Λαπατά, με πρόθεση κοινωνικής ακτινοσκόπησης και με επιμέρους ήρωες που έχουν λόγο, αναπαριστά μια γκραβούρα της Αθήνας του 1840-1875 σε ένα αυτοτελές, πολυπρόσωπο, απολαυστικό και απρόβλεπτο μυθιστόρημα πάνω στον διχασμό: εσωτερικό, πολιτικό, ερωτικό. Υπαρξιακοί προβληματισμοί, ηθικά διλήμματα και η αιώνια πάλη του Καλού με το Κακό γύρω από τις έννοιες της ταυτότητας, της πατρίδας και της οικογένειας. Επιμέρους γεγονότα που δένουν με την κεντρική ιστορία, ευρηματική πλοκή και φαντασμαγορικοί χαρακτήρες, ελαττωματικοί καλοί και χαρισματικοί κακοί συνθέτουν το δεύτερο μυθιστόρημα της ιστορικής τριλογίας ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.

Share Button

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!