Μάρω Βαμβουνάκη: «Ο Παράδεισος είναι πάντα απολεσθείς»

Share Button

📖 Απόσπασμα από το βιβλίο ΕΝΑΣ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΣ ΑΝΤΡΑΣ της Μάρως Βαμβουνάκη

Δε μ’ αρέσει η λέξη κατάθλιψη που τόσο ευρέως έχει αντικαταστήσει την ωραία λέξη δυστυχία, την ωραία λέξη πένθος, την ωραία λέξη πόνος ή μελαγχολία, που κάποτε είχαν μάλιστα υμνήσει σαν θελκτικό προτέρημα οι ποιητές. Η κατάθλιψη ακούγεται όπως μια άσχημη αρρώστια, αδικαιολόγητη, λες και σε βρήκε απρόσεχτο ένας ιός, σαν να κόλλησες από την ατμόσφαιρα μια ψυχολογική γρίπη και επείγει να τη γιατρέψεις με αντιβίωση.

Δεν είναι έτσι η ζωή του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δε γίνεται να μην πονάει, να μην πενθεί, να μη μελαγχολεί στα επώδυνα που συμβαίνουν, οι υπερβολικές άμυνες είναι ψυχασθένεια, ασθένεια ακόμη και πνευματική, ανωριμότητα που σε καθηλώνει σε λάθος ηλικίες απ’ αυτήν που βρίσκεσαι, οι υπερβολικές άμυνες είναι εξωπραγματικά πράγματα. Σε τρελαίνουν οι υπερβολικές αυτοϋπνώσεις σου εναντίον του πόνου και της θλίψης, μπουκώνεις τα υδραυλικά συστήματα της καρδιάς. Η ματαίωση του πένθους πληρώνεται εν καιρώ λένε, σε εκδικείται η απώλεια που δε θρήνησες. Θέλουν σεβασμό οι τραγωδίες μας.

Αν εγώ είχα πάντως κατάθλιψη εκείνο το τρομερό καλοκαίρι που η αγάπη μου διάλεξε αλλιώς, ήταν μια κατάθλιψη στηρικτική με βοηθητικές παρενέργειες, γιατί αντί για τη συνηθισμένη αϋπνία εμένα μου χάριζε ατέλειωτους ύπνους, υπνηλίες που αποδυνάμωναν τη σφαγή της ψυχής, υποβάθμιζαν τη φρίκη του νου, βυθιζόμουν επί ώρες και ώρες σε αβυσσαλέους δίχως όνειρα ύπνους και έτσι περνούσε ο καιρός. Τουλάχιστον για το σώμα, το πέρασμα του καιρού και μάλιστα καιρού κοιμισμένου είναι ωφέλιμο.

Λένε συνήθως πως ο χρόνος γιατρεύει. Από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες για τα βάσανα του ανθρώπου είναι αυτή ακριβώς. Εκεί σε πάει και η ενοχλητικά επαναλαμβανόμενη συμβουλή τού «κάνε υπομονή», του «θα περάσει». Όταν εμένα μου τα λένε αυτά εκνευρίζομαι, σαν να θέλουν να με ξεφορτωθούν. Πετάνε μια κοινοτοπία για να με κάνουν πέρα. Εμένα και την γκρίνια μου, εμένα και την γκίνια μου, τη στενάχωρη φάτσα μου· δε λέω, έχουν δίκιο.

Δεν το πιστεύω πάντως αυτό για τον γιατρό χρόνο. Ίσως γιατρεύει τα ελαφρότερα. Δεν το είδα στην ιστορία μου κάτι τέτοιο. Θα έλεγα μάλιστα πως, αντιθέτως, σ’ εμένα ο χρόνος υπογράμμιζε κι άλλο την απώλεια, το άγριο κενό του άντρα μου, καθάριζε κι εμφάνιζε εναργέστερη την ομορφιά και την αξία της χαμένης μου σχέσης, την αποδείκνυε ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη, η δικιά μου αθωότητα ληστεύτηκε πια, κι αυτό φέρνει απόγνωση. Τα μύρια καλά της δικιάς μας αγάπης πρόβαλαν τυραννικά νοσταλγικά. Δεν υπάρχει κόλαση σαν της μεγάλης νοσταλγίας. Νομίζω ότι και οι ιεροί συγγραφείς κατά κάποιο τρόπο κάτι τέτοιο ισχυρίζονται, πως κόλαση είναι η νοσταλγία του απόντος Θεού. Τον γνώρισες, σμίξατε, ένιωσες, και τον έχασες. Πώς να ξεχάσεις τι έζησες αν τέτοιας ποιότητας βιώματα έχασες. Ο Παράδεισος είναι πάντα απολεσθείς.

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Χρεώνεται αμαρτίες ο μεγάλος έρωτας, ή είναι αθώος σαν ανεύθυνος; Κι εγώ πια είμαι ανεύθυνη, ακαταλόγιστη, ανίδεη κι αναγκεμένη όσο ένα μωρό την πρώτη ώρα του τοκετού.

Όχι, δε με ενδιαφέρει απόψε η αμαρτία! Ούτε υποψιάζομαι πως υπάρχει τέτοια κατάσταση. Άραγε, το να αμαρτάνεις προϋποθέτει συνείδηση; Ή και ασυνείδητα τη φορτώνεσαι και την πληρώνεις μετά; Μεγάλο θέμα αλλά απόψε μάταιο… 

Ένα κορίτσι εξαφανίζεται και δε θα την βρει ποτέ ξανά κανείς, κι ας μένει κοντά στο σπίτι από όπου δραπέτευσε. Δραπέτευσε από τους παρανοϊκούς γονείς της, ερωτεύτηκε παράφορα έναν αφηρημένο άντρα, βρήκε τη φιλία που σώζει.

Μια ιστορία ζωής, θανάτου, και πάλι ζωής.

Share Button

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!