Λένα Μαντά: Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος!

Share Button

Η συγγραφέας Λένα Μαντά γράφει μια νέα σελίδα στο ημερολόγιό της.

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Χωρίς να έχω… άγνοια κινδύνου, λέω να σου γράψω κάποιες σκέψεις μου… Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα ξεσηκώσω ίσως… πάθη με αυτή μου την ανάρτηση, εγώ όμως θα το τολμήσω!

Σκεφτόμουν το εμβόλιο που περιμένουμε… Ξέρεις, αυτό που θα μας ξεφορτώσει από τον διάβολο που τόσους μήμες σφετερίστηκε τις ζωές μας, αλλοίωσε την καθημερινότητά μας και γενικά… άνω κάτω μας έκανε ο τρισκατάρατος!

Και μη μου κάνεις ερώτηση του τύπου «εσύ θα το κάνεις;», γιατί θα σου πω καμιά βαριά κουβέντα και θα χαλάσουμε τις καρδιές μας! Φυσικά και θα το κάνω! Τρέχοντας θα το κάνω! Χωρίς φόβο και με πολύ πάθος θα το κάνω!

Ξέρω, βέβαια, ότι υπάρχουν πολλοί που αρνούνται και δεν θέλω να πείσω κανέναν, όπως κανείς δεν μπορεί να πείσει εμένα! Γι’ αυτό και, όπως είπαν, το εμβόλιο –προς το παρόν τουλάχιστον– δεν είναι υποχρεωτικό! Αλλά δεν θέλω ν’ ακούσω για μια ακόμα φορά σενάρια συνωμοσίας ή τερατολογίες για ουρές που θα φυτρώσουν ως παρενέργεια! Ούτε για τσιπάκια παρακολούθησης που θα εμφυτευτούν έχω την ψυχική δύναμη ν’ ακούσω! Το πόσο νοιάζει τις μυστικές υπηρεσίες του πλανήτη από πού αγοράζω κρέας και λαχανικά ή πώς φτιάχνω τον μουσακά δεν λέγεται! Κι αν θέλεις να μου καταλογίσεις απλοϊκότητα στη σκέψη, ελεύθερα να το κάνεις, όπως ελεύθερα κι εγώ θα πάω να κάνω το εμβόλιο!

Είναι θέμα οπτικής πάντως… Σε όλα τα πράγματα, γενικώς! Όταν όλοι θεωρούσαν ότι η καραντίνα είναι φυλακή, εγώ είδα το σπίτι ως κάστρο απόρθητο από τον ιό… Ακόμα και τον ιό τον ίδιο, απ’ όταν άρχισα να σου γράφω, ως πόλεμο τον χαρακτήρισα, τώρα άρχισαν να το λένε και στα κανάλια! (Για να μην ξεχνιόμαστε!)

Έτσι και για το εμβόλιο η δική μου οπτική λέει πως είναι απαραίτητο! Όπως όλα τα εμβόλια. Μέχρι να βγουν, πέθαινε κόσμος! Μωρά που χάνονταν από μια απλή (στις μέρες μας) ιλαρά ή μια διφθερίτιδα (που μόνο ως όνομα την ξέρουμε πια) ή μια πολιομυελίτιδα που άφηνε αναπηρίες! Είχα μια θεία που νόσησε και πάντα είχε πρόβλημα στο βάδισμά της… Τη δε μητέρα μου δε θυμάμαι για ποια παιδική αρρώστια προσπαθήσαν να τη σώσουν και της έβαλαν βδέλλες… Μόνο που κάτι δεν πήγε καλά και κόντεψε να πεθάνει από αιμορραγία… Μωρό στην κούνια ήταν, όπως μου είχε πει η γιαγιά Σοφία… Πριν βγουν τα εμβόλια, η παιδική θνησιμότητα ήταν στα ύψη. Έκαναν δέκα παιδιά για να τους μείνουν τα μισά ή και λιγότερα… Και μετά ήρθαν τα εμβόλια…

Τώρα, καλό μου ημερολόγιο, μη με νευριάζεις! Τι θα πει «βγήκε γρήγορα»; Ένας ολόκληρος πλανήτης υπέφερε, ξέρεις πόσα χρήματα δόθηκαν ώστε να τρέξει η έρευνα; Πόσοι επιστήμονες δούλεψαν ακατάπαυστα; Ούτε είμαστε στο 1900 με τα πενιχρά μέσα της επιστήμης! Συγκεντρώσου λίγο, μανούλα μου, να πάμε παρακάτω!

Εν τω μεταξύ, σου λέει, για να επιτευχθεί η ανοσία της αγέλης… Αυτό πια! Καθόλου δε μου αρέσει ο όρος, λες και είμαστε λύκοι – πού είσαι, Φώσκολε, με την «Κραυγή των Λύκων»! Για να γίνει, λοιπόν, αυτή η ανοσία, πρέπει να εμβολιαστεί το 70% του πληθυσμού… Διαφορετικά, εμείς που θα το κάνουμε ουσιαστικά θα προστατεύουμε και τους υπόλοιπους; Μπα… Γιατί δεν είναι σίγουρο ότι δε θα μεταφέρουμε τον ιό! Δε θα νοσούμε εμείς, αλλά θα μεταφέρουμε! (Πώς λέμε «εκτελούνται μεταφοραί»; Αυτό!)

Τώρα τι λέξη ήταν αυτή που είπες; Πειραματόζωα δεν είμαστε εμείς, όταν για το εμβόλιο έχουν βάλει την υπογραφή τους τόσοι επιστήμονες! Πειραματόζωα ήταν οι 80.000 εθελοντές που το έκαναν πρώτοι και χωρίς καμία εγγύηση! (Αυτούς πολύ τους θαυμάζω, να ξέρεις, και ομολογώ ότι εγώ δε θα το έκανα!)

Επίσης, είναι και κάτι άλλο που μου τρώει το μυαλό εδώ και τόσες μέρες. Ψάχνω στο ίντερνετ, ακούω τους επιστήμονες (οι οποίοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την ασφάλεια του εμβολίου) και σκέφτομαι… Τι περιθώρια έχω να μην το κάνω; Οι πνεύμονες του Γιώργου υπολειτουργούν μετά την εγχείρηση που έκανε πριν από τέσσερα χρόνια. Ο κορονοδιάβολος θα τον στείλει σαν ψέμα… Κι εμένα ίσως… Πόσο θα ζω μέσα στον φόβο; Για πόσο ακόμα θα μένω κλεισμένη στο σπίτι; Μήπως είναι μονόδρομος; Μήπως τελικά φτάνουμε (στην κυριολεξία!) στο «Ελευθερία ή Θάνατος»;

Γι’ αυτό σου λέω… Επειδή εμείς οι Έλληνες δεν τον έχουμε δύσκολο τον καβγά και τον διχασμό, και το βλέπω ότι θ’ αρχίσουμε να τρωγόμαστε και για το εμβόλιο (είναι και τα νεύρα όλων χάλια), ο καθένας μπορεί να μιλήσει μόνο για τον εαυτό του και να πάρει το βάρος της απόφασης…

Έρχονται γιορτές. Χριστούγεννα και μαζί μια καινούργια χρονιά. Φτάσαμε ως εδώ με αγωνία, άγχος, πίκρα και μοναξιά. Δε θέλω να συνεχίσω να ζω έτσι… Γι’ αυτό, μόλις έρθει η σειρά μου, θα τρέξω να κάνω το εμβόλιο… Εγώ… Μόνο για μένα μιλάω. Δική μου η απόφαση… Δική μου και η ευθύνη…

Ας σωπάσουμε, λοιπόν, όλοι… Ενός λεπτού σιγή ως φόρο τιμής σε όσους έφυγαν τόσο άδικα… Ενός λεπτού σιγή για όλους όσοι θα περάσουν τις γιορτές στα νοσοκομεία είτε ως γιατροί, νοσηλευτές κ.λπ. είτε (ακόμα χειρότερα) ως ασθενείς… Ενός λεπτού σιγή και για όλους όσοι είδαν κόπους μιας ζωής να γίνονται βορά του θηρίου… Κι ενός λεπτού σιγή για την ελπίδα πως το εμβόλιο θα μας δώσει πίσω τις ζωές μας, την αξιοπρέπειά μας, τις δουλειές μας και ό,τι άλλο μάς στέρησε ο κορονοδιάβολος… Γι’ αυτό θα κάνω το εμβόλιο…

Δες το τελευταίο βιβλίο της «Οι τρεις άσοι»!

Γεννήθηκαν και οι τρεις την πρώτη του μηνός. Στα δέκα τους χρόνια συναντήθηκαν τυχαία μια νύχτα σ’ ένα αστυνομικό τμήμα κι έγιναν αχώριστοι από ιδιοτροπία της μοίρας. Ήταν πλέον Οι τρεις Άσοι. Πήραν δρόμους που τους έφεραν αντιμέτωπους και το μόνο τους μέλημα ήταν να διαφυλάξουν εκείνη την αλλόκοτη φιλία. Ένας ιερέας, ένας αστυνομικός κι ένας νονός της νύχτας… Τι πιθανότητες είχαν να συνεχίσουν την παράλληλη πορεία τους; Δοκιμάστηκαν σκληρά σε κάθε τους βήμα, αλλά άντεξαν. Μέχρι που μια Ντάμα ανακάτεψε ύπουλα την τράπουλα και έστησε το παιχνίδι.
Η μοίρα αποφάσισε να ρίξει ξανά τα χαρτιά όπως εκείνη ήθελε. Κράτησε στο μανίκι της κρυμμένους τρεις Άσους…

71η ΧΙΛΙΑΔΑ

Share Button

The Author

Λένα Μαντά

Η ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νηπιαγωγός χωρίς ποτέ να θελήσει να ασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα. Επί τρία χρόνια είχε δικό της θίασο κουκλοθέατρου, με έργα δικής της συγγραφής. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε τοπικές εφημερίδες και για δύο χρόνια διετέλεσε διευθύντρια προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό των βορείων προαστίων. Είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά και μένει μόνιμα στο Καπανδρίτι. Βραβεύτηκε «Συγγραφέας της Χρονιάς» το 2009 και το 2011 από το περιοδικό Life & Style. To 2016 της απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ηρωίδα-Έμπνευση», για το μυθιστόρημά της ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα ισπανικά, στα τουρκικά, στα κινεζικά, στα αλβανικά, στα σερβικά και στα βουλγαρικά, ενώ συνολικά έχουν πουλήσει περισσότερο από 2 εκατομμύρια αντίτυπα στην Ελλάδα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί δεκαέξι µυθιστορήµατά της, καθώς και δύο συλλογές διηγηµάτων.