Ghosting – Εξαφάνιση χωρίς εξηγήσεις. Aπό το νέο βιβλίο της Θέκλας Πετρίδου Ψυχολογικός Πόλεμος

Share Button

Η ψυχολογική βία δεν περιορίζεται μόνο στις μακροχρόνιες σχέσεις. Ψυχολογικό πόλεμο μπορεί να υποστείς και σε μια βραχύβια σχέση ή γνωριμία.

Και το χτύπημα μπορεί να είναι τόσο ισχυρό, ώστε να χρειαστείς ψυχολογική στήριξη για να το ξεπεράσεις. Στα είκοσι χρόνια που έχω εργαστεί ως ιδιώτης ψυχολόγος, συναντούσα πολύ συχνά το φαινόμενο του ghosting.

Το ghosting είναι ένας όρος που προέρχεται από τη λέξη ghost, που σημαίνει «φάντασμα» στην αγγλική γλώσσα, και ουσιαστικά σημαίνει ότι ο άλλος εξαφανίζεται σαν το φάντασμα, χωρίς εξήγηση, από μια ερωτική σχέση.

Άνθρωποι που δεν έχουν το θάρρος της αλήθειας, άνθρωποι που είναι τόσο μικροί, ώστε να διακόπτουν μια ερωτική σχέση χωρίς εξηγήσεις, άνθρωποι που ακολουθούν την τακτική του να αφήνουν τον άλλον με την απορία, το παράπονο και να τον φορτώνουν με το πολύ άσχημο συναίσθημα του να είναι εκτεθειμένος και να μην έχει την ευκαιρία για ένα φυσιολογικό κλείσιμο μιας ερωτικής σχέσης. Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να παραμείνει σε μια ερωτική σχέση, αλλά είναι το λιγότερο ένδειξη σεβασμού προς τον εαυτό μας και προς το πρόσωπο με το οποίο συνδεθήκαμε να τελειώνουμε τη σχέση μας με αξιοπρέπεια. Και δεν είναι αξιοπρεπές, ούτε αποτελεί ένδειξη σεβασμού να αφήνεις στη μέση οτιδήποτε κάνεις με έναν άλλον άνθρωπο, πόσο μάλλον μια ερωτική σχέση, και να εξαφανίζεσαι σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Η Γιώτα ήταν μια κοπέλα τριάντα τριών χρόνων. Ήρθε να με δει για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα. Στο τηλέφωνο, όταν πήρε για να κλείσει το ραντεβού, είπε πολύ λίγα· μόνο ότι χώρισε και δεν είναι καλά, και ότι της έχει συστήσει μια φίλη της να έρθει σε μένα.

Μπήκε στο γραφείο βρεγμένη πατόκορφα. Ήταν φανερό πως δε χρησιμοποίησε ομπρέλα για να μεταβεί από το αυτοκίνητό της στο κτίριο.

Θ: «Καλώς τη. Δεν είχες ομπρέλα μαζί σου;»

Γ: «Τι;»

Θ: «Βράχηκες, βρέχει πολύ. Δεν είχες ομπρέλα μαζί σου;»

Γ: «Έχω, στην τσάντα μου, αλλά δε σκέφτηκα να την ανοίξω».

Θ: «Ένα λεπτό να σου φέρω μια πετσέτα να σκουπιστείς. Θέλεις να σου φέρω και μια μπλούζα να αλλάξεις όση ώρα είσαι εδώ και να βάλω τη δική σου στο στεγνωτήριο μέχρι να φύγεις;»

Να ακόμα μια περίπτωση που βολεύει το ότι το σπίτι και το γραφείο είναι στον ίδιο όροφο.

Γ: «Όχι, ευχαριστώ. Είναι ζεστά εδώ. Θα στεγνώσω μέχρι να φύγω».

Θ: «Θέλεις κάτι να πιεις;»

Γ: «Όχι».

Θ: «Οκέι, καλωσόρισες, Γιώτα. Είμαι η Θέκλα».

Γ: «Ευχαριστώ. Μπορώ να αρχίσω να μιλάω;»

Θ: «Φυσικά, αφού γι’ αυτό ήρθες εδώ».

Γ: «Κυρία Θέκλα, δεν είμαι καλά. Εδώ και μια εβδομάδα έχω χάσει τον εαυτό μου».

Κούνησα απλώς το κεφάλι και την κοιτούσα κατάματα. Δεν είχα κάτι να πω. Εξάλλου, ήταν φανερό πως η Γιώτα ήθελε να τα πει όλα, να τα βγάλει από μέσα της.

Γ: «Είμαι τριάντα τριών χρόνων και είμαι ελεύθερη. Εδώ και πολύ καιρό είμαι μόνη μου. Η τελευταία μου σχέση τελείωσε πριν από τέσσερα χρόνια».

Θ: «Πώς τέλειωσε;»

Γ: «Εγώ αποφάσισα να την τελειώσω, επειδή ήμασταν πολύ καιρό μαζί, πέντε χρόνια, και έβλεπα πως δεν ταιριάζαμε πλέον. Και επειδή ήμουν πολύ καιρό σε σχέση, είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι ελεύθερη και πόσο δύσκολο είναι να βρεις την αγάπη και να μην πέσεις θύμα του κάθε μπαγαπόντη».

Θ: «Είναι δύσκολο, ναι. Αλλά μετανιώνεις που χώρισες;»

Γ: «Όχι, δε μετανιώνω, επειδή όντως δεν ταιριάζαμε με το παιδί εκείνο. Είμαστε πολύ διαφορετικοί· και δεν ήμουν πλέον ερωτευμένη μαζί του. Θα ήταν άδικο και για εκείνον και για εμένα να παρέμενα σε μια σχέση μόνο για τη συναισθηματική ασφάλεια που θα μου παρείχε».

Θ: «Για πες μου λοιπόν τι έγινε».

Γ: «Πριν από τρεις εβδομάδες αποφάσισα να κάνω προφίλ σε μια εφαρμογή γνωριμιών. Όλες οι φίλες μου με πίεζαν να κάνω μια κίνηση ώστε να βγω ραντεβού. Ξέρεις, Θέκλα, οι άντρες δε φλερτάρουν πλέον».

Θ: «Γιατί, οι γυναίκες φλερτάρουν;»

Γ: «Δεν ξέρω, εγώ πάντως ντρέπομαι να φλερτάρω. Δε νιώθω άνετα να πάω να προσεγγίσω πρώτη έναν άντρα. Γι’ αυτό έβαλα μια φωτογραφία μου που δε φαίνεται πολύ καλά πως είμαι εγώ σε μια εφαρμογή στο κινητό μου −ξέρεις εκεί που πιάνεις κουβέντα− και μου μίλησαν αρκετοί· έκαναν αυτοί πρώτοι την κίνηση. Φυσικά, για να μπορέσουν να μου μιλήσουν, έπρεπε να είχα εγκρίνει κι εγώ το προφίλ τους − κάνεις μια κίνηση, ξέρεις, που περνάς στη δεξιά πλευρά τα προφίλ που σε ενδιαφέρουν και στην αριστερή αυτά που δε σε ενδιαφέρουν».

Θ: «Ξέρω. Κι άλλοι πελάτες μου χρησιμοποιούν αυτή την εφαρμογή».

Γ: «Λοιπόν, μίλησα με διάφορους. Κανένας όμως δε μου κέντρισε το ενδιαφέρον, ώστε να προχωρήσω τη συνομιλία και να δώσω το τηλέφωνό μου ή να βγω ραντεβού. Πριν από δύο εβδομάδες, βλέπω ξαφνικά ένα προφίλ ενός πολύ καλοστημένου άντρα, που από τη φωτογραφία του φαινόταν εκτός από ωραίος και εξευγενισμένος, και που στις πληροφορίες του έγραφε: την ηλικία του, τριάντα έξι χρόνων, ότι εργαζόταν σε μια πολυεθνική εταιρεία και ότι ήταν ελεύθερος. Μου μίλησε αυτός, πιάσαμε την κουβέντα· έξυπνος, ευγενικός· φλέρταρε. Πραγματικά φλέρταρε ωραία. Δεν έγραφε τα συνηθισμένα, «γεια σου τι κάνεις» και «όλα καλά;» που έγραφαν οι υπόλοιποι. Έγραφε έξυπνα και ωραία. Μου έγραψε πως ήταν για λίγες μέρες στην Κύπρο, αλλά είχε σκοπό να επιστρέψει, επειδή η εργασία του τον έφερνε εδώ. Σύντομα του έδωσα και το τηλέφωνό μου. Ήταν ήδη δύο εβδομάδες στην Κύπρο, αλλά εμείς βγήκαμε για πρώτη φορά τρεις μέρες προτού φύγει. Με κάλεσε σε ρομαντικό δείπνο σ’ ένα παραλιακό εστιατόριο. Επέμενε μάλιστα και ήρθε και με πήρε αυτός με το αυτοκίνητο ενοικίασης που χρησιμοποιούσε. Κύριος σε όλα του, τζέντλεμαν. Μου μίλησε για τον εαυτό του. Μου είπε πως υπήρξε αρραβωνιασμένος, αλλά χώρισε δύο χρόνια πριν, επειδή δεν ταιριάζανε. Όσο μου περιέγραφε τον λόγο που χώρισε από τον αρραβώνα του ήταν σαν να άκουγα τον εαυτό μου να περιγράφει πώς χώρισα από την τελευταία μου σχέση.. Έπαθα την πλάκα μου! Μα ήταν δυνατόν να είχαμε τόσα κοινά στον τρόπο σκέψης;»

Θ: «Για σένα ρώτησε πράγματα;»

Γ: «Όχι πολλά, ήταν διακριτικός. Προτιμούσε να απαντάει τις δικές μου ερωτήσεις για εκείνον».

Θ: «Του είπες όμως εσύ πράγματα για σένα;»

Γ: «Του είπα, ναι· ότι ζω μόνη μου, του μίλησα για τη δουλειά μου, για τις σπουδές μου…, γενικά πράγματα».

Θ: «Σε ρώτησε τι ψάχνεις στην εφαρμογή;»

Γ: «Όχι, δε με ρώτησε. Αλλά δεν είναι δεδομένο τι ψάχνει μια κοπέλα που κάνει προφίλ στην εφαρμογή;»

Θ: «Δεδομένο; Πώς;»

Γ: «Δεν είναι δεδομένο πως για να κάνεις προφίλ εκεί σημαίνει πως είσαι ελεύθερη και θέλεις να φλερτάρεις για να κάνεις σχέση;»

Θ: «Στο δικό σου μυαλό ναι, μπορεί και στο δικό μου. Δε σημαίνει όμως πως είναι και δεδομένο».

Γ: «Αφού έχει ερώτηση η εφαρμογή που ρωτά τι ψάχνεις και έχει απαντήσεις που επιλέγεις. Εγώ επέλεξα: “Μια σοβαρή γνωριμία”».

Θ: «Αυτός τι επέλεξε;»

Γ: «Δε θυμάμαι, μπορεί να μην επέλεξε τίποτα. Δεν είναι υποχρεωτικό να συμπληρώσεις όλα τα πεδία».

Θ: «Δηλαδή εσύ δήλωσες γραπτώς στην εφαρμογή πως ψάχνεις μια σοβαρή γνωριμία, κι αυτός δε δήλωσε τίποτα».

Γ: «Ναι, αλλά από τη στιγμή που μπήκε σε τόσο κόπο να με φλερτάρει, να με προσεγγίσει, να με βγάλει για φαγητό, να μου πει τόσα πράγματα για τον εαυτό του, αυτό δε σημαίνει πως έψαχνε σοβαρή γνωριμία;»

Θ: «Αυτό σημαίνει πως έψαχνε γνωριμία. Σοβαρή ή όχι, δεν μπορείς να το συμπεράνεις από τον τρόπο που σε φλέρταρε».

Γ: «Εγώ πάντως το θεώρησα δεδομένο πως από τη στιγμή που ήταν τόσο κύριος απέναντί μου ήθελε κάτι σοβαρό, όπως κι εγώ. Εξάλλου, το έγραψα και στο προφίλ μου».

Θ: «Οκέι. Εσύ θεωρούσες πως ήσουν ξεκάθαρη».

Γ: «Ναι».

Θ: «Και τι έγινε μετά;»

Γ: «Εκείνο το βράδυ καταλήξαμε σε μια πολύ ρομαντική βόλτα στην παραλία όπου φιλιόμασταν παθιασμένα. Θέκλα, το πιστεύεις πως ένιωσα ερωτευμένη;»

Θ: «Ναι, σε πιστεύω. Δεν είναι δύσκολο να νιώσεις ερωτευμένη με το κατάλληλο φλερτ και το κατάλληλο σκηνικό».

Γ: «Και τον κατάλληλο άνθρωπο. Με τον Γρηγόρη ταιριάζουμε πολύ!»

Θ: «Γρηγόρη τον λένε;»

Γ: «Ναι».

Θ: «Και ολοκληρώσατε εκείνο το βράδυ;»

Γ: «Όχι. Παρόλο που μου το πρότεινε, εγώ του είπα πως δεν ήμουν έτοιμη· έτσι, περιοριστήκαμε σε ερωτικές αγκαλιές και φιλιά».

Θ: «Και πότε ολοκληρώσατε;»

Γ: «Πώς είσαι σίγουρη πως ολοκληρώσαμε;»

Θ: «Δεν είμαι σίγουρη, αλλά μου φαίνεται πολύ πιθανή εξέλιξη».

Γ: «Ήμουν πολύ διστακτική στο να ολοκληρώσουμε, επειδή θα έφευγε σε δυο μέρες και, απ’ ό,τι μου είπε, θα επέστρεφε ξανά σε έναν μήνα· όμως την επόμενη μέρα συνεχίσαμε να μιλάμε συνέχεια με μηνύματα, ακόμα και την ώρα που ήταν σε σημαντικές συναντήσεις για τη δουλειά, και το βράδυ βγήκαμε πάλι για φαγητό και ποτό. Και καταλήξαμε στο σπίτι μου. Όπου έζησα την πιο απίστευτη ερωτική νύχτα της ζωής μου. Ξέρεις, Θέκλα, δεν ανοίγομαι εύκολα σε μια καινούργια γνωριμία. Για μένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο μέσα σε λίγες μέρες να προχωρήσουμε στο σεξουαλικό κομμάτι. Όμως ένιωθα ερωτευμένη και σίγουρη πως τον θέλω αυτόν τον άντρα».

Θ: «Ένιωθες; Τώρα πως νιώθεις;»

Γ: «Περίμενε να σου πω τι έγινε και θα καταλάβεις. Περάσαμε όλο το βράδυ μαζί και κατά τις έξι το πρωί σηκώθηκε, έκανε ντους, ντύθηκε και μου είπε πως έπρεπε να επιστρέψει στο ξενοδοχείο του, όπου είχαν πρωινή συνάντηση με τους άλλους συναδέλφους του που ταξίδευαν μαζί. Τον ρώτησα τι ώρα ήταν η συνάντηση, αλλά απέφυγε να μου απαντήσει ακριβώς. Μου είπε “να, τώρα το πρωί”. Εγώ εκείνη την ώρα δεν ένιωσα καλά. Τις προηγούμενες δυο μέρες οι συναντήσεις του άρχιζαν στις εννιά, και μετά την πρώτη μας νύχτα ήθελε να φύγει τρεις ώρες πριν από τη συνάντηση;»

Θ: «Εσύ δε θα πήγαινες στη δουλειά;»

Γ: «Εγώ πιάνω δουλειά στις εννέα, όχι στις έξι το πρωί!»

Θ: «Δεν του είπες να μείνει λίγο παραπάνω;»

Γ: «Δεν ήθελα να φανώ πιεστική. Με φίλησε, μου είπε στο επανιδείν και έφυγε».

Θ: «Πότε θα ήταν το επανιδείν;»

Γ: «Εγώ υπέθεσα πως το απόγευμα προτού φύγει για το αεροδρόμιο θα βρισκόμασταν έστω για έναν καφέ. Δεν είχαμε συμφωνήσει κάτι τέτοιο, αλλά μου φαινόταν φυσιολογικό μετά την πρώτη μας νύχτα ως ζευγάρι να θέλει να με δει έστω και για έναν καφέ προτού φύγει».

Θ: «Για σένα ήταν η πρώτη σας νύχτα ως ζευγάρι. Για κείνον δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ήταν, εφόσον δεν το συζητήσατε ξεκάθαρα».

Γ: «Τι να συζητούσαμε; Αφού με φλέρταρε ξεκάθαρα, δέχτηκε την άρνησή μου την πρώτη νύχτα να προχωρήσουμε. Δεν ήταν δεδομένο πως όταν ολοκληρώναμε θα γινόμασταν ζευγάρι;»

Θ: «Δεδομένο για σένα».

Γ: «Αχ!»

Και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Της έδωσα ένα κουτί χαρτομάντιλα που είχα πάντα δίπλα μου και της ζήτησα συγγνώμη που ήμουν επιθετική.

Γ: «Δεν είσαι επιθετική. Εσύ μιλάς λογικά. Εγώ την πάτησα. Θέκλα, ξέρεις ότι από την ώρα που έφυγε από το διαμέρισμά μου όλα άλλαξαν;»

Θ: «Πώς άλλαξαν;»

Γ: «Κατ’ αρχάς, μόλις έφυγε, πρόσεξα πως έσβησε κατευθείαν το προφίλ του στην εφαρμογή. Εγώ η χαζή θεώρησα ότι αυτό ήταν ένα σήμα πως θεωρούσε πως πλέον είχαμε ξεκινήσει σχέση».

Θ: «Ενώ;»

Γ: «Δεν ξέρω. Έχω απορία ακόμα γι’ αυτό. Λοιπόν, έσβησε το προφίλ του, αλλά μου έστειλε τρία τέσσερα μηνύματα μέχρι να φύγει. Τώρα που το σκέφτομαι, βασικά απαντούσε στα δικά μου».

Θ: «Τι του έγραφες εσύ;»

Γ: «Του έγραψα ότι τον σκέφτομαι και μου απάντησε με ένα χαμόγελο και μια φωτογραφία που έδειχνε πως ήταν σε σύσκεψη. Βασικά φωτογράφισε το τραπέζι που καθόταν και τα πόδια του. Σαν να μου έλεγε, είμαι σε σύσκεψη, μη με ενοχλείς. Το σεβάστηκα. Γύρω στις τρεις το απόγευμα του έστειλα μήνυμα και του έγραψα: “Μωρό μου τι ώρα πετάς; Θα μπορέσουμε να πιούμε έναν καφέ να σε δω λίγο πριν φύγεις;” Στις τέσσερις και μισή μού απάντησε ότι ήδη ήταν στο αεροδρόμιο μαζί με τους συναδέλφους του και θα πετούσε στις έξι· θα μου τηλεφωνούσε μόλις έφτανε στον προορισμό του».

Θ: «Και σε πήρε;»

Γ: «Ναι. Και αυτή ήταν και η τελευταία φορά που μιλήσαμε. Με πήρε ενώ ήταν στο ταξί από το αεροδρόμιο προς το σπίτι του. Με ευχαρίστησε για τις υπέροχες στιγμές που περάσαμε μαζί και πως ανυπομονεί να επιστρέψει σε έναν μήνα για να ξανασυναντηθούμε. Εγώ του είπα πως δε θα χαθούμε, θα μιλούμε στο τηλέφωνο, θα κάνουμε βιντεοκλήσεις και πως μπορεί να πεταχτώ κι εγώ να τον δω κάποια στιγμή − δυο ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο είναι όλο κι όλο».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η Θέκλα Πετρίδου επανέρχεται με ένα νέο θέμα που αφορά όλους μας: τον ψυχολογικό πόλεμο. 

Δεν είσαι τρελός όταν νιώθεις πως οι γύρω σου προσπαθούν να σε βγάλουν τρελό. Πολύ πιθανόν να δέχεσαι gaslighting. Δεν είσαι υπερευαίσθητος και προβληματικός όταν ενοχλείσαι που ένας άνθρωπος εξαφανίζεται από τη ζωή σου χωρίς εξηγήσεις. Πολύ πιθανόν να δέχτηκες ghosting. Δεν είναι στο μυαλό σου πως ο/η σύντροφός σου σε πολεμά όταν κρατάει μούτρα. Αυτό είναι καθαρά παθητική επιθετικότητα. Έχεις δίκιο όταν δεν αντέχεις την έντονη επικριτική στάση ενός ανθρώπου στη ζωή σου. Αποτελεί ψυχολογικό πόλεμο. Δεν είσαι ιδιότροπος/η­ όταν ενοχλείσαι που ο/η σύντροφός σου δε λέει όχι σε κανέναν και σε υποβαθμίζει κι εσένα στη θέση του θύματος. Πολύ πιθανόν να ζεις με έναν συνεξαρτώμενο άνθρωπο.

Το βιβλίο έχει ως πρώτο στόχο να σκιαγραφήσει και να εξηγήσει τα όπλα και τις μεθόδους του ψυχολογικού πολέμου. Δε μένει όμως μόνο σε αυτό. Προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε καυτά ερωτήματα, να εισηγηθεί λύσεις, να προτρέψει στη στοχευμένη αντιμετώπιση τέτοιων ψυχοφθόρων καταστάσεων και να μας κάνει να δούμε με αισιοδοξία τη ζωή! Διότι όλοι μπορούμε να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τον ψυχολογικό πόλεμο στην οικογένεια, την εργασία, τις φιλικές και ερωτικές σχέσεις.

Share Button

The Author

Θέκλα Πετρίδου

H ΘΕΚΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ γεννήθηκε στην Πάφο της Κύπρου το 1975 και ζει και εργάζεται στη Λευκωσία. Σπούδασε στο Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ. Είναι Ψυχολόγος Κλινικού και Κοινωνικού Τομέα και από τον Οκτώβριο του 1997 εργάζεται ιδιωτικά με ενήλικες και ζευγάρια. Έχει δώσει δεκάδες διαλέξεις σε σχολές γονέων και επαγγελματικούς συνδέσμους. Έχει ιδιαίτερο κλινικό και συγγραφικό ενδιαφέρον σε θέματα ερωτικών σχέσεων, γάμου και ανατροφής παιδιών. Εδώ και είκοσι χρόνια λαμβάνει μέρος τακτικά σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές ως ψυχολόγος. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχει εστιάσει την προσοχή και τη δημόσια δράση της στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα, όπου επικοινωνεί με χιλιάδες ανθρώπων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα. Στο κανάλι της στο YouTube ανεβάζει τακτικά τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές της εκπομπές με θέματα ψυχολογίας και αυτοβοήθειας.