Κουβεντιάζοντας για τ’ αστέρια…

Share Button

Είναι παράξενος, είναι μαγικός ο τρόπος με τον οποίο το ένα μυθιστόρημα με οδηγεί σε κάποιο άλλο. Τα Δίδυμα Φεγγάρια είναι ένας σταθμός στη συγγραφική μου καριέρα. Την αγαπήσατε τόσο αυτή την αληθινή ιστορία που μιλάει για τον έρωτα, την αναπνοή του Θεού πάνω στη γη. Από την πρώτη στιγμή που κυκλοφόρησε μέχρι και σήμερα με εμπιστεύεστε, μου ανοίγετε διάπλατα την καρδιά σας. Μου γράφετε την ιστορία της ζωής σας. Χαρές και λύπες, δοκιμασίες και συμφορές, ψέματα κι αλήθειες πονεμένες, όλα όσα γευτήκατε.

Με την παράκληση να γίνουν μυθιστόρημα.

Με συγκινείτε απίστευτα. Όμως είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο να επωμιστώ το βάρος μιας τέτοιας ευθύνης. Σε πολλά από τα μυθιστορήματά μου υπάρχουν κομμάτια από αληθινές ιστορίες, όπως στο Κόκκινο Κοράλλι από τη δική μου παιδική ηλικία. Στο μυθιστόρημά μου Στην αγκαλιά του ήλιου με την πραγματική ιστορία αγάπης της Ελισσώς με τον Γερμανό αξιωματικό, στην Κρήτη, σε εκείνα τα δυσβάσταχτα τα χρόνια του πολέμου. Ακόμα και στο Θάλασσα-φωτιά, με την ιστορία του μικρού Νικόλα.

Κάθε βιβλίο που γράφω γεννιέται πρώτα μέσα μου, γίνεται κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω καθετί γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως έτσι αρχίζουν να «ζωντανεύουν» οι ήρωες και δημιουργείται σιγά σιγά κάθε μυθιστόρημά μου. Πίστευα πως δε θα έγραφα ποτέ ξανά μια αληθινή ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, ξεχνώντας πως ποτέ δεν πρέπει να λέμε «ποτέ»! Γιατί έφτασε και πάλι η στιγμή να την ακολουθήσω την παιχνιδιάρα τη ζωή, να πλάσω ακόμα ένα μυθιστόρημα βασισμένο στα δικά της απίστευτα, μαγευτικά και τόσο αλλοπρόσαλλα παιχνίδια.

Βρισκόμουν για εκδήλωση βιβλίου σε μια από τις αγαπημένες μου πόλεις κάπου στην ηπειρωτική Ελλάδα, όταν συνάντησα τον άνθρωπο που έμελλε να γίνει ήρωάς μου. Ήταν ένας ψηλός ευθυτενής ηλικιωμένος άντρας. Θα πρέπει να πλησίαζε τα ογδόντα, ίσως και να τα ξεπερνούσε. Κι όμως εξέπεμπε λάμψη, γοητεία και μια απίστευτη ηρεμία. Κάτι που μόνο οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι εκπέμπουν. Μου έδωσε το χέρι του, μου συστήθηκε. Τα μάτια του ήταν βουρκωμένα.

«Έχω διαβάσει τα Δίδυμα Φεγγάρια, κόρη μου, και έχω μαγευτεί. Τώρα που βρίσκομαι στη δύση της ζωής μου μια χάρη θέλω. Να γράψεις και τη δική μου ιστορία. Να την κάνεις βιβλίο. Όχι, όχι για μένα. Αλλά γιατί πρέπει να μάθουν όλοι για τ’ αστέρια…»

«Για τ’ αστέρια;» τον ρώτησα παραξενεμένη.

Ήταν κάποιος αστρονόμος κι είχε μια ενδιαφέρουσα ζωή; Προσπαθώντας να βρω έναν ευγενικό τρόπο να του αρνηθώ, τον άφησα να μιλήσει για λίγο. Και τότε μαγεύτηκα. Διηγούνταν τόσο όμορφα, τόσο παραστατικά. Όλα όσα άκουγα μαθήματα ζωής ήταν για μένα. Τα λόγια του, οι κινήσεις του, το χαμόγελό του με μαγνήτιζαν, με σαγήνευαν. Στιγμές στιγμές ανατρίχιαζα σύγκορμη. Γιατί η ιστορία του με συγκίνησε απίστευτα.

Όταν αναγκάστηκα να τον αποχαιρετήσω, τον ευχαρίστησα μονάχα. Χωρίς να του υποσχεθώ τίποτα. Λατρεύω την αλήθεια. Δεν άντεχα να του χαρίσω ψεύτικες ελπίδες. Με τα αλλεπάλληλα ταξίδια μου στην Ελλάδα τον ξέχασα. Έτσι τουλάχιστον νόμισα. Γιατί η ιστορία του κλωθογύριζε στο μυαλό μου, γινόταν σιγά σιγά κομμάτι μου. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω, ακολουθούσα τα δικά του ψίχουλα, αυτά που είχε ρίξει στο διάβα μου, σαν να ήταν ο δικός μου προσωπικός Κοντορεβιθούλης.

Τον συνάντησα κι άλλες φορές. Έχοντας μαζί μου χαρτί και μολύβι. Για να καταγράψω λεπτομέρειες, να αποτυπώσω συναισθήματα, τα τερτίπια της ίδιας της ζωής που είναι ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας, όπως μου είχε πει κάποτε η γιαγιά μου. Κάπως έτσι βούτηξα στ’ Αστέρια στην άμμο. Ο στόχος τους με ξετρέλαινε. Είχα στα χέρια μου μια απίστευτη αληθινή ιστορία, μια μοναδική ευκαιρία να συλλαβίσω την αγάπη, το πολυτιμότερο συναίσθημα του κόσμου. Να ταξιδέψω με την καρδιά και τον νου στο ρήμα ΑΓΑΠΩ, από το Α έως το Ω.

Η αγάπη και η ασφάλεια που εισπράξαμε στην παιδική μας ηλικία παίζουν τεράστιο ρόλο στη μετέπειτα ζωή μας. Είμαστε όσα μας έχουν συμβεί. Δύσκολα μπορούμε να αγνοήσουμε αυτά που μας στοιχειώνουν, να ξεφύγουμε από τα λάθη που έκαναν οι γονείς μας. Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μας αλλάζουν τόσο εύκολα. Ο εσωτερικός μας όμως κόσμος, όχι. Τα παιδικά μας χρόνια, οι εμπειρίες μας, όσα μας διαμόρφωσαν, βάρη ασήκωτα είναι και τα κουβαλάμε μαζί μας.

Πολλές φορές οι γονείς χρησιμοποιούν τα παιδιά τους για να λυτρωθούν. Είναι απάνθρωπο, είναι έγκλημα να μαυρίζεις την καθάρια ψυχή ενός παιδιού, να σκοτεινιάζεις την αθωότητά του. Να φορτώνεις στους ώμους του το δικό σου μίσος, τα δικά σου όνειρα που έγιναν θρύψαλα, ακόμα και τις δικές σου αυταπάτες. Οι συναισθηματικοί δεσμοί μιας οικογένειας καταστρέφονται εύκολα. Και είναι τα παιδιά που πληρώνουν τα λάθη μας, τα παιδιά που πρέπει να παλέψουν για να οικοδομήσουν και πάλι τις αξίες τους. Τα στιγματίζουν το παρελθόν, οι πληγωμένες θύμησες. Τα αλλάζουν. Τρέμουν το αύριο, παίρνουν βιαστικές, λανθασμένες αποφάσεις, φυλακίζουν τα συναισθήματά τους.

Ο δρόμος της λύτρωσης ονομάζεται αγάπη. Κι είναι μονόδρομος.

Όλα τα θεραπεύει η αγάπη. Βάλσαμο είναι. Επουλώνει τις πληγές, λειαίνει τη σκληράδα της ζωής. Κι έχει τόση, μα τόση δύναμη, που μπορεί, ναι, μπορεί, αλήθεια σάς λέω, πιστέψτε με, μπορεί να γεμίσει τις χούφτες μας με όλα τ’ αστέρια του ουρανού.

Οι ήρωές μου αγωνίζονται να καταλάβουν την αγάπη. Κάνουν λάθη, πληγώνονται, ματώνουν, χαίρονται, συμπονούν. Μέχρι να σμίξουν και να γίνουν ένα.

Είναι ο Ιάκωβος, που ανοίγει τα φτερά του για να πετάξει μακριά, χωρίς να αναλογιστεί τις ευθύνες του. Μπορεί άραγε ένας άνθρωπος να κάνει ό,τι θέλει όταν είναι πατέρας;

Είναι η Αλεξία, η γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ. Τρεις άντρες διαμόρφωσαν τη ζωή τους για χάρη της. Ήταν το τρόπαιο ανάμεσά τους. Από τη στιγμή που την αντίκρισαν, όρκο έδωσαν στον εαυτό τους να την κάνει ο καθένας δική του.

Είναι η Αγαθονίκη, που φορτώθηκε στους ώμους της μίσος ανείπωτο. Και χρειάστηκε να διαβεί έναν δρόμο στρωμένο με άσπρα μυρωδάτα γαρίφαλα για να καταλάβει το γιατί. Είναι αυτοί οι ήρωες, είναι κι άλλοι πολλοί, είναι και η αγάπη.

Στην αρχή, στη μέση και στο τέλος όλων των πραγμάτων. Στην αρχή, στη μέση και στο τέλος της ίδιας της ζωής μας.

Αυτό το μυθιστόρημα μου θυμίζει τον Κοντορεβιθούλη. Φταίνε τα λάθη των γονέων. Και τους δικούς μου πρωταγωνιστές τους παράτησαν μέσα σε ένα «σκοτεινό δάσος» για να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Φταίνε τα ψίχουλα που έριξε στο μονοπάτι της γραφής μου εκείνος ο ηλικιωμένος άντρας.

Άλλαξα τα ονόματα, τα επαγγέλματα, τις πόλεις όπου γεννήθηκαν, έζησαν και ζουν οι πραγματικοί ήρωές μου. Κράτησα όμως τους χρόνους. Κι ίσως και τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα, απ’ όσο τον κατάλαβα όσες φορές τον είδα. Εκείνος θα μου πει όταν διαβάσει το βιβλίο μου αν μπόρεσα στ’ αλήθεια να τον αποδώσω σωστά. Θα ήθελα να ήμουν δίπλα του, για να του σφίγγω το χέρι, για να δω τα μάτια του να βουρκώνουν καθώς θα ταξιδεύει πίσω στο παρελθόν, σε όσα βίωσε. Θα ήθελα να ήμουν κοντά του, για να νιώσω αν τελικά κατάφερα να σας πείσω πως η αγάπη είναι ο μοναδικός δρόμος της ζωής μας, πως η δύναμή της είναι μοναδική. Γιατί ξέρει να συγχωρεί. Και να λυτρώνει. Δε θα σας αποκαλύψω ποιος απ’ όλους τους ήρωες είναι ο άνθρωπος που μου εμπιστεύτηκε την ιστορία του, ο άντρας που λάτρευε τ’ αστέρια. Για να μην προδώσω τις εξελίξεις. Είμαι σίγουρη πως από κάποιο κεφάλαιο του βιβλίου και μετά θα το καταλάβετε αμέσως.

Για άλλη μια φορά θέλησα να διαδραματιστούν όλα σε ένα μαγευτικό νησί. Επέλεξα την Ύδρα. Εκεί όπου παντρεύονται η πέτρα και ο ουρανός. Για να χρωματίζω πιο εύκολα τις λέξεις μου, για να λούζομαι στο φως, να παίζω με το θαλασσινό αεράκι, να βουτάω στο απέραντο γαλάζιο, παρέα με τους ήρωές μου, παρέα με εσάς. Κι είναι και η Εύβοια, η Πάτρα, ο Πειραιάς, η Αθήνα, είναι η Βαρκελώνη, η Ρώμη, η Κύπρος, αλλά και η μακρινή Ινδία, που έντυσαν με τη δική τους λάμψη τ’ Αστέρια στην άμμο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Ψυχογιός, που μου προσφέρουν απλόχερα την ασφάλεια και την αγάπη που τόσο έχω ανάγκη για να γράφω. Αλλά και σε όλους τους μοναδικούς, τους πολύτιμους συνεργάτες μου στις εκδόσεις που παθιάζονται με τη δουλειά τους, όπως και στην πολυαγαπημένη επιμελήτριά μου. Όλοι τους χαρίζουν κομμάτι από τον ίδιο τους τον εαυτό στο μυθιστόρημά μου, μέχρι να φτάσει η μαγική για μένα στιγμή που θα κουρνιάσει στη δική σας αγκαλιά.

Ένα τρυφερό ευχαριστώ στον άντρα που λάτρευε τ’ αστέρια. Χωρίς εκείνον αυτό το βιβλίο δε θα είχε «ζωντανέψει» ποτέ.

Αμέτρητα είναι και τα ευχαριστώ μου σε σας, τους φίλους και τις φίλες αναγνώστριές μου. Φωτίζετε τη γραφή μου με τα λόγια σας, μου χαρίζετε τη δύναμη να μετράω αστέρια.

Εύχομαι να ταξιδέψετε με λαχτάρα σε αυτό το βιβλίο, να ανακαλύψετε τα ψίχουλα της αγάπης που είναι ριγμένα στις σελίδες του για χάρη σας. Να γίνετε ένα με την αγάπη.

Και να νιώσετε πως…

Όλα τ’ αστέρια του ουρανού είναι για όλους μας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Το ομοίωμα της φρεγάτας καιγόταν στα ανοιχτά μέσα στο σκοτάδι, χαρίζοντας μια απόκοσμη λάμψη στον ουρανό κι η θάλασσα βάφτηκε κατακόκκινη, όταν κάποιος με κόλλησε στον τοίχο, πέρασε τα δάχτυλά του μέσα στα μαλλιά μου και με φίλησε παθιασμένα. Σύγχυση ένιωσα, γλυκιά ζάλη, καίγονταν τα πάντα μέσα μου και δροσίζονταν μαζί. Και τότε η νύχτα έγινε μέρα, ο ουρανός πιτσιλίστηκε ολόκληρος, πλημμύρισε γιορτινά πυροτεχνήματα, μαγευτικά χρωματικά εφέ. Κι ο άντρας που με μάγεψε με το φιλί του ήταν άφαντος…» 

Ο γοητευτικός Μάξιμος, ο ευαίσθητος Ίωνας, ο δυναμικός Ανδρέας κι ανάμεσά τους, η Αλεξία. Η γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ. Ποιος θα την κάνει δική του για πάντα; Η Αγαθονίκη και ο Ιάκωβος, άσβεστο μίσος και αμαρτίες. Γιατί είμαστε όσα μας έχουν συμβεί. Γιατί δύσκολα ξεφεύγουμε από τα λάθη που έκαναν οι γονείς μας. Μια αληθινή ιστορία ζωής, ένα μυθιστόρημα που λούζεται στο φως και φωνάζει δυνατά το όνομα της αγάπης, από το Α έως το Ω. Για να μην αφήσει τα όνειρα να κοιμηθούν, για να ξυπνήσει τις ελπίδες…

Share Button

The Author

Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη

Η ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα, μέσα στα βιβλία. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των ομώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο επιφανής φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων Αγίας Παρασκευής, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός για δεκαέξι χρόνια, αλλά και ως υπεύθυνη έκδοσης σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Έχει γράψει 10 μυθιστορήματα για ενηλίκους, πάνω από 150 παιδικά βιβλία, δικά της και διασκευές, και έχει μεταφράσει 1500 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία και το μεταφραστικό της έργο, έχει τιμηθεί δύο φορές με τον Έπαινο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και με το Bραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας. Το 2002 το όνομά της ανεγράφη στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (INTERNATIONAL BOARD ON BOOKS FOR YOUNG PEOPLE). To 2015 της απενεμήθη το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία Ο ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ, για το μυθιστόρημά της, «Δίδυμα Φεγγάρια». Έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Όλα τα βιβλία της, ενηλίκων και παιδικά, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.