Η Λένα Μαντά μας μιλά για την Καίτη Οικονόμου!

Share Button

Λίγα λόγια από μένα…
Κάθε φορά που μιλάω για την Καίτη Οικονόμου, η συναισθηματική φόρτιση είναι έντονη. Είναι και θα είναι πάντα η Καίτη μου…
Τη γνώρισα μόλις ήρθε στις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ με τη Λευκή ορχιδέα της. Κάναμε μαζί την πρώτη μας μικρή περιοδεία στην Κρήτη και περάσαμε τόσο καλά που το επαναλάβαμε και την επόμενη χρονιά, με περισσότερα γέλια. Γιατί με την Καίτη γελούσαμε πολύ…
Το Δράκος στο χιόνι είναι το πρώτο της βιβλίο που διάβασα. Μας το έδωσε η ίδια, σ’ εμένα και στον Γιώργο, και η ιδιόχειρη αφιέρωσή της είναι προς τον άντρα μου. Δίκαιο. Ένα βιβλίο που γράφτηκε και αφιερώθηκε σ’ έναν άντρα, τον δικό της Δράκο, τον Γιάννη της, δόθηκε σ’ έναν άντρα…
Το διάβασα κι εγώ φυσικά και λάτρεψα τη γραφή της. Κρύσταλλο· καθαρό κρύσταλλο. Δυνατή σαν την ίδια. Δωρική σαν την προσωπικότητά της. Ευαίσθητη όπως αυτά που έκρυβε μέσα της. Σπιρτόζικη σαν το πνεύμα της. Δεν έχασα κανένα βιβλίο της από εκεί και μετά.
Δε θέλω να μιλήσω για το έργο της Καίτης. Δεν έχει ανάγκη από συστάσεις. Είναι λίγο πολύ γνωστά πως μετέφρασε πάνω από διακόσια πενήντα βιβλία και ανάμεσά τους τη σειρά των βιβλίων του Χάρι Πότερ. Έγραψε μυθιστορήματα που οι αναγνώστες έβαλαν στην καρδιά τους.
Θέλω να μιλήσω για την ίδια την Καίτη. Την Καίτη μου…
Καλοκαίρι 2010… Λευκή ορχιδέα και Τελευταίο τσιγάρο… Οικονόμου και Μαντά μαζί στην Κρήτη. Στο παρά πέντε εκείνη βρίσκεται στο νοσοκομείο με καρδιακή προσβολή, από κάποιο νησί, και τη μεταφέρουν με ελικόπτερο. Γελάει όταν μου λέει αργότερα: «Τουλάχιστον το έκανα πολύ θεαματικά!» Έτσι ήταν η Καίτη όμως. Τίποτα δεν τη φόβιζε. Εγώ περίμενα να συναντήσω, θυμάμαι, μια γυναίκα καταβεβλημένη και αντίκρισα μια γυναίκα γεμάτη κέφι, χιούμορ και όρεξη για δουλειά. Δίπλα της πάντα ο Γιάννης της. Να την κοιτάζει στα μάτια, να προλαβαίνει κάθε της επιθυμία.
Η τετράδα έδειξε αμέσως ότι «έδεσε» σαν γλυκό του κουταλιού. Στις παρουσιάσεις ήταν σαν να το κάναμε αυτό, μαζί, από πάντα. Αρμονία και ατάκες, ρυθμός και ένταση. Έξω από αυτές μιλούσαμε ασταμάτητα. Μου άρεσε πολύ να την ακούω. Ήταν σχολείο η Καίτη. Με αυτή τη βαθιά μπάσα φωνή της μου γνώριζε πράγματα ή μου θύμιζε άλλα.
Καλοκαίρι 2011… Το φθινόπωρο της μάγισσας και Χωρίς χειροκρότημα. Οικονόμου και Μαντά πάλι μαζί σε μεγάλη περιοδεία στη Βόρεια Ελλάδα και Ανατολική Μακεδονία και Ήπειρο. Ίσως να μην μπορείτε ν’ αντιληφθείτε όλοι εσείς οι αναγνώστες, που εμείς οι συγγραφείς ερχόμαστε να σας συναντήσουμε, πόση ταλαιπωρία έχει μια περιοδεία. Πόση κούραση και πόσο πολύ δοκιμάζονται τα νεύρα μας από αντίξοες συνθήκες, από απροσδόκητα εμπόδια, από ακατάλληλα ξενοδοχεία πολλές φορές. Όλα αυτά ή μάλλον εξαιτίας όλων αυτών εμείς γελούσαμε ακόμη περισσότερο! Θυμάμαι σ’ ένα ξενοδοχείο κατεβήκαμε για πρωινό. Δεν τρωγόταν. Ούτε ο καφές πινόταν. Η Καίτη δοκίμασε την πρώτη γουλιά, όπως έκανε πάντα με το κουταλάκι. Απόλυτα σοβαρή, χωρίς καμία σύσπαση στο πρόσωπό της, άφησε κάτω το κουταλάκι, μας κοίταξε αυστηρά και διέταξε: «Πάρτε με από δω αμέσως ΤΩΡΑ! Αυτό δεν είναι καφές. Απειλή για τη δημόσια υγεία είναι!»
Έλεγα πάντα ότι οι κοινές διακοπές έχουν δοκιμάσει φιλίες χρόνων. Η καθημερινή τριβή μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Εμείς οι τέσσερις, όχι μόνο δεν κάναμε διακοπές, όχι μόνο οδηγούσαμε ώρες ατελείωτες, δουλεύαμε και δεν υπήρχε μεταξύ μας ούτε ένα σύννεφο. Και κάτι ακόμη… Αυτή η δουλειά, αν θέλετε να την πείτε έτσι, υποτίθεται ότι είναι ανταγωνιστική. Ο αριθμός των αντιτύπων, η πρωτιά, η αναγνωρισιμότητα είναι στοιχεία που δύσκολα μπορεί ο καθένας να διαχειριστεί. Κι ενώ τότε, χάρη στο Σπίτι δίπλα στο ποτάμι, είχα γίνει η πρώτη σε αντίτυπα συγγραφέας στην Ελλάδα, δεν ένιωσα λεπτό την Καίτη να ενοχλείται από αυτό.
Να κάτι που ίσως δεν ξέρετε για εκείνη. Είχε πλήρη επίγνωση της αξίας της. Δεν υπερεκτιμούσε τον εαυτό της, αλλά δε δεχόταν κανείς να την υποτιμήσει, και κυρίως τη νοημοσύνη της. Γι’ αυτό και το αίσθημα της ζήλιας ήταν για εκείνη άγνωστη λέξη.
Τα δημοσιεύματα για μένα εκείνη την εποχή ήταν πολυποίκιλα, την πρωτιά κρατούσαν όμως εκείνα που προσπαθούσαν να με μειώσουν ή και να με προσβάλουν. Η Καίτη μού είχε πει: «Τι σε νοιάζει; Εγώ, πάντως, στον πρώτο δημοσιογράφο που θ’ ασχοληθεί μαζί μου και θα με βρίσει ή θα προσβάλει τη δουλειά μου, να το ξέρεις, θα στείλω τούρτα! Τζάμπα διαφήμιση σου κάνουν, κορίτσι μου! Άσ’ τους!»
Τον θάνατο η Καίτη τον κοίταξε κατάματα. Μη σας πω ότι τον αγριοκοίταξε και τον περιφρόνησε. Γενάρης ήταν και την έψαχνα να της ευχηθώ για τον Γιάννη της, αλλά δε σήκωνε το τηλέφωνο. Ανησύχησα. Λίγες μέρες μετά με πήρε εκείνη για να μου ανακοινώσει αδιάφορα, σαν να μιλούσε για το στρίφωμα της φούστας της, ότι το θηρίο τής είχε επιτεθεί. Εγώ έτρεμα κι εκείνη μου ανέλυε τις θεραπείες. Την ακούω, τώρα που γράφω, να μου λέει: «Μάλλον είναι σοβαρά τα πράγματα. Οι γιατροί θεωρούν ότι είναι αργά και για χημειοθεραπείες ακόμη, αλλά εγώ θα τις κάνω. Αφού τις δικαιούμαι, θα τις κάνω!»
Έναν χρόνο μετά, βρέθηκα κι εγώ να κάνω χημειοθεραπείες κι εκείνη πιο πολύ ταράχτηκε για τη δική μου κατάσταση παρά για τη δική της. Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, εκείνη ζούσε, έγραφε και το πάλευε. Βλεπόμασταν όσο τακτικά μπορούσαμε. Τηλεφωνιόμασταν.
Το θηρίο προχωρούσε όμως. Την ήθελε και θα την έπαιρνε οπωσδήποτε. Με τη Φανή Πανταζή, την αδελφή της, επικοινωνούσα και μάθαινα. Η Καίτη πια σπάνια μιλούσε…
Έφυγε το καλοκαίρι του 2014 και το νέο το έμαθα από τον Γιάννη της. Ήμουν στην Κέρκυρα για παρουσίαση. Η φωνή του ραγισμένη: «Η Καίτη έφυγε…» Ακόμη αναρωτιέμαι πώς κατάφερα να ολοκληρώσω εκείνη την παρουσίαση. Στο τέλος της, ανακοίνωσα στους αναγνώστες το θλιβερό νέο και θυμάμαι ότι πολλές κυρίες έκλαψαν μαζί μου.
Καλύτερα που δεν ήμουν εκεί να της πω το τελευταίο αντίο. Δεν της το είπα ποτέ και ούτε θα το κάνω.
Η Καίτη, σαν φυσική παρουσία, δεν είναι κοντά μας, αλλά μπορούμε να τη συναντούμε σε κάθε της βιβλίο και η κληρονομιά αυτή θα μείνει για πάντα. Με κάθε σελίδα μάς φέρνει πιο κοντά στο ταξίδι της ψυχής μας.
Και τώρα… ξεκινάμε…. Με το Δράκος στο χιόνι φεύγουμε για Πάπιγκο… Καλή ανάγνωση!

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ο Χρήστος είναι ένας καταξιωμένος δημοσιογράφος της μικρής οθόνης, με πολλές επιτυχίες και ρεπορτάζ που ανοίγουν καινούργιους δρόμους στα τηλεοπτικά δεδομένα. Χαρακτήρας ακέραιος, αυτοδημιούργητος, άτομο καλλιεργημένο, με αρχές που υπηρετεί πιστά, όσο κι αν αυτό στοιχίζει στην καριέρα του και στην προσωπική του ζωή. Η προσωπικότητά του έχει σμιλευτεί από πόνο και αγώνα. Έχασε μικρός όσους αγαπούσε, έμεινε κυριολεκτικά στον δρόμο –μια πληγή ανοιχτή η παιδική του ηλικία–, αλλά πάλεψε περήφανα για να ζήσει χωρίς συμβιβασμούς και κέρδισε μια ξεχωριστή θέση στην κοινωνία. Η Δήμητρα, δικηγόρος με ιδιαίτερες ευαισθησίες και επιλογές που την ωθούν να σταθεί απέναντι στον δυναμικό και απόλυτα πετυχημένο επαγγελματικά πατέρα της, θα επιδιώξει να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο.

Θα δοκιμαστεί σκληρά, αλλά θα σταθεί όρθια, γιατί στηρίζει τις αξίες της και θέλει να μείνει πιστή στις αρχές της. Ποια παραμυθένια συνθήκη θα φέρει κοντά αυτά τα δύο πρόσωπα; Πώς δύο εντελώς διαφορετικές διαδρομές θα καταλήξουν σε μια απρόσμενα δυνατή ένωση, έναν «μυθιστορηματικό» έρωτα;

Δυνατοί και ταυτόχρονα ευάλωτοι, δέσμιοι των αρχών τους και των τειχών που οι ίδιοι υψώνουν, θα υποκύψουν τελικά στον σαϊτοφόρο θεό, ο οποίος θα τους οδηγήσει στη λύτρωση και την ευτυχία.

Share Button

The Author

Λένα Μαντά

Η ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη αλλά ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νηπιαγωγός χωρίς ποτέ να θελήσει να ασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα. Επί τρία χρόνια είχε δικό της θίασο κουκλοθέατρου, με έργα δικής της συγγραφής. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε τοπικές εφημερίδες και για δύο χρόνια διετέλεσε διευθύντρια προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό των βορείων προαστίων. Είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά και μένει μόνιμα στο Καπανδρίτι. Βραβεύτηκε «Συγγραφέας της Χρονιάς» το 2009 και το 2011 από το περιοδικό Life & Style. To 2016 της απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ηρωίδα-Έμπνευση», για το μυθιστόρημά της ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα ισπανικά, στα τουρκικά, στα κινεζικά, στα αλβανικά, στα σερβικά και στα βουλγαρικά, ενώ συνολικά έχουν πουλήσει περισσότερο από 2 εκατομμύρια αντίτυπα στην Ελλάδα. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ έχουν εκδοθεί δεκαέξι µυθιστορήµατά της, καθώς και δύο συλλογές διηγηµάτων.