Author Archives: Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

About Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Κάνε να χιονίσει: ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με τρεις ιστορίες αγάπης από τρεις κορυφαίους συγγραφείς εφηβικής λογοτεχνίας, τον μοναδικό Τζον Γκριν, με τις εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, και τις εξαιρετικές Μορίν Τζόνσον και Λόρεν Μάιρακλ.

Ο Τζον Γκριν, σε ερώτηση για την εμπειρία της συγγραφής του βιβλίου, αναφέρει πως: «Ήταν τόσο μα τόσο αστεία. Λατρεύω τη Μορίν και τη Λόρεν. Περάσαμε υπέροχα, αντιμετωπίζοντας όλα αυτά τα μικρά θέματα καθώς υφαίναμε τις ιστορίες μας. Γράφοντας την ιστορία “Ένα χριστουγεννιάτικο θαύμα, μα τι θαύμα” διασκέδασα ίσως περισσότερο από ποτέ. Εμπνεύστηκα από τη Μορίν προκειμένου να κάνω την ιστορία όσο πιο τρελή μπορούσα, ενώ εμπνεύστηκα από τη Λόρεν για να της δώσω ψυχή».

Η Μορίν Τζόνσον, η συγγραφέας της ιστορίας «Το εξπρές της Τζούμπιλι», μας εξηγεί πώς αποφάσισαν να γράψουν όλοι μαζί το βιβλίο. «Κατ’ αρχάς, όλοι γνωριζόμασταν. Ο Τζον και εγώ γράφαμε μαζί στη New York Times. Μια μέρα, ο Τζον με κάλεσε και με ρώτησε: “Θέλεις να γράψουμε ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο μαζί με τη Λόρεν;” Και απάντησα αμέσως: “Ναι! Λατρεύω τα χριστουγεννιάτικα βιβλία”». Στην ερώτηση πώς κατάφεραν να γράψουν το βιβλίο αφού ζούσαν και οι τρεις σε διαφορετικό μέρος, απάντησε: «Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο σχετικά με το τι θέλαμε να κάνουμε. Αποφασίσαμε πως οι ιστορίες θα διαδραματίζονταν σε ένα μέρος κάποιες συγκεκριμένες ημέρες και ορίσαμε ποιοι ήρωες θα συμμετείχαν στις άλλες ιστορίες. Στη συνέχεια, καταλήξαμε στη σειρά των ιστοριών».

Μάλιστα, η Λόρεν Μάιρακλ, συγγραφέας της ιστορίας «Η προστάτιδα αγία των γουρουνιών», στην ερώτηση εάν θα ήθελε να ξαναγράψει ιστορία ούσα κομμάτι μιας τριμελούς ομάδας, απάντησε με ενθουσιασμό: «Εάν προτεινόταν η ίδια τριμελής ομάδα, εννοείται πως ναι!»

 

Παραμονή Χριστουγέννων και η χειρότερη χιονοθύελλα όλων των εποχών μεταμορφώνει μια μικρή πόλη σε ρομαντικό καταφύγιο, σαν αυτά που βλέπεις στις ταινίες. Ή περίπου. Στο κάτω κάτω κανείς δε θα περίμενε ότι μια περιπλάνηση μέσα στο κρύο, στη μέση του πουθενά, θα κατέληγε σ’ ένα μεθυστικό φιλί από έναν γοητευτικό ξένο. Και κανένας δε θα σκεφτόταν ότι μια βόλτα μέχρι ένα μαγαζί με βάφλες, θαμμένο στο χιόνι, θα οδηγούσε στον έρωτα με έναν παλιό φίλο. Ή ότι η ανακάλυψη της αληθινής αγάπης θα άρχιζε με μια βασανιστική πρωινή βάρδια σ’ ένα καφέ.

Χάρη σε τρεις από τους καλύτερους και πλέον ευπώλητους συγγραφείς εφηβικής λογοτεχνίας παγκοσμίως –τον Τζον Γκριν, τη Μορίν Τζόνσον και τη Λόρεν Μάιρακλ–, η μαγεία των γιορτών αναδεικνύεται μέσα από τρεις διασκεδαστικές και τρυφερές αλληλένδετες ιστορίες αγάπης, ρομαντισμού και φιλιών που κόβουν την ανάσα.

Το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί ήδη New York Times Bestseller και κυκλοφορεί σε 24 χώρες.

 


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από δέκα χρόνων ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα έργα της: «Ο Παλιάτσος και η Άνιμα» «Το Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης», «Χορός Μεταμφιεσμένων», «Μια Μεγάλη Καρδιά Γεμίζει με Ελάχιστα», Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη», (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2012), «Σιωπάς για να Ακούγεσαι», «Η Μπαλάντα της Ζήλειας», η συλλογή διηγημάτων «Αυτή η Σκάλα Δεν Κατεβαίνει», σε κοινό τόμο «Το Χρονικό μιας Μοιχείας», «Ντούλια» και ο «Πιανίστας και ο Θάνατος», το βιβλίο της για παιδιά «Το Δωμάτιο που Ταξιδεύει», καθώς και τα μυθιστορήματά της «Ο Ερωτευμένος Πολωνός» (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2011), «Γενέθλια Ξανά», «Η Δικηγόρος» και «Το Βιβλίο της Εγγονής μου».


Ξεκινώντας θα αναφερθώ στην αγωνία την ώρα του τοκετού της Ρωσίδας  νύφης σας, γράφετε: «Θαυμάζω όσους λένε, ότι όταν θέλουν μπορούν να σταματούν τις κακές σκέψεις». Κι αναρωτιέμαι εγώ πάλι… Τόσο υπεράνθρωποι είναι κάποιοι άνθρωποι που επαίρονται για τις ικανότητες τους αυτές ή μήπως είναι φτιαγμένοι από άλλα υλικά;

Ούτε εγώ τους καταλαβαίνω, κυρία Πανώριου! Προσωπικά, πάντως, άγομαι και φέρομαι από τα συναισθήματά μου, ιδίως τις φρέσκες ώρες που μου συμβαίνει κάτι δυνατό. Κάποτε που υπέφερα υπερβολικά είχα πάει στην εκκλησία και προσευχόμουν: Καλέ Θεέ, κάνε με λίγο γαϊδούρι…

«Η γενιά του γιού μου», λέτε, «ακολουθεί άλλες μεθόδους, πιο συναισθηματικές, πιο καρδιακές, πιο χαλαρές  από τις δικές μας». Τι νομίζετε; Καλύτερα ίσως έτσι «το μωρό από ισότιμο μέλος μιας δημοκρατικής κοινότητας, να επιστρέφει στον τρυφερό του θρόνο»;

Ναι, νομίζω πολύ καλύτερα έτσι. Πιο φυσικά. Ο άνθρωπος, και πολύ πιο πολύ το ανθρωπάκι, είναι πάνω απ΄ όλα καρδιά. Το να αντιμετωπίζεις συστηματικά ορθολογιστικά τις ανάγκες για τρυφερότητα, αναγνώριση, ασφάλεια, σημαίνει πως προσπαθείς να κάνεις μηχανάκι τον εαυτό σου και το παιδί σου. Εκείνο όμως δε γεννήθηκε για μηχανάκι κι αυτό το στριμώχνει επικίνδυνα. Βέβαια δεν σημαίνει πως δεν το παιδαγωγούμε… Οι τρόποι όμως πρέπει να είναι στη γλώσσα του.  Θέλει λεπτή διάκριση η συνομιλία μας με τα μικρούλια.

«Όχι δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις δίχως παιδί αν επιθυμείς κι αγαπάς», γράφετε κάπου αλλού στο βιβλίο σας. Η υιοθεσία λοιπόν είναι η λύση;

Όχι μόνο λύση, είναι ευλογία. Χάρισμα μεγάλο, και δώρο, να  υιοθετήσεις μωρό. Εδώ παίρνεις ένα γατάκι από το δρόμο κι αλλάζει η καθημερινότητά του, γλυκαίνει η ψυχή σου. Τα παιδιά είναι τόσο αγνά και αθώα και όμορφα που ακόμα κι ένα «ξένο», από τις πρώτες ώρες που θα το αναλάβεις, που κρέμεται από σένα για να ζήσει ή να πεθάνει, σε κάνει ευτυχισμένο σκλάβο του.

Αναφέρεστε ακόμα και στο άτυχο εκείνο προσφυγόπουλο τον Ιλάν, το παιδί που στοίχειωσε τα όνειρα μας πρόπερσι κι ύστερα ξεχάστηκε. Και σκέπτομαι αφελώς: Άνθρωποι που αποφασίζουν για τις τύχες αυτών των παιδιών ενός κατώτατου Θεού, μάλλον ποτέ στην ζωή τους δεν θα έχουν κρατήσει στην  αγκαλιά τους ένα δικό τους μωρό, να κομπλάρουν, να φρενάρουν;

Είναι τεράστια απορία πάντα τούτη. Τι γίνεται στο νου και στην καρδιά τέτοιων ανθρώπων; Καταλήγω με τα χρόνια πως ναι, υπάρχει κακία, διαστροφή, σκοτάδι και ζόφος μέσα σε κάποια πλάσματα. Πώς και γιατί κατάντησαν έτσι, είναι μεγάλο αίνιγμα πάντοτε για την ψυχολογία, την ηθική, τις κοινωνιολογίες.

Ζείτε χρόνια στην Αθήνα Αναπολείτε ίσως, ώρες ώρες  τη ζωή σας στα Χανιά η την Ρόδο, θα αποφασίζατε μια μέρα εκεί να γυρίσετε;

Υπερβολικά. Επώδυνα… Πάντα ζω με το όνειρο ότι μια μέρα θα επιστρέψω, όμως περνάει ο καιρός… Ακόμα πως και μετά θάνατο θα επιστρέψω στους τόπους που αγάπησα κι άφησα τα κομμάτια μου, λέω στον εαυτό μου. Αν βέβαια πάω στον Παράδεισο, τι άλλο θα είναι από επιστροφή σε αγαπημένα και αγαπημένους;…

Κι ακόμα λίγο έως πολύ μελό αλλά… Σας φαντάζομαι, μέρες που είναι και με ένα καινούργιο κοριτσάκι στο σπίτι, να σταματάτε, έστω φευγαλέα, στις βιτρίνες με τα χριστουγεννιάτικα για μια ματιά στα δεντράκια.

Μα, ναί! Τα Χριστούγεννα και όλα τα παιδικά στολίδια τους είναι το τέλειο ντεκόρ της νοσταλγίας μας και της προσδοκίας μας. Μαγεύομαι την εποχή των γιορτών, ακόμα κι από τα πιο κιτς αντικείμενα μαγεύομαι!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ούτε το φανταζόμουν, ούτε ήθελα ποτέ μου να γράψω ένα εντελώς αυτοβιογραφικό βιβλίο. Είναι όμως ψεύτης όποιος πει «ποτέ» ή «πάντα» για τον εαυτό του, το πλάσμα δηλαδή που γνωρίζει λιγότερο. Έρχονται μετά γεγονότα που σε μεταμορφώνουν. 

Σ’ εμένα ήρθε η εγγονή μου κι όσα πια την ακολούθησαν. Τον ίδιο μήνα που γεννήθηκε, έτσι όπως κυκλοφορούσα, κάπως σαν εκστατική, βρέθηκα στον υπολογιστή σπρωγμένη από τυφλή ανάγκη. Εξομολόγησης; Σημειώσεων να μην ξεχαστούν; Τραγουδιού που πιέζει να το πεις, αφού μέσα μας υπάρχουν μουσικές που αποφασίζουν αυτές για εμάς; 

Υπήρχαν όμως και οι γονείς! Πιο σοβαροί, πιο προσεχτικοί, πιο υπεύθυνοι, πιο χαμηλότονοι από εμένα. Μια χαρούμενη στιγμή –η χαρά σε κάνει πιο γενναίο– τους το ξεφούρνισα. «Θα γράφεις και για μας;» ρώτησε ο γιος μου. «Είναι δυνατόν να σας αποφύγω;… Είστε ένα με την υπόθεση!» είπα μαζεμένη. 

Δεν ενθουσιάστηκαν. Ορκίστηκα με πάθος να το δουν πριν το παραδώσω για έκδοση. Να αφαιρέσω ό,τι δε θέλουν να ειπωθεί· στην ανάγκη, να μην το εκδώσω καν…

Αναδημοσίευση από blog.athensweekly.gr


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Υποδεχόμαστε τον τελευταίο μήνα του χρόνου στη ζεστασιά του σπιτιού μας παρέα με υπέροχα βιβλία!

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες και καλύπτουν κάθε αναγνωστική προτίμηση! Και μην ξεχνάς, για τις γιορτές που πλησιάζουν, τα βιβλία είναι δώρα που ανοίγεις ξανά και ξανά…🎄

Ο Dan Brown επιστρέφει την 1η Δεκεμβρίου!

Η νέα καταιγιστική περιπέτεια του Dan Brown με τον Ρόμπερτ Λάνγκντον!

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: 100.000 ΑΝΤΙΤΥΠΑ

Ο συγγραφέας των bestsellers με 200.000.000 αντίτυπα σε 56 χώρες!

Ο Ρόμπερτ Λάνγκτον, καθηγητής συμβολολογίας και θρησκευτικής εικονολογίας στο Χάρβαρντ, επισκέπτεται το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ για να παραστεί στην ανακοίνωση μιας σημαντικής ανακάλυψης που πρόκειται να αλλάξει για πάντα το πρόσωπο της επιστήμης. Οικοδεσπότης είναι ο Έντμοντ Κιρς, ένας σαραντάρης δισεκατομμυριούχος μελλοντολόγος, με καταπληκτικές, υψηλής τεχνολογίας εφευρέσεις και προκλητικές προβλέψεις που τον έχουν κάνει παγκοσμίως διάσημο.

DAN BROWN
ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ

Όταν ο ανίκητος υπολογιστής της NSA (Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας) των ΗΠΑ, που μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τα πάντα, αδυνατεί να σπάσει έναν μυστηριώδη κωδικό, η Σούζαν Φλέτσερ, η ιδιοφυής και όμορφη αποκρυπτογράφος της υπηρεσίας, καλείται να αναλάβει την υπόθεση. Αυτό που ανακαλύπτει τρομάζει τους έχοντες την εξουσία. Η NSA είναι σε ομηρία… όχι από όπλα ή βόμβες αλλά από έναν κωδικό τόσο περίπλοκο που θα μπορούσε να την καταστρέψει.

Επανακυκλοφορεί στις 7/12

Ο συγγραφέας των bestsellers με 200.000.000 αντίτυπα σε 56 χώρες!

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ (ΤΟΜΟΣ 1&2)
ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ

Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

Ο μάγος της ισπανικής λογοτεχνίας μάς μεταφέρει και πάλι στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων, την εμβληματική σειρά που ξεκίνησε με το διεθνές λογοτεχνικό φαινόμενο Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, το οποίο θεωρείται, μετά τον Δον Κιχότη, το πιο πετυχημένο μυθιστόρημα στην εκδοτική ιστορία της Ισπανίας.

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΦΡΑΝΖΕΝ
ΟΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ

Ένα μυθιστόρημα εξαιρετικά ρεαλιστικό, σκοτεινά ξεκαρδιστικό και βαθιά ανθρώπινο, που επιβεβαιώνει ότι ο Τζόναθαν Φράνζεν είναι ένας από τους ευφυέστερους ερμηνευτές της αμερικανικής κοινωνίας και της αμερικανικής ψυχής.

Επανέκδοση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Τζόναθαν Φράνζεν, που απεικονίζει με αριστουργηματικό τρόπο τη μέση αμερικανική οικογένεια.

ΒΑΛΕΡΙΟ ΜΑΣΙΜΟ ΜΑΝΦΡΕΝΤΙ
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

Είναι μια ηλιόλουστη μέρα όταν ο Άρμιν φωνάζει τον αδελφό του τον Βουλφ για να του δείξει ένα θαύμα: την κατασκευή του «δρόμου που δε σταματάει ποτέ». Ένα έργο που τους αφήνει εκστατικούς, το τεχνικό θαύμα των Ρωμαίων εχθρών.

Ιστορικό μυθιστόρημα με θέμα την αναμέτρηση Ρωμαίων και Γερμανών στον Τευτοβούργιο Δρυμό, από τον μεγάλο συγγραφέα 12 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι.

ΔΑΦΝΗ ΣΟΥΜΑΝ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ είναι μια ιστορία αγάπης, πάθους και μυστικών που κρύβονται ανάμεσα στα παλιά τείχη της Κωνσταντινούπολης, μέσα στις βυζαντινές πύλες, στους κήπους των αρχοντικών στα Πριγκηπονήσια. Είναι μια ιστορία χωρισμού και αντάμωσης, μια ιστορία για πατεράδες και κόρες, για άντρες και γυναίκες, για διαιρεμένες πατρίδες.

Μια ιστορία έρωτα, φιλίας και μίσους, που εκτυλίσσεται στο Φανάρι, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

ΧΟΡΧΕ ΓΚΑΛΑΝ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Εμπνευσμένο από τα τραγικά γεγονότα που συντάραξαν το Ελ Σαλβαδόρ και τη Λατινική Αμερική, ο ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για τον φόβο, το μίσος και την ατιμωρησία. Ένα βιβλίο που ρίχνει φως για πρώτη φορά στα περιστατικά που έλαβαν χώρα το 1989, μια προσπάθεια να ακουστεί η φωνή των φτωχών και καταπιεσμένων.

Συναρπαστικό μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία της σφαγής Ιησουιτών μοναχών στο Ελ Σαλβαδόρ, που συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΓΓΟΝΗΣ ΜΟΥ

Ούτε το φανταζόμουν, ούτε ήθελα ποτέ μου να γράψω ένα εντελώς αυτοβιογραφικό βιβλίο. Είναι όμως ψεύτης όποιος πει «ποτέ» ή «πάντα» για τον εαυτό του, το πλάσμα δηλαδή που γνωρίζει λιγότερο. Έρχονται μετά γεγονότα που σε μεταμορφώνουν.

Το πρώτο αυτοβιογραφικό βιβλίο της συγγραφέως των 900.000 αντιτύπων Μάρως Βαμβουνάκη. Μια τρυφερή εξομολόγηση ψυχής που θα αγγίξει γονείς και παππούδες.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει…

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Η παθιασμένη σχέση μεταξύ της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη. Μια μυθιστορηματική αναβίωση της τελευταίας μέρας της ζωής της μεγάλης Ελληνίδας συγγραφέως.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Ένα ταξίδι γεμάτο τραύματα και μυστικά, αγάπες, έρωτες και απουσίες, συναντήσεις που καθορίζονται από την Ιστορία και τη μοίρα. Ένα μυθιστόρημα όπου τα γεγονότα και οι καταστάσεις ανατρέπουν τις ζωές των ηρώων, δημιουργούν όμως ευκαιρίες και διεξόδους για να βγουν από τη δίνη όπου τους έριξαν.

Το πάντρεμα της Θρακικής εξόδου με τη μυθοπλασία σε ένα τέλειο σύνολο.

Κ. Α. Βακαλόπουλος, Καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας

ΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ
ΠΟΙΗΣΗ 2000-2017

Ο τόμος ΠΟΙΗΣΗ 2000-2017 του Γιάννη Καλπούζου περιλαμβάνει σε επανέκδοση τις συλλογές «Έρωτας νυν και αεί» και «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών», επιλεγμένα και επιμελημένα ποιήματα από τη συλλογή «Το νερό των ονείρων», καθώς και 43 νέα ποιήματα ως ξεχωριστή ενότητα με τίτλο «Νυχτέρι». Η συλλογή «Έρωτας νυν και αεί» ήταν υποψήφια στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008.

Ο συγγραφέας έχει τιμηθεί με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και έχει χαρακτηριστεί ο κορυφαίος πεζογράφος της γενιάς του.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗ

ΘΕΚΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ
ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΜΑΜΑ = ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Το να είσαι γονιός δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά, και, σε μια προσπάθεια να την καταστήσει ευκολότερη, η Θέκλα Πετρίδου πραγματεύεται σε δεκαοχτώ κεφάλαια ισάριθμα θέματα που σχετίζονται με τον ρόλο του γονιού αναφορικά με την επικοινωνία κατά τη διάρκεια της εφηβείας και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, το διαζύγιο και τη γονική αποξένωση, τις μονογονεϊκές οικογένειες και τον καθωσπρεπισμό μιας υποκριτικής κοινωνίας, τη δύσκολη στιγμή που αρρωσταίνει ένα παιδί και την ακόμα πιο δύσκολη που φεύγει.

Συμβουλές και τρόποι αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων σε σχέση με τα παιδιά μας.

ΙΣΤΟΡΙΑ

BETTANY HUGHES
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

Η Κωνσταντινούπολη ήταν ανέκαθεν ένας τόπος όπου οι ιστορίες συγκρούονται με την Ιστορία, όπου το αφήγημα είναι τόσο δυνατό όσο το καθαρό ιστορικό γεγονός. Από το Κοράνιο μέχρι τον Σαίξπηρ, η πόλη με τα τρία ονόματα –Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ–, αντηχεί ως ιδέα και ως τόπος και ξεπερνά τα σύνορά της, πραγματικά και φανταστικά.

Ένα πλήρες και ολοκληρωμένο έργο για την ιστορία της Κωνσταντινούπολης, βασισμένο σε λεπτομερή έρευνα και αρχαιολογικά ευρήματα.

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ − ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

ΑΚΗΣ ΠΕΤΡΕΤΖΙΚΗΣ
PIECE OF CAKE

Blisscakes, cloudcakes, sparkcakes, worldcakes… Για μένα όλα είναι κέικ. Και είναι όλα υπέροχα. Ένα βιβλίο με 120 συναρπαστικές, πρωτότυπες, γλυκιές συνταγές για κέικ, που δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο, όποιες κι αν είναι οι αγαπημένες του γεύσεις. Μια έκδοση που συγκεντρώνει τη δουλειά ετών και την επιθυμία μου να σας προσφέρω πραγματικά το καλύτερο.

Άκης Πετρετζίκης

Κυκλοφορεί στις 7/12.
Πρώτη έκδοση 17.000 αντίτυπα!

Με τις 120 καλύτερες συνταγές για κέικ από τον Άκη Πετρετζίκη, η απόλαυση γίνεται… piece of cake!

ΚΩΣΤΗΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ
ΠΙΤΕΣ ΑΠΟ ΧΕΡΙ

Θα έλεγα ότι η πίτα για τους Έλληνες είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κουλτούρα μας. Έτσι, σκέφτηκα να σας παρουσιάσω μια πιο light εκδοχή της πίτας, προσαρμοσμένη στα νέα ήθη και στον έντονο τρόπο ζωής μας. Αναλύω συνταγές από όλο τον ελλαδικό χώρο – οι πίτες, ανάλογα με τις συνήθειες της περιοχής, είναι ψημένες στον φούρνο ή στο τηγάνι. Έχω δανειστεί τις παραδοσιακές συνταγές και έχω βάλει τη δική μου προσωπική πινελιά. Ελπίζω αυτό το βιβλίο να συνεχίσει την παράδοση στις πίτες της Ελλάδας και να γίνει σύμβουλος για όσους θέλουν να μυηθούν στην τεχνική του φύλλου. Καλή απόλαυση!

Το καλύτερο βιβλίο μαγειρικής για πίτες, με όλα τα μυστικά για πεντανόστιμες ζύμες, μέσα από 62 μοναδικές συνταγές!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

PΑΪΜΠΙΤΣ, ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΪΡ. Όποιος έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο του Νταν Μπράουν –και καθώς κυκλοφορούν 200 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων του, ξέρετε ποιοι είστε– είναι εξοικειωμένος με τη χαρακτηριστική τεχνική του να εντάσσει μικρά αποσπάσματα περιγραφικών πληροφοριών στη ροή του κειμένου. Ανάμεσα στα θέματα που αναπτύσσονται στο τελευταίο του μυθιστόρημα, Origin, συμπεριλαμβάνονται τα εξής: η απροσδιόριστη γοητεία της αφηρημένης τέχνης, οι συναρπαστικές ιδιομορφίες του καθεδρικού ναού της Σαγράδα Φαμίλια, έργου του Γκαουντί, καθώς και οι τελευταίες, απίθανες εξελίξεις στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης.

Το στοιχείο αυτό παίζει κεντρικό ρόλο στην προσέγγιση του Μπράουν, καθώς και ο ίδιος, ως αναγνώστης, προτιμά βιβλία τα οποία είναι διδακτικά και, ιδανικά, όχι ολότελα προϊόντα μυθοπλασίας. «Θεωρώ πως, αν είναι να διαθέσω χρόνο για να διαβάσω κάτι, καλό θα ήταν να μαθαίνω στην πορεία», δήλωσε πρόσφατα. Καθόταν στο μεγάλο και έξυπνα σχεδιασμένο σπίτι του, εδώ, στην εξοχή του Νιου Χάμσαϊρ. Αναφερόμενος στα μυθιστορήματά του, είπε: «Είναι το είδος των μυθιστορημάτων που θα διάβαζα, αν διάβαζα μυθιστορήματα».

Το Origin είναι το όγδοο μυθιστόρημα του κυρίου Μπράουν. Στις σελίδες του, ο πασίγνωστος πρωταγωνιστής του, ο ιδιοφυής καθηγητής συμβολογίας και θρησκευτικής εικονογραφίας του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκντον, ζει ακόμη μία περιπέτεια που δοκιμάζει την ευφυΐα του και απειλεί τη ζωή του, περιπέτεια στην οποία εμπλέκονται αδίστακτοι ζηλωτές, ύποπτες περιθωριακές οργανώσεις, ριζοσπαστικά μυστικά με προεκτάσεις ικανές να επηρεάσουν το μέλλον της ανθρωπότητας, σύμβολα κρυμμένα μέσα σε γρίφους και γρίφοι κρυμμένοι μέσα σε σύμβολα, καθώς και μια συμπρωταγωνίστρια, πανέξυπνη όσο και πανέμορφη.

Όπως συμβαίνει σε όλα τα βιβλία του Νταν Μπράουν, το νέο μυθιστόρημα δεν αποφεύγει τα μεγάλα ερωτήματα· αντίθετα, σπεύδει να αναμετρηθεί μαζί τους. Αυτή τη φορά, το ερώτημα είναι το εξής: Μπορεί η επιστήμη να καταστήσει ανούσια τη θρησκεία;

Καθώς ξεκινά η ιστορία, ο Έντμοντ Κιρς –«δισεκατομμυριούχος επιστήμονας υπολογιστών, μελλοντολόγος, εφευρέτης και επιχειρηματίας»– ετοιμάζεται να παρουσιάσει μια νέα ανακάλυψη σε ένα ακροατήριο που αδημονεί (και ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσω του διαδικτύου) στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ του Μπιλμπάο, στην Ισπανία. Έχει δεσμευτεί πως η ανακοίνωση αυτή, οι λεπτομέρειες της οποίας παραμένουν γαργαλιστικά κρυφές μέχρι το τέλος του βιβλίου, θα ανατρέψει τις απόψεις των ανθρώπων σχετικά με τη θρησκεία, αποδεικνύοντας με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζωή αποκλειστικά βάσει των νόμων της επιστήμης, αφαιρώντας με τον τρόπο αυτό τον Θεό από την εξίσωση. (Η θεωρία υφίσταται και είναι δανεισμένη από τον καθηγητή Φυσικής στο ΜΙΤ, Τζέρεμι Ίνγκλαντ.)

Το νέο μυθιστόρημα, με τίτλο Origin, κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον εκδοτικό οίκο Doubleday στις 3 Οκτωβρίου, με αρχικό τιράζ 2 εκατομμύρια αντίτυπα, και, σύμφωνα με τον εκδότη, πρόκειται να κυκλοφορήσει σε δεκάδες χώρες μεταφρασμένο σε 42 γλώσσες. Οι αναγνώστες θα έρθουν αντιμέτωποι με τον γνώριμο κυκεώνα σπουδαίων ιδεών και ασταμάτητης δράσης, ώστε εκείνοι που δε γοητεύονται από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις να βρουν παρηγοριά στην πλοκή, και το αντίστροφο.

 Ο Νταν Μπράουν, 53 ετών, πέρασε τέσσερα χρόνια συγγράφοντας και συγκεντρώνοντας πληροφορίες για το βιβλίο. Αν μη τι άλλο, είναι πειθαρχημένος. Σηκώνεται κάθε μέρα στις 4 το πρωί και ετοιμάζει ένα ρόφημα από «μύρτιλα, σπανάκι, μπανάνα, νερό καρύδας, σπόρους τσία, σπόρους κάνναβης και… να δεις πώς τους λένε εκείνους τους άλλους σπόρους;» ρώτησε. «Λιναρόσπορους, καθώς και μια περίεργη σκόνη πρωτεΐνης φτιαγμένη από μπιζέλια». Επίσης, ετοιμάζει έναν καφέ, τον οποίο περιγράφει ως «αλεξίσφαιρο», με βούτυρο και λάδι καρύδας, το οποίο όπως λέει αλλάζει «τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλός σου επεξεργάζεται την καφεΐνη» ώστε να οξύνει τον νου σου.

Ο υπολογιστής του είναι προγραμματισμένος να παγώνει για 60 δευτερόλεπτα κάθε ώρα, στη διάρκεια των οποίων ο Νταν Μπράουν κάνει κάμψεις, έλξεις και ό,τι άλλο χρειάζεται να κάνει. Παρότι σταματά το γράψιμο το μεσημέρι, δυσκολεύεται να βγάλει τις ιστορίες από το μυαλό του. «Είναι μια τρέλα», λέει αναφερόμενος στους χαρακτήρες του. «Σου μιλάνε όλη μέρα».

Τα βιβλία του Νταν Μπράουν τον έχουν κάνει πλούσιο, όμως δεν αναδίδει την αύρα ενός πλούσιου ανθρώπου. Το σπίτι του, κρυμμένο πίσω από πύλες, δεν είναι τόσο το σπίτι ενός εκατομμυριούχου με διάθεση να επιδειχτεί, όσο εκείνο ενός ανθρώπου που διαθέτει τα μέσα να τροποποιήσει το περιβάλλον του με οποιονδήποτε ιδιαίτερο τρόπο επιθυμεί ο ίδιος (και η σύζυγός του).

dan-brown-blog

Με ξενάγησε στον χώρο, με την προϋπόθεση να μην περιγράψω το σπίτι του ως «απίστευτα κραυγαλέο».

Όχι, αν έπρεπε να το περιγράψω κάπως, θα έλεγα πως είναι απίθανα παλαβό. Πατάς ένα κουμπί στο ράφι μιας βιβλιοθήκης, κι αυτή περιστρέφεται, αποκαλύπτοντας ένα μυστικό ράφι στο οποίο βρίσκεται το πρώτο βιβλίο του Μπράουν (Η Καμηλοπάρδαλη, το Γουρούνι και το Φλεγόμενο Παντελόνι, το οποίο έγραψε όταν ήταν 5 χρόνων), καθώς και ένα περίεργο αντικείμενο, που μοιάζει με επιστημονικό κατασκεύασμα και αποδεικνύεται πως είναι η κάψουλα φύλαξης της αντιύλης που χρησιμοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι. Ακουμπάς τη γωνία ενός πίνακα στο καθιστικό, κι αυτός παραμερίζει, αποκαλύπτοντας ένα μυστικό δωμάτιο, οι τοίχοι του οποίου είναι διακοσμημένοι με χρυσούς δίσκους, με τους οποίους τιμήθηκε ο Νταν Μπράουν ως αποτέλεσμα των εξαιρετικών πωλήσεων που σημείωσαν τα έργα του στην ηχογραφημένη τους έκδοση, στη Γερμανία.

Έξω από ένα μπάνιο υπάρχει ένα πολύ παλιό αντίτυπο της Βίβλου, ανοιγμένο στη σελίδα όπου βρίσκονται τα λόγια του Ιώβ, κεφάλαιο 38, στίχος 11: «Μέχρι τούτου ελεύση και ουχ υπερβήση». («Αυτό σημαίνει πως είναι κατειλημμένο», είπε ο κ. Μπράουν). Η εσωτερική πλευρά της πόρτας καλύπτεται από πάνω μέχρι κάτω από ένα αντίγραφο μιας σελίδας από ένα σημειωματάριο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, γραμμένο με κατοπτρική γραφή. «Είναι μία από τις περίφημες ρήσεις του, την οποία δεν μπορείς να διαβάσεις μέχρι να κλείσεις την πόρτα και να καθίσεις στην τουαλέτα ή μπροστά στον νιπτήρα και να τη διαβάσεις στον καθρέφτη», εξήγησε ο κ. Μπράουν.

Εδώ συναντά κανείς και τον περίφημο πίνακα του Λεονάρντο «Η Παρθένος των Βράχων», ή τουλάχιστον το αντίγραφό του που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Κώδικας Da Vinci.

Επίσης, δείτε εδώ. Να και η «Μόνα Λίζα», να μας χαμογελά αινιγματικά από τον καμβά της, κρεμασμένη σε έναν άλλο τοίχο.

«Κι αυτό αντίγραφο είναι, για να σας προλάβω», είπε ο κ. Μπράουν. (Τέτοια είναι η δύναμη που μπορεί να ασκήσει ο κ. Μπράουν σε έναν οργανισμό ώστε ακόμη και το ψηλομύτικο Λούβρο, που φιλοξενεί το πρωτότυπο έργο, προσφέρει ξεναγήσεις εμπνευσμένες από τον Κώδικα Da Vinci και μάλιστα στην ιστοσελίδα του παραδέχεται ότι το βιβλίο και η ταινία ενίσχυσαν τη δημοφιλία του πίνακα «Μόνα Λίζα»).

Το σπίτι κατακλύζεται επίσης από πίνακες, γλυπτά και ορισμένα απρόσμενα έργα της συζύγου του κ. Μπράουν, Μπλάιθ, η οποία έχει προτίμηση στο μακάβριο. Ένας μπουφές στην τραπεζαρία διακοσμείται από ταριχευμένα ζώα, ανάμεσά τους μια αλεπού και ένας φασιανός. Πάνω σε ένα τραπέζι στην κουζίνα βρίσκεται ένα γλυπτό που θυμίζει το ύφος του Ιερώνυμου Μπος, αποτελούμενο από μικροσκοπικούς σκελετούς και άλλα αντικείμενα που περιπλέκονται, σχηματίζοντας ένα εφιαλτικό σύνολο.

«Πιθανότατα πρόκειται για δική μου πνευματική αδυναμία, όμως κάθε φορά που αντικρίζω τα αστέρια σκέφτομαι αν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εμάς εκεί έξω».

«Η Μπλάιθ έχει εμμονή με τον θάνατο», σχολίασε εύθυμα ο κ. Μπράουν. «Μια φορά, βγήκαμε ραντεβού σε ένα νεκροταφείο». Οι δυο τους γνωρίστηκαν πριν από 20 και πλέον χρόνια στο Λος Άντζελες, όπου μετακόμισε ο κ. Μπράουν μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο Άμχερστ. Μεγάλωσε στο Έξετερ, στο Νιου Χάμσαϊρ, και πήγε σχολείο στην Ακαδημία Φίλιπς Έξετερ, όπου δίδασκε μαθηματικά ο πατέρας του. (Ήμουν κι εγώ μαθητής εκεί, και είχαμε μια μικρή γνωριμία.)

Την εποχή εκείνη, ο κ. Μπράουν ήταν μουσικός, όχι πετυχημένος. Η γυναίκα, η οποία επρόκειτο να γίνει αργότερα σύζυγός του, και τον περνά περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν διευθύντρια καλλιτεχνικής ανάπτυξης στην Εθνική Ακαδημία Στιχουργών. Λόγω της άνισης επαγγελματικής τους σχέσης, επί επτά χρόνια έβγαιναν κρυφά, όπως ανέφερε ο κ.  Μπράουν, και μάλιστα κάποια στιγμή παρευρέθηκαν στην τελετή απονομής των βραβείων Grammy έχοντας ψεύτικους συνοδούς, προκειμένου να μη φανερώσουν τη σχέση τους.

Ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία του σπιτιού είναι μια φανέλα υπογεγραμμένη από τα μέλη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας, που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014· μια σκάλα που τα σκαλοπάτια της ξεπροβάλλουν μέσα από τον τοίχο, χωρίς στηρίγματα από πάνω ή από κάτω, καθώς και δύο στήλες, πιστά αντίγραφα εκείνων που βρίσκονται στο Παρεκκλήσι του Ρόσλιν στη Σκοτία, το οποίο εμφανιζόταν στον Κώδικα Da Vinci και πολύ γρήγορα κατακλύστηκε από ενθουσιώδεις αναγνώστες του Νταν Μπράουν που αναζητούσαν το Άγιο Δισκοπότηρο.

Στο υπόγειο, βρίσκεται μια μεσαιωνική πανοπλία, η οποία μεταφέρθηκε εδώ έπειτα από ένα αποτυχημένο πέρασμα σε πιο προβεβλημένο σημείο.

«Φτιάξαμε μια εσοχή ειδικά για αυτή στη βιβλιοθήκη και το αποτέλεσμα ήταν υπερβολικό», είπε ο κ. Μπράουν. «Λες και έβλεπες κάποιο σκηνικό από τους Πειρατές της Καραϊβικής ή κάτι τέτοιο».

Ο Νταν Μπράουν δεν έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον Έντμοντ Κιρς, τον μελλοντολόγο και επιχειρηματία που εμφανίζεται στο τελευταίο του μυθιστόρημα, όμως έχουν το ίδιο αυτοκίνητο: ένα Tesla Model X, η φθηνότερη έκδοση του οποίου στοιχίζει γύρω στα 80.000 δολάρια. Μεταξύ άλλων, μπορεί να κινηθεί και να παρκάρει μόνο του.

Ο ιδιοκτήτης του δείχνει κάπως σαστισμένος που έχει στην κατοχή του ένα τόσο σπάνιο αντικείμενο. «Δεν είμαι άνθρωπος που ασχολείται με τα αυτοκίνητα», είπε. «Τρία χρόνια αφότου κυκλοφόρησε ο Κώδικας Da Vinci, εξακολουθούσα να έχω το παλιό, σκουριασμένο Volvo μου. Κι οι άνθρωποι με ρωτούσαν: “Γιατί δεν έχεις μια Maserati;” Δε μου είχε περάσει καν από το μυαλό. Δεν αποτελούσε προτεραιότητα για εμένα. Απλά δε με απασχολούσε».

Στην πορεία, αγόρασε ένα υβριδικό Lexus SUV, και στη συνέχεια ένα σπορ Tesla, πράγμα που δεν του καθόταν καλά.

«Αισθανόμουν αφύσικα», είπε. «Είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να φοράω και μια χρυσή αλυσίδα ή να αφήσω αλογοουρά ή κάτι τέτοιο. Το συγκεκριμένο είναι κατά κάποιον τρόπο το φορτηγάκι των Tesla».

Καθίσαμε μαζί στο αυτοκίνητο, το οποίο πράγματι έφερνε ελαφρώς σε φορτηγάκι, μέχρι τη στιγμή που επιτάχυνε από τα 0 στα 100 χιλιόμετρα σε κάτι λιγότερο από τρία δευτερόλεπτα, διανύοντας τον (όχι ιδιαίτερα μακρύ) δρόμο που έβγαζε στον κεντρικό, και αργότερα άλλαξε μόνο του λωρίδα ενώ κινούμασταν στον αυτοκινητόδρομο.

Κατευθυνόμασταν στο Έξετερ, όπου ο κ. Μπράουν θα παρευρισκόταν σε μια εκδήλωση προς τιμήν της μητέρας του, η οποία πέθανε πριν από μερικούς μήνες. (Το Origin είναι αφιερωμένο σε εκείνη.) Ο κ. Μπράουν δηλώνει πως ο πατέρας του, στα 81 του χρόνια πλέον, ήταν εκείνος που του ενέπνευσε την αγάπη για την επιστήμη, τα μαθηματικά και τους γρίφους που οξύνουν τον νου, και η μητέρα του, η οποία ήταν θρησκευόμενη αλλά στην πορεία απογοητεύτηκε από τα πολιτικά παιχνίδια μέσα στους κόλπους της εκκλησίας, ήταν εκείνη που του ενστάλαξε το δέος απέναντι στα μυστήρια του κόσμου μας.

Παρότι ο ίδιος τάσσεται σαφώς υπέρ της επιστήμης, τόσο στις συζητήσεις του όσο και στα μυθιστορήματά του, δεν μπορεί να απορρίψει πλήρως την πιθανότητα να υπάρχει και κάτι άλλο στο σύμπαν.

«Πιθανότατα πρόκειται για δική μου πνευματική αδυναμία», ανέφερε, «όμως κάθε φορά που αντικρίζω τα αστέρια σκέφτομαι αν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εμάς εκεί έξω».

            Συνέντευξη του συγγραφέα στη Sarah Lyall, 30.09.2017 New York Times


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

Διαβάστε τώρα ένα απόσπασμα από το βιβλίο Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ – ΤΟΜΟΣ 1

Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα ότι επέστρεφα στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Ήμουν και πάλι δέκα χρόνων και είχα ξυπνήσει στην παλιά μου κάμαρα νιώθοντας πως η ανάμνηση του προσώπου της μητέρας μου με είχε εγκαταλείψει. Και, με τον τρόπο που καταλαβαίνει κανείς τα πράγματα στα όνειρα, ήξερα ότι το λάθος ήταν δικό μου και μόνο δικό μου, επειδή δε μου άξιζε να το θυμάμαι κι επειδή δεν είχα καταφέρει να τη δικαιώσω.

Μετά από λίγο μπήκε μέσα ο πατέρας μου, ταραγμένος απ’ τις κραυγές της αγωνίας μου. Ο πατέρας μου, που στο όνειρο ήταν ακόμα νέος και κρατούσε στα χέρια του όλες τις απαντήσεις του κόσμου, με αγκάλιαζε για να με παρηγορήσει. Έπειτα, την ώρα που τα πρώτα φώτα ζωγράφιζαν μια Βαρκελώνη από ατμό, βγήκαμε στον δρόμο. Ο πατέρας μου, για κάποιο λόγο που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω, με συνόδευσε μόνο ως την εξώπορτα. Εκεί μου άφησε το χέρι και μου έδωσε να καταλάβω πως επρόκειτο για ένα ταξίδι που έπρεπε να κάνω μόνος μου.

Άρχισα να προχωρώ, αλλά θυμάμαι ότι με βάραιναν τα ρούχα, τα παπούτσια, ως και το δέρμα μου ακόμα. Κάθε βήμα που έκανα απαιτούσε μεγαλύτερη προσπάθεια από το προηγούμενο. Φτάνοντας στη Ράμπλα, συνειδητοποίησα ότι η πόλη είχε μείνει να αιωρείται σε μια ατελείωτη στιγμή. Οι άνθρωποι είχαν πάψει να περπατούν και φαίνονταν παγωμένοι σαν φιγούρες σε μια παλιά φωτογραφία. Ένα περιστέρι που έκανε να πετάξει ίσα που κατάφερνε να δώσει ένα θολό χτύπημα με τα φτερά του. Κόκκοι γύρης αιωρούνταν ακίνητοι στον αέρα, σαν φως σε σκόνη. Το νερό της πηγής του Καναλέτας λαμπύριζε με φόντο το κενό και έμοιαζε με περιδέραιο από κρυστάλλινα δάκρυα.

Σιγά σιγά, σαν κάποιος που προσπαθεί να περπατήσει κάτω απ’ το νερό, κατάφερα να μπω στη μαγεία εκείνης της Βαρκελώνης που είχε σταματήσει στον χρόνο, μέχρι που έφτασα στο κατώφλι του Κοιμητηρίου των Λησμονημένων Βιβλίων. Εκεί πια, στάθηκα εξαντλημένος. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν εκείνο το αόρατο φορτίο που έσερνα μαζί μου και δε μ’ άφηνε καλά καλά να κινηθώ. Έπιασα σφιχτά το ρόπτρο και χτύπησα την πόρτα, αλλά κανένας δεν ήρθε να μου ανοίξει. Χτύπησα ξανά και ξανά τη μεγάλη ξύλινη πόρτα με τις γροθιές μου. Παρ’ όλα αυτά, ο φύλακας αγνοούσε την ικεσία μου. Ξέπνοος, έπεσα, τέλος, στα γόνατα. Μόνο τότε, σαν είδα τη γητειά που είχα σύρει στο κατόπι μου, όρμησε καταπάνω μου η τρομερή βεβαιότητα ότι η πόλη και η μοίρα μου θα έμεναν για πάντα παγωμένες σ’ εκείνο το ξόρκι κι ότι ποτέ δε θα κατάφερνα να θυμηθώ το πρόσωπο της μητέρας μου.

Και τότε, τη στιγμή που είχα εγκαταλείψει πια κάθε ελπίδα, το ανακάλυψα. Ένα κομμάτι μέταλλο ήταν κρυμμένο στην εσωτερική τσέπη του σακακιού της σχολικής μου στολής, που είχε πάνω του κεντημένα με γαλάζιο νήμα τα αρχικά μου. Ένα κλειδί. Αναρωτήθηκα πόσον καιρό να βρισκόταν εκεί χωρίς να το ξέρω. Το κλειδί ήταν μες στη σκουριά και σχεδόν τόσο βαρύ όσο και η συνείδησή μου. Μετά βίας κατάφερα να το σηκώσω και με τα δυο μου χέρια μέχρι την κλειδαριά. Χρειάστηκε να ξοδέψω και την τελευταία μου πνοή για να καταφέρω να το κάνω να γυρίσει. Και, πάνω που πίστεψα ότι ποτέ μου δε θα το πετύχαινα, η κλειδαριά υποχώρησε και η πόρτα γλίστρησε προς τα μέσα.

Ένας καμπυλωτός διάδρομος προχωρούσε προς το εσωτερικό του παλιού μεγάρου, διάστικτος από μια σειρά αναμμένων κεριών που έδειχναν τον δρόμο. Μπήκα μες στο σκοτάδι και άκουσα την πόρτα να κλείνει ερμητικά πίσω μου. Και τότε αναγνώρισα εκείνη τη γαλαρία με τις τοιχογραφίες αγγέλων και φανταστικών πλασμάτων που με κρυφοκοίταζαν από τις σκιές και φαίνονταν να κινούνται καθώς προχωρούσα. Διέσχισα τον διάδρομο μέχρι που έφτασα σε μια αψίδα που έβγαζε σε μια μεγάλη θολωτή αίθουσα και στάθηκα στο κατώφλι. Ο λαβύρινθος υψωνόταν μπροστά μου σε έναν ατελείωτο αντικατοπτρισμό. Μια σπείρα από σκάλες, τούνελ, γέφυρες και τόξα που συνέθεταν μια αιώνια πόλη κατασκευασμένη απ’ όλα τα βιβλία του κόσμου ανέβαινε ως τον απέραντο γυάλινο θόλο.

Η μητέρα μου με περίμενε εκεί, στη βάση του οικοδομήματος. Ήταν ξαπλωμένη σε μια ανοιχτή σαρκοφάγο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και δέρμα τόσο χλομό όσο και το λευκό φόρεμα που αγκάλιαζε το σώμα της. Τα χείλη της ήταν σφραγισμένα και τα μάτια κλειστά. Κείτονταν άψυχη, παραδομένη στην απουσία των χαμένων ψυχών. Άπλωσα το χέρι να της χαϊδέψω το πρόσωπο. Το δέρμα της ήταν κρύο σαν το μάρμαρο. Τότε άνοιξε τα μάτια της, και το βλέμμα της, μαγεμένο από τις αναμνήσεις, καρφώθηκε στο δικό μου. Όταν άνοιξε τα σκοτεινά της χείλη για να μιλήσει, ο ήχος της φωνής της ήταν τόσο εκκωφαντικός που όρμησε καταπάνω μου σαν φορτηγό τρένο, με ξεκόλλησε απ’ το πάτωμα, με τίναξε ψηλά στον αέρα και με άφησε αιχμάλωτο σε μια πτώση δίχως τέλος, ενώ ο απόηχος των λόγων της έκανε τον κόσμο να λιώνει.

Πρέπει να πεις την αλήθεια, Ντανιέλ.

Ξύπνησα έξαφνα στο μισοσκόταδο της κάμαρας, λουσμένος στον κρύο ιδρώτα, για να βρω το σώμα της Μπέα ξαπλωμένο πλάι μου. Εκείνη με αγκάλιασε και μου χάιδεψε το πρόσωπο.

«Πάλι τα ίδια;» μουρμούρισε.

Κατένευσα και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Μιλούσες. Στον ύπνο σου».

«Τι έλεγα;»

«Δεν κατάλαβα», είπε ψέματα η Μπέα.

Την κοίταξα και μου χαμογέλασε με κάτι που έμοιαζε με οίκτο, ή, πάλι, μπορεί και να ήταν απλώς υπομονή.

«Κοιμήσου λίγο ακόμα. Μένει ακόμα μιάμιση ώρα μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι και σήμερα είναι Τρίτη».

Το γεγονός ότι ήταν Τρίτη σήμαινε πως ήταν η σειρά μου να πάω τον Χουλιάν στο σχολείο. Έκλεισα τα μάτια μου και έκανα ότι κοιμόμουν. Όταν τα ξανάνοιξα μετά από λίγα λεπτά, είδα το πρόσωπο της Μπέα που με παρατηρούσε.

«Τι τρέχει;» τη ρώτησα.

Έσκυψε από πάνω μου και με φίλησε απαλά στα χείλη. Είχε γεύση κανέλας.

«Ούτε κι εγώ νυστάζω», είπε υπαινικτικά.

Άρχισα να τη γδύνω χωρίς βιάση. Ετοιμαζόμουν να τραβήξω τα σεντόνια και να τα πετάξω στο πάτωμα, όταν άκουσα ελαφριά βήματα έξω από την πόρτα της κάμαρας. Η Μπέα σταμάτησε το αριστερό μου χέρι που γλιστρούσε ανάμεσα στους μηρούς της και ανασηκώθηκε στηριγμένη στους αγκώνες.

«Τι συμβαίνει, αγάπη μου;»

Ο μικρός Χουλιάν μάς κοιτούσε από την πόρτα με πρόσωπο σκιασμένο από ντροπή κι ανησυχία.

«Κάποιος είναι στο δωμάτιό μου», μουρμούρισε.

Η Μπέα άφησε έναν αναστεναγμό και άπλωσε τα χέρια της προς τη μεριά του. Ο Χουλιάν βιάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο στην αγκαλιά της μητέρας του κι εγώ παραιτήθηκα από κάθε ελπίδα αμαρτίας που έτρεφα.

«Ο Άλικος Πρίγκιπας;» ρώτησε η Μπέα.

Ο Χουλιάν κατένευσε περίλυπος.

«Τώρα αμέσως θα πάει ο μπαμπάς στο δωμάτιό σου και θα τον διώξει με τις κλοτσιές, για να μην ξανάρθει ποτέ πια».

Ο γιος μας μου έριξε ένα απελπισμένο βλέμμα. Για τι άλλο χρειάζονται οι πατεράδες αν όχι για ηρωικές αποστολές τέτοιας εμβέλειας; Του χαμογέλασα κλείνοντάς του το μάτι.

«Με τις κλοτσιές», επανέλαβα με την πιο οργισμένη έκφραση που μπόρεσα να παραστήσω.

Ο Χουλιάν επέτρεψε στον εαυτό του να σκάσει ένα αμυδρό χαμόγελο. Σηκώθηκα μ’ ένα σάλτο απ’ το κρεβάτι και διέσχισα τον διάδρομο μέχρι το δωμάτιό του. Ο χώρος μού θύμιζε τόσο πολύ το δωμάτιο που είχα εγώ στην ηλικία του, έναν όροφο πιο κάτω, που για μια στιγμή αναρωτήθηκα μήπως ήμουν ακόμα παγιδευμένος στο όνειρο. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και άναψα το πορτατίφ. Ο Χουλιάν ζούσε τριγυρισμένος από παιχνίδια, κάποια κληρονομημένα από μένα, αλλά κυρίως από βιβλία. Δεν άργησα να ανακαλύψω τον ύποπτο, κρυμμένο κάτω από το στρώμα. Πήρα εκείνο το μικρό βιβλίο με το μαύρο εξώφυλλο και το άνοιξα στην πρώτη σελίδα.

Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων VII
Η Αριάδνα και Άλικος Πρίγκιπας

Κείμενο και εικονογράφηση του Βίκτορ Ματάς

Δεν ήξερα πια πού να τα κρύψω εκείνα τα βιβλία. Όσο κι αν έστυβα τον νου μου ψάχνοντας καινούργιες κρυψώνες, η όσφρηση του γιου μου τα εντόπιζε πάντα. Ξεφύλλισα στα γρήγορα τις σελίδες του τόμου και οι αναμνήσεις όρμησαν και πάλι καταπάνω μου.

Όταν επέστρεψα στο δωμάτιο έχοντας φυλάξει για άλλη μία φορά το βιβλίο πάνω απ’ το ντουλάπι της κουζίνας –όπου ήξερα ότι, αργά ή γρήγορα, ο γιος μου θα το ανακάλυπτε–, βρήκα τον Χουλιάν στην αγκαλιά της μητέρας του. Είχαν παραδοθεί κι οι δυο τους στον ύπνο. Στάθηκα και τους κοιτούσα από το κατώφλι, κρυμμένος στο μισοσκόταδο. Τους άκουγα που ανάσαιναν βαθιά κι αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που είχε κάνει τον ευτυχέστερο άνθρωπο του κόσμου να αξίζει τέτοια τύχη. Τους κοιτούσα που κοιμούνταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, αδιάφοροι για τον κόσμο, και δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ τον φόβο που είχα νιώσει την πρώτη φορά που τους είχα δει έτσι αγκαλιασμένους.

O-labyrinthos-ton-pneumaton2


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Έμα, ποια υπήρξε η έμπνευσή σου για αυτά τα δυο βιβλία;

Αρχικά, αυτά τα δυο βιβλία ήταν στην πραγματικότητα ένα βιβλίο… Ο Σίμος και η σκιά του. Αυτό το βιβλίο το εμπνεύστηκα από την αγάπη μου για τον νυχτερινό ουρανό και την αστρονομία (ο πατέρας μου μου έδειχνε το φεγγάρι, τα αστέρια και τους πλανήτες από πολύ μικρή ηλικία), καθώς και από τους διάφορους φόβους που είχα ως παιδί. Όταν άρχισα να δουλεύω τον Σίμο και τη σκιά του, συνειδητοποίησα ότι αυτά τα θέματα θα ταίριαζαν καλύτερα σε δυο ξεχωριστά βιβλία… και έτσι γεννήθηκαν O Σίμος, η Στέλλα και το φεγγάρι και Ο Ωρίωνας και το σκοτάδι.

Ποιες εικαστικές τεχνικές χρησιμοποίησες;

Χρησιμοποίησα πληθώρα διαφορετικών εικαστικών τεχνικών – κυρίως παραδοσιακές παρά ψηφιακές. Αυτές συμπεριλαμβάνουν γκουάς, μολύβια, ξυλομπογιές, νερομπογιές, μαρκαδόρους, στιλό και κολάζ. Μου αρέσει να δημιουργώ φυσικά και απτά έργα τέχνης τα οποία φαίνονται και γίνονται αισθητά ως χειροποίητα και αυτό ακριβώς έκανα με αυτά τα δυο βιβλία. Ο Ωρίωνας και το Σκοτάδι δημιουργήθηκε λίγο μετά τον Σίμο, τη Στέλλα και το φεγγάρι και έτσι μπορείς να δεις και την καλλιτεχνική πρόοδο μεταξύ των δυο.

Πώς νιώθεις που αυτά είναι τα πρώτα βιβλία που έγραψες και εικονογράφησες/πώς είναι να είσαι ταυτόχρονα συγγραφέας και εικονογράφος ενός βιβλίου, υπάρχει διαφορά στη δημιουργική διαδικασία;

 Λατρεύω τα δυο πρώτα μου βιβλία – έχω την αίσθηση ότι υπήρξαν μια υπέροχη αφετηρία στην καριέρα μου και είμαι πολύ υπερήφανη και για τα δυο. Το να είμαι συγχρόνως εικονογράφος και συγγραφέας έχει πολύ μεγάλη διαφορά για τα βιβλία, καθώς αυτό σημαίνει ότι από την αρχή ως το τέλος γίνονται με τον τρόπο που είχα στον νου μου και όπως τα φανταζόμουν αρχικά. Όταν εικονογραφώ τα κείμενα κάποιου άλλου, δίνω μια διαφορετική αίσθηση στο βιβλίο και καθώς ποτέ δυο μυαλά δε σκέφτονται ακριβώς το ίδιο, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι λίγο διαφορετικό από αυτό που περίμενε αρχικά ο συγγραφέας (ή ο εικονογράφος!). Το να αναλαμβάνει και τις δυο πλευρές της διαδικασίας ένα άτομο σημαίνει σκληρότερη δουλειά, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι περισσότερο αυθεντικό και φέρει την προσωπική σφραγίδα του δημιουργού.

Πώς αισθάνεσαι που αυτά τα βιβλία εκδίδονται στην Ελλάδα;

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που αυτά τα βιβλία εκδίδονται στην Ελλάδα! Είναι ένας πανέμορφος τόπος, γεμάτος υπέροχους ανθρώπους που μιλούν μια εκπληκτική γλώσσα – είναι τιμή μου το έργο μου να εκδίδεται εκεί.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η ΕΜΑ ΓΙΑΡΛΕΤ είναι συγγραφέας, εικονογράφος και γραφίστρια που εδρεύει στο Φάλμουθ της Κορνουάλης. Της αρέσει να ζωγραφίζει, να σχεδιάζει, να γράφει, να φτιάχνει κολάζ, να κατασκευάζει, να πειραματίζεται με τα χρώματα και να σκιτσάρει. Η Έμα έχει γράψει και εικονογραφήσει αρκετά παιδικά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα Ο Σίμος, η Στέλλα και το Φεγγάρι και Ο Ωρίωνας και το Σκοτάδι που κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Τα βιβλία της έχουν υπάρξει υποψήφια και κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Εικονογραφημένου Βιβλίου της Αγγλικής Ένωσης, υποψηφιότητες για το μετάλλιο της CILIP Kate Greenaway, όπως και για τα βραβεία εικονογραφημένου βιβλίου του Cambridge, του Oxfordshire και του Stockport. Η Έμα έλαβε, επίσης, υψηλό έπαινο στα βραβεία Macmillan όταν σπούδαζε εικονογράφηση στο Πανεπιστήμιο του Φάλμουθ.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η ψυχολόγος Θέκλα Πετρίδου, με μια απρόσμενη, πρακτική, αισιόδοξη και απελευθερωτική γραφή, διατυπώνει με λέξεις όλα αυτά που πραγματικά νιώθουμε οι γονείς, αλλά φοβόμαστε να εκφράσουμε.

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΜΑΜΑ=ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ:

Συλίκου, 16 Αυγούστου

2016 ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ, πριν από 19 χρόνια, σαν να ήταν σήμερα. Ήμουν μόλις 22 χρόνων και νόμιζα πως τα γνώριζα όλα. Είχα πάρει, έναν μήνα νωρίτερα, το πτυχίο μου από το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ και νόμιζα πως ήμουν ψυχολόγος. Αλλά όχι. Χρειάστηκαν χρόνια και χρόνια εμπειριών, λαθών και παθών, και ειδικά αυτό το δύσκολο ταξίδι που ξεκίνησε εκείνη την Τετάρτη, 1.45 π.μ., 13 Αυγούστου 1997, για να κερδίσω εκείνο τον τίτλο, αλλά όταν είσαι νέος, πιστεύεις πως όλα είναι εύκολα και πως είσαι πολύ δυνατός – στην περίπτωσή μας, πολύ δυνατή. Η σούπερ μαμά.

(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από Rolling Stone
Συντάκτης: Matt Taibbi

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος στο βιβλίο Ουτοπία για ρεαλιστές είναι το ύφος της γραφής. Ο Ρούτγκερ Μπρέγκμαν εμφανίζεται εύθυμος, αισιόδοξος, ευρηματικός, θετικός, με χιούμορ και καλή αίσθηση της οικονομίας του λόγου – σε αντίθεση με τα περισσότερα πολιτικά βιβλία… Οι πολιτικές του θέσεις φαίνεται πως έχουν δομηθεί με στόχο να ταρακουνήσουν ολόκληρο το τόξο του σημερινού αμερικανικού στοχασμού. Το βιβλίο του Μπρέγκμαν είναι, από τη μια, ένα θετικό ανάγνωσμα και, από την άλλη, μια αναζωογονητική πνοή για όποιον βίωσε την ολέθρια εμπειρία της περσινής προεδρικής εκλογικής περιόδου. Η Ουτοπία για ρεαλιστές καταδεικνύει, με χιούμορ και κατανόηση, ότι όλοι υποφέρουμε όταν ξεχνάμε πώς να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο. Και ότι βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο γιατί οι τραυματικές εμπειρίες ένας ολόκληρου αιώνα, κυνηγώντας ουτοπικές ιδέες ‒φασισμός, κομμουνισμός, ναζισμός, για να αναφέρουμε μερικές‒, μας ώθησαν να πιστεύουμε ότι «τα όνειρα με κάποιο τρόπο μετατρέπονται σε εφιάλτες» και ότι «η ουτοπία είναι δυστοπία».

Αυτό μας οδήγησε σε έναν κόσμο όπου «η πολιτική έχει αποδυναμωθεί και έχει καταλήξει να είναι απλώς διαχείριση προβλημάτων» και όπου «οι ριζοσπαστικές ιδέες για το όραμα ενός διαφορετικού κόσμου φαντάζουν στην κυριολεξία αδιανόητες». Το ενδιαφέρον στοιχείο για τη σύγχρονη Αμερική είναι η εναντίωση ακόμη και στην απλή ιδέα να προσπαθήσουμε ώστε να κατακτήσουμε μια πιο εύκολη και ευτυχισμένη ζωή. Πρόκειται για μια χώρα που κάποτε ήταν ανοιχτή σε κοινωνικούς πειραματισμούς… Τώρα, ούτε καν προσπαθούμε, και αναλωνόμαστε στο να κραυγάζουμε ο ένας στον άλλο στο Διαδίκτυο. Αυτό δε θα μας πάει μπροστά. Ίσως το «παγκόσμιο βασικό εισόδημα» και μια «εργάσιμη εβδομάδα δεκαπέντε ωρών» να μην το πετύχουν επίσης, ωστόσο το να δοκιμάσουμε φαίνεται πιο διασκεδαστικό.

Αναδημοσίευση από Rolling Stone
Συντάκτης: Matt Taibbi

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο αυτό δεν επιχειρεί να προβλέψει το μέλλον, επιχειρεί να ξεκλειδώσει το μέλλον ανοίγοντας τα παράθυρα του μυαλού μας.

Από ένα παγκόσμιο βασικό εισόδημα έως την εργάσιμη εβδομάδα των δεκαπέντε ωρών, και από έναν κόσμο χωρίς σύνορα έως έναν κόσμο χωρίς φτώχεια – έφτασε η ώρα να επιστρέψουμε σε μια πιο ουτοπική σκέψη, που ωστόσο έχει ρεαλιστική εφαρμογή.

Ο Ρούτγκερ Μπρέγκμαν μάς ταξιδεύει στην Ιστορία, πέρα από τον κλασικό διαχωρισμό Αριστεράς και Δεξιάς, εισάγοντας ρηξικέλευθες ιδέες, των οποίων ξεκάθαρα έχει έρθει η ώρα. Το ΟΥΤΟΠΙΑ ΓΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ είναι από εκείνα τα σπάνια βιβλία που σε αιφνιδιάζουν και προκαλούν αυτά που νομίζεις ότι γνωρίζεις, καταδεικνύοντας ότι το πιο μη ρεαλιστικό οικονομικό μοντέλο είναι αυτό που εφαρμόζουμε σήμερα.

Λίγα λόγια για τον ΡΟΥΤΓΚΕΡ ΜΠΡΕΓΚΜΑΝ

Ο ΡΟΥΤΓΚΕΡ ΜΠΡΕΓΚΜΑΝ είναι ένας από τους πλέον διακεκριμένους νεαρούς στοχαστές της Ευρώπης. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία με θέμα την Ιστορία, τη Φιλοσοφία και τα Οικονομικά. Το ΟΥΤΟΠΙΑ ΓΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ, που κυκλοφορεί σε 17 χώρες, έγινε μπεστ σέλερ στην Ολλανδία και αποτέλεσε αφετηρία για το κίνημα του βασικού μισθού, που σύντομα έγινε πρωτοσέλιδο στη χώρα. Ο συγγραφέας έχει προταθεί δύο φορές για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Δημοσιογραφίας για το έργο του στην ολλανδική εφημερίδα De Correspondent. Άρθρα του έχουν εμφανιστεί επίσης στην Washington Post και στο BBC.

Δείτε την ομιλία του Ρούτγκερ Μπρέγκμαν στο συνέδριο TEDTALKS.

 

 


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Μετά την πρωτοφανή του επιτυχία στη Θεσσαλονίκη, με περισσότερους από 150.000 επισκέπτες και διθυραμβικά σχόλια (ποσοστό ικανοποίησης επισκεπτών 99,4%), το κορυφαίο διεθνών προδιαγραφών Θεματικό Πάρκο της χώρας «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά» μεταφέρεται τώρα εμπλουτισμένο με νέες ενότητες, στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo – Maroussi, ευελπιστώντας να προσφέρει σε επισκέπτες όλων των ηλικιών, μαθητές, εκπαιδευτικούς και οικογένειες από την Αθηνά και τη Νότια Ελλάδα μοναδικές διαδραστικές εμπειρίες.

Στο Θεματικό Πάρκο έκτασης 3.000 τ.μ., το οποίο δημιούργησε η ΔΕΘ- HELEXPO σε συνεργασία με τη δημιουργική ομάδα DreamWorkers και την έκτακτη συμμετοχή της ΑΣΚΤ (ΑΣΚΤ), τα μυστικά της αστείρευτης φαντασίας του Ευγένιου Τριβιζά αποκαλύπτονται με εκρηκτική πρωτοτυπία, φαντασμαγορικές κατασκευές και πρωτοποριακές «interactive mapping» και «escape room» τεχνικές, συνδυάζοντας με απαράμιλλο τρόπο τη συγκίνηση με το γέλιο, την ξενοιασιά με τον προβληματισμό και την ευαισθητοποίηση σε καίρια κοινωνικά θέματα με την απολαυστική διασκέδαση, καλλιεργώντας παράλληλα τη δημιουργικότητα και τη φιλαναγνωσία.

Το συναρπαστικό αυτό ταξίδι στους Μυστικούς Κόσμους του μεγάλου δημιουργού ξεκινάει στις 3 Νοεμβρίου 2017 και θα διαρκέσει έως τις 3 Φεβρουάριου 2018.

Δείτε ένα σύντομο βίντεο από το θεματικό πάρκο «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά»


To Εκθεσιακό κέντρο Helexpo – Maroussi , ο πιο συναρπαστικός, καθηλωτικός, μυστηριώδης, παραμυθένιος και εκπαιδευτικός χώρος της Αθήνας, παρέχει:
• Ασφάλεια
• Μεγάλο, στεγασμένο χώρο για αναμονή και ξεκούραση
• Συνεχή παρουσία προσωπικού υγείας
• Δωρεάν χώρο στάθμευσης για τα λεωφορεία και ΙΧ
• Ερμάρια αποθήκευσης αντικειμένων (για τους μαθητές)
• Εύκολη πρόσβαση σε ΑΜΕΑ

Θεματικό Πάρκο & Μουσείο «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά»
Διεθνές Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο Helexpo Maroussi
Λεωφόρος Κηφισίας 39, Τ.Κ.: 151 23

Πληροφορίες/Κρατήσεις: 210 6168456 – 457
Ιστοσελίδα: mystikoikosmoitriviza.gr
Email για κρατήσεις σχολείων: sch@mystikoikosmoitriviza.gr
Email: info@mystikoikosmoitriviza.grFb: @mystikoikosmoitriviza

ΩΡΑΡΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:
Δευτέρα – Πέμπτη: 09.00 – 14.00
Παρασκευή: 09.00 – 14.00 & 17.00 – 20.00
Σάββατο: 11.00 – 20.00
Κυριακή: 11.00 – 19.00


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Εμανουέλ Μακρόν, Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αφηγείται για πρώτη φορά την προσωπική του ιστορία και το όραμά του σε ένα βιβλίο δυνατό, μοναδικό, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας κοινωνίας.

Διαβάστε τώρα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ:

Tη στιγμή που ρίχνομαι σε αυτή την περιπέτεια, οφείλω να σας πω από πού έρχομαι και τι πιστεύω. Η δημόσια ζωή δεν επιτρέπει εύκολα σε κάποιον να εκφραστεί πραγματικά. Είμαι τριάντα οχτώ χρόνων. Τίποτα δε με προόριζε για τα αξιώματα που κατέλαβα ή για την πολιτική στράτευση που ασπάζομαι σήμερα. Δε θα μπορούσα πραγματικά να εξηγήσω αυτή τη διαδρομή. Βλέπω απλώς το αποτέλεσμα, που κατά βάθος ποτέ δεν επιτυγχάνεται πλήρως, μιας στράτευσης αρκετά παλιάς, μιας προαίρεσης δίχως όμοιο, για την ελευθερία καθώς, βέβαια, και κάποιας τύχης.

Γεννήθηκα τον Δεκέμβρη του 1977 στην Αμιέν, πρωτεύουσα του Πικαρντί, σε μια οικογένεια νοσοκομειακών γιατρών. Η οικογένεια αυτή είχε εισέλθει πρόσφατα στην αστική τάξη, ανερχόμενη, όπως λέγανε κάποτε, με την εργασία και το ταλέντο. Οι παππούδες μου ήταν μια δασκάλα, ένας σιδηροδρομικός υπάλληλος, μια κοινωνική λειτουργός και ένας μηχανικός γεφυρών και οδοστρωμάτων.

sale_button

Όλοι προέρχονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Η ιστορία της οικογένειάς μου είναι η ιστορία μιας δημοκρατικής ανόδου στη γαλλική επαρχία, ανάμεσα στο Οτ-Πιρενέ και το Πικαρντί. Αυτή η άνοδος περνούσε μέσα από τη γνώση και πιο συγκεκριμένα, για την τελευταία γενιά, μέσα από την ιατρική. Για τους παππούδες μου αυτή ήταν η βασιλική οδός και εκεί ήθελαν να στρέψουν τα παιδιά τους. Οι γονείς μου και σήμερα ο αδελφός μου και η αδελφή μου έγιναν συνεπώς γιατροί. Είμαι ο μόνος που δεν ακολούθησε αυτό το μονοπάτι. Σε καμιά περίπτωση από αποστροφή προς την ιατρική διότι πάντοτε εκτιμούσα ιδιαιτέρως τις επιστήμες.

Αλλά κατά την καθοριστική στιγμή που επιλέγει κάποιος τι θα κάνει στη ζωή του, εγώ θέλησα τον δικό μου κόσμο και την αποκλειστικά δική μου περιπέτεια. Όσο μπορώ να θυμάμαι, είχα πάντοτε αυτή την επιθυμία: να διαλέξω ο ίδιος τη ζωή μου. Είχα την τύχη να έχω γονείς που, αν με ενθάρρυναν να εργαστώ, ήταν επειδή έβλεπαν την εκπαίδευση ως μαθητεία της ελευθερίας. Τίποτα δε μου επέβαλαν. Μου επέτρεψαν να γίνω αυτός που έπρεπε να είμαι.

Επέλεξα συνεπώς τη ζωή μου σαν να ανακάλυπτα σε κάθε αναβαθμό μια βεβαιότητα. Τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα, αλλά ήταν απλά. Χρειάστηκε να εργαστώ πολύ, αλλά μου άρεσε. Είχα ορισμένες αποτυχίες, ενίοτε βαριές, αλλά δεν ξεστράτισα γιατί είχα διαλέξει ο ίδιος αυτό τον δρόμο. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων της μαθητείας που σφυρηλατήθηκε μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από την αυτοδιάθεση, την προσήλωση σε ένα σχέδιο καθορισμένο, την πραγμάτωση του ταλέντου του καθενός, όποιο κι αν είναι αυτό. Αυτή η πεποίθηση στην πορεία καθόρισε την πολιτική μου στράτευση, καθιστώντας με ευαίσθητο στην αδικία μιας κοινωνίας διαταγών, στάτους, καστών, κοινωνικής περιφρόνησης, όπου όλα συνωμοτούν –και με τι αποτέλεσμα!– για την παρεμπόδιση της προσωπικής ανάπτυξης.

Η γιαγιά μου με έμαθε να εργάζομαι. Από την ηλικία των πέντε χρόνων, μόλις το σχολείο τελείωνε, περνούσα πλάι της πολλές ώρες μαθαίνοντας γραμματική, ιστορία, γεωγραφία… Και να διαβάζω. Πέρασα ολόκληρες μέρες να διαβάζω δυνατά πλάι της. Μολιέρο, Ρακίνα, Ζορζ Ντιαμέλ, συγγραφέα κάπως λησμονημένο αλλά που εκείνη αγαπούσε, Μοριάκ και Τζιονό. Μοιραζόταν με τους γονείς μου την αγάπη για τη μάθηση και η παιδική μου ηλικία μετριόταν με την αγωνιώδη αναμονή της επιστροφής μου από κάθε διαγώνισμα.

Αυτή ήταν η πολυτέλειά μου και ήταν ανεκτίμητη. Είχα μια οικογένεια που ανησυχούσε για μένα, για την οποία ενίοτε τίποτε άλλο δε μετρούσε περισσότερο από αυτό το διαγώνισμα, αυτό το παιδικό γραπτό, και που εξέφραζε την έγνοια με εκείνα τα λόγια που τραγουδά ο Λεό Φερέ σε ένα τραγούδι και που δεν έχουν πάψει να με συγκινούν: «Μην αργήσεις να γυρίσεις, πρόσεξε μην κρυώσεις».

Αυτά τα λόγια νανούρισαν την παιδική μου ηλικία και περικλείουν κατά ένα μέρος αυτό που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα: την τρυφερότητα, την εμπιστοσύνη, την επιθυμία της επιτυχίας. Πολλοί άνθρωποι δεν είχαν αυτή την τύχη που είχα εγώ. Ό,τι κάνει ο καθένας στη συνέχεια είναι ασφαλώς μια άλλη ιστορία. Αλλά κι έτσι ακόμα, δεν μπορώ σήμερα να μη συλλογίζομαι το δημοκρατικό σχολείο δίχως να θυμηθώ αυτή την οικογένεια της οποίας οι αξίες ήταν τόσο βαθιά ευθυγραμμισμένες με τη διδασκαλία των δασκάλων του, ούτε αυτούς τους δασκάλους οι οποίοι θεωρούσαν τιμή τους να υπερβαίνουν όλες τις ελλείψεις ώστε να καθοδηγήσουν τους μαθητές τους προς το καλύτερο. Γι’ αυτή την τάση, αυτή την επιθυμία, αυτή την αγάπη λίγες χώρες είναι ικανές και εμείς οφείλουμε σε κάθε γενιά να προσέχουμε ώστε η φλόγα αυτή να μη σβήσει.

Έτσι πέρασα την παιδική μου ηλικία μέσα στα βιβλία, κάπως έξω από τον κόσμο. Ήταν μια ζωή ασάλευτη σε μια πόλη της γαλλικής επαρχίας: μια ευτυχισμένη ζωή, αφοσιωμένη στην ανάγνωση και τη γραφή. Ζούσα σε μεγάλο βαθμό μέσω των κειμένων και μέσω των λέξεων. Τα πράγματα αποκτούσαν βαρύτητα όταν περιγράφονταν και ενίοτε προσλάμβαναν μια πραγματικότητα πιο πραγματική από την ίδια την πραγματικότητα. Το μυστικό, ενδόμυχο μάθημα της λογοτεχνίας έπαιρνε το πάνω χέρι στα φαινόμενα, προσέδιδε στον κόσμο όλο το βάθος του, που συνήθως κατά την καθημερινή ζωή δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να το ψηλαφίζουμε. Η πραγματική ζωή δεν είναι απούσα όταν διαβάζουμε. Δεν ταξίδευα λοιπόν μόνο εντός του πνεύματος. Γνώριζα τη φύση, τα άνθη και τα δέντρα μέσα από το ύφος των συγγραφέων και ακόμα περισσότερο από την έλξη που μου προκαλούσαν. Έμαθα από την Κολέτ τι είναι μια γάτα ή ένα λουλούδι και από τον Τζιονό τον παγωμένο άνεμο της Προβηγκίας και την ειλικρίνεια των χαρακτήρων. Ο Ζιντ και ο Κοκτό υπήρξαν οι αναντικατάστατοι σύντροφοί μου. Ζούσα σε έναν ευτυχή εγκλεισμό μαζί με τους γονείς μου, τον αδελφό και την αδελφή μου και τους παππούδες μου.

Για τους γονείς μου οι σπουδές ήταν απαραίτητες. Με περιέβαλλαν πάντοτε με αυτή την εξαιρετική προσοχή, αφήνοντάς με να κάνω τις επιλογές μου και να οικοδομήσω την ελευθερία μου.

Για τη γιαγιά μου, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία και οι μεγάλοι συγγραφείς ήταν κάτι περισσότερο από τα πάντα. Οι σπουδές τής είχαν επιτρέψει να αλλάξει τη ζωή της. Είχε γεννηθεί σε μια ταπεινή οικογένεια του Μπανιέρ-Ντε-Μπιγκόρ, από πατέρα σταθμάρχη και μητέρα οικιακή βοηθό. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας που συνέχισε τις σπουδές του μετά το απολυτήριο, όταν η αδελφή της και ο αδελφός της εισήλθαν στον κόσμο της εργασίας. Η μητέρα της δεν ήξερε να διαβάζει. Ο πατέρας της διάβαζε μεν αλλά δίχως να αντιλαμβάνεται τις διαφορετικές έννοιες. Μου διηγούνταν ένα περιστατικό από τα μαθητικά της χρόνια: επιστρέφοντας στο σπίτι με τον έλεγχο της πέμπτης τάξης όπου ο καθηγητής σημείωνε πως ήταν «καλή μαθήτρια από κάθε άποψη», ο πατέρας της νόμισε ότι την κατηγορούσαν πως ήταν ελαφρών ηθών και τη χαστούκισε. Έπειτα, στην τελευταία τάξη είχε έναν καθηγητή φιλοσοφίας που κατόρθωσε να την ξεχωρίσει. Την ώθησε να συνεχίσει τις φιλολογικές σπουδές της δι’ αλληλογραφίας για να καταλήξει λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να πάρει το πτυχίο της, που της επέτρεπε να διδάξει στη Νεβέρ, φέρνοντας μαζί της τη μητέρα της, η οποία ήταν αυτό που λέμε σήμερα μια «ταλαιπωρημένη γυναίκα», και την οποία δεν εγκατέλειψε μέχρι το τέλος.

Η γιαγιά μου ήταν δασκάλα και θα ήθελα γράφοντας αυτές τις γραμμές να απαλλάξω αυτή τη λέξη από τη γραφειοκρατική της σκόνη και να της αποδώσω τη λάμψη ενός ζωντανού πάθους, βιωμένου με αξιοθαύμαστη αφοσίωση και υπομονή. Θυμάμαι τα γράμματα των παλιών μαθητριών της, τις επισκέψεις τους. Τους είχε δείξει τον δρόμο απ’ τον οποίο περνάμε από τη γνώση στην ελευθερία. Δεν ήταν άλλωστε ένας δρόμος στρωμένος με αγκάθια: μετά τα μαθήματα πίνανε ζεστή σοκολάτα ακούγοντας Σοπέν και ανακαλύπτοντας τον Ζιροντού. Η γιαγιά μου προερχόταν από το ίδιο περιβάλλον με τις μαθήτριές της, που ήταν όλες κόρες τεχνιτών ή γεωργών του Πικαρντί. Τις καθοδηγούσε μέσα από εκείνα τα στάδια που είχε και η ίδια γνωρίσει και τους άνοιγε την πόρτα της γνώσης, του ωραίου, ίσως και του αιώνιου.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολλές προκαταλήψεις που έπρεπε να αντιπαλέψει κανείς μέσα στις οικογένειες. Τίποτα δεν την αποθάρρυνε, διότι η ιδιοσυγκρασία της ήταν αισιόδοξη, το δίχως άλλο, αλλά κυρίως διότι γνώριζε, επειδή το είχε ζήσει και η ίδια, ότι αυτό που ήθελε να μεταδώσει ήταν το καλύτερο αυτού που ονομάζουμε πολιτισμός και ότι ήταν θέμα της συλλογικής μας τιμής να μην ανεχτούμε να τον στερηθούν τα κορίτσια.

Υπήρξα ίσως ο στερνός μαθητής της. Και σήμερα, που εκείνη δεν υπάρχει πια, δεν περνά ούτε μέρα που να μην τη σκεφτώ ή να μην αναζητήσω το βλέμμα της. Όχι πως ψάχνω να βρω την επιδοκιμασία που εκείνη δεν μπορεί πια να μου προσφέρει, αλλά γιατί θα μου άρεσε, στη δουλειά που έχω να κάνω, να φανώ αντάξιος του διδάγματός της. Τη σκέφτηκα συχνά αυτά τα τελευταία χρόνια με αφορμή τις νέες μουσουλμάνες με τη μαντίλα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Μου φαίνεται πως θα θρηνούσε την καταπίεση του σκοταδισμού, που εμποδίζει αυτές τις κοπέλες να έχουν πρόσβαση στην αληθινή γνώση, εκείνη τη γνώση που είναι ελεύθερη και προσωπική. Αλλά ακριβώς επειδή αφιέρωσε τη ζωή της στην εκπαίδευση των κοριτσιών και μπόρεσε να εκτιμήσει πόσο αυτή δεν είναι αυτονόητη, ακόμα και σε μια χώρα σαν τη δική μας, πιστεύω πως θα είχε αποδοκιμάσει το γεγονός ότι δε βρήκαμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από την απαγόρευση, τη σύγκρουση, όλη αυτή την εχθρότητα που είναι από τη φύση της ενάντια σε ό,τι θα έπρεπε να διαβλέπουμε. Σε αυτό τον τομέα, δεν κάνουμε τίποτα καλό χωρίς αγάπη.

Και εγώ είχα αυτή την τύχη. Θυμάμαι το πρόσωπό της. Τη φωνή της. Θυμάμαι τις αναμνήσεις της. Την ελευθερία της. Τις απαιτήσεις της. Εκείνα τα πρωινά που από νωρίς πήγαινα να τη συναντήσω στο δωμάτιό της και όπου εκείνη διηγούνταν περιστατικά από τον πόλεμο και τις φιλίες της. Ως παιδί, ξανάπιανα το νήμα της συζήτησης από εκεί που είχε διακοπεί και ταξίδευα στη ζωή της με τον ίδιο τρόπο που συνεχίζει κανείς ένα μυθιστόρημα. Και τη μυρουδιά του καφέ που εκείνη πήγαινε καμιά φορά να ετοιμάσει στη μέση της νύχτας. Και τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου από τις εφτά η ώρα το πρωί, όταν εγώ καμιά φορά δεν πήγαινα να τη βρω, κι εκείνη φώναζε με προσποιητή ανησυχία: «Κοιμάσαι ακόμα;» Και όλα όσα δε θέλω να καταγράψω και τα οποία μας δένουν για πάντα.

Με τους γονείς μου οι συζητήσεις περιστρέφονταν επίσης γύρω από τα βιβλία. Κοντά τους μου έγινε η αποκάλυψη μιας άλλης γραμματείας, διαφορετικής, περισσότερο φιλοσοφικής και σύγχρονης. Οι ιατρικές συζητήσεις επίσης ήταν πολύ συχνές, κατά τη διάρκεια των οποίων, για ώρες, η νοσοκομειακή ζωή, η εξέλιξη των πρακτικών και των ερευνών αποτελούσαν το αντικείμενο αδιάκοπων πολεμικών. Κάποια χρόνια αργότερα, ο αδερφός μου Λοράν, που έγινε καρδιολόγος, και η αδελφή μου Εστέλ, που έγινε νεφρολόγος, θα έπαιρναν τη σκυτάλη των συζητήσεων αυτών.

Κατά βάθος, εκείνα τα χρόνια, διδάχτηκα την προσπάθεια, την επιθυμία της γνώσης με σκοπό την αναζήτηση της ελευθερίας. Αν αργότερα ανακάλυψα τη χαρά της πυρετώδους δραστηριότητας και τις ευθύνες, γνωρίζω πολύ καλά αυτή την ασάλευτη ζωή, μακριά από την οχλαγωγία των ανθρώπων. Είναι οι ρίζες που με προστατεύουν. Και που, θαρρώ, οδηγούν στη σοφία.

Δεν είχα τότε παρά δύο ορίζοντες: το πιάνο και το θέατρο. Το πιάνο ήταν ένα πάθος των παιδικών μου χρόνων και δε με εγκατέλειψε ποτέ.

Το θέατρο το ανακάλυψα στην εφηβεία. Ήταν σαν αποκάλυψη. Το να λέω από σκηνής εκείνα που τόσες και τόσες φορές είχα διαβάσει με τη γιαγιά μου, το να ακούω τους άλλους να παίζουν, να δημιουργούμε μαζί μια στιγμή που παίρνει σάρκα και οστά, που προκαλεί το γέλιο, που συγκινεί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

Και έτσι στο Λύκειο, χάρη στο θέατρο, συνάντησα την Μπριζίτ. Τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους από κρυφά μονοπάτια και ερωτεύτηκα, ιδίως χάρη σε μια διανοητική συνενοχή, που μέρα με τη μέρα μετεξελίχθηκε σε αισθητηριακή εγγύτητα. Και στη συνέχεια, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, σε ένα πάθος που διαρκεί ακόμα.

Κάθε Παρασκευή συναντιόμασταν και γράφαμε μαζί για πολλές ώρες ένα θεατρικό έργο. Αυτό κράτησε για μήνες. Μόλις το έργο γράφτηκε, αποφασίσαμε να το σκηνοθετήσουμε. Μιλούσαμε για τα πάντα. Η συγγραφή μετατράπηκε σε πρόσχημα. Και ανακάλυπτα ότι γνωριζόμασταν από πάντα.

Μετά από κάποια χρόνια κατόρθωσα να κάνω τη ζωή που ήθελα. Ήμασταν δύο, αχώριστοι, παρά τους ενάντιους ανέμους.

Στα δεκαέξι εγκατέλειψα την επαρχία μου για το Παρίσι. Πολλοί νέοι Γάλλοι προβαίνουν στην ίδια μετεγκατάσταση. Για μένα ήταν η πιο όμορφη περιπέτεια. Ερχόμουν να κατοικήσω σε μέρη που δεν υπήρχαν παρά μόνο στα μυθιστορήματα, ακολουθούσα τα ίδια μονοπάτια με τους ήρωες του Φλομπέρ, του Ουγκό. Με ωθούσε η αδηφάγα φιλοδοξία των νεαρών λύκων του Μπαλζάκ.

Αγάπησα αυτά τα χρόνια πάνω στον λόφο της Σεντ-Ζε­νεβιέβ.

Μέρα με τη μέρα, δε σταματούσα να μαθαίνω. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι εκεί που στην Αμιέν ήμουν πάντα, χρόνο τον χρόνο, στην κορυφή της τάξης, εδώ δεν κατόρθωνα πλέον να διακριθώ. Ανακάλυπτα γύρω μου σπάνια ταλέντα, πραγματικές διάνοιες των μαθηματικών, παρόλο που εγώ ήμουν περισσότερο φιλόπονος. Οφείλω να ομολογήσω επίσης πως εκείνα τα πρώτα χρόνια στο Παρίσι ήταν εκείνα που διάλεξα να ζήσω και να αγαπήσω περισσότερο αντί να επιδοθώ στον φοιτητικό ανταγωνισμό.

Είχα μια εμμονή, μια σταθερή ιδέα: να ζήσω τη ζωή που είχα επιλέξει μ’ εκείνη που αγαπούσα. Να κάνω τα πάντα για να το πετύχω.

Οι πόρτες της École Normale Supérieure έμεναν κλειστές για μένα και έτσι μπήκα από πεποίθηση στο τμήμα φιλοσοφίας της Ναντέρ και, κάπως τυχαία, στις πολιτικές επιστήμες.

Εκείνα τα χρόνια ήταν ευτυχισμένα, εμψυχωμένα αδιάκοπα από την ελεύθερη μάθηση, την εξερεύνηση, τις συναντήσεις. Αγάπησα αυτά τα μέρη όπως και εκείνους που τόσα με έμαθαν. Είχα την τύχη λοιπόν, χάρη στην εύνοια του ανθρώπου που υπήρξε ο καθηγητής μου στην ιστορία και ο υπομονετικός βιογράφος του, να συναντήσω τον φιλόσοφο Πολ Ρικέρ. Μια συνάντηση πραγματικά ευτυχής, αφού τότε ο φιλόσοφος αναζητούσε κάποιον να αρχειοθετήσει τα έγγραφά του.

Δε θα λησμονήσω ποτέ τις πρώτες ώρες που περάσαμε μαζί στο Μιρ Μπλαν στο Σατενέ-Μαλαμπρί. Εγώ τον άκουγα. Δεν ήμουν αμήχανος. Και δεν ήμουν αμήχανος, οφείλω να το ομολογήσω, εξαιτίας της ολοκληρωτικής άγνοιάς μου: ο Ρικέρ δε με εντυπωσίαζε επειδή δεν τον είχα διαβάσει. Η νύχτα έπεφτε κι εμείς δεν ανάβαμε το φως. Εξακολουθούσαμε να συζητάμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνενοχής που είχε αρχίσει να εγκαθίσταται ήδη μεταξύ μας.

Από εκείνο το βράδυ ξεκίνησε μια μοναδική σχέση. Εγώ δούλευα, υπομνημάτιζα τα κείμενά του, συνόδευα τις αναγνώσεις του. Για περισσότερο από δύο χρόνια μάθαινα στο πλευρό του. Δεν είχα κανέναν τίτλο για να παίξω αυτό τον ρόλο. Η εμπιστοσύνη του με υποχρέωσε να μεγαλώσω. Χάρη σ’ εκείνον διάβαζα και μάθαινα κάθε μέρα. Αντιλαμβανόταν ως δουλειά του τη συνεχή ανάγνωση των μεγάλων κειμένων, εκείνος που συγκρινόταν συχνά με έναν νάνο στον ώμο γιγάντων. Ο Ολιβιέ Μονζάν, ο Φρανσουά Ντος, η Κατρίν Γκολντενστάιν και η Τερέζ Ντιφλό ήταν οι φιλικές και άγρυπνες παρουσίες εκείνων των χρόνων που με μεταμόρφωσαν βαθιά.

Στο πλευρό του Ρικέρ, γνώρισα τον περασμένο αιώνα και έμαθα να σκέφτομαι την Ιστορία. Με δίδαξε τη βαρύτητα με την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ορισμένα θέματα και ορισμένες τραγικές στιγμές. Με δίδαξε πώς να σκέφτομαι μέσω των κειμένων, αλλά μέσα στη ζωή. Μέσα από ένα αδιάκοπο πηγαινέλα από τη θεωρία στο πραγματικό. Ο Πολ Ρικέρ ζούσε μέσα στα κείμενα, αλλά με την επιθυμία να φωτίσει την πορεία του κόσμου, να κατασκευάσει ένα νόημα για την καθημερινότητα. Να μην υποκύπτει ποτέ στην ευκολία των αισθημάτων ή του τι λέγεται. Να μην κλείνεται ποτέ σε μια θεωρία που δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα της ζωής. Σε αυτή την αδιάκοπη, αλλά γόνιμη έλλειψη ισορροπίας η σκέψη μπορεί να σχηματιστεί και o πολιτικός μετασχηματισμός να λάβει χώρα.

Είμαστε ό,τι μαθαίνουμε να είμαστε στο πλάι των δασκάλων μας. Αυτή η διανοητική συντροφικότητα με μεταμόρφωσε. Αυτό ήταν ο Ρικέρ. Μια κριτική απαίτηση, μια εμμονή του πραγματικού και η εμπιστοσύνη στον άλλον. Υπήρξα τυχερός και το ξέρω.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων αυτών σφυρηλάτησα την πεποίθηση ότι εκείνο που με εμψύχωνε δεν ήταν μόνο η μάθηση, η επιθυμία να διαβάζω ή να κατανοώ. Αλλά όντως να δρω και να αποπειρώμαι να αλλάξω με συγκεκριμένο τρόπο τα πράγματα. Κατευθύνθηκα λοιπόν προς το Δίκαιο και την Οικονομία. Τότε διάλεξα τη δημόσια δράση. Με μερικούς φίλους, ακριβούς, που και σήμερα ακόμα με καθοδηγούν, ετοιμάστηκα για τις εξετάσεις της Εθνικής Σχολής Διοίκησης (École Nationale d’Administration – ENA).

Προσαρμόστηκα στη σχολή και σύντομα με έστειλαν για έναν χρόνο για πρακτική άσκηση στη διοίκηση. Εκεί, κατά τη διάρκεια της πρακτικής, κατακτιέται η πρώτη εμπειρία και οι αξιωματούχοι αρχίζουν να μορφοποιούνται.

Αγάπησα εκείνη τη χρονιά της πρακτικής και της μαθητείας. Ποτέ δε συνηγόρησα υπέρ της κατάργησης της ΕΝΑ. Εκείνο που βαραίνει στο σύστημά μας είναι περισσότερο η καριέρα των υψηλών αξιωματούχων, που είναι υπερβολικά προστατευμένοι, ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος ζει μες στην αλλαγή.

Ξεκίνησα λοιπόν να υπηρετώ το Κράτος στην πρεσβεία της Γαλλίας στη Νιγηρία. Έξι μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων είχα την τύχη να εργαστώ πλάι στον Ζαν-Μαρκ Σιμόν, έναν αξιοπρόσεκτο πρέσβη. Στη συνέχεια διορίστηκα στη νομαρχία του Ουάζ. Αυτή ήταν μια διαφορετική πτυχή του Κράτους που μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω. Το Κράτος επί του γαλλικού εδάφους, οι τοπικοί αιρετοί άρχοντες, η δημόσια δράση. Έζησα με μεγάλο ενθουσιασμό όλους αυτούς τους μήνες και σφυρηλάτησα σταθερές φιλίες που κρατάνε ακόμα, με πρώτη και καλύτερη αυτή με τον Μισέλ Ζο.

Τότε συνάντησα και τον Ανρί Ερμάντ, που με επηρέασε πολύ, και ο οποίος μας άφησε πρόσφατα. Εξαρχής η σχέση μας στηρίχτηκε αφενός στη φιλική διασύνδεση και αφετέρου στο κοινό πάθος για την πολιτική στράτευση. Αυτός ο εξαιρετικός άνδρας ήταν όχι μόνο ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ένας συνοδοιπόρος του γαλλικού προοδευτισμού για δεκαετίες. Αυτός με γνώρισε στον Μισέλ Ροκάρ.

Έφυγαν και οι δύο με λίγους μήνες διαφορά μεταξύ τους μέσα στο 2016. Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαπέντε χρόνων δε σταμάτησα να βλέπω ούτε τον έναν ούτε τον άλλον. Για εμπιστευτικές στιγμές. Για προσωπικές και πολιτικές συζητήσεις. Παράλληλα με την ηλικία, την εμπειρία και τα αξιώματα, ο Μισέλ Ροκάρ και εγώ ήμασταν πολύ διαφορετικοί. Επιπλέον, διέθετε, σε μεγαλύτερο βαθμό από μένα, μια κουλτούρα του κόμματος, μια επιθυμία να αλλάξει αυτό το τελευταίο με κάθε τρόπο. Οι πνευματικές απαιτήσεις του, η αποφασιστικότητα και η φιλία του με σημάδεψαν βαθιά. Είναι εκείνος που πρώτος με έκανε να εμπεδώσω τη μέριμνα για τον κόσμο: είτε επρόκειτο για μεγάλα διεθνή θέματα στο ιστορικό τους βάθος, είτε επρόκειτο για την κλιματική αλλαγή, που υπήρξε γι’ αυτόν ένας διαρκής αγώνας επί τριάντα χρόνια, μέχρι την υπεράσπιση των πόλων.

Η περίοδος που σπούδαζα στην ΕΝΑ στάθηκε για μένα μια απροσδόκητη περίοδος. Δεν είχα πραγματικά ούτε την κλίση ούτε την αίσθηση. Η είσοδός μου λοιπόν στην ΕΝΑ ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που μου επέτρεψε να διαλέξω. Η μελέτη των οικονομικών ήταν η ανακάλυψη μιας καινούργιας ηπείρου. Μιας ηπείρου διοικητικής, οπωσδήποτε, αλλά που για μένα είχε τη γοητεία του καινούργιου. Κατά τη διάρκεια τεσσερισήμισι χρόνων έμαθα την αυστηρότητα της επαλήθευσης, τον πλούτο των μετατοπίσεων στο πεδίο. Την εμπιστευτικότητα της πολιτικής δράσης, τη συντροφικότητα μιας δουλειάς που οδηγεί στον κόσμο.

Μπόρεσα να «οργώσω» τη χώρα και να περάσω εβδομάδες ολόκληρες στο Τρουά, στην Τουλούζ, στο Νανσί, στο Σεν-Λοράν-ντι-Μαρονί και στη Ρεν. Στιγμές συντροφικότητας που μαθαίνει κανείς να αναλύει, να ξεφλουδίζει τους πολλαπλούς μηχανισμούς που συνιστούν τη ζωή του Κράτους και των αξιωματούχων του.

Εκείνη την εποχή έγινα αναπληρωτής γενικός εισηγητής στην Επιτροπή για την απελευθέρωση της γαλλικής ανάπτυξης, στην οποία προήδρευε ο Ζακ Αταλί. Για έξι μήνες, είχα την τύχη να μπορέσω να δουλέψω στο πλευρό του σε μια επιτροπή σαράντα μελών. Με κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους γίναμε φίλοι στη συνέχεια. Αυτή η επιτροπή στάθηκε για μένα η ευκαιρία να γνωρίσω γυναίκες και άνδρες με ασυνήθιστα ταλέντα, τους διανοούμενους, τους αξιωματούχους και τους επιχειρηματίες που απαρτίζουν τη Γαλλία, να μάθω από εκείνους, αλλά και να ανοιχτώ σε ποικίλα θέματα τα οποία και δεν εγκατέλειψα ποτέ έκτοτε.

Μετά από αυτά τα χρόνια, αποφάσισα να εγκαταλείψω την «Υπηρεσία», όπως την αποκαλούν, και να εισέλθω στον ιδιωτικό τομέα και στον τομέα των επιχειρήσεων.

Ήθελα να μάθω τη «γραμματική» του, να έρθω αντιμέτωπος με τα διεθνή διακυβεύματα, γνωρίζοντας παρ’ όλα αυτά πως μια μέρα θα επέστρεφα στα δημόσια πράγματα. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων δεν έπαψα να ενδιαφέρομαι για την πολιτική. Στην επιθεώρηση Esprit συναναστρεφόμουν για ένα διάστημα τους κοντινούς ανθρώπους του Ζαν-Πιερ-Σεβενεμάν και έπειτα, με τρόπο σίγουρα εφήμερο, βρέθηκα σε ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα όπου δεν αισθανόμουν πλέον οικεία. Περπατώντας στην περιοχή του Πα-ντε-Καλέ, όπου, με τον καιρό, δημιουργήσαμε τους δεσμούς μας.

Αφού εγκατέλειψα τον δημόσιο τομέα, εργάστηκα για τον τραπεζικό οίκο Ρότσιλντ. Όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Για αρκετούς μήνες ανακάλυπτα τις μεθόδους, την τεχνική, κοντά σε ανθρώπους πιο νέους και πιο έμπειρους από εμένα. Έπειτα, καθοδηγούμενος από έμπειρους τραπεζίτες, έμαθα αυτό το παράξενο επάγγελμα, που συνίσταται στο να μπορείς να κατανοείς έναν οικονομικό τομέα και τα βιομηχανικά διακυβεύματά του, να μπορείς να πείσεις έναν διευθυντή για τις στρατηγικές επιλογές του, έπειτα να τον στηρίξεις στην επιτέλεσή τους μέσα από μια αλυσίδα τεχνικών. Κατά τη διάρκεια αρκετών χρόνων, ανακάλυπτα το εμπόριο, την υπολογίσιμη δύναμή του αλλά κυρίως έμαθα πολλά για τον κόσμο.

Δε συμμερίζομαι ούτε τον ενθουσιασμό εκείνων που εκθειάζουν αυτή τη ζωή σαν τον μη περατό ορίζοντα της εποχής μας, ούτε και την κριτική πικρία εκείνων που βλέπουν σε αυτή τη λέπρα του χρήματος και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τόσο η μια όσο και η άλλη άποψη μου φαίνονται σημαδεμένες από έναν παρωχημένο νεανικό ρομαντισμό.

Πέρασα πολύ καιρό με εξαιρετικούς συναδέλφους. Ο Νταβίντ ντε Ροτσίλντ ήξερε πράγματι, με εξυπνάδα και κομψότητα, να συγκεντρώνει γύρω του ταλέντα και προσωπικότητες που φυσιολογικά δε θα μπορούσαν να εργάζονται μαζί. Διότι αυτό το επάγγελμα δεν έχει τόσο να κάνει με το να διαχειρίζεσαι το χρήμα. Δεν έχει να κάνει με δανεισμούς και κερδοσκοπία. Πρόκειται για ένα επάγγελμα συμβουλευτικό, όπου αυτό που έχει αξία είναι οι άνθρωποι.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια που πέρασα στην τράπεζα δε μετανιώνω για τίποτα. Πολλοί μου έχουν προσάψει αυτή την επαγγελματική ενασχόληση, αφού αυτοί που δε γνωρίζουν αυτό το σύμπαν φαντάζονται πως το γνωρίζουν, αλλά δε γνωρίζουν παρά μόνο τα φαινόμενα. Εγώ απ’ τη μεριά μου έμαθα ένα επάγγελμα· όλοι οι πολιτικοί ιθύνοντες θα έπρεπε να έχουν ένα επάγγελμα. Ανακάλυψα πολλούς τομείς και πολυάριθμες χώρες, κάτι που μου χρησίμευσε έκτοτε. Συναναστράφηκα με ανθρώπους που παίρνουν τις αποφάσεις, γεγονός που είναι πάντοτε πολύ παιδαγωγικό. Και βέβαια, χάρη σε αυτό το επάγγελμα, κατόρθωσα να κερδίζω τη ζωή μου, χωρίς ωστόσο να κάνω περιουσία που θα μου επέτρεπε να μην εργάζομαι.

Το 2012 αποφάσισα από πεποίθηση να εγκαταλείψω την τράπεζα ώστε να επιστρέψω στην υπηρεσία του Κράτους. Είχα αποφασίσει εδώ και δύο χρόνια να στρατευτώ ώστε να προετοιμάσω το πρόγραμμα και τις ιδέες της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς στο οικονομικό πεδίο, κάτι που μου είχε ζητήσει ο Φρανσουά Ολάντ. Μετά την εκλογή του, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μου έκανε την πρόταση, κατέληξα στα Ηλύσια. Υπηρέτησα λοιπόν για δύο χρόνια στο πλάι του Φρανσουά Ολάντ ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας, ασχολούμενος με θέματα της Ευρωζώνης και της οικονομίας.

Γι’ αυτά τα χρόνια, διότι αυτή είναι η άποψη που έχω για το τι σημαίνει να υπηρετώ το Κράτος, δεν έχω να διηγηθώ σπουδαία πράγματα. Οι συμβουλές ανήκουν σε αυτούς στους οποίους τις δίνουμε. Εγώ από τη μεριά μου έδωσα, ελπίζω, καλές συμβουλές, ανεξαρτήτως του αν ακολουθήθηκαν ή όχι. Δίχως αμφιβολία, έδωσα και ορισμένες κακές συμβουλές. Αναλαμβάνω την ευθύνη των πάντων. Και δεν ήταν όλα καλώς καμωμένα. Ζήτησα να απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου δυο χρόνια αργότερα. Εγκατέλειψα τα Ηλύσια τον Ιούλιο του 2014.

Δεν επιδίωξα να βρω μια θέση στον χώρο της πολιτικής, μια θέση ευθύνης σε μια μεγάλη επιχείρηση ή στη διοίκηση, όπως συνηθίζεται. Προτίμησα, όπως λένε, να ιδιωτεύσω, να ασχοληθώ με τις επιχειρήσεις ή τη διδασκαλία. Δε σκόπευα να επανέλθω στην πολιτική. Όλο ζήλο, μια επιτροπή «δεοντολογίας» όπως την αποκαλούν, μου είχε άλλωστε επί της ουσίας απαγορεύσει να ξαναδώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτές οι υπερβολές προκαλούν θυμηδία με την εντυπωσιακή έλλειψη πραγματισμού που επιδεικνύουν. Μου ήταν αδιάφορες. Προχωρούσα σε έναν άλλο δρόμο. Και έπειτα με κάλεσε ο Πρόεδρος να αναλάβω το υπουργείο Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακών Μέσων.

Τα υπόλοιπα ανήκουν έκτοτε στη δημόσια σφαίρα. Προσπάθησα να δράσω και με συγκράτησαν. Πέρασα εκατοντάδες ώρες στο Κοινοβούλιο ώστε να οδηγήσω προς ψήφιση έναν νόμο που θεωρώ χρήσιμο. Έναν νόμο που αίρει τα εμπόδια, ανοίγει διόδους, υποστηρίζει τη δραστηριότητα, αποκαθιστά την αγοραστική δύναμη, δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Θέλησα να σχεδιάσω μια βιομηχανική πολιτική φιλόδοξη, που να στηρίζεται στην καινοτομία και στις επενδύσεις. Μετά τα χρόνια της εξασθένησης, προτεραιότητά μας είναι να υπερασπιστούμε τη βιομηχανία μας με πάθος και ενεργητικότητα, επιτρέποντας θεαματικές αναμορφώσεις όπως το PSA[1] ή το Ναυπηγείο του Ατλαντικού. Επιθυμία μου ήταν να διεξαγάγω μια πολιτική «διαυγούς βολονταρισμού» δίνοντας με επιμονή τις χρήσιμες εκείνες μάχες για τη βιομηχανία μας και την οικονομική μας εθνική κυριαρχία, είτε επρόκειτο για δύσκολες ανασυγκροτήσεις όπως στον πυρηνικό ή στον πετρελαϊκό τομέα, είτε για την υπεράσπιση του γαλλικού χάλυβα. Δεν έπαιξα ποτέ ωστόσο με τα όρια του κρατικού παρεμβατισμού ακόμα και ενώπιον απελπισμένων καταστάσεων. Και είχα βέβαια και αποτυχίες, τις οποίες και αναγνωρίζω με θλίψη. Με την υποστήριξη των επενδύσεων, την κινητοποίηση των βιομηχανιών μας γύρω από συγκεκριμένες λύσεις και την ανάπτυξη της γαλλικής τεχνολογίας («French tech»), θέλησα να προετοιμάσω τη βιομηχανία του αύριο. Διότι ένας καινούργιος άνεμος φυσάει επίσης και σε αυτό τον τομέα στη χώρα μας.

Έπειτα ήρθε η εποχή των εμποδίων και των διαφωνιών.

Μετά τις επιθέσεις του φθινοπώρου του 2015, η εγκατάλειψη μιας αναγκαίας στρατηγικής για την αξιοποίηση των καινούργιων οικονομικών δυνατοτήτων στη χώρα μας, η απουσία πραγματικής μεταρρυθμιστικής επιθυμίας και μιας μεγαλύτερης ευρωπαϊκής φιλοδοξίας, όπως και η επιλογή μιας άγονης διαμάχης γύρω από την αλλοίωση της εθνικότητας, διαμάχης που δίχαζε τη χώρα δίχως να δίνει απάντηση σε όσα συνέβαιναν, όλα αυτά μου φάνηκαν λανθασμένα, ακόμα και πραγματικά πολιτικά σφάλματα. Και ενώ η κρίση και η κοινωνική απόγνωση εξέτρεφε τον εξτρεμισμό και τη βία, τη στιγμή που οι γείτονές μας κατόρθωναν να βρουν λύσεις για να μειώσουν μακροπρόθεσμα την ανεργία, το πραγματικό «κράτος εκτάκτου ανάγκης» που έπρεπε να κηρυχτεί ήταν, στα δικά μου μάτια, οικονομικό και κοινωνικό.

Δεν έκρυψα τις διαφωνίες μου αυτές. Όσο για τη δραστηριότητά μου ως υπουργού, παρεμποδίστηκε από συσσώρευση εσφαλμένων αναλύσεων, τεχνική ανικανότητα και προσωπικές πίσω σκέψεις. Έτσι, αποφάσισα να πάρω μια πολιτική πρωτοβουλία και να ξεκινήσω το κίνημα En Marche! στις 6 Απριλίου στην Αμιέν, τη γενέθλια πόλη μου. Όποια κι αν ήταν πάντως τα εμπόδια που συνάντησα στη δράση μου, αυτή η πρωτοβουλία ποτέ δε συστάθηκε «ενάντια» αλλά «υπέρ». «Το ενάντια δεν υπάρχει» έλεγε δικαίως ο Μαλρό. Είμαι άνδρας του «υπέρ». Υπέρ του να δοκιμάσω να ξεπεράσω τους πολιτικούς διαχωρισμούς των οποίων τον αρνητικό αντίκτυπο υπολόγισα, υπέρ του να δοκιμάσω να πάω πιο μακριά στην αναγκαία επανίδρυση της χώρας. Υπέρ του να οικοδομήσω ένα σχέδιο, να ανανεώσω το νήμα της Ιστορίας μας και τη δυναμική της προόδου, υπέρ του να ζήσουν τα παιδιά μας καλύτερα από τους γονείς μας. Υπέρ του να αδράξω την επιθυμία της συμμετοχής που αρδεύει τη γαλλική κοινωνία, να κατορθώσω να αναδείξω νέα πρόσωπα, νέα ταλέντα.

Κατά τη διάρκεια των μηνών που ακολούθησαν, μια βεβαιότητα επιβλήθηκε από τα ίδια τα πράγματα: όφειλα να εγκαταλείψω την Κυβέρνηση. Ήταν η ίδια η συνέπεια που υπαγόρευσε αυτή την απόφαση, αυτό το οποίο όφειλα στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, σε εκείνες και σε εκείνους που με ακολουθούσαν, στην ιδέα που εγώ ο ίδιος είχα για τη χώρα μας.

Μόνο έναν λόγο θα τολμήσω να πω, και τίποτα παραπάνω, γι’ αυτούς που με χαρακτήρισαν προδότη. Εκείνοι οι οποίοι διατυπώνουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς μου φαίνεται ότι αποκαλύπτουν την ηθική κρίση της σύγχρονης πολιτικής. Διότι όταν ισχυρίζονται ότι όφειλα να υπακούω στον Πρόεδρο σαν μηχανή, να απαρνηθώ τις ιδέες μου, να προσδέσω στο πεπρωμένο του την πραγματοποίηση όλων όσα θεωρώ σωστά, απλώς επειδή με είχε αναγορεύσει υπουργό, τι λένε στην πραγματικότητα; Το ότι η ιδέα του δημόσιου καλού πρέπει να θυσιαστεί στην ιδέα της υπηρεσίας μου. Με εξέπληττε να διαπιστώνω με τι αθωότητα εκείνοι που ήθελαν να με συντρίψουν ομολογούσαν ότι για τους ίδιους η πολιτική υπάκουε κατά βάθος στον νόμο του περιβάλλοντος: στην υποταγή, χάριν της ελπίδας μιας προσωπικής ανταμοιβής. Πιστεύω ότι όταν οι Γάλλοι αποστρέφονται την πολιτική ή όταν στρέφονται στα άκρα, είναι ακριβώς εξαιτίας μιας ενστικτώδους αποστροφής αυτών ακριβώς των συνηθειών.

Αποδίδω σε περισπασμούς τα όσα έχει πει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για το χρέος που έχω απέναντί του. Γνωρίζω πως είναι υπερβολικά προσδεδεμένος στην αξιοπρέπεια των δημόσιων αξιωμάτων και στις ιδρυτικές αξίες της δημοκρατικής πολιτικής ζωής για να ασπαστεί, έστω και για μια στιγμή, αυτή την τόσο βλαβερή αντίληψη των ανάξιων λόγου δοσοληψιών μεταξύ αμοιβαία υπόχρεων πολιτικών. Είναι κι αυτός ένας λόγος που, χωρίς στιγμή να χάσω τον σεβασμό μου προς το πρόσωπό του, τον αποχαιρέτησα με θλίψη. Μου είχε δώσει τη δυνατότητα να υπηρετήσω τη χώρα μου, πρώτα στο πλάι του, έπειτα ως μέλος της Κυβέρνησης.

Στη χώρα μου όμως και μόνο σε αυτήν οφείλω την πίστη μου και την υπακοή μου, όχι σε ένα κόμμα, σε ένα αξίωμα ή σε ένα πρόσωπο. Δε δέχτηκα τα αξιώματα που μου προσφέρθηκαν παρά μόνο επειδή μου επέτρεπαν να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Το είπα από την πρώτη μέρα και δεν άλλαξα γνώμη από τότε. Όταν τα εμπόδια που βρέθηκαν στον δρόμο μου, η απουσία ανανέωσης ιδεών και ανθρώπων, η φρικτή έλλειψη φαντασίας, ο γενικός λήθαργος, μου κατέστησαν φανερό ότι καμιά χρήσιμη δράση δεν ήταν πια δυνατή, αποδέχτηκα τις συνέπειες και παραιτήθηκα. Η αντίληψη που έχω για τη δημόσια δράση δεν είναι ούτε εκείνη της διαχείρισης μιας καριέρας ούτε του εισιτηρίου για την ουρά αναμονής. Είναι εκείνη της μοιρασμένης συστράτευσης, με γνώμονα την προσφορά. Τίποτε άλλο δε μετράει στα μάτια μου και σίγουρα όχι οι κριτικές, οι συκοφαντίες όλων εκείνων που η πίστη τους πηγαίνει όχι στη χώρα τους αλλά σε ένα σύστημα του οποίου έχουν στην εντέλεια αντιληφθεί όσα πλεονεκτήματα και αντιμίσθια μπορεί να τους εξασφαλίσει. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, η Μπριζίτ μοιράστηκε τη ζωή μου. Παντρευτήκαμε το 2007. Αυτή ήταν και η επίσημη καθαγίαση μιας αγάπης αρχικά παράνομης, συχνά κρυφής, μιας αγάπης που δε γινόταν κατανοητή από πολλούς ανθρώπους πριν να τους επιβληθεί.

Ήμουν, το δίχως άλλο, ισχυρογνώμων. Για να παλέψω ενάντια στις αντιξοότητες που έτειναν επίμονα να μας απομακρύνουν τον έναν απ’ τον άλλον. Για να αντιταχθώ στην τάξη των πραγμάτων που από το πρώτο δευτερόλεπτο μας καταδίκαζαν. Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως ήταν εκείνη που επέδειξε πραγματικό κουράγιο. Εκείνη επέδειξε μια γενναιόδωρη και υπομονετική αποφασιστικότητα.

Είχε τότε τρία παιδιά και έναν σύζυγο. Από τη μεριά μου, ήμουν μαθητής και τίποτε άλλο. Δε με αγάπησε για ό,τι είχα. Για μια κατάσταση. Για την άνεση ή την ασφάλεια που θα της παρείχα. Εγκατέλειψε τα πάντα για μένα. Αλλά το έκανε με αδιάκοπη μέριμνα για τα παιδιά της. Χωρίς να επιβάλει ποτέ τίποτα, αλλά δίνοντάς τους να καταλάβουν, με γλυκύτητα, ότι το ασύλληπτο μπορούσε να επιβληθεί.

Ήταν πολύ αργότερα που κατανόησα ότι η επιθυμία της να ενώσει τις ζωές μας ήταν η προϋπόθεση της ευτυχίας μας. Χάρη σ’ εκείνην, τα παιδιά της, πιστεύω, σιγά σιγά κατάλαβαν και αποδέχτηκαν. Φτιάξαμε, τουλάχιστον ελπίζω, μια άλλη οικογένεια. Λίγο απομονωμένη, σίγουρα διαφορετική. Αλλά η δύναμη που μας ενώνει είναι ακόμα πιο ανίκητη.

Πάντοτε θαύμαζα σ’ εκείνη την αφοσίωση και το θάρρος.

Κατ’ αρχάς, ως καθηγήτρια γαλλικών και λατινικών, δε σταμάτησε ποτέ να εξασκεί, με ευπρόσδεκτη απαιτητικότητα, αυτό το επάγγελμα που ανακάλυψε στα τριάντα της και το οποίο αγαπάει υπέρμετρα. Την έχω δει να περνάει άπειρες ώρες με εφήβους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Διότι διαθέτει εκείνη την ανήσυχη ευαισθησία που της επιτρέπει να καταλαβαίνει τις πληγές τους. Διότι πίσω από το αποφασιστικό σφρίγος υπάρχει μια ευαίσθητη ήπειρος στην οποία μόνο οι εύθραυστοι έχουν πρόσβαση, καθώς εκεί μπορούν να ξαναβρούν τους εαυτούς τους.

Ως μητέρα, στη συνέχεια, επιδείκνυε την ίδια τρυφερή αποφασιστικότητα. Συντρόφευσε καθένα από τα παιδιά της στις ζωές τους και στις σπουδές τους. Πάντοτε παρούσα αλλά με μια ξεκάθαρη άποψη για το τι περίμενε από αυτά. Δεν υπάρχει μέρα που ο Σεμπαστιάν, η Λορένς και η Τιφέν δε θα την πάρουν τηλέφωνο, δε θα τη δουν, δε θα τη συμβουλευτούν. Είναι η πυξίδα τους.

Σταδιακά, η ζωή μου γέμισε από αυτά τα τρία παιδιά, τους συντρόφους τους, την Κριστέλ, τον Γκιγιόμ και τον Αντουάν και τα εφτά εγγόνια μας: την Εμά, τον Τομά, την Καμίλ, τον Πολ, την Ελίζ, την Αλίς και την Ορέλ. Είναι γι’ αυτά που αγωνιζόμαστε. Δεν τους αφιερώνω όσο χρόνο θα ήθελα και αυτά τα χρόνια είναι, στα μάτια τους, κλεμμένα χρόνια. Είναι και γι’ αυτό που δε μου επιτρέπεται να τα χαραμίσω. Η οικογένειά μας είναι το στήριγμα της ζωής μου, ο βράχος μου. Η ιστορία μας μας ενστάλαξε μια επίμονη επιθυμία να μην παραχωρήσουμε τίποτα από όσα πιστεύουμε –εφόσον πιστεύουμε σε αυτά με δύναμη και ειλικρίνεια– στον κομφορμισμό.

[1] Όμιλος εταιρειών που περιλαμβάνει και πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η Peugeot, η Citroën κ.λπ.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το φθινόπωρο έφτασε και το ταξίδι συνεχίζεται με νέα βιβλία, που θα σε συντροφεύσουν στον ελεύθερό σου χρόνο.

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, καθώς οι νέες κυκλοφορίες του Οκτωβρίου είναι επιτέλους εδώ!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ
Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ

Βενετία. Ένα βιβλιοπωλείο διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα βιβλιοπωλείο όπου επιλέγεις βιβλία με βάση το άρωμα που αναδίνουν και με τη βοήθεια της μικρής Ιρένε, που δεν ξέρει να διαβάζει. Ένας κόσμος σαγηνευτικός, από αμέτρητες εκδόσεις, σπάνιες και νέες, που τις παραδίδει τα μεσάνυχτα ένας μαυροφορεμένος άντρας με τη γόνδολά του.

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα από την αγαπημένη συγγραφέα 150.000 αναγνωστών, που αγγίζει τα όρια του μαγικού ρεαλισμού.

ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ

Το χάρισμα του Νικήτα Σαββάκη στα μαθηματικά προοιωνίζεται ένα λαμπρό μέλλον. Ωστόσο η μοίρα διαλύει την ανεμελιά και τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σκληρή πραγματικότητα. Οι γονείς του μένουν άνεργοι κι αμέσως μετά έχουν ένα σοβαρό ατύχημα. Έτσι αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και να εγκαταλείψει τα όνειρά του.

Το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου συγγραφέα 300.000 αναγνωστών Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι βγαλμένο από την αληθινή ζωή την εποχή της κρίσης.

ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει κανείς για τον έρωτα; Τον αληθινό έρωτα, όχι τον περιστασιακό, τον επιφανειακό, αυτόν που αποσκοπεί στο βόλεμα. Τον έρωτα που κινεί γη και ουρανό, γεννά πολέμους και γίνεται λαίλαπα, αυτόν που ξεπερνά κάθε εμπόδιο, καταφέρνει το αδύνατο, δημιουργεί και γκρεμίζει τα πάντα.

Ένα ερωτικό θρίλερ με ηρωίδα μια γυναίκα που δε διστάζει να βάλει σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωη και το μέλλον της για τον άντρα που αγαπάει.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ
ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ

Η Νόρα, βαφτισμένη Ελεονώρα, νόθα κόρη του Μιχαήλου Χιωτέλλη, μαθαίνει την τέχνη του μπαλώματος στο σπίτι του πατέρα της, στη Μυτιλήνη, γύρω στα μέσα του 1800. Η ίδια, όμως, δεν μπαλώνει τα ρούχα της∙ μπαλώνει τα θλιβερά της ζωής της, ξεκινώντας από το όνομά της. Μόνο, όμως, το όνομα, γιατί ως νόθα επίθετο δεν έχει. Το ταλέντο της αυτό τη βοηθάει να επιζήσει από τα δεινά που πλήττουν το νησί και φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή της, να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους που την πληγώνουν, με πρώτο τον αδελφό της, να δοθεί στον έρωτα χωρίς να υπολογίσει τους ηθικούς κανόνες και τελικά να αποκτήσει αυτό που πάντα επιθυμούσε: μια ταυτότητα. Κάθε μπάλωμα, όμως, έχει ένα αντίτιμο. Και η Νόρα τα πληρώνει όλα∙ και τα δεκατρία μπαλώματα. Γιατί τόσα χρειάστηκε να κάνει.

Από τη συγγραφέα του ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ, Πηνελόπη Κουρτζή, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στη Μυτιλήνη μετά τον μεγάλο σεισμό του 1867.

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Πού βρίσκεται ο Παράδεισος, η Εδέμ, η Γη της Επαγγελίας ή όπως αλλιώς ονομάζεται, που όλοι ψάχνουμε, και γιατί δεν μπορούμε να τον βρούμε; Ποιος ήταν ο Αδάμ και ποια η Εύα; Τους έδιωξε ο Θεός από τον Παράδεισο επειδή δοκίμασαν το μήλο της Γνώσης ή το μήλο της Άγνοιας; Μήπως τελικά ο Αδάμ πλάστηκε από το πλευρό της Εύας; Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι ο άντρας είναι το ωραίο φύλο και η γυναίκα το ισχυρό; Θα σοκαριστείτε αν μάθετε ότι το αρσενικό φύλο δεν είναι παρά μια παραλλαγή του θηλυκού; Μήπως ο άντρας είναι «φύλο παροχής υπηρεσιών»;

Επανέκδοση του μοναδικού βιβλίου της πολυαγαπημένης Χρυσηίδας Δημουλίδου με σκέψεις γύρω από τη ζωή, τη φιλοσοφία και τη θρησκεία.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΝΑΝΕΔΑΚΗ
ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΝΕΣ!

Πρέπει οπωσδήποτε να γίνεις μάνα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από τη μητρότητα, σου λένε οι άλλες μάνες προτού μπεις στο κλαμπ, και σε κάνουν να αναρωτιέσαι: «Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Πότε επιτέλους θα αποκτήσω μωρό;»

Επανέκδοση του διαχρονικού βιβλίου της Κατερίνας Μανανεδάκη, συγγραφέα των μπεστ σέλερ που έχουν χαρίσει εκατοντάδες χιλιάδες χαμόγελα!

Το βιβλίο βρίσκεται στην 153η χιλιάδα.

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2017

Ο ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ γεννήθηκε στο Ναγκασάκι το 1954, αλλά μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει γράψει επτά μυθιστορήματα και ήταν υποψήφιος τέσσερις φορές για το Bραβείο Booker, ενώ στις 5 Οκτωβρίου 2017 τιμήθηκε με το ύψιστο λογοτεχνικό βραβείο, το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς συγγραφείς. Το 1989, το μυθιστόρημά του ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ τιμήθηκε με το Bραβείο Booker, μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Έμα Τόμσον.

Δείτε το τηλεοπτικό σποτ εδώ!

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ
ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

Εντέλει, τι έχουμε να κερδίσουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς το παρελθόν, κατηγορώντας τον εαυτό μας για το γεγονός πως η ζωή μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε; Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το Βραβείο Booker και έχει γυριστεί κινηματογραφική ταινία.

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ
Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Σ’ ένα απομονωμένο χωριό στην Αγγλία, την εποχή των θρύλων, λίγο μετά τον θάνατο του βασιλιά Αρθούρου, ζει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Βρετανών, ο Αξλ και η Μπέατρις. Οι αναμνήσεις τους είναι θολές, όπως και όλων των κατοίκων, λόγω μιας μυστηριώδους ομίχλης που προκαλεί ένα είδος φθοράς. Παρά την αρρώστια της Μπέατρις, το ζευγάρι αποφασίζει να αφήσει την ασφάλεια του σπιτιού του με σκοπό να ταξιδέψει μακριά και να βρει τον γιο του, που έχει να δει εδώ και χρόνια.

Άλλοτε άγριο και άλλοτε συγκινητικό, το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο είναι ένα παραμύθι για τις χαμένες μνήμες, την αγάπη, την εκδίκηση και τον πόλεμο.

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΝΤΑΒΙΝΤ ΛΑΓΚΕΡΚΡΑΝΤΖ
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΓΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Η Λίσμπετ Σαλάντερ εκτίει μειωμένη ποινή στις γυναικείες φυλακές Φλουντμπέργια και κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει οποιαδήποτε σύγκρουση με τις συγκρατούμενές της. Όταν προστατεύει μια κοπέλα από το Μπανγκλαντές που κρατείται στο διπλανό κελί, μπαίνει αμέσως στο στόχαστρο της Μπενίτο, της ανεπίσημης αρχηγού της φυλακής.

Το πέμπτο μέρος της σειράς Millennium!
89 εκατομμύρια αντίτυπα σε 50 χώρες!

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΛΑΝΑΓΚΑΝ
Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΧΕΡΙΟΥ

Μια ιστορία για τη βαρβαρότητα ενός παλιού κόσμου, για τη σκληρότητα μιας νέας χώρας και για τη μοίρα των ανθρώπων σε έναν τόπο ξεχασμένο από την ελπίδα, οι οποίοι προσπαθούν να εξιλεωθούν μέσω της αγάπης.

Από τον βραβευμένο με Booker Αυστραλό συγγραφέα ακόμη ένα μυθιστόρημα που φανερώνει τη δύναμη της πένας του και της φαντασίας του.

ΤΖΟΝΤΙ ΠΙΚΟ
ΜΙΚΡΑ, ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η Αφροαμερικανή Ρουθ Τζέφερσον εργάζεται ως μαία στο νοσοκομείο του Κονέκτικατ, με πολλά χρόνια εμπειρίας. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας της, ξεκινά μια εξέταση ρουτίνας σε ένα νεογέννητο, όμως λίγα λεπτά αργότερα μαθαίνει ότι της έχουν απαγορεύσει να αγγίξει το μωρό έπειτα από εντολή των γονιών του, που είναι ακόλουθοι του Κινήματος της Λευκής Δύναμης. Το νοσοκομείο σέβεται την επιθυμία τους και την απομακρύνει. Ωστόσο, την επόμενη μέρα το μωρό παθαίνει ανακοπή την ώρα που η Ρουθ βρίσκεται μόνη μαζί του.

Η συγγραφέας των μπεστ σέλερ και μετρ των κοινωνικών μυθιστορημάτων Τζόντι Πίκο καταπιάνεται με το επίκαιρο θέμα του ρατσισμού, μέσα από ένα συγκλονιστικό οικογενειακό δράμα.

ΤΖΙΝ ΦΙΛΙΠΣ
ΑΓΡΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Ο ζωολογικός κήπος έχει σχεδόν αδειάσει καθώς η Τζόαν και ο τετράχρονος γιος της απολαμβάνουν κάποιες τελευταίες στιγμές παιχνιδιού. Είναι χαρούμενοι γιατί πέρασαν μια υπέροχη μέρα μαζί. Αλλά αυτό που αντικρίζει η Τζόαν, ενώ κατευθύνεται προς την έξοδο, την αναγκάζει να γυρίσει και πάλι τρέχοντας πίσω, με το παιδί στην αγκαλιά της. Για τις επόμενες τρεις ώρες δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τρέξει για να σώσει τη ζωή της και τη ζωή του γιου της.

Ένα αριστουργηματικό θρίλερ. Κυκλοφορεί σε 28 χώρες.

ΛΙΑ ΦΛΕΜΙΝΓΚ
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ

1879, Γιορκ. Η Γκρέτα Κοστέλο πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της. Βρίσκει μερική απασχόληση στο κατάστημα ενός ηλικιωμένου κοσμηματοπώλη, του Σαούλ Έιμπραχαμς, δουλεύοντας μόνο κάθε Σάββατο. Όμως, η προσοχή της στη λεπτομέρεια, τα μακριά της δάχτυλα και η σημασία που αποδίδει στην ομορφιά σύντομα πείθουν τον Σαούλ να την εκπαιδεύσει ως κεντήστρα μαργαριταριών. Η νέα αυτή ιδιότητα θα τη βγάλει από τις δυσκολίες και θα την οδηγήσει σε μια νέα ζωή.

Ένα σαγηνευτικό ιστορικό μυθιστόρημα με μυστήρια και μυστικά, από τη συγγραφέα του μπεστ σέλερ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΤΩ ΑΠO ΤΗΝ ΕΛΙΑ.

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ο Εμανουέλ Μακρόν, ως υποψήφιος ακόμη Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αφηγείται για πρώτη φορά την προσωπική του ιστορία, τις εμπνεύσεις του, το όραμά του για τη Γαλλία και το μέλλον της σ’ έναν νέο κόσμο που βιώνει μια «μεγάλη μεταμόρφωση», όπως δεν την έχει ξαναζήσει από τα χρόνια της Αναγέννησης και της εφεύρεσης της τυπογραφίας.

Ένα βιβλίο δυνατό, μοναδικό, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας κοινωνίας.

Κυκλοφορεί σε 20 χώρες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ
1919-

H ζωή είναι βέβαια για να τη ζεις, όχι για να την ταριχεύεις με τυπογραφικό μελάνι. Σαν να κλείνεις αεροστεγώς σε φιαλίδιο μια ριπή πελαγίσιου ανέμου.

H ζωή είναι για να δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι τη ροή της, όσο μπορούμε να έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να μην παραδινόμαστε σε ξένες προς εμάς δυνάμεις.

Επανέκδοση της αυτοβιογραφίας του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, εμπλουτισμένη με νέο φωτογραφικό υλικό.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΣΤΙΒΕΝ ΣΛΟΜΑΝ, ΦΙΛΙΠ ΦΕΡΝΜΠΑΧ
Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε περισσότερα από όσα πραγματικά γνωρίζουμε. Έχουμε χτίσει προηγμένες κοινωνίες και έχουμε αναπτύξει σύνθετες τεχνολογίες, κι όμως οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε ιδέα πώς δουλεύει ένα στιλό ή μια τουαλέτα. Πώς έχουμε καταφέρει τόσο πολλά γνωρίζοντας τόσο λίγα;

Ένα βιβλίο που εξηγεί με έξυπνο τρόπο γιατί συχνά νομίζουμε ότι γνωρίζουμε περισσότερα απ’ όσα πραγματικά γνωρίζουμε.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΝΤΕΡΗΣ
ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ!

Μιλάς ποτέ από μέσα σου; Τι σημαίνει αυτό; Ότι είσαι… διχα(λα)σμένη προσωπικότητα; Αν, βέβαια, ήσουν μόνο δύο που μιλούν μεταξύ τους, θα ήταν απλά τα πράγματα. Έλα, όμως, που υπάρχουν ένα σωρό προσωπικότητες μέσα σου, οι οποίες συχνά διαφωνούν μεταξύ τους… Αν δεν τους γνωρίζεις, είναι ένας Γονιός, ένας Ενήλικας, ένα Παιδί και άλλοι, όπως ο Εισαγγελέας, ο Σωτήρας, το Θύμα, ο Κομπιούτερ, ο Συγκαταβατικός, ο Διασπαστικός.

Ο πασίγνωστος και αγαπημένος ψυχολόγος 550.000 αναγνωστών αναλύει με το χαρακτηριστικό του χιούμορ τις διαφορετικές προσωπικότητες που κρύβουμε όλοι μέσα μας ανάλογα με τα βιώματά μας.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Οι δραματικές περίοδοι της Ιστορίας ανέκαθεν αποτελούσαν αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς, οι οποίοι δημιουργούν ιστορίες που εκτυλίσσονται σε χρονικές συγκυρίες που έχουν γραφτεί στις σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας, όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου και τον εορτασμό της επετείου του ΟΧΙ, συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε 27 βιβλία με φόντο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις σελίδες τους θα διαβάσετε συνταρακτικές ιστορίες και μαρτυρίες από μια από τις πιο τραγικές περιόδους της παγκόσμιας Ιστορίας, και θα δείτε τον παραλογισμό του ολέθριου αυτού πολέμου μέσα από τα μάτια αθώων μικρών παιδιών, μανάδων, ερωτευμένων, στρατιωτών, αλλά και καταξιωμένων ιστορικών.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου απαγορεύτηκαν και καταστράφηκαν από το ναζιστικό καθεστώς περισσότερα από 100 εκατομμύρια βιβλία. Η απαγόρευση των βιβλίων ώθησε τους φοβισμένους πολίτες να κρύψουν ή να καταστρέψουν πολλά περισσότερα.

Στον απόηχο του Πολέμου

Τον σκληρό χειμώνα του 1946, στη μεταπολεμική Γερμανία, η Ρέιτσελ Μόργκαν καταφτάνει στα χαλάσματα του Αμβούργου μαζί με τον γιο της, Έντμουντ, τον μοναδικό που επέζησε από τη λαίλαπα του πολέμου. Εκεί σμίγει ξανά με τον σύζυγό της, Λιούις, Βρετανό συνταγματάρχη που συμμετέχει στην ανοικοδόμηση και αποκατάσταση της ρημαγμένης πόλης. Φτάνοντας, όμως, στο νέο της σπίτι, η Ρέιτσελ αιφνιδιάζεται από την τολμηρή απόφαση του συζύγου της: θα μοιράζονται το μεγάλο οίκημα με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του, έναν Γερμανό χήρο και τη δύστροπη κόρη του. Σε αυτή την τεταμένη ατμόσφαιρα, η εχθρότητα και ο θρήνος θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους στο πάθος και στην προδοσία.

Μια βαθιά συγκινητική ιστορία για μια αγάπη που γεννιέται από το μίσος.

sale_button

Αύγουστος 1943. Ο Αυστραλός χειρουργός Ντορίγκο Έβανς νιώθει να τον στοιχειώνει ακόμη, ύστερα από δύο χρόνια, η παθιασμένη σχέση του με τη γυναίκα του θείου του. Η ζωή του σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, στον Σιδηρόδρομο του Θανάτου, που συνδέει την Ταϊλάνδη με τη Βιρμανία δεν είναι παρά ένας καθημερινός αγώνας να προστατεύσει τους άντρες του από το ξύλο, την πείνα και τη χολέρα. Μέχρι την ημέρα που λαμβάνει ένα γράμμα που θα τον αλλάξει για πάντα.

Ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα για τις πολλές όψεις του καλού και του κακού, της αγάπης και του θανάτου, καθώς ένας άνθρωπος επιβιώνει και ωριμάζει, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει όσα έχει χάσει.

sale_button

Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στίβενς, ύστερα από δεκαετίες υπηρεσίας στο Ντάρλινγκτον Χολ, μόνος του μια μέρα στην αγγλική ύπαιθρο, ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι έχει υπηρετήσει την ανθρωπότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον «μεγάλου ηθικού αναστήματος τζέντλεμαν» Λόρδο Ντάρλινγκτον. Όμως, στη μνήμη του παραμονεύουν αμφιβολίες για την αληθινή φύση της «μεγαλοσύνης» του Λόρδου Ντάρλινγκτον, και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για τη φύση της δικής του ζωής.

Ένα σύγχρονο κλασικό μυθιστόρημα, μια όμορφη αναπόληση της ζωής ανάμεσα σε δύο πολέμους σε μια αγγλική έπαυλη, μια καθηλωτική επίκληση σε χαμένα όνειρα και χαμένους έρωτες.

sale_button

Από την Ήπειρο του 1940, παραμονές της επίθεσης των Ιταλών του Μουσολίνι, στην Απελευθέρωση και στον Εμφύλιο, και σχεδόν ως την Ελλάδα τού σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς σε Αθήνα, Ρώμη, Χαϊδελβέργη, η ζωή του Αντρέα, καθηγητή φιλοσοφίας, κυλά σαν το τρεχούμενο νερό, μέχρι τη μέρα που θα αλλάξει για πάντα το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν του.

Ένας απολογισμός δίχως τεφτέρια, μια βαλίτσα θύμησες χωρίς παραλήπτη και μια ζυγαριά που αψηφά κέρδη και χασούρες, έτσι όπως το έλεγε απλά, αλλά καθόλου αφιλοσόφητα, η γιαγιά Βένη: «Ζάχαρη κι αλάτι, παιδί μου, η ζωή του καθενού. Ποιου λίγο, ποιου πολύ, τι σημασία έχει; Ζάχαρη κι αλάτι η ζωή!»

sale_button

Από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα κι από κει στη μακρινή Βιέννη, ο Αλμπέρτο και η Χριστίνα γίνονται μάρτυρες των ταραγμένων στιγμών πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι όταν αυτός ξεσπάει, ό,τι ως τότε θεωρούνταν δεδομένο ανατρέπεται μέσα στη λαίλαπα των γεγονότων. Η Χριστίνα, ο Αλμπέρτο, ο Μπενίκο, η Νινόν, η Ρούλα και ο Αστέρης θα κληθούν να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους και τις πεποιθήσεις τους, αλλά και με όσα, σε πείσμα των καιρών, ποτέ δεν απαρνήθηκαν.

Ένα βιβλίο για μια πόλη, δυο κοινότητες και τους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και την Ιστορία.

sale_button

burningbook-world-war2

«Αυτό που μέλλει να δώσει φως, πρέπει να αντέχει τη φωτιά».
Βίκτορ Φρανκλ

Μυθιστορήματα εποχής

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

Αληθινές ιστορίες

sale_button

Το Σεπτέμβριο του 1942, ο Φρανκλ και η οικογένειά του συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν. Ο Φρανκλ πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια σε τέσσερα διαφορετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, απογυμνωμένος από καθετί που τον συνέδεε με τη ζωή, μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσής του. Είναι συγκλονιστικό όμως το πώς γαντζώθηκε στη ζωή, και στην κατάφαση στη ζωή, και είναι συγκλονιστικά απλοί οι λόγοι για τους οποίους επιχείρησε, λυσσασμένα και λογικά μαζί, να μείνει ζωντανός. Ο έρως και η γνώση συνθέτουν το νόημα της ζωής για τον Φρανκλ, και το προσωπικό του αυτό νόημα γίνεται ο πανίσχυρος κινητήρας που τον κρατάει στη ζωή. Και η αναζήτηση αυτού του Νοήματος στη ζωή όλων μας είναι, εντέλει, η κινητήρια δύναμη των πάντων.

Ένα βιβλίο-σταθμός στην ανθρωπότητα. Ένα βιβλίο-ύμνος στον άνθρωπο.

Στις άγριες θάλασσες της κατεχόμενης Ελλάδας υπάρχει ένα μυστικό ελευθερίας που το γνωρίζουν μόνο οι γενναίοι. Η «Ευαγγελίστρια», το καΐκι της διαφυγής, δε μεταφέρει ανθρώπους∙ μεταφέρει την ελπίδα της εθνικής ξαστεριάς στην πιο σκοτεινή στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Κατακτητές και πατριώτες, διώκτες και κυνηγημένοι, όλοι τους στρατευμένοι σ’ έναν πόλεμο που θα κρίνει το μέλλον του κόσμου. Από τον ασυμβίβαστο καπετάν Μιλτιάδη Χούμα μέχρι την καρτερική Ελένη του, μικροί και μεγάλοι ήρωες στροβιλίζονται σ’ ένα έπος που εκτυλίσσεται στην πανάρχαια θάλασσα του Ομήρου. Τι απέμεινε από αυτή τη φοβερή αντάρα; Μνήμες και βοές μέσα στον χρόνο αλλά και η ζωή αυτών των ανθρώπων, πλούσια σε ιδανικά, σε όνειρα, σε έρωτες και πάθη. Ζωή μοιρασμένη σε επεισόδια που θα αδυνατούσε να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία.

Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο∙ τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.

sale_button

Έγκλημα χωρίς τέλος

sale_button

sale_button

sale_button

Νεαροί ήρωες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κρακοβία, 1939. Η Άννα Ουάνια είναι μόλις επτά χρόνων όταν οι Γερμανοί συλλαμβάνουν τον πατέρα της, καθηγητή γλωσσολογίας, κατά την επιχείρηση εκκαθάρισης των διανοούμενων στην Πολωνία. Μένει μόνη. Και τότε συναντά τον Χελιδονάνθρωπο, έναν περίεργο, ψηλό άντρα, έναν απατεώνα που κρύβει άσους στο μανίκι του, και που, όπως ο πατέρας της, έχει ταλέντο στις γλώσσες: πολωνικά, ρωσικά, γερμανικά, γίντις… ακόμη και στη γλώσσα των πουλιών. Η κοπέλα μαγεύεται από αυτόν τον μυστηριώδη άντρα και τον ακολουθεί στο άγνωστο.

Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που αποκαλύπτει τις πιο σκληρές πλευρές της ζωής ενώ ταυτόχρονα εξυμνεί τα θαύματά της.

sale_button

Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως… κλέφτρας. Η Λίζελ θα αρχίσει να κλέβει βιβλία – βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν. Κι ενώ οι βόμβες των Συμμάχων πέφτουν συνεχώς και οι σειρήνες ουρλιάζουν, η Λίζελ μοιράζεται τα βιβλία της με τους γείτονές της στα καταφύγια και βρίσκει σ’ αυτά παρηγοριά. Μέχρι που κάποια μέρα η σειρήνα θα αργήσει να σφυρίξει…

Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, τις ανατροπές της ζωής, αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!

sale_button

Όταν ο Πιερό χάνει τους γονείς του, αναγκάζεται να αφήσει το Παρίσι και να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τη θεία Μπίατριξ, που δουλεύει ως υπηρέτρια σε ένα πλούσιο σπίτι στις Βαυαρικές Άλπεις. Αλλά οι εποχές είναι δύσκολες, καθώς βρισκόμαστε στο 1935, στα πρόθυρα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Και δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο πλούσιο σπίτι αλλά για την κατοικία του Αδόλφου Χίτλερ. Σύντομα ο Πιερό γοητεύεται από τον Χίτλερ και μπαίνει άθελά του σ’ έναν επικίνδυνο νέο κόσμο: έναν κόσμο τρομοκρατίας, μυστικών και προδοσίας, από τον οποίο ίσως να μην μπορέσει ποτέ να δραπετεύσει.

sale_button

books-world-war2.

Το 1943, το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ και οι Αμερικανοί εκδότες συγκέντρωσαν 120 εκατομμύρια μικρά και ελαφριά βιβλία που θα μπορούσαν να κουβαλούν μαζί τους οι στρατιώτες στις τσέπες και τα σακίδιά τους στα πεδία των μαχών. Οι στρατιώτες αγάπησαν αυτά τα μικρά βιβλία που τους κρατούσαν συντροφιά στα χαρακώματα κατά την αναμονή των μαχών, στις αίθουσες των νοσοκομείων και στις μακρινές βομβαρδιστικές πτήσεις.

Σελίδες Ιστορίας

sale_button

Μετά την ερήμωση και την καταστροφή του Μεγάλου Πολέμου, ο καθένας περίμενε ότι μια ειρήνη διαρκείας θα ήταν το πρώτο μέλημα για τους άρχοντες του κόσμου. Αντί γι’ αυτό, όμως, οι νικητές προτίμησαν να εκδικηθούν και επέβαλαν επαχθείς, προσβλητικούς όρους στις συνθήκες με την ηττημένη Γερμανία. Όπως περιγράφει ο Νόρμαν Στόουν, οι συνέπειες αυτής της στρατηγικής ήταν παραπάνω από ολέθριες. Με τη Συνοπτική Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στόουν παρουσιάζει με αξιοζήλευτη ακρίβεια την πιο θανάσιμη σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία και εντοπίζει τα αίτια που την προκάλεσαν μέσα στις στάχτες του Πρώτο Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Συνοπτική Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνιστά μιαν ανεκτίμητη συμβολή στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τον εικοστό αιώνα και τον πόλεμο που καθόρισε τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας όσο κανένα άλλο.

Ο Μαξ Χέιστινγκς έγραψε το ΝΕΜΕΣΙΣ στον αντίποδα του προηγούμενου βιβλίου του, ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ, Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Για άλλη μια φορά, αντιστοιχίζει την ιστορία των στρατηγικών αποφάσεων και των εχθροτήτων με τις εμπειρίες των Βρετανών, των Αμερικανών, των Ρώσων, των Κινέζων και των Ιαπώνων στρατιωτών, που πήραν μέρος σε μερικές από τις πιο αιματηρές μάχες του πολέμου εναντίον ενός ανελέητου εχθρού. Περιγράφει τη σφαγή της ρώσικης στρατιάς τον Αύγουστο του 1945 και την εκπληκτική εκστρατεία του Σλιμ στη Βιρμανία.

Μέσα από τις μαρτυρίες και τις προσωπικές ιστορίες Αμερικανών ναυτικών, κομμουνιστών Κινέζων γκουερίλας, Ιαπώνων πιλότων μαχητικών και Βρετανών στρατιωτών στις ζούγκλες της Βιρμανίας, το ΝΕΜΕΣΙΣ δίνει τις πραγματικές διαστάσεις ενός έπους που γέννησε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του εικοστού αιώνα. 

sale_button

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνοιξαν πάλι και γέμισαν με καινούργια θύματα. Ο βίαιος αντισημιτισμός αναβίωσε με φόνους και πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη. Οι σφαγές βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, και σε ορισμένα μέρη (κυρίως στην Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία) οδήγησαν σε βάναυσους εμφυλίους πολέμους.

Το ΟΛΕΘΡΟΣ είναι η ιστορία της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με όλες τις φρικαλέες λεπτομέρειες που την καθόρισαν μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’40. Βασισμένο κυρίως σε πρωτογενείς πηγές από δώδεκα χώρες, το ανά χείρας βιβλίο είναι το τρομακτικό και, ταυτόχρονα, συναρπαστικό χρονικό ενός κόσμου που παραφρόνησε και αποτελεί ορόσημο στην ιστοριογραφία της μεταπολεμικής Ευρώπης για δεκαετίες.

sale_button

Οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα μέσω της Βουλγαρίας στις 6 Απριλίου. Οι Έλληνες, με τη βοήθεια των βρετανικών δυνάμεων, αντιστάθηκαν σε έδαφος, θάλασσα και αέρα, αλλά κατατροπώθηκαν από τον κατά πολύ ανώτερο γερμανικό στρατό. Παρά την ύστατη προσπάθεια των Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών στο στενό των Θερμοπυλών, η Αθήνα έπεσε στις 27 Απριλίου και οι Βρετανοί απέσυραν 50.000 στρατιώτες από την Κρήτη.

Ο Τζον Καρ, μέσα από το εξαιρετικό αυτό χρονικό της άμυνας της Ελλάδας, χωρίς να υποτιμά τη βρετανική βοήθεια, βασίζεται σε ελληνικές πηγές και δίνει έμφαση στις μάχες μέχρι θυσίας των Ελλήνων και στη συμμετοχή τους στον αγώνα κατά του φασισμού.

sale_button

Ναυπηγημένο στο Λιβόρνο της Ιταλίας το 1910, το θωρηκτό Αβέρωφ, εκτοπίσματος 10.000 τόνων, αποτέλεσε τη ναυαρχίδα και μακράν το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού έως το 1951, οπότε και αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την κατασκευή του, εξακολουθεί να είναι αξιόπλοο, ένα από τα μόλις τρία θωρακισμένα καταδρομικά που υπάρχουν σήμερα σε όλο τον κόσμο. Αρχικά προορισμός του ήταν να ενταχθεί στο ιταλικό Ναυτικό, αλλά αγοράστηκε από την Ελλάδα και σύντομα έδρασε στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ έγινε το πρώτο ελληνικό πολεμικό σκάφος που εισήλθε στα ινδικά ύδατα από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και συνέχισε να υπηρετεί σε καθήκοντα συνοδείας καθ’ όλο το υπόλοιπο του πολέμου.

sale_button


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Είκοσι χρόνια μετά την έκδοση της εμβληματικής Τριλογίας του Κόσμου, ο Φίλιπ Πούλμαν επιστρέφει στον παράλληλο κόσμο, σ’ αυτό το πρώτο βιβλίο της νέας τριλογίας του ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ.

Γιατί η επιστροφή στον κόσμο της Λύρας;

Η Σκόνη. Τα ερωτήματα γι’ αυτή τη μυστηριώδη ουσία ήδη προκαλούσαν διαμάχες δέκα χρόνια πριν από την Τριλογία του Κόσμου. Στο επίκεντρο του Βιβλίου της Σκόνης βρίσκεται η πάλη ανάμεσα σε μια δεσποτική και απολυταρχική οργάνωση, που επιθυμεί να καταπνίξει την έρευνα και τον προβληματισμό, και σε όσους πιστεύουν στην ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Η ιδέα της Σκόνης διαπότισε την Τριλογία του Κόσμου. Λίγο λίγο, μέσα από την ιστορία, η ιδέα για το τι ήταν η Σκόνη έγινε ολοένα και πιο ξεκάθαρη, αλλά πάντα ήθελα να γυρίσω πίσω και να ανακαλύψω περισσότερα. Τα ερωτήματα γύρω από την ύπαρξή μας τα θεωρώ απείρως ενδιαφέροντα. Πάντα υπάρχει και κάτι παραπάνω προς διερεύνηση.

Απόλαυσα τη γνωριμία με τους νέους ήρωες, την επανασύνδεση με τη Λύρα, την εξερεύνηση των κόσμων όπου ζουν. Μου άρεσε πολύ το να βλέπω την ιστορία να εκτείνεται στους χρόνους και να με πηγαίνει σε μέρη που δεν είχα ονειρευτεί ποτέ. Όσον αφορά το μέλλον, τα χείλη μου είναι σφραγισμένα.

Φίλιπ Πούλμαν

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ αποτελεί σημείο αναφοράς
στην παγκόσμια λογοτεχνία, με πωλήσεις που έχουν ξεπεράσει
τα 17,5 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράσεις σε 40 γλώσσες.

Λίγα λόγια για τον ΦΙΛΙΠ ΠΟΥΛΜΑΝ

Ο ΦΙΛΙΠ ΠΟΥΛΜΑΝ γεννήθηκε στην Αγγλία το 1946 και σήμερα ζει στην Οξφόρδη. Τα βιβλία του, αλλά και ο ίδιος, έχουν τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ, το πρώτο μέρος της Τριλογίας του Κόσμου, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έχει τιμηθεί με τα: Carnegie, Βραβείο Παιδικού Μυθιστορήματος Guardian, Smarties και Βρετανικό Bραβείο για το Βιβλίο της Χρονιάς, και γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές τη Νικόλ Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ. Το μυθιστόρημα Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ, το δεύτερο μέρος της Τριλογίας, έχει τιμηθεί με το Βρετανικό Βραβείο Ανάγνωσης. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Whitbread 2001, το W H Smith και το Nibbies, και ήταν υποψήφιο για το Booker. Ο ίδιος ο Φίλιπ Πούλμαν έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και με το Βραβείο Astrid Lindgren 2005.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Μάλκολμ Πόλστεντ είναι ο τύπος του αγοριού που παρατηρεί τα πάντα αλλά ο ίδιος περνά απαρατήρητος. Κι έτσι ήταν ίσως αναπόφευκτο να γίνει κατάσκοπος…

Ο πατέρας του Μάλκολμ έχει ένα πανδοχείο με το όνομα Η Πέστροφα, στις όχθες του Τάμεση, και όλη η Οξφόρδη περνά το κατώφλι του. Ο Μάλκολμ και το δαιμόνιό του, η Άστα, κρυφακούν νέα και κουτσομπολιά, αλλά κατά τη διάρκεια ενός χειμώνα που βρέχει ασταμάτητα, στα χέρια του αγοριού καταλήγει ένα μυστικό μήνυμα που μιλάει για μια επικίνδυνη ουσία, τη Σκόνη.

Η κατάσκοπος στην οποία απευθυνόταν το μήνυμα του ζητάει να έχει τα μάτια του ανοιχτά κι αυτός βλέπει παντού υπόπτους: τον εξερευνητή λόρδο Άσριελ που τρέχει να ξεφύγει από κάτι, πράκτορες από το Διευθυντήριο, έναν Τσιγγάνο που λέγεται Κόραμ και μια όμορφη γυναίκα με μια διαβολική μαϊμού για δαιμόνιο. Όλοι αναζητούν το ίδιο: ένα κοριτσάκι, μωρό ακόμη, με το όνομα Λύρα.

Η Λύρα είναι ο τύπος του κοριτσιού που προσελκύει τους άλλους σαν μαγνήτης. Και ο Μάλκολμ θα έρθει αντιμέτωπος με ένα σωρό κινδύνους και θα κάνει τεράστιες θυσίες προκειμένου να τη βγάλει σώα και αβλαβή από το χάος.

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2017 απονεμήθηκε στον Βρετανό συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο.

Αυτά είναι εκπληκτικά και εντελώς απρόσμενα νέα! Και ήρθαν σε μια στιγμή όπου ο κόσμος έχει χάσει τη σιγουριά του για τις ηθικές του αξίες, την ηγεσία και την ασφάλειά του. Απλώς ελπίζω το γεγονός πως έλαβα αυτή την τεράστια τιμητική διάκριση να μπορέσει, έστω και λίγο, να ενθαρρύνει τις δυνάμεις της καλοσύνης και της ειρήνης.

Ο Καζούο Ισιγκούρο για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017

Ο Ισιγκούρο, ιαπωνικής καταγωγής, τιμήθηκε για την ικανότητα που έχει «μέσα από τα τεράστιας συναισθηματικής δύναμης μυθιστορήματά του, να αποκαλύπτει την άβυσσο κάτω από την ψευδαίσθηση της σύνδεσής μας με τον κόσμο», όπως δήλωσε η Σουηδική Ακαδημία κατά την απονομή του βραβείου.

Το Νομπέλ Λογοτεχνίας έχει απονεμηθεί 110 φορές από το 1901 μέχρι και το 2017. Φέτος το κάθε βραβείο Νομπέλ θα συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 9.000.000 σουηδικών κορόνων (περίπου 937.000 ευρώ).

Ο ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ γεννήθηκε στο Ναγκασάκι το 1954, αλλά μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει γράψει επτά μυθιστορήματα και ήταν υποψήφιος τέσσερις φορές για το Βραβείο Booker. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και θεωρείται ένας από τους κορυφαίος Βρετανούς συγγραφείς. Το 1982, με το πρώτο του μυθιστόρημα, A pale view of hills, κέρδισε το βραβείο Winifred Holtby. Το δεύτερο μυθιστόρημά του, An artist of the floating world (1986), τιμήθηκε με τα βραβεία Whitbread Book of the Year και Premio Scanno, ενώ ήταν επίσης υποψήφιο για το Βραβείο Booker. Το 1989, το μυθιστόρημά του Τα απομεινάρια μιας μέρας τιμήθηκε με το βραβείο Booker· μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Τζέιμς Άιβορι με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Έμμα Τόμσον. Ζει στο Λονδίνο με τη σύζυγο και την κόρη του.

Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ επανεκδόθηκε σήμερα, 05/10/2017, το βιβλίο του
ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου), ενώ κυκλοφορεί ακόμα το βιβλίο του Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου).

Αλλά αναρωτιέμαι αν αυτό που νιώθουμε σήμερα στην καρδιά μας δεν είναι σαν αυτές τις σταγόνες της βροχής που συνεχίζουν να πέφτουν πάνω μας από τα μουσκεμένα φύλλα των δέντρων, παρότι η βροχή έχει εδώ και ώρα σταματήσει να πέφτει από τον ουρανό. Αναρωτιέμαι μήπως, χωρίς τις αναμνήσεις μας, η αγάπη μας είναι προορισμένη να μαραθεί και να πεθάνει.

Απόσπασμα από το βιβλίο Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

buy_btn_green

9786180110272_3D

buy_btn_green

Ποιος ο λόγος να ανησυχούμε πάρα πολύ για το τι μπορούσε ή δε θα μπορούσε να είχε κάνει κανείς για να ελέγξει την πορεία που πήρε η ζωή του; Και, ασφαλώς, είναι αρκετό για ανθρώπους όπως εσείς και εγώ να προσπαθούμε και να προσφέρουμε τη μικρή μας συνδρομή σε κάτι το αληθινό, κάτι που να αξίζει. Και αν κάποιοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά στη ζωή προκειμένου να κυνηγήσουν τέτοιες φιλοδοξίες, τότε σίγουρα αυτό από μόνο του, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι ικανός λόγος για να νιώθει κανείς υπερήφανος και ικανοποιημένος.

Απόσπασμα από το βιβλίο ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το κορίτσι με το τατουάζ επιστρέφει!
Διαβάστε πρώτοι τη συνέχεια της θρυλικής σειράς MILLENNIUM του Στιγκ Λάρσον με 89 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο ΧΟΛΓΚΕΡ ΠΑΛΜΓΚΡΕΝ, που κάθεται στην αναπηρική καρέκλα του στην αίθουσα επισκέψεων, λέει:
«Αυτό το τατουάζ με τον δράκο, πάντα ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα;»
«Ήταν κάτι που είχε να κάνει με τη μαμά μου».
«Με την Αγκνέτα;»
«Ήμουν μικρή, ίσως έξι χρόνων. Έφυγα τρέχο- ντας από το σπίτι».
«Νομίζω πως θυμάμαι τώρα. Ήταν κάποια γυναίκα που είχε έρθει για επίσκεψη. Έτσι δεν είναι; Και είχε κάποιο σημάδι».
«Φαινόταν σαν να είχε καεί στον λαιμό».
«Σαν να την είχε κάψει κάποιος δράκος;»

buy_btn_green

ΜΕΡΟΣ 1
Ο ΔΡΑΚΟΣ
12-20 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ο Στεν Στούρε ο πρεσβύτερος ανήγειρε άγαλμα το 1489 για να τιμήσει τη νίκη του επί του Δανού βασιλιά στη μάχη του Μπρούνκεμπεργ.

Στο άγαλμα –που βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης– ο ιππότης Άγιος Γεώργιος είναι καθισμένος επάνω σ’ ένα άλογο και υψώνει το σπαθί του.
Ένας δράκος που πεθαίνει κείτεται από κάτω του. Δίπλα του στέκεται μια γυναίκα με ενδυμασία Βουργουνδίας.

Η γυναίκα παριστάνει μια παρθένα που σώζει ο ιππότης στο δράμα της και θεωρείται ότι πρότυπο αποτέλεσε η σύζυγος του Στεν Στούρε του πρεσβύτερου,
Ίνιεμποργ Οκεσντότερ. Η παρθένα δείχνει ασυνήθιστα ασυγκίνητη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
12 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η Λίσμπετ Σαλάντερ επέστρεφε από το γυμναστήριο και τα ντους, όταν τη σταμάτησε στον διάδρομο ο αρχιφύλακας Άλβαρ Ούλσεν. Ο αρχιφύλακας φλυαρούσε για κάτι. Μπορεί ο τύπος να ήταν και λίγο εκνευρισμένος. Χειρονομούσε ανεμίζοντας δεξιά και αριστερά μερικά χαρτιά, αλλά η Λίσμπετ δεν άκουγε λέξη από αυτά που της έλεγε. Ή ώρα ήταν 19.30.

19.30, η χειρότερη ώρα στις φυλακές Φλουντμπέργια. Ακριβώς τότε το εμπορικό τρένο περνούσε με θόρυβο απ’ έξω, οι τοίχοι πάλλονταν, τα κλειδιά κροτάλιζαν, και μύριζε ιδρώτας και αρώματα. Καμία άλλη ώρα του εικοσιτετράωρου η φυλακή δεν ήταν τόσο επικίνδυνο μέρος όσο στις 19.30. Ήταν τότε που διαπράττονταν οι χειρότερες κακοποιήσεις, τις οποίες κάλυπτε ο εκκωφαντικός θόρυβος του τρένου και η γενική αναστάτωση που επικρατούσε προτού κλείσουν οι πόρτες των κελιών. Η Λίσμπετ Σαλάντερ άφηνε πάντα το βλέμμα της να πλανηθεί εμπρός πίσω στο τμήμα αυτή την ώρα, και σίγουρα δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή είδε τη Φάρια Κάζι.

Η Φάρια Κάζι από το Μπανγκλαντές ήταν νέα και όμορφη και καθόταν στο κελί της, ακριβώς στα αριστερά τους. Αν και η Λίσμπετ, από τη θέση όπου στεκόταν, δεν έβλεπε κάτι περισσότερο  από το πρόσωπο της Φάρια, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι τη χαστούκιζαν. Το κεφάλι της τιναζόταν δεξιά και αριστερά, και παρόλο που τα χτυπήματα δεν ήταν υπερβολικά δυνατά, υπήρχε κάτι το έμπειρο και τελετουργικό ως προς αυτά. Ό,τι και να συνέβαινε, είχε διαρκέσει αρκετή ώρα. Ήταν εμφανές και από την ταπείνωση και από την αντίδραση. Ήταν  αισθητό ήδη από απόσταση πως μια βαθιά ριζωμένη καταπίεση είχε σπάσει οποιαδήποτε θέληση αντίστασης.

Κανένα χέρι δεν προσπαθούσε να σταματήσει τα χαστούκια, και στο βλέμμα της δε διακρινόταν καμία έκπληξη, παρά μόνο ένας σιωπηλός αδιάκοπος τρόμος. Η Φάρια Κάζι ζούσε υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Η Λίσμπετ το αντιλήφθηκε κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό της, κι αυτό συμφωνούσε με ό,τι η ίδια είχε παρατηρήσει και είχε δει το χρονικό διάστημα που βρισκόταν στη φυλακή.

«Εκεί», είπε κι έδειξε  με το χέρι της προς το κελί της Φάρια.

Αλλά όταν ο Άλβαρ Ούλσεν στράφηκε προς το σημείο, η χειροδικία είχε πάρει τέλος, και τότε η Λίσμπετ έφυγε από κει, πήγε στο κελί της κι έκλεισε την πόρτα. Απ’ έξω ακούγονταν φωνές και σιγανά γέλια, μαζί και το εμπορικό τρένο, που δεν έλεγε να σταματήσει να κάνει θόρυβο και να ταρακουνάει τον κόσμο.
Μπροστά της υπήρχε ο λευκός νιπτήρας και το στενό κρεβάτι, η βιβλιοθήκη και το γραφείο με τις σημειώσεις της για την Κβαντική Μηχανική. Θα συνέχιζε τους
υπολογισμούς, τις προσπάθειές της να βρει ένα σημείο τομής μεταξύ της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου και της Κβαντικής Βαρύτητας Βρόχων;* Κοίταξε προς τα κάτω το χέρι της. Κρατούσε κάτι.

Κρατούσε το ίδια χαρτιά που πριν από λίγο ανέμιζε μπροστά της ο Άλβαρ, και παρόλο που αδιαφορούσε, τους έριξε μια ματιά από περιέργεια. Αλλά επρόκειτο
για σαχλαμάρες, για ένα τεστ νοημοσύνης με δύο λεκέδες από καφέ στο πάνω μέρος της εισαγωγικής σελίδας.

Απεχθανόταν να τη ζυγίζουν και να τη μετρούν και άφησε τα χαρτιά να πέσουν από το χέρι της και να γίνουν σαν κάποιου είδους βεντάλια στο πάτωμα του κελιού. Προς στιγμήν σβήστηκε από τη σκέψη της, αλλά μετά συλλογίστηκε πάλι τη Φάρια Κάζι. Η Λίσμπετ δεν είχε δει ποιος τη χτυπούσε. Παρ’ όλα αυτά, ήξερε
ακριβώς. Όταν πρωτοήρθε, αδιαφόρησε πλήρως για το κλίμα που επικρατούσε εδώ μέσα, αλλά αναγκάστηκε, παρά τη θέλησή της, να ενσωματωθεί στη ζωή της
φυλακής και βήμα βήμα είχε αποκρυπτογραφήσει τα ορατά και αόρατα σημάδια και είχε καταλάβει ποιος πραγματικά έκανε κουμάντο στο τμήμα.

Το τμήμα λεγόταν Β ή πτέρυγα ασφαλείας. Θεωρούνταν ως το ασφαλέστερο μέρος της φυλακής, κάτι που επιβεβαιωνόταν σε όποιον ερχόταν για επίσκεψη ή έκανε κάποιον σύντομο έλεγχο. Πουθενά αλλού στο σωφρονιστικό κατάστημα δεν υπήρχαν τόσο πολλοί φύλακες και έλεγχοι και προγράμματα αποκατάστασης των κρατουμένων. Αλλά αν κάποιος κοιτούσε λίγο πιο προσεκτικά, καταλάβαινε πως υπήρχε κάτι σάπιο εδώ μέσα. Οι φύλακες το έπαιζαν ζόρικοι και αυστηροί, αλλά και συμπονετικοί ακόμα. Στην ουσία, όμως, ήταν αδύναμοι, γλάστρες, είχαν χάσει τον έλεγχο και είχαν αφήσει την εξουσία στον εχθρό, στη μαφιόζα Μπενίτο Άντερσον και στη συμμορία της.

Η Μπενίτο κρατούσε, βέβαια, χαμηλό προφίλ στη διάρκεια της μέρας και συμπεριφερόταν σαν ιδανική κρατούμενη. Αλλά μετά το δείπνο που έτρωγαν νωρίς το βράδυ, όταν οι κρατούμενες μπορούσαν να ασκηθούν στο γυμναστήριο ή να συναντήσουν τους συγγενείς τους, εκείνη αναλάμβανε τα ηνία στο τμήμα, και καμία ώρα του εικοσιτετράωρου δεν ήταν τόσο μεγάλη η τρομοκρατία της όσο την ώρα προτού κλειδωθούν οι πόρτες των κελιών για τη νύχτα. Οι κρατούμενες περιφέρονταν στα κελιά και ψιθύριζαν απειλές και υποσχέσεις, και στη μια μεριά βρισκόταν η συμμορία της
Μπενίτο και στην άλλη τα θύματά τους.

Ήταν, φυσικά, μεγάλο σκάνδαλο που η Λίσμπετ Σαλάντερ βρισκόταν εδώ στη φυλακή. Αλλά οι περιστάσεις δεν ήταν με το μέρος της, ενώ, ειλικρινά, εκείνη δεν είχε καταβάλει και μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να εναντιωθεί. Θεωρούσε την όλη ιστορία περισσότερο σαν μια γελοία παρένθεση και πίστευε ότι μπορούσε κάλλιστα να καθίσει στη φυλακή όπως και οπουδήποτε αλλού.

Είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο μηνών για παράνομη κατακράτηση, αποκλίνουσα συμπεριφορά και εγκληματική αμέλεια που έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια για τη συμμετοχή της στα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατο του καθηγητή Φρανς Μπάλντερ, όπου εκείνη, με δική της ευθύνη, έκρυψε ένα οχτάχρονο αυτιστικό αγόρι και αρνήθηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία, επειδή, και δικαίως, θεωρούσε πως υπήρχε διαρροή από αυτούς που διενεργούσαν την έρευνα. Κανένας, βέβαια, δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι είχε συμβάλει αποτελεσματικά και είχε σώσει τη ζωή του παιδιού. Παρ’ όλα αυτά, ο εισαγγελέας Ρίκαρντ Έκστρεμ είχε διεξαγάγει την ακροαματική διαδικασία με μεγάλο πάθος, και το δικαστήριο ακολούθησε τη γραμμή του, παρόλο που ένας εκ των ενόρκων είχε διαφορετική άποψη και η δικηγόρος της Λίσμπετ, Άνικα Γιανίνι, έκανε εξαιρετική δουλειά.

Επειδή, όμως, η Άνικα δεν είχε καμία βοήθεια από τη Λίσμπετ, οι προσπάθειές της απέβησαν άκαρπες.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Οφείλουμε να είμαστε πρόθυμοι να απαρνηθούμε τη ζωή που έχουμε σχεδιάσει,

ούτως ώστε να ζήσουμε τη ζωή που μας περιμένει.

—ΤΖΟΖΕΦ ΚΑΜΠΕΛ

 

ΓΕΓΟΝΟΣ:

Όλα τα έργα τέχνης, τα αρχιτεκτονικά στοιχεία, οι τοποθεσίες, οι επιστημονικές αναφορές και οι θρησκευτικοί οργανισμοί σε αυτό το μυθιστόρημα είναι πραγματικοί.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Καθώς ο παμπάλαιος οδοντωτός σιδηρόδρομος ανηφόριζε βασανιστικά αργά την ιλιγγιώδη πλαγιά, ο Έντμοντ Κιρς παρατηρούσε την ακανόνιστη βουνοκορφή που υψωνόταν από πάνω του. Στο βάθος, πάνω στα απόκρημνα βράχια, το θεόρατο πέτρινο μοναστήρι έμοιαζε να κρέμεται στο κενό, λες και κάποια μαγική δύναμη το συγκρατούσε πάνω στο βάραθρο.

Το συγκεκριμένο, διαχρονικό ιερό, στην Καταλονία, μετρούσε περισσότερους από τέσσερις αιώνες αντίστασης στην ατέρμονη έλξη της βαρύτητας, χωρίς να ξεφεύγει στιγμή από τον αρχικό σκοπό του: την απομόνωση των ενοίκων του από τον σύγχρονο κόσμο.

ogkos_vivliou_3a_ORIGIN

buy_btn_green

Η ειρωνεία είναι πως αυτοί θα μάθουν τελικά πρώτοι την αλήθεια, αναλογίστηκε ο Κιρς, καθώς επιχειρούσε να φανταστεί την αντίδρασή τους. Ιστορικά, οι πλέον επικίνδυνοι άνθρωποι σε αυτό τον πλανήτη ήταν άνθρωποι του Θεού… ιδίως στις περιπτώσεις που οι θεοί τους απειλούνταν. Κι εγώ, ετοιμάζομαι να μπουμπουνίσω μια σφηκοφωλιά.

(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η 69η τελετή απονομής των μεγάλων βραβείων της αμερικανικής τηλεοπτικής βιομηχανίας (τα γνωστά Emmy) διεξήχθη στο Λος Άντζελες το βράδυ της Κυριακής. Ως καλύτερη μίνι-σειρά τιμήθηκε το Big Little Lies (HBO) που βασίζεται στο bestseller μας ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ της Λιάν Μοριάρτι! Το βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία ή μίνι σειρά απέσπασε η Νικόλ Κίντμαν. Η σειρά, ασχολήθηκε με το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών τάξεων, απέσπασε στο σύνολο 8 βραβεία, με βασικότερα εκείνα της Καλύτερης Μίνι Σειράς και ερμηνειών για τους Κίντμαν, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και Λόρα Ντερν.

Υπέροχα νέα για τους συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς, αλλά και για τη συγγραφέα, το νέο βιβλίο της οποίας ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ κυκλοφορεί στις 21/9/2017.

 

Το μπεστ σέλερ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ, της Λιάν Μοριάρτι, το οποίο έχει μεταφραστεί σε 29 γλώσσες, πήρε σάρκα και οστά μέσα από τη μίνι τηλεοπτική σειρά του ΗΒΟ, που καθήλωσε τους φανατικούς αναγνώστες, και όχι μόνο, των βιβλίων της επιτυχημένης συγγραφέως Λιάν Μοριάρτι. Το ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ είναι ένα σκοτεινό, αλλά συνάμα κωμικό δράμα που εστιάζει σε τρεις μητέρες μικρών παιδιών, οι οποίες βλέπουν τον έλεγχο της φαινομενικά τέλειας ζωής τους να χάνεται, με τραγική κατάληξη. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Σκοτεινός Αρκτικός (Ίαν ΜακΓκουάιρ, Εκδόσεις Ψυχογιός)

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr – ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗΣ

Ο «Σκοτεινός Αρκτικός», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός -σε εξαίρετη, απόκοσμα ρεαλιστική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα-, είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓκουάιρ. Το 2016, το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker, ενώ την ίδια χρονιά ψηφίστηκε από τους «New York Times» ανάμεσα στα δέκα καλύτερα του έτους.

Από το πρώτο κεφάλαιο αναδύονται η βιαιότητα, ο ζόφος, η σκοτεινιά και με βεβαιότητα συνειδητοποιεί ο αναγνώστης ότι αυτά θα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ιστορίας. Και κάπως έτσι, πριν καλά καλά το καταλάβει, ο Ίαν ΜακΓκουάιρ τον έχει επιβιβάσει στο φαλαινοθηρικό Volunteer που ξεκινά από το Γιόρκσερ για τα νερά του Αρκτικού Κύκλου -ένα ταξίδι στον πυρήνα του σκότους.

Σκοτεινός Αρκτικός

Ο Σκοτεινός Αρκτικός είναι ο τόπος των φαλαινών και το μυθιστόρημα στήνεται με φόντο τη φαλαινοθηρία. Είναι τέλη της δεκαετίας του 1850 και η βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από το εμπόριο του λαδιού φάλαινας αρχίζει να δίνει τη θέση της στο πετρέλαιο, τον άνθρακα, το αέριο. Οι ιδιοκτήτες των φαλαινοθηρικών, αν και υπάρχουν ακόμα φάλαινες, απειλούνται με αφανισμό –μόνο οι πιο αδίστακτοι και εύστροφοι θα επιβιώσουν.

Την αυλαία της ιστορίας ανοίγει ο φαλαινοθήρας Χένρι Ντραξ, που σαλπάρει τα χαράματα με το Volunteer. Τον συναντάμε στα τελευταία του στεριανά βήματα. Μέσα σε λίγες σελίδες, σκοτώνει έναν νησιώτη από τα Σέτλαντ –τον συναντά τυχαία σε ένα μπαρ και ο νησιώτης κάνει το λάθος… να αρνηθεί να τον κεράσει δεύτερο ποτό. Λίγο αργότερα, χτυπά μέχρι θανάτου –και δεν διστάζει κατόπιν να βιάσει- έναν μικρό νέγρο, γιατί νομίζει πως θέλει να τον παρασύρει σε κάποια παγίδα. Γροθιά στο στομάχι η σχετική περιγραφή που καταλήγει: «…Ο Ντραξ περνάει σβέλτα από τη μια κίνηση στην άλλη: τη μια ενέργεια ν’ ακολουθεί την άλλη, με απάθεια και ακρίβεια, σαν μηχανή, αλλά όχι μηχανικά. Γραπώνει τον κόσμο σαν σκύλος που δαγκώνει κόκαλο – τίποτα δεν είναι ασαφές γι’ αυτόν, τίποτα δεν διαφεύγει από τις άγριες και δυσοίωνες ορέξεις του. Αυτό που ήταν ο μικρός νέγρος έχει πλέον εξαφανιστεί, έχει χαθεί εντελώς, και κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό έχει παρουσιαστεί στη θέση του. Η αυλή έχει γίνει ένας τόπος μοχθηρής μαγείας, μεταμορφώσεων βουτηγμένων στο αίμα, και ο Χένρι Ντραξ είναι ο άγριος, ο ανόσιος σχεδιαστής της».

Ίαν ΜακΓκουάιρ

Ο Χένρι Ντραξ επιβιβάζεται στο Volunteer και, καθώς είναι βέβαιο πως θα παραμείνει ο ίδιος που ήταν στη στεριά, αυτό από μόνο του χαρτογραφεί μπελάδες στη ρότα του πλοίου.

Το πλήρωμα σχηματίζεται τυχαία από άνδρες που έχουν ως κίνητρο τη χρηματική αμοιβή ή που προσπαθούν να απομακρυνθούν από το παρελθόν τους. Ανάμεσά τους ο Πάτρικ Σάμνερ, πρώην στρατιωτικός χειρουργός, άφραγκος και με φήμη αμαυρωμένη, αποπλέει ως γιατρός του πλοίου. Στην Ινδία, στη διάρκεια της πολιορκίας του Δελχί, είδε πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο άνθρωπος, και τώρα αναζητά προσωρινή ανακούφιση. Ωστόσο, είναι δύσκολο να τη βρει με τον Ντραξ να συμπεριλαμβάνεται στα μέλη του πληρώματος. Οι δυο τους θα αναμετρηθούν σε μια σφοδρή αντιπαράθεση με φόντο τα μαύρα νερά και το παγωμένο σκότος του αρκτικού χειμώνα, και η αναμέτρησή τους  θα είναι μια πάλη του καλού με το κακό.

Ιδιοκτήτης του φαλαινοθηρικού είναι ο Μπάξτερ και καπετάνιος του  ο Μπράουνλι. Ο τελευταίος υπήρξε και καπετάνιος του Percival. Ένας ζητιάνος, ενημερώνει σχετικά τον Σάμνερ.

Φαλαινοθηρικό του 19ου αιώνα

«“Έγινε σπιρτόξυλα από ένα παγόβουνο”, λέει. “Πάνε τρία χρόνια τώρα. Τ’ αμπάρια του ήταν γεμάτα λίπος φάλαινας, και δε γλίτωσαν ούτε ένα βαρέλι. Ούτε κομματάκι. Οχτώ άντρες πνίγηκαν και άλλοι δέκα πέθαναν από το κρύο, και κανένας απ’ όσους έζησαν δεν έβγαλε δεκάρα τσακιστή”.
“Ακούγεται σαν κακοτυχία. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα”.
“Συνέβη στον Μπράουνλι όμως, σε κανέναν άλλο. Κι ένας καπετάνιος τόσο γαμημένα άτυχος δε βρίσκει συχνά άλλο πλοίο”.»

Ωστόσο, ο Μπάξτερ εμπιστεύτηκε το Volunteer στον Μπράουνλι.  Και, κάπως έτσι, το Volunteer γίνεται ένα πλοίο άτυχο, που έλκει εξίσου άτυχους και ίσως απεγνωσμένους  άντρες. Και από την αρχή, μοιάζει να ξεκινά το ταξίδι με σάπιο σκαρί.

Το βιβλίο εστιάζει στη σχέση του ανθρώπου με την άγρια όψη της φύσης αλλά και στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν, οι άγριοι άντρες του πληρώματος δεν είναι τίποτα παρά ανίσχυρα έρμαια στις αποφάσεις της Αρκτικής. Φάλαινες κατακρεουργούνται, άντρες εξαπατούν ο ένας τον άλλο, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό, και πάγοι συνθλίβουν τα πάντα στο πέρασμά τους –πλοία, κορμιά, ψυχές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο ΜακΓκουάιρ δημιουργεί μια ιστορία σκότους μα αυτό που, κυρίως, δημιουργεί είναι μια αξεπέραστη ιστορία ανθρωπιάς.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Οι συγγραφείς των Εκδόσεων Ψυχογιός στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Οι συγγραφείς των Εκδόσεων Ψυχογιός στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

Το Φεστιβάλ Βιβλίου είναι ένας θεσμός που για πολλές δεκαετίες πλουτίζει την πολιτιστική ζωή της Αθήνας.

Το 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα λάβει χώρα και φέτος στον όμορφο κήπο του Ζαππείου, καθημερινά από 1 έως 17 Σεπτεμβρίου 2017.

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Δευτέρα έως Πέμπτη: 18:00-22:30
Παρασκευή & Σάββατο: 18:00-23:00
Κυριακή: 10:30-15:00 & 18:00-22:30

Σας περιμένουμε στο περίπτερό μας Νο 67-73 μαζί με τους συγγραφείς μας για να γνωριστούμε, να συζητήσουμε και να μοιραστούμε τα αγαπημένα μας βιβλία!

Το κεντρικό αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι «Βιβλίο-Θέατρο-Κινηματογράφος» – τρεις μορφές τέχνης που για χρόνια αλληλεπιδρούν δημιουργικά, και από αυτή τη σχέση εξελίσσονται χαρίζοντάς μας μοναδικά έργα.

Και φέτος η καρδιά του πολιτισμού χτυπάει στο Ζάππειο!

Μάνος Σφακιανάκης, Βέρα Αθανασίου, Μαρία Τζιρίτα, Σοφία Κομηνέα, Ανδρέας Γιβάνος στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Νικόλ-Άννα Μανιάτη, Πηνελόπη Κουρτζή, Κλαίρη Θεοδώρου στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Ισμήνη Μπάρακλη, Μαρία Ρουσάκη, Μένιος Σακελλαρόπουλος στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Γιάννης Καλπούζος, Γιώτα Φώτου, Δήμητρα Ιωάννου στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Στέφανος Δάνδολος, Βαγγέλης Μπέκας, Πέννυ Παπαδάκη στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Αργυρώ Μαργαρίτη, Τέσυ Μπάιλα, Λένα Μαντά στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Θάνος Κονδύλης, Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

1Q84 του Χαρούκι Μουρακάμι από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο 1Q84 του Χαρούκι Μουρακάμι:

«Τι ακριβώς μου αρέσει στα μαθηματικά με ρώτησες, ε;» Ο Τένγκο πιάστηκε από την ερώτηση μπας και κατάφερνε να τραβήξει τα μάτια του από το στήθος και από τα δάχτυλά της. «Τα μαθηματικά λοιπόν είναι σαν το τρεχούμενο νερό. Αναμφίβολα, έχουν και μπόλικη δύσκολη θεωρία, η βασική λογική τους όμως είναι απλούστατη. Όπως το νερό που τρέχει από το ψηλότερο στο χαμηλότερο σημείο, διανύοντας τη μικρότερη απόσταση, έτσι και οι αριθμοί ρέουν προς μία μόνο κατεύθυνση. Αν τα παρατηρήσεις καλά, η ροή τους σου αποκαλύπτει τα πάντα. Εσύ δεν κάνεις τίποτα, μόνο κάθεσαι και παρατηρείς. Συγκεντρώνεσαι, έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και οι αριθμοί σιγά σιγά σου τα φανερώνουν όλα. Μόνο από τα μαθηματικά έχω νιώσει τέτοια τρυφερότητα στη ζωή μου».

Η Φουκαέρι το σκέφτηκε για λίγο.

«Γιατί γραφείς μυθιστορήματα», ρώτησε με την ανέκφραστη φωνή της.

Ο Τένγκο μετέτρεψε την ερώτηση σε μεγαλύτερες προτάσεις: «Εννοείς γιατί ενώ μ’ αρέσουν τόσο τα μαθηματικά, κάθομαι και γράφω μυθιστορήματα; Γιατί δεν ασχολούμαι μόνο με τα μαθηματικά;»

Η Φουκαέρι έγνεψε καταφατικά.

«Χμ. Η πραγματική ζωή διαφέρει από τα μαθηματικά. Τα πράγματα στη ζωή δε διανύουν πάντα τη μικρότερη απόσταση. Τα μαθηματικά είναι, πώς να το πω, παραείναι κοντά στη φύση. Τα βλέπω σαν ένα όμορφο τοπίο. Απλώς είναι εκεί. Δε χρειάζεται να τα αντικαταστήσεις με κάτι άλλο. Γι’ αυτό και όταν μπαίνω στον κόσμο των μαθηματικών, νιώθω σαν να γίνομαι ολοένα και πιο διάφανος. Πολλές φορές αυτό με τρομάζει».

Η Φουκαέρι συνέχισε να κοιτάζει τον Τένγκο κατάματα, σαν να είχε κολλήσει το μουτράκι της σε μια τζαμαρία και κοίταζε το εσωτερικό ενός άδειου σπιτιού.

Ο Τένγκο συνέχισε: «Όταν γράφω μια ιστορία, χρησιμοποιώ λέξεις για να αντικαταστήσω το τοπίο γύρω μου με κάτι πιο οικείο. Ξαναφτιάχνω το τοπίο από την αρχή δηλαδή. Έτσι, επιβεβαιώνω αδιαμφισβήτητα την ύπαρξή μου μέσα στον κόσμο. Εντελώς διαφορετική διεργασία από εκείνη που ακολουθώ όταν βρίσκομαι στον κόσμο των μαθηματικών».

«Επιβεβαιώνεις την ύπαρξη σου», είπε η Φουκαέρι.

«Όχι πως το έχω καταφέρει», απάντησε ο Τένγκο.

buy_btn_green buy_btn_green buy_btn_green

© φωτογραφίας: summer.chris στο instagram


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μερικές στιγμές χαλάρωσης στην παραλία με ένα συναρπαστικό βιβλίο! Δεν αποφάσισες ακόμη ποια βιβλία θα πάρεις μαζί σου στις διακοπές; Μην αγχώνεσαι! Στη λίστα που ακολουθεί σου προτείνουμε βιβλία για κάθε προτίμηση και ηλικία, που καλύπτουν και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.

Είτε θέλεις να βουτήξεις σε ένα συναρπαστικό μυστήριο, είτε να ερωτευτείς ή απλώς να διαβάσεις μερικές ξεχωριστές, αληθινές ή χιουμοριστικές ιστορίες, έχουμε τα κατάλληλα βιβλία για να προσθέσεις στις καλοκαιρινές σου αποσκευές!

Βραβευμένα βιβλία και ξεχωριστές φωνές της παγκόσμιας λογοτεχνίας!

CRIME για κατά συρροή αναγνώστες

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Αξέχαστες ιστορίες αγάπης που έγιναν διεθνή bestseller!

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Αγαπημένες Ελληνίδες συγγραφείς

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Βιβλία εμπνευσμένα από αληθινές ιστορίες

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Μυθιστορήματα με ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Χιουμοριστικές ιστορίες για να μην ξεχνάμε να χαμογελάμε!

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Πολιτική & Φιλοσοφία

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Να έχεις ένα υπέροχο καλοκαίρι γεμάτο συναρπαστικές ιστορίες  😀


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Στην παγίδα του νερού - Πόλα Χόκινς

Η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη στο βυθό. Πρέπει να βουτήξεις σε σκοτεινά νερά για να την ανακαλύψεις.

Μετά το εκρηκτικό ντεμπούτο της με ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς επιστρέφει με ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ. Το μυθιστόρημα ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ εκτοξεύτηκε αμέσως στις λίστες των best seller διεθνώς, καταλαμβάνοντας την 1η θέση από την 1η εβδομάδα κυκλοφορίας του σε 15 χώρες!

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ:

Η ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΤΩΝ ΠΝΙΓΜΩΝ
ΛΙΜΠΙ

«ΞΑΝΑ! ΞΑΝΑ!»
Οι άντρες τη δένουν ξανά. Διαφορετικά αυτή τη φορά: αριστερός αντίχειρας με δεξί μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, δεξιός αντίχειρας με αριστερό. Το σκοινί γύρω από τη μέση της. Αυτή τη φορά τη σέρνουν στο νερό.
«Σας παρακαλώ», αρχίζει τώρα να ικετεύει, διότι δεν είναι σίγουρη ότι μπορεί να αντέξει το σκοτάδι και το κρύο. Θέλει να επιστρέψει σ’ ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια, σε μια εποχή όπου εκείνη και η θεία της κάθονταν μπροστά στο τζάκι και διηγούνταν ιστορίες. Θέλει να βρεθεί στο κρεβάτι της στο αγροτόσπιτό τους, θέλει να ξαναγίνει μικρούλα, να αναπνέει τον καπνό των ξύλων και των τριαντάφυλλων και τη γλυκιά ζεστασιά του κορμιού της θείας της.
«Σας παρακαλώ».
Βουλιάζει. Μέχρι να τη σύρουν έξω τη δεύτερη φορά, τα χείλη της είναι μελανά κι έχει αφήσει την τελευταία της πνοή.

ΤΖΟΥΛΣ
2015

ΚΑΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ, έτσι δεν είναι; Τι προσπαθούσες να μου πεις; Νιώθω σαν να αφαιρέθηκα από τη συζήτηση εδώ και πολύ καιρό. Έπαψα να συγκεντρώνομαι, σκεφτόμουν κάτι άλλο, συνέχιζα τη ζωή μου, δεν άκουγα και παρανόησα. Λοιπόν, τώρα έχεις την προσοχή μου. Μόνο που σκέφτομαι ότι έχασα αρκετά από τα βασικά στοιχεία.
Όταν ήρθαν να μου το πουν, θύμωσα. Ανακουφίστηκα στην αρχή, διότι όταν εμφανίζονται στο κατώφλι σου δύο αστυνομικοί τη στιγμή που ψάχνεις για το εισιτήριο του τρένου που θα σε πάει στη δουλειά, φαντάζεσαι το χειρότερο. Φοβήθηκα για τους ανθρώπους που αγαπώ – τους φίλους μου, τον πρώην μου, τους συνεργάτες μου. Όμως δεν είχε σχέση με αυτούς, είπαν, είχε σχέση μ’ εσένα. Έτσι ανακουφίστηκα, μόνο για μια στιγμή, και μετά μου είπαν τι συνέβη, τι έκανες, μου είπαν ότι σε βρήκαν στο νερό και θύμωσα. Θύμωσα και φοβήθηκα.
Σκεφτόμουν τι θα σου έλεγα όταν ερχόμουν, ότι ήξερα πως το έκανες για να με πικάρεις, να με εκνευρίσεις, να με τρομάξεις, να αναστατώσεις τη ζωή μου. Να τραβήξεις την προσοχή μου, να με σύρεις πίσω εκεί όπου ήθελες. Και ορίστε, Νελ, τα κατάφερες: ξαναβρέθηκα στο μέρος όπου ποτέ δεν ήθελα να επιστρέψω, για να φροντίσω την κόρη σου, να ξεδιαλύνω το χάλι που δημιούργησες.

ΤΖΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ, 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΚΑΤΙ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕ. Σηκώθηκα από το κρεβάτι για να πάω στην τουαλέτα και είδα ότι η πόρτα της μαμάς και του μπαμπά ήταν ανοιχτή, κι όταν κοίταξα, είδα ότι η μαμά δεν ήταν στο κρεβάτι. Ο μπαμπάς ως συνήθως ροχάλιζε. Το ψηφιακό ρολόι έδειχνε 4:08. Σκέφτηκα ότι θα ήταν κάτω. Δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Και οι δύο δυσκολεύονται τώρα, αλλά εκείνος παίρνει χάπια τόσο βαριά, που δεν ξυπνά ακόμα κι αν ουρλιάζεις δίπλα στο κεφάλι του.
Κατέβηκα κάτω εντελώς αθόρυβα, γιατί συνήθως αυτό που κάνει είναι να ανάβει την τηλεόραση και να βλέπει εκείνες τις βαρετές διαφημίσεις για μηχανήματα που σε βοηθούν να χάσεις βάρος ή καθαρίζουν το πάτωμα ή κόβουν λαχανικά με δεκάδες τρόπους, κι έπειτα την παίρνει ο ύπνος. Όμως η τηλεόραση δεν ήταν αναμμένη κι εκείνη δε βρισκόταν στον καναπέ, οπότε κατάλαβα ότι είχε βγει.
Το έχει κάνει μερικές φορές – τουλάχιστον αυτές που εγώ γνωρίζω. Δεν μπορώ να ξέρω συνεχώς πού βρίσκεται ο καθένας. Την πρώτη φορά μού είπε πως βγήκε βόλτα για να καθαρίσει το μυαλό της, αλλά ένα άλλο πρωί ξύπνησα κι έλειπε και όταν κοίταξα από το παράθυρο, δεν είδα το αυτοκίνητό της παρκαρισμένο στο συνηθισμένο του σημείο μπροστά στο σπίτι.
Νομίζω πως πηγαίνει για περπάτημα στο ποτάμι ή στον τάφο της Κέιτι. Το κάνω κι εγώ μερικές φορές, αν και όχι στη μέση της νύχτας. Θα φοβόμουν να βγω στο σκοτάδι, επίσης θα με έκανε να νιώθω παράξενα, γιατί αυτό έκανε η Κέιτι: ξύπνησε στη μέση της νύχτας, πήγε στο ποτάμι και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Ωστόσο, καταλαβαίνω γιατί το κάνει η μαμά: είναι ό,τι πιο κοντινό στην Κέιτι ετούτη τη στιγμή, εκτός ίσως από το να κάθεται στο δωμάτιό της, ακόμα κάτι που ξέρω πως κάνει μερικές φορές. Το δωμάτιο της Κέιτι είναι δίπλα στο δικό μου και ακούω τη μαμά που κλαίει.
Κάθισα στον καναπέ να την περιμένω, αλλά μάλλον με πήρε ο ύπνος, διότι όταν άκουσα την πόρτα να ανοίγει, είχε ξημερώσει και όταν κοίταξα το ρολόι πάνω από το τζάκι, έδειχνε επτά και τέταρτο. Άκουσα τη μαμά να κλείνει την πόρτα πίσω της και αμέσως να τρέχει πάνω.
Την ακολούθησα. Στάθηκα έξω από το υπνοδωμάτιο και κρυφοκοίταξα από τη χαραμάδα της πόρτας. Είχε γονατίσει δίπλα στο κρεβάτι, στην πλευρά του μπαμπά, και το πρόσωπό της ήταν κόκκινο, σαν να είχε τρέξει. Είχε λαχανιάσει και έλεγε «Άλεκ, ξύπνα, ξύπνα» και τον ταρακουνούσε. «Η Νελ Άμποτ είναι νεκρή», είπε. «Τη βρήκαν στο νερό. Πήδηξε».
Δε θυμάμαι να είπα κάτι, αλλά πρέπει να έκανα κάποιο θόρυβο, γιατί με είδε και σηκώθηκε απότομα.
«Ω, Τζος», είπε ερχόμενη προς το μέρος μου, «ω, Τζος». Δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της και με αγκάλιασε σφιχτά. Όταν τραβήχτηκα από την αγκαλιά της, έκλαιγε ακόμα, αλλά χαμογελούσε κιόλας. «Ω, γλυκέ μου», είπε.
Ο μπαμπάς ανακάθισε στο κρεβάτι. Έτριψε τα μάτια του. Του παίρνει ατελείωτη ώρα να ξυπνήσει κανονικά.
«Δεν καταλαβαίνω. Πότε… εννοείς χθες βράδυ; Πώς το ξέρεις;»
«Βγήκα να πάρω γάλα», απάντησε. «Όλοι γι’ αυτό μιλούσαν… στο μαγαζί. Τη βρήκαν σήμερα το πρωί». Κάθισε στο κρεβάτι κι άρχισε πάλι να κλαίει. Ο μπαμπάς την αγκάλιασε, αλλά εκείνη κοιτούσε εμένα και είχε μια πολύ παράξενη έκφραση.
«Πού πήγες;» τη ρώτησα. «Πού ήσουν;»
«Στα μαγαζιά, Τζος. Μόλις το είπα».
Λες ψέματα, ήθελα να της πω. Λείπεις εδώ και ώρες, δεν πήγες απλώς να πάρεις γάλα. Αυτό ήθελα να πω, αλλά δεν μπόρεσα, διότι οι γονείς μου κάθονταν στο κρεβάτι κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο κι έδειχναν ευτυχισμένοι.

ΤΖΟΥΛΣ
ΤΡΙΤΗ, 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΘΥΜΑΜΑΙ. ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΚΑΘΙΣΜΑ του τροχόσπιτου, με μαξιλάρια στοιβαγμένα στο κέντρο για να χωρίζουν τον δικό σου χώρο από τον δικό μου, πηγαίνοντας στο Μπέκφορντ για τις καλοκαιρινές διακοπές, εσύ νευρική και ενθουσιασμένη –ανυπομονούσες να φτάσουμε–, εγώ πράσινη από τη ναυτία, πασχίζοντας να μην ξεράσω.
Δε θυμόμουν απλώς, την ένιωσα. Ένιωσα την ίδια ναυτία σήμερα το απόγευμα, σκυμμένη πάνω από το τιμόνι σαν καμιά γριά, οδηγώντας γρήγορα και άτσαλα, αλλάζοντας λωρίδες, πατώντας σπασμωδικά το φρένο, διορθώνοντας το τιμόνι νευρικά στη θέα των υπόλοιπων αυτοκινήτων. Ένιωσα αυτό το πράγμα, το συναίσθημα που νιώθω όταν βλέπω ένα λευκό φορτηγάκι να έρχεται αντίθετα σε τούτες τις στενές λωρίδες και σκέφτομαι: Θα κάνω καμιά στραβοτιμονιά, ναι, θα το κάνω, θα πέσω κατευθείαν πάνω του, όχι επειδή το θέλω, μα επειδή νιώθω πως πρέπει. Λες και την τελευταία στιγμή θα χάσω όλη την ελεύθερη βούληση που διαθέτω. Είναι σαν αυτό που αισθάνεσαι όταν στέκεσαι στο χείλος ενός γκρεμού ή στην άκρη μιας πλατφόρμας τρένου και νιώθεις ότι σε ωθεί ένα αόρατο χέρι. Κι αν; Κι αν απλώς έκανα ένα βήμα μπροστά; Κι αν απλώς έστριβα το τιμόνι;
(Εσύ κι εγώ δεν είμαστε τόσο διαφορετικές τελικά).
Αυτό που με ξάφνιασε ήταν πόσο καλά θυμόμουν. Υπερβολικά καλά. Γιατί θυμάμαι τόσο τέλεια τα πράγματα που μου συνέβησαν όταν ήμουν οκτώ χρονών, κι ωστόσο δυσκολεύομαι να θυμηθώ αν μίλησα στους συναδέλφους μου για την αναβολή της συνάντησης ενός πελάτη την επόμενη εβδομάδα; Όσα θέλω να θυμάμαι δεν μπορώ να τα θυμάμαι, κι όσα θέλω τόσο απεγνωσμένα να ξεχάσω, μου έρχονται διαρκώς στον νου. Όσο πιο πολύ πλησίαζα στο Μπέκφορντ, τόσο πιο αναμφισβήτητο γινόταν, το παρελθόν με χτυπούσε σαν σμήνος πουλιών, τρομακτικό και αναπόφευκτο.
Όλη αυτή η οργιώδης φύση, ετούτο το απίστευτο πράσινο, το ζωηρό, εκτυφλωτικό κίτρινο του χορταριού στον λόφο ζεμάτισαν το μυαλό μου κι έφεραν μαζί τους μια ταινία αναμνήσεων: Τον μπαμπά να κουβαλά εμένα που τσίριζα χαρούμενη μέσα στο νερό, όταν ήμουν τεσσάρων ή πέντε ετών. Εσύ να πηδάς από τα βράχια στο ποτάμι και κάθε φορά να το κάνεις απ’ όλο και πιο ψηλά. Τα πικνίκ στην αμμουδερή όχθη, τη γεύση του αντηλιακού στη γλώσσα μου. Να πιάνουμε παχουλά καφετιά ψάρια στο λασπερό, θολό νερό που κυλούσε από τον μύλο. Εσένα να επιστρέφεις σπίτι με ματωμένο πόδι από τις βουτιές στα βράχια, να δαγκώνεις μια πετσέτα όσο ο μπαμπάς σού περιποιόταν την πληγή, διότι αποκλείεται να έκλαιγες. Όχι μπροστά μου. Η μαμά, με ένα γαλάζιο φόρεμα, ξυπόλυτη στην κουζίνα να φτιάχνει πόριτζ για πρωινό, με τις πατούσες της σκουριασμένες από το χώμα. Τον μπαμπά να κάθεται στην όχθη του ποταμού και να σκιτσάρει. Αργότερα, λίγο μεγαλύτερες, εσένα με τζιν σορτσάκι και το πάνω του μαγιό κάτω από το μπλουζάκι σου, να το σκας για να συναντήσεις ένα αγόρι. Όχι οποιοδήποτε αγόρι, το αγόρι. Τη μαμά πιο αδύνατη και εύθραυστη να κοιμάται στην πολυθρόνα στο σαλόνι. Τον μπαμπά να πηγαίνει πολύωρες βόλτες με τη στρουμπουλή χλομή γυναίκα του εφημέριου που μισούσε τον ήλιο. Θυμάμαι ένα παιχνίδι με μπάλα. Καυτός ήλιος στο νερό, όλα τα μάτια πάνω μου. Να συγκρατώ τα δάκρυά μου, αίμα στο μπούτι μου, γέλια να αντηχούν στα αυτιά μου. Ακόμα τα ακούω. Και πίσω απ’ όλα αυτά, τον ήχο του τρεχούμενου νερού.
Ήμουν τόσο βαθιά απορροφημένη σε τούτο το νερό, ώστε δεν κατάλαβα πως είχα φτάσει. Είχα φτάσει στην καρδιά της πόλης. Το συνειδητοποίησα ξαφνικά, σαν να έκλεισα τα μάτια και να μεταφέρθηκα εκεί, και πριν καλά καλά το καταλάβω, οδηγούσα αργά στα στενά δρομάκια μαζί με διάφορα 4Χ4, πέτρινες ροζ μάντρες στην άκρη του ματιού μου, προς την εκκλησία, προς την παλιά γέφυρα, προσεκτικά τώρα. Στύλωσα τα μάτια μου στην άσφαλτο μπροστά μου και προσπάθησα να μην κοιτάζω τα δέντρα, το ποτάμι. Προσπάθησα να μη βλέπω, μα δεν τα κατάφερα.
Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου κι έσβησα τη μηχανή. Σήκωσα το βλέμμα. Μπροστά μου τα δέντρα και τα πέτρινα σκαλιά, πράσινα από τα βρύα και επικίνδυνα μετά τη βροχή. Ανατρίχιασα ολόκληρη. Το θυμόμουν: παγωμένη βροχή να μαστιγώνει την άσφαλτο, γαλάζιες λάμψεις να ανταγωνίζονται τις αστραπές που φώτιζαν το ποτάμι και τον ουρανό, αχνός στην ανάσα των πανικόβλητων προσώπων κι ένα αγοράκι, άσπρο σαν το πανί, να τρέμει τρομαγμένο, να ανεβαίνει τα σκαλιά με τη συνοδεία μιας αστυνομικού. Του κρατούσε σφιχτά το χέρι και τα μάτια της ήταν γουρλωμένα από τρόμο, το κεφάλι της γύριζε δεξιά κι αριστερά σαν να φώναζε κάποιον. Ακόμα μπορώ να νιώσω ό,τι ένιωσα εκείνη τη νύχτα, τον τρόμο και τη μαγεία. Ακόμα ακούω τα λόγια σου στο κεφάλι μου: Πώς να είναι άραγε; Μπορείς να φανταστείς; Να βλέπεις τη μητέρα σου να πεθαίνει;

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Τζούλια, εγώ είμαι. Πάρε με, είναι ανάγκη. Σε παρακαλώ, Τζούλια, είναι σημαντικό».

Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό της, η Νελ Άμποτ τηλεφώνησε στην αδελφή της. Η Τζουλς δεν το σήκωσε, αγνοώντας την έκκλησή της για βοήθεια.

Τώρα η Νελ είναι νεκρή. Λένε ότι πήδηξε. Και η Τζουλς αναγκάζεται να επιστρέψει στο μέρος με το οποίο έλπιζε ότι είχε ξεμπερδέψει οριστικά, για να φροντίσει την έφηβη κόρη που άφησε πίσω η αδελφή της.

Η Τζουλς, όμως, φοβάται. Φοβάται πολύ. Τις καλά θαμμένες αναμνήσεις της, τον παλιό μύλο, τη γνώση ότι η Νελ αποκλείεται να πήδηξε.

Και πάνω απ’ όλα, φοβάται το νερό και εκείνο το μέρος που ονομάζουν Κολυμπήθρα των Πνιγμών…

Με την ίδια καταιγιστική γραφή και βαθιά κατανόηση των ανθρώπινων ενστίκτων που μάγεψαν εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως στο εκρηκτικό ντεμπούτο της ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς υπογράφει ακόμα ένα απολαυστικό μυθιστόρημα το οποίο αντλεί στοιχεία από τις ιστορίες που λέμε για το παρελθόν μας και τη δύναμή τους να καταστρέψουν τη ζωή που ζούμε στο παρόν.

Στην παγίδα του νερού - Πόλα Χόκινς, Εκδόσεις Ψυχογιός

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη στις Εκδόσεις Ψυχογιός

Στις Εκδόσεις Ψυχογιός πιστεύουμε ότι οι επιχειρήσεις αποτελούν οντότητες οι οποίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο δραστηριοποιούνται. Οφείλουν επομένως να αναγνωρίζουν την ευθύνη που τους αναλογεί, απέναντι στην κοινωνία και το περιβάλλον.
Στις Εκδόσεις Ψυχογιός πιστεύουμε ότι μέρος των κερδών που εισρέουν στην εταιρία οφείλουμε να το επιστρέφουμε στο κοινωνικό σύνολο, από το οποίο και προέρχεται.

Με γνώμονα τα παραπάνω συνεχίζουμε τις δράσεις μας και μοιραζόμαστε μαζί σας την χαρά που εισπράξαμε από τους αποδέκτες τους.

Το πρώτο εξάμηνο του 2017 καταφέραμε να ανταποκριθούμε σε 135 αιτήματα βιβλιοθηκών (σχολείων, ιδρυμάτων, συλλόγων κλπ.) και τις εμπλουτίσαμε με 2.500 αντίτυπα βιβλίων, χαρίζοντας έτσι τη δυνατότητα της ψυχαγωγίας μέσω της ανάγνωσης σε ανθρώπους που δυσκολεύονται να αγοράσουν βιβλία.

Πραγματοποιήσαμε 288 επισκέψεις συγγραφέων σε σχολεία, βιβλιοπωλεία και πολιτιστικούς συλλόγους και δώσαμε τη δυνατότητα σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας να ψυχαγωγηθούν, να επισκεφθούν τον κόσμο του βιβλίου, να συζητήσουν για τη λογοτεχνία, να ανοίξουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες.

Διαθέσαμε σκυλοτροφές για την κάλυψη των αναγκών των φιλοξενούμενων τετράποδων φίλων μας στο φιλοζωικό σωματείο «Αδέσποτες Σχέσεις Στοργής».

Συνδράμαμε μέσω της χορηγίας εκτύπωσης στη δημιουργία της εφημερίδας της Κιβωτού του Κόσμου (Παράρτημα Αιγαίου) με σκοπό να επικοινωνηθεί το σημαντικό τους έργο και να ευαισθητοποιηθούν περισσότεροι συνάνθρωποί μας που θα ήθελαν να βοηθήσουν τα παιδιά που φιλοξενούνται εκεί.

Επίσης, μέλη του προσωπικού των Εκδόσεων Ψυχογιός επισκέφθηκαν χώρους που φιλοξενούν παιδιά κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας ή άπορων οικογενειών για να δημιουργήσουν βιβλιοθήκες και να προσφέρουν είδη ένδυσης, υπόδησης και καθαριότητας. Αυτές ήταν και οι πιο συγκινητικές στιγμές μας.

Θέλουμε να δώσουμε θερμά συγχαρητήρια σε όσους εμπλέκονται στην καλή λειτουργία των ιδρυμάτων αυτών και να τους ευχαριστήσουμε που μας έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά το σημαντικό, δύσκολο και επιτυχημένο έργο τους. Τα χαμόγελα που αντικρίσαμε στα παιδικά προσωπάκια που μας υποδέχθηκαν εκεί μάς γέμισαν δύναμη για τη δική μας καθημερινότητα, αλλά και ζήλο για να προσφέρουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ώστε να διευκολύνουμε τις καθημερινές τους ανάγκες.

Περισσότερα στοιχεία για τις ΜΚΟ που επισκεφθήκαμε μπορείτε να δείτε εδώ:

∴ Παιδικό Σπίτι Πειραιά
∴ Στέγη «Μέλισσα» – Ορφανοτροφείο Θηλέων
∴ Παιδικά Χωριά SOS – Ξενώνας Βρεφών SOS στο Μαρούσι
∴ Φιλανθρωπικό Σωματείο «Οι Φίλοι του Παιδιού»
∴ Κιβωτός του Κόσμου – Παράρτημα Αιγαίου

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους εσάς, κάθε έναν ξεχωριστά, που επιλέγοντας τις Εκδόσεις Ψυχογιός μας βοηθάτε να συνεχίζουμε την κοινωνική μας δράση.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το νέο μυθιστόρημα του Dan Brown ORIGIN κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2017 από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ!

Αποκαλύφθηκε η υπόθεση αλλά και ο χώρος όπου διαδραματίζεται το πολυαναμενόμενο βιβλίο του Dan Brown ORIGIN, το οποίο θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ τον Δεκέμβριο του 2017.

Από τη στιγμή της αναγγελίας της έκδοσης, τον Σεπτέμβριο του 2016, ο αυξανόμενος ενθουσιασμός των αναγνωστών σε παγκόσμια κλίμακα για την επόμενη περιπέτεια του αγαπημένου πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Λάνγκντον έχει οδηγήσει σε μια ξέφρενη αναζήτηση πληροφοριών. Για πρώτη φορά, λοιπόν, η σιωπή έσπασε και αποκαλύφθηκαν τόσο ο χώρος δράσης όσο και η υπόθεση του νέου πολυαναμενόμενου θρίλερ του παγκόσμιου εκδοτικού φαινομένου Νταν Μπράουν, βάζοντας τέλος στις φήμες που κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες στο διαδίκτυο. Το μυθιστόρημα ORIGIN θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Dan Brown - Origin

Το νέο μυθιστόρημα του Dan Brown ORIGIN κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2017 από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ!

Origin – Το νέο εκπληκτικό μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν

Ο Ρόμπερτ Λάνγκντον, καθηγητής συμβολολογίας και θρησκευτικής εικονογραφίας στο Χάρβαρντ, φθάνει στο υπερσύγχρονο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, προκειμένου να παρακολουθήσει μια σημαντική ανακοίνωση – πρόκειται για μια ανακάλυψη που «θα αλλάξει το πρόσωπο της επιστήμης για πάντα». Οικοδεσπότης της βραδιάς είναι ο Έντμοντ Κιρς, ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος, του οποίου οι εντυπωσιακές, υψηλής τεχνολογίας εφευρέσεις και οι ρηξικέλευθες προβλέψεις τον έχουν αναγάγει σε προσωπικότητα παγκοσμίου φήμης. O Κιρς, που πριν από χρόνια υπήρξε ένας από τους πιο ευφυείς μαθητές του Λάνγκντον στο Χάρβαρντ, πρόκειται να φέρει στο φως μια εκπληκτική ανακάλυψη… μια ανακάλυψη που θα δώσει την απάντηση στα δύο θεμελιώδη ερωτήματα που απασχόλησαν βασανιστικά την ανθρωπότητα από τις απαρχές της μέχρι σήμερα.

Λίγο μετά την έναρξη της παρουσίασης, άψογα σχεδιασμένης από τον Έντμοντ Κιρς και τη διευθύντρια του μουσείου Άμπρα Βιδάλ, η βραδιά ξαφνικά μετατρέπεται σε χάος, συγκλονίζοντας εκατοντάδες επισκέπτες και εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο. Αντιμέτωποι με την απειλή να χαθεί για πάντα η πολύτιμη ανακάλυψη του Κιρς, ο Λάνγκντον και η Άμπρα αναγκάζονται να διαφύγουν εσπευσμένα στη Βαρκελώνη και να αποδυθούν σε έναν αγώνα δρόμου, με τον χρόνο να τους πιέζει αμείλικτα, προκειμένου να εντοπίσουν τον απόκρυφο κωδικό που θα ξεκλειδώσει το ανατρεπτικό μυστικό του Κιρς.

Κυνηγημένοι από έναν ιδεοληπτικό, επικίνδυνο εχθρό, του οποίου η γνωσιακή δύναμη φαίνεται να πηγάζει από το ίδιο το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, οι Λάνγκντον και Άμπρα θα ανακαλύψουν τις πιο σκοτεινές πτυχές του ιστορικού και θρησκευτικού γίγνεσθαι. Σε μια αναζήτηση, διανθισμένη με μοντέρνα τέχνη και αινιγματικά σύμβολα, έχουν μόνο λίγες ώρες να φέρουν στο φως την εκπληκτική ανακάλυψη του Κιρς, αλλά και τη συνταρακτική αλήθεια για την προέλευση και τη μοίρα της ανθρωπότητας.

Η δράση του βιβλίου τοποθετείται στην Ισπανία. Η Βαρκελώνη, το Μπιλμπάο, η Μαδρίτη και η Σεβίλλη είναι οι κύριες τοποθεσίες στις οποίες διαδραματίζεται η νέα περιπέτεια του Ρόμπερτ Λάνγκντον. Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του, οι τοποθεσίες στα μυθιστορήματα αποτελούν στοιχείο-κλειδί της πλοκής.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο ΝΤΑΝ ΜΠΡΑΟΥΝ, ένας από τους πλέον πολυδιαβασμένους συγγραφείς παγκοσμίως, γεννήθηκε το 1964 στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ. Εκτός από τον περίφημο ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI, έχει γράψει άλλα τρία μυθιστορήματα, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ, ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ και INFERNO, στα οποία κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκντον. Επίσης έχει γράψει τα θρίλερ ΑΡΚΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ και ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 52 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 200 εκατομμύρια αντίτυπα. Σήμερα, ο Νταν Μπράουν ζει στη Νέα Αγγλία με τη σύζυγό του.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Με μεγάλη μας λύπη αποχαιρετούμε τον βρετανό συγγραφέα  Μάικλ Μποντ, δημιουργό του διάσημου Αρκούδου Πάντινγκτον,  ο οποίος απεβίωσε στις 27/06 σε ηλικία 91 ετών, έπειτα από σύντομη ασθένεια. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Καλοκαιρινές προτάσεις βιβλίων για παιδιά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Τα σχολεία κλείνουν και οι καλοκαιρινές διακοπές βρίσκονται προ των πυλών!

Στο μυαλό όλων οι διακοπές του καλοκαιριού είναι συνώνυμες της ανεμελιάς και του ατέλειωτου παιχνιδιού, παρ’ όλα αυτά, και το βιβλίο αποτελεί μια εξαιρετική εναλλακτική δραστηριότητα στη διάρκεια των διακοπών.

Τα παιδιά αγαπούν, άραγε, τα βιβλία; Βέβαια! Αρκεί να τους προσφέρουν χαρά και διασκέδαση και να μην αποτελούν καταναγκαστική εργασία. Για κάθε παιδί υπάρχει το κατάλληλο βιβλίο, γι’ αυτό βοηθήστε το να επιλέξει σύμφωνα με την ηλικία και τα ενδιαφέροντά του, ενισχύστε τη «φιλαναγνωσία» του την περίοδο των διακοπών και χαρίστε του έτσι ένα αξέχαστο καλοκαίρι!

Ετοιμάσαμε και με χαρά μοιραζόμαστε μαζί σας αυτή τη λίστα βιβλίων, για να ανακαλύψετε ιδανικές προτάσεις για μαθητές ανάλογα με την τάξη του σχολείου:

Νηπιαγωγείο

Για τους μικρούς μας φίλους, ηλικίας 5-6 χρόνων, σας προτείνουμε βιβλία με θέμα τον θεσμό της οικογένειας και την καθημερινή συμπεριφορά, καθώς και αγαπημένα κλασικά παραμύθια!

Α′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 6-7 χρόνων σάς προτείνουμε βιβλία με θέμα τους κινδύνους του Διαδικτύου, την οικογένεια και την υιοθεσία, καθώς και ένα παραμύθι βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ, που θα τα ταξιδέψει.

Β′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 7-8 χρόνων σάς προτείνουμε ένα βιβλίο με το επίκαιρο θέμα της εποχής μας, τους κινδύνους του Διαδικτύου, ένα βιβλίο που προάγει τη συνεργασία και την ελπίδα, καθώς και δύο κλασικά και αγαπημένα.

Γ′ δημοτικού

Για τους φίλους μας ηλικίας 8-9 ετών σάς προτείνουμε βιβλία για την οικογένεια και την αυτοεκτίμηση, καθώς και για το πολύ σημαντικό θέμα του σχολικού εκφοβισμό και των παιδικών δικαιωμάτων. Τέλος, προτείνουμε και ένα βιβλίο μυθολογίας από τη σειρά «Μυθικοί ήρωες».

Δ′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 9-10 ετών σάς προτείνουμε βιβλία με θέμα την οικογένεια και την υιοθεσία, καθώς και δύο όμορφες περιπέτειες.

Ε′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 10-11 ετών σάς προτείνουμε βιβλία με χιούμορ, περιπέτεια και φιλοζωία.

ΣΤ′ δημοτικού

Για τα παιδιά 11-12 ετών σάς προτείνουμε βιβλίο με θέμα τον κίνδυνο του Διαδικτύου, καθώς και βιβλία με θέματα κοινωνικά και ιστορικά.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Για τα παιδιά του γυμνασίου προτείνουμε βιβλία με θέματα ιστορικά, κοινωνικά, τις ανθρώπινες σχέσεις και περιπέτειες.

ΛΥΚΕΙΟ

Για τους μεγάλους μας φίλους επιλέξαμε και σας προτείνουμε βιβλία με θέμα τον φεμινισμό, τον αυτισμό, τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και περιπετειώδεις ιστορίες.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι «δε θα βγάλουμε ρίζες εδώ» και πως ξεχνούμε ότι θα φύγουμε από τούτη τη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, το οποίο προσδιόριζε ως «προετοιμασία για την Πατρίδα μας τον Ουρανό, τον Παράδεισο». Το «παν» είναι να συλλάβει ο άνθρωπος το νόημα αυτό. Ο Θεός είναι καλός και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Γι’ αυτό και σταυρώθηκε ο Χριστός. Η πύλη του Παραδείσου δεν είναι στενή. Αν ο άνθρωπος έχει –μικρή έστω– διάθεση να μη λυπήσει τον Θεό, ο φύσει αγαθός Θεός θα οικονομήσει ώστε να τον πάρει στην καλύτερη ώρα του, σε ώρα μετάνοιας, και θα τον «σπρώξει σκανδαλωδώς» στον Παράδεισο. Από φιλότιμο και μόνο πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να δει τον άνθρωπο στην Κόλαση. Όταν ο άνθρωπος πιστέψει στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι η επίγεια ζωή είναι μάταιη και ότι απλώς ετοιμάζει το «διαβατήριό» του για την άλλη ζωή. Αυτή η ζωή δεν είναι για να περάσουμε καλά. Χρησιμεύει για να δίνουμε εξετάσεις προκειμένου να περάσουμε στην άλλη ζωή. Σε τούτη τη ζωή δοκιμάζεται ο καθένας στο κατά πόσο ανταποκρίνεται σε όσα ζητά ο Θεός. Σε περίπτωση που οι άνθρωποι το θυμούνταν αυτό, τότε οι μικροπρέπειες και οι γκρίνιες θα εξέλιπαν.

Ο άνθρωπος που δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, αν ξαφνικά βρεθεί σε μια δύσκολη κατάσταση δε θα μπορέσει να βοηθήσει ή να βοηθηθεί καθόλου. Υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί που σπουδάζουν ψυχολογία, διαθέτουν καλοσύνη και «σκοτώνονται» για να βοηθήσουν ανθρώπους που υποφέρουν. Όσοι από αυτούς δεν έχουν πίστη και μια σχετική πνευματικότητα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τι να πουν, και θα βρεθούν σε πολύ δεινή θέση όταν θα χρειαστεί να παρηγορήσουν δύσκολες περιπτώσεις αναπηρίας ή ασθένειας· για παράδειγμα, κάποιον που του λείπει το ένα πόδι ή μια νεαρή γυναίκα με προχωρημένο καρκίνο που έχει τρία μικρά παιδιά. Διά της επιστήμης της ψυχολογίας και μόνο δε θα μπορούν να τους βοηθήσουν. Από την άλλη, οι ίδιοι οι πονεμένοι άνθρωποι, μόνο αν συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής θα μπορέσουν να καταλάβουν γιατί ο Θεός επέτρεψε την αναπηρία ή την αρρώστια τους. Αν υπομείνουν και δε γογγύζουν, τότε θα λάβουν Ουράνιο μισθό. Τέλος, καλό είναι να γνωρίζουν ότι ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ούτε τους αναπήρους και τους ασθενείς ούτε τα μικρά παιδιά της μητέρας που υποφέρει.

Ο Κύριος είπε: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…» (Ματθ. 6, 33). Από εκεί ξεκινά η απλότητα και κάθε σωστή αντιμετώπιση. Ο Άγιος ήθελε να γίνει μέριμνά μας η Βασιλεία των Ουρανών – όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν. Αν όμως ο άνθρωπος απορροφάται από τούτη τη ζωή, χάνει τον καιρό του και «χαραμίζεται». Αντίθετα, αν προετοιμάζεται για την άλλη ζωή, έτσι αποκτά νόημα η επίγεια. Όπου και να βρεθεί κανείς, αν αγωνιστεί φιλότιμα μπορεί να πετύχει το «ποθούμενο», δηλαδή τη σωτηρία της ψυχής του. Ο Λωτ, παρ’ ότι ζούσε στα φοβερά Σόδομα και Γόμορρα, έφθασε σε μεγάλα ύψη πνευματικότητας. Στις μέρες μας, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα «γεγονότα» μάς αναγκάζουν να αγωνιστούμε για να γίνουμε καλύτεροι και να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό, ώστε να λάβουμε τη θεϊκή δύναμή Του.

Ο Άγιος δεν ήθελε να βλέπει τον άνθρωπο να βασανίζεται εξαιτίας του ότι δεν κατόρθωσε να αποκτήσει πλούτο ή δόξα. Στην άλλη ζωή, την αληθινή, τα μάταια τούτα πράγματα και οι μάταιες δόξες δε χρειάζονται ούτε μεταφέρονται. Το μόνο που μεταφέρεται είναι τα έργα μας, τα οποία και θα μας δώσουν το «ανάλογο διαβατήριο» για το «μεγάλο και αιώνιο ταξίδι μας».


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από ert.gr
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Ο Χόρχε Γκαλάν γεννήθηκε στο Ελ Σαλβαδόρ το 1973. Αγαπούσε από μικρός τις ιστορίες που άκουγε, όσο παράξενες κι αν ήταν. Η αίσθηση του πραγματικού ήταν πάντα παρούσα στις διηγήσεις των μεγάλων. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να τις αφηγηθεί και να μιμηθεί την προφορικότητα του λόγου. Δεν ήταν πρόθεσή του να ακολουθήσει το μονοπάτι του Μαγικού ρεαλισμού, όμως η λατινοαμερικάνικη ιδιοσυγκρασία του δεν τον άφησε να ξεφύγει από αυτό. Ο ίδιος δηλώνει λάτρης του Ουίλλιαμ Φώκνερ, στον οποίο πάντα επιστρέφει, είτε για να διαβάσει μερικές παραγράφους, είτε ξανά και ξανά τα βιβλία του. Και να το πρώτο παράδοξο: Ο Φώκνερ ήταν επηρεασμένος από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αλλά και ο Μάρκες είχε αναφορές από τον Φώκνερ.

Ο Χόρχε Γκαλάν ξεκίνησε γράφοντας ποιήματα. Θεωρούσε ότι τα μυθιστορήματά του είχαν ελλείψεις και ξαφνιάστηκε πολύ όταν έδωσε σε κάποιον να διαβάσει το χειρόγραφο του βιβλίου Το δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού και του άρεσε πολύ. Γιατί οι ιστορίες που περιλαμβάνει το βιβλίο, δεν είναι «κανονικές», είναι γεμάτες «φαντασία». Συνεχίζει να γράφει ποιήματα, με μια κοινωνική χροιά, γιατί, όπως υποστηρίζει, «η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα και τα προβλήματα είναι τόσο έντονα που σε κρατάει, δεν μπορείς να την παραβλέψεις, δεν μπορείς να την ξεχάσεις».

Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Διηγήματος στη χώρα του (Premio Nacional de Novela Corta) για μια νουβέλα που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Είχε όμως την τύχη να διακριθεί με πολλά άλλα βραβεία σε άλλες χώρες, όπως στην Ισπανία, όπου ζει πλέον μόνιμα, μετά τις απειλές που δέχτηκε κατά της ζωής του, με αφορμή την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος Νοέμβριος, όπου αφηγείται, με στοιχεία και ονόματα, τη δολοφονία έξι ιησουιτών καθηγητών στην εστία της ιησουιτικής κοινότητας του Κεντροαμερικανικού Πανεπιστημίου του Σαν Σαλβαδόρ (UCA) από μέλη του διαβόητου Τάγματος Ατλάκατλ, το 1989, εννέα χρόνια μετά την ψυχρή δολοφονία του αρχιεπισκόπου του Ελ Σαλβαδόρ Όσκαρ Ρομέρο. Το έγκλημα παραμένει ατιμώρητο, οι δολοφόνοι είναι ελεύθεροι. Η έρευνα για το βιβλίο διάρκεσε πάνω από μια δεκαετία.

«Ζώντας μακριά από την πατρίδα μου έχω την αίσθηση ότι είμαι παγιδευμένος στον κόσμο και δεν μπορώ να γυρίσω στο σπίτι μου.»

«Στη χώρα μου τέτοιου είδους γεγονότα δεν είναι περιστασιακά. Πολλοί συγγραφείς χρειάστηκε να την εγκαταλείψουν λόγω παρόμοιων συνθηκών», λέει ο ίδιος. «Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου. Την προηγούμενη χρονιά η εφημερίδα The Guardian έγραψε ότι ήμασταν η πιο επικίνδυνη χώρα στον κόσμο. Σε μια μικρή χώρα, με 6 και κάτι εκατομμύρια κατοίκους, έχουμε φτάσει να έχουμε πενήντα δολοφονίες ημερησίως. Είμαστε μια άρρωστη κοινωνία, μια κοινωνία που νοσεί. Και πολλές φορές έχω την τάση να πιστεύω ότι δεν θα βρούμε λύση. Γιατί η βία είναι κυκλική στην ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ, επανέρχεται, κάνει κύκλους και τον τελευταίο αιώνα ήταν πάντα παρούσα. Και γι αυτό πιστεύω ότι μπορεί να μην έχουμε καμία μοίρα».

Σε ερώτηση αν η λογοτεχνία μπορεί να προσφέρει κάποιον δρόμο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Χόρχε Γκαλάν απαντά θετικά. Και προσθέτει: «Η κοινωνία του Ελ Σαλβαδόρ έχει ζήσει ανάμεσα στη σιωπή και στη λησμονιά. Και μέσω της λογοτεχνίας, αυτή η σιωπή και η λησμονιά σπάνε. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια επίγνωση, που μέχρι σήμερα δεν υπήρχε. Υπάρχουν παιδιά κάτω των 20 ετών που δεν γνωρίζουν τίποτα για τη δολοφονία των ιησουιτών και αυτή έγινε μόλις 28 χρόνια πριν. Αν δεν έχουμε ιστορική μνήμη δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Ίσως η δουλειά της λογοτεχνίας να είναι ακριβώς αυτό. Να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη έτσι ώστε οι ερχόμενες γενιές να μπορούν να κάνουν κάτι γι αυτό. Και να ξαναθυμηθούμε ίσως, ότι κάποτε ήμασταν μια υπέροχη χώρα για να ζει κανείς. Όχι ότι δεν υπήρχε βία τη δεκαετία του 1940 ή του 1950, δεν θέλω να πω αυτό, αλλά δεν είναι συγκρίσιμη με όλο αυτό που ακολούθησε».

Μιλώντας για την ιστορική μνήμη, και τη σιωπή με την οποία σκόπιμα περιβάλλεται, ο Χόρχε Γκαλάν αναφέρεται στο παράδειγμα του σημαντικότερου ίσως ποιητή της χώρας του, του, του Roque Dalton, το έργο του οποίου γνώρισε όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο. «Διάβασα Όμηρο και όλους τους Ισπανούς συγγραφείς πριν διαβάσω Roque Dalton», λέει χαρακτηριστικά. Ο Dalton δολοφονήθηκε το 1975. Ένα ακόμα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο. Δεν ήταν μόνο ποιητής, αλλά επίσης δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής. Τα βιβλία του άρχισαν να εκδίδονται για πρώτη φορά όταν, με την αλλαγή της Κυβέρνησης, ο Γκαλάν εργάστηκε για ένα διάστημα στον κρατικό εκδοτικό οίκο, κι έτσι μπόρεσε να βοηθήσει στην κυκλοφορία των έργων του Dalton στη χώρα που τον γέννησε.

Από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση των δημοσιογράφων με τον Χόρχε Γκαλάν, που έγινε στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιός, στο πλαίσιο της επίσκεψης του συγγραφέα στη χώρα μας για το φεστιβάλ LEA, δεν θα μπορούσε να λείψει το θέμα του κατ’ εξοχήν λατινοαμερικάνικου Μαγικού ρεαλισμού, όπου γεγονότα και πλάσματα φανταστικά ή παράξενα, περιγράφονται από τον συγγραφέα με μια φυσικότητα και την τεχνική του ρεαλισμού, δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση ψευδαίσθησης ενός κόσμου ονειρικού. Ο Χόρχε Γκαλάν, με την ανάλογη απλοϊκότητα και φυσικότητα, μας εξηγεί: «Πιστεύω πως έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία μας. Για μας είναι η καθημερινότητα, το συνηθισμένο. Όλοι οι λατινοαμερικάνοι έχουν δει φαντάσματα, ή γνωρίζουμε κάποιον που έχει δει. Όταν ήμασταν υποψήφιοι για κάποιο βραβείο, πάντα ξέραμε αν θα κερδίσουμε ή όχι. Γιατί κάποιος το είχε δει στον ύπνο του. Κι αν μας έλεγε ότι “είδα στον ύπνο μου ότι θα κερδίσεις”, ήμασταν απόλυτα σίγουροι ότι έτσι θα γινόταν. Και πάντα έπεφτε μέσα. Μπορεί να είναι μια πραγματικότητα μαγική αλλά είναι μια πραγματικότητα αληθινή. Για μας είναι απλώς η αλήθεια. Και μπορεί οι ιστορίες στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού να φαίνονται φανταστικές, αλλά εμένα μου τις διηγήθηκε κάποιος σαν αληθινές. Εμείς έχουμε συνηθίσει να ζούμε μαζί με το παράξενο. Η λατινοαμερικάνικη παραγωγή, αυτή τη στιγμή, είναι ένα σύμπαν πολύ πλούσιο. Βρίσκεται σε εξαίρετη υγεία».

Αν ο ορισμός του Μαγικού ρεαλισμού είναι η ενσωμάτωση του πραγματικού με το φανταστικό, θα μπορούσαμε να πούμε αν υπάρχουν όρια ανάμεσα σε αυτά τα δύο?

Προφανώς υπάρχουν, αλλά τόσο στη δική μας καθημερινότητα, όσο και παλαιότερα, δεν ήταν ευδιάκριτα. Η απίστευτη ιστορία στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού με τα δίδυμα κορίτσια που μπορούσαν να πετάνε και μάλιστα ανταγωνίζονταν για το ποια από τις δύο μπορούσε να μείνει στον αέρα για περισσότερη ώρα, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Αυτή η ιστορία μπορεί να φαίνεται εντελώς αστεία και φανταστική, ωστόσο μου τη διηγήθηκε με τόσο βιωματικό τρόπο η ίδια η πρωταγωνίστρια, στην οποία συνέβη αυτό το γεγονός, όταν ήταν μικρή. Είτε το πιστεύει κανείς είτε όχι, το συναρπαστικό είναι ότι για την ίδια ήταν μια πραγματικότητα, μια αλήθεια. Και αυτό με γοήτευε πάντα, να ακούω τέτοιες ιστορίες.

Γιατί πιστεύετε ότι το φανταστικό στοιχείο του Μαγικού ρεαλισμού προκαλεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού παγκοσμίως;

Ίσως λόγω της μακρινής απόστασης από την ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι λόγω του παράδοξου. Η ευρωπαϊκή λογοτεχνική σκέψη είναι πιο ρεαλιστική. Όχι ότι εμείς οι λατινοαμερικάνοι δεν είμαστε ρεαλιστές, απλά γράφουμε για μια διαφορετική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε.

Αυτό που επίσης ελκύει το αναγνωστικό κοινό είναι ότι μέσα από τη λογοτεχνική έκφραση του Μαγικού Ρεαλισμού προσεγγίζονται κάθε είδους θέματα, κυρίως πολιτικά, που επιδρούν στη λατινοαμερικάνικη πραγματικότητα.

Η λογοτεχνία είναι ένα μέσο για να μιλήσεις για αυτές τις προβληματικές. Πολλοί πιστεύουν ότι αν και ζούμε σε δημοκρατία, δεν υπάρχει πραγματικά ελεύθερη έκφραση. Στη χώρα μου, για παράδειγμα, οι μεγαλύτερες εφημερίδες δεν έκαναν καμία αναφορά ή κριτική γύρω από τη δολοφονία των έξι ιησουιτών ιερέων, το 1989, από μέλη του Τάγματος Ατλάκατλ. Στα 28 χρόνια που πέρασαν από τότε, κανένας δεν τόλμησε να γράψει ούτε καν ένα σχετικό διήγημα. Κατά κάποιον τρόπο, αυτή η σιωπή, σκοπό είχε να ξεχαστεί αυτή η ιστορία. Αυτό που έκανα λοιπόν, ήταν να προσπαθήσω να διασώσω αυτή την ιστορία, να προσπαθήσω να μην ξεχαστεί.

Η Θεολογία της Απελευθέρωσης, είχε μία παράδοση στο Ελ Σαλβαδόρ. Η προσπάθεια των κληρικών να εντάξουν την εκκλησία στον αγώνα για την κοινωνική ισότητα και την εξάλειψη της φτώχειας και της αδικίας.

Όλοι οι Ιησουίτες που αναφέρω στο βιβλίο μου Νοέμβριος, εξασκούσαν στην πράξη τη Θεολογία της Απελευθέρωσης.

Η Κουβανική επανάσταση και οι αλλεπάλληλες δικτατορίες στη Λατινική Αμερική έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη λογοτεχνική έκρηξη των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Έχουμε περάσει σε άλλη εποχή;

Σε άλλη εποχή, σίγουρα. Δεν έχουμε τέτοιου είδους παραδείγματα σήμερα. Έχει αλλάξει εντελώς η οπτική με την οποία προσεγγίζονται οι θεματικές. Αυτό που εγώ θέλω να εκφράσω μέσα από τα βιβλία μου είναι ίσως μια απάντηση για ό,τι συμβαίνει στη χώρα μου. Να καταλάβω, να εξηγήσω. Όταν ζεις σε μια κοινωνία τόσο βίαιη, νιώθεις την ανάγκη να εξηγήσεις κάποια πράγματα. Να δώσεις απαντήσεις για το πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Υπάρχει πρωτοπορία στη σύγχρονη λογοτεχνία; Σε τι θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγκειται η δεξιότητα ενός συγγραφέα;

Ναι, πάντοτε θα υπάρχουν πρωτοπορίες. Η δεξιοτεχνία ενός συγγραφέα έχει πάντα να κάνει με το στυλ του.

Εσείς αναζητήσατε τη λογοτεχνία ή η λογοτεχνία σας ανακάλυψε;

Πιστεύω ότι χωρίς καν να το καταλάβω, η λογοτεχνία ήταν ανέκαθεν κομμάτι του εαυτού μου. Όπως όταν κάποιος ανακαλύπτει την εσωτερική ταυτότητά του… Πρόκειται για μια συναισθηματική διαδικασία, όχι διανοητική. Έφτασα σε ένα σημείο όπου πλέον είχα ανάγκη να γράψω και να διηγηθώ ιστορίες.

Το βιβλίο σας Νοέμβριος θα μεταφερθεί σύντομα και στη μεγάλη οθόνη. Είστε σύμφωνος με το σενάριο;

Πριν από λίγες μέρες διάβασα το τελικό σενάριο και μου άρεσε πολύ. Ο σκηνοθέτης, ο Ισπανός Imanol Uribe είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Είμαι ενθουσιασμένος με όλο το σχεδιασμό που έχει γίνει για την ταινία.

Σας εύχομαι καλή επιτυχία.

Σας ευχαριστώ πολύ.


 

Το βιβλίο του Χόρχε Γκαλάν

Το δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού κυκλοφορεί, σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

. Το βιβλίο αποτελεί ένα εξαίσιο δείγμα λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής ενσωματώνοντας τους τοπικούς μύθους και θρύλους και μιλώντας για τα βαθιά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα του τόπου. Είναι ένα μυθιστόρημα πολλών αναγνώσεων, από εκείνα που μένουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά του αναγνώστη.

Το πολυαναμενόμενο ιστορικό μυθιστόρημα Νοέμβριος, που τιμήθηκε με το Βραβείο της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας (RAE) και αναφέρεται στη δολοφονία έξι ιησουιτών το 1989, αναμένεται να κυκλοφορήσει το Νοέμβριο, επίσης από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Το βιβλίο πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο από τον Ισπανό σκηνοθέτη Ιμάνολ Ουρίμπε.

Και επειδή στην παρούσα στήλη των Βιβλιοπαρουσιάσεων θέλουμε να γνωρίζουμε στους αναγνώστες μας τόσο νέους συγγραφείς όσο και ξένους που ίσως δεν μάθαμε ακόμα, ας κλείσουμε αυτή την παρουσίαση με μερικά από τα ονόματα που ξεχωρίζει ο Jorge Galán, εκτός από τον προαναφερόμενο William Faulkner, και φυσικά τους Gabriel García Márquez, Juan Rulfo, Octavio Paz και Pablo Neruda: Piedad Bonett (Κολομβιανή συγγραφέας και ποιήτρια), Roberto Bolaño (Χιλιανός συγγραφέας), Oracio Castellanos Moya (Σαλβαδοριανός μυθιστοριογράφος), Ernesto Cardenal Martínez (Νικαραγουανός ποιητής και πολιτικός), Claribel Alegría (Νικαραγουανή ποιήτρια, η οποία πρόσφατα, στα 93 της χρόνια, κέρδισε το Βραβείο Reina Sofía de Poesía Iberoamericana).

jorge-gkalan

Αναδημοσίευση από ert.gr
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr
της Μαργαρίτας Πουρνάρα

Φέρτε στο μυαλό σας το παρουσιαστικό ενός Αμερικανού ήρωα. Αποκλείεται να τον φανταστείτε να έχει ύψος 1.50, σκεβρωμένο σκελετό, καμπούρα και χοντρά γυαλιά μυωπίας. Ομως ο αιδεσιμότατος Εϊσα Τζένινγκς, που πήγε στη Σμύρνη λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή με την οικογένειά του για να εργαστεί στη ΧΑΝ, ήταν ένας ήρωας, καθώς κατάφερε να διασώσει εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες. Οργάνωσε με απίστευτη εφευρετικότητα τη μεταφορά τους από τη φλεγόμενη πόλη σε έδαφος ελληνικό, με κάθε δυνατό τρόπο. Και δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτούς που βρίσκονταν στην προκυμαία, αλλά φρόντισε να σώσει και συμπατριώτες μας από ολόκληρη τη μικρασιατική ακτογραμμή. Για να επιτύχει τον στόχο του, τον οποίον θεωρούσε άκρως χριστιανικό, δωροδόκησε, είπε ψέματα πως έχει τη στήριξη των ΗΠΑ, συνωμότησε με άλλους επίδοξους σωτήρες των Ελλήνων, επιστράτευσε οποιοδήποτε μέσον πολιτικής πίεσης, ακόμα και για να κάμψει την αντίσταση της ελληνικής κυβέρνησης που φοβήθηκε να επέμβει ενεργά! Την εκπληκτική ιστορία του ανθρώπου αυτού, του οποίου ούτε το όνομα δεν πολυγνωρίζουμε στην Ελλάδα, διηγείται με μαεστρία ο ελληνικής και πολωνικής καταγωγής Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Λου Γιουρένεκ.

Το βιβλίο του με τίτλο «Η μεγάλη φωτιά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, δεν στηρίζεται μονάχα στην έρευνα για τον Αμερικανό από μηχανής θεό με το παράξενο σουλούπι. Ο συγγραφέας διαλέγει προσεκτικά μια ομάδα από αντιθετικούς, υπαρκτούς χαρακτήρες έτσι ώστε να περιγράψει το συμβάν ως μια συναρπαστική, αληθινή πλοκή. Βρέθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα για να δώσει μια ομιλία στο Ψηφιακό Μουσείο Νέας Σμύρνης, ένα μικρό, όμορφο μουσείο που αξίζει να επισκεφθείτε, και μίλησε στην «Κ».

Με ακρίβεια

«Η φιλοδοξία μου στην έκδοση αυτή ήταν να διηγηθώ την καταστροφή της Σμύρνης με ακρίβεια, βασιζόμενος σε αρχεία, αποχαρακτηρισμένα διπλωματικά έγγραφα, ακόμα και συνεντεύξεις. Πρωτίστως όμως έκανα πολλά ταξίδια σε Ελλάδα και κυρίως στην Τουρκία, εν είδει ρεπορτάζ. Ηθελα να δω με τα μάτια μου και να καταλάβω με τις αισθήσεις μου τι έβλεπαν οι πρόσφυγες, πώς ήταν το τοπίο όπου έγιναν οι μάχες. Για να μπορέσεις να κάνεις τη διήγηση ενός πραγματικού γεγονότος τόσο ζωντανή ώστε να εμπλακεί ο αναγνώστης σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, πρέπει να διαλέξεις ένα σωστό cast από προσωπικότητες έτσι ώστε να φωτιστούν όλες οι πλευρές: από τον Τζένινγκς μέχρι τον Νουρεντίν Πασά της Σμύρνης και την οικογένεια του Ωνάση που ενσάρκωνε το δαιμόνιο στο εμπόριο, και από τον Αμερικανό ναύαρχο Μαρκ Μπρίστολ, τον ύπατο αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη που μισούσε τους Ελληνες και τους Αρμένιους, έως τον πρόξενο Τζορτζ Χόρτον που έκανε προσπάθειες να γλιτώσει το χριστιανικό στοιχείο».

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, με την υπόθεση να επικεντρώνεται στις ημέρες της απόλυτης καταστροφής για το ελληνικό στοιχείο. Ακόμα και στην ομιλία που έδωσε στη Νέα Σμύρνη ο Πολωνομανιάτης Γιουρένεκ, η διήγησή του για το τι συνέβαινε πάνω στην προκυμαία ήταν τόσο ζωντανή και με τέτοια λεπτομέρεια, που πολλοί ακροατές μικρασιατικής καταγωγής από το κοινό βαριανάσαιναν. Αυτό πάντως που τον προβλημάτισε περισσότερο ως δημοσιογράφο και συγγραφέα είναι ότι οι σημερινοί Ελληνες δεν φαίνεται να γνωρίζουν τόσα πράγματα για τη μικρασιατική εκστρατεία και την τρομερή της κατάληξη.

Η ενοχή της ήττας

Κυρίως, τον απασχολεί το γεγονός ότι δεν αποκαλούμε την εξάλειψη του χριστιανικού στοιχείου με τον όρο γενοκτονία, όπως θα οφείλαμε να κάνουμε κατά τη γνώμη του: «Μέσα σε μία δεκαετία, από το 1912 έως και το 1922, εξοντώθηκαν στη Μικρά Ασία περίπου 3 εκατομμύρια Ελληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι. O Εβραίος Ράφαελ Λέμκιν, που επινόησε τον όρο, τον πρωτοανέφερε για τα γεγονότα αυτά στην Ανατολία στις αρχές του 20ού αιώνα και όχι για το Ολοκαύτωμα. Τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του Χίτλερ θαύμαζαν τον Κεμάλ για τον τρόπο που έβγαλε από τη μέση τους εχθρούς τους. Και ο ίδιος ο Αδόλφος έλεγε: “Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;”. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι οι Ελληνες τραυματίστηκαν τόσο από αυτό το γεγονός και ότι υπάρχει ίσως ακόμα η ενοχή της ήττας. Η ιδεολογία επίσης έχει παίξει τον ρόλο της στο να μη γίνει μια πραγματικά ανοικτή συζήτηση για το τι πραγματικά συνέβη στη Μικρά Ασία».

Οταν του ανέφερα την τεράστια διαμάχη που έγινε για την περιγραφή του συμβάντος περίπου ως «συνωστισμός στην προκυμαία» στη διατύπωση σε σχολικό βιβλίο, αλλά και το γεγονός ότι συχνά ακροδεξιά στοιχεία θέλουν να οικειοποιηθούν το εθνικό αφήγημα για δική τους χρήση, ο Γιουρένεκ τόνισε: «Την Ιστορία δεν μπορείς να τη βουρτσίζεις και να την εξωραΐζεις για να έχεις καλύτερες σχέσεις σήμερα με τους γείτονές σου ή τους παλιούς εχθρούς σου. Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι μέσα από την αλήθεια, από το πόσο φρικτά μπορεί να είναι τα γεγονότα. Μόνο τότε έρχεται η ανακούφιση και η συμφιλίωση».

Μιλώντας για τη μνήμη των επιζώντων και την ενοχή που συχνά τους διακατέχει, ο Γιουρένεκ βάζει μέσα και τον εαυτό του, μιλώντας αυτήν τη φορά ως δημοσιογράφος και όχι ως συγγραφέας: «Διδάσκω εδώ και πολλά χρόνια δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Bοστώνης και συνειδητοποίησα ότι οι δημοσιογράφοι της δικής μου γενιάς κατάφεραν και έκαναν καλές καριέρες χωρίς την τεράστια αγωνία για το τι θα συμβεί στον Τύπο. Η δική σας γενιά των συναδέλφων πρέπει δυστυχώς να δώσει τη μάχη της επαγγελματικής επιβίωσης. Η μόνη μας ελπίδα είναι ότι μπορεί το χαρτί να πεθάνει αλλά δεν θα σβήσει ποτέ η ανάγκη να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να πει την αλήθεια με τρόπο ακριβή και ενδιαφέροντα».

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr
της Μαργαρίτας Πουρνάρα

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Την Κυριακή 18 Ιουνίου είναι η Γιορτή του Πατέρα και η εκδοτική ομάδα μας σας προτείνει 22 εξαιρετικά βιβλία για να χαρίσετε στον αγαπημένο σας μπαμπά. Είκοσι δύο δώρα που θα σας βγάλουν σίγουρα ασπροπρόσωπους και που εκείνος θα απολαύσει!

Λίγα λόγια για την ιστορία
της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα

Η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορικά περίπτωση εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα ήταν στις 5 Ιουλίου 1908, στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών, από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον, η οποία ήθελε να τιμήσει τους 210 νεκρούς πατέρες που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα. Η Κλέιτον διάλεξε την πιο κοντινή Κυριακή στα γενέθλια του εκλιπόντα πατέρα της για να διεξαχθεί η εορτή.

Ο καλός πατέρας δίνει στα παιδιά του ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα.
– Jonas Salk

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα καθιερώθηκε στις 19 Ιουνίου του 1910, από την Αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να δημιουργήσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει και να ευχαριστήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα έξι παιδιά της οικογένειας, καθώς και τους υπόλοιπους βετεράνους πατέρες του Εμφυλίου. Το 1966, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάταγμα που τιμούσε επισήμως τους πατεράδες, και καθιέρωσε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ’ όλη την οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προπάππους. Έξι χρόνια αργότερα, το 1972, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον οριστικοποίησε τη γιορτή ως μόνιμη εθνική εορτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Στην Ελλάδα, η γιορτή καθιερώθηκε μέσω του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.), εξαιτίας της απαξίωσης του πατέρα από τη δικαιοσύνη κατά τα διαζύγια.

Δείτε τις προτάσεις που ετοιμάσαμε, επιλέξτε βιβλίο αναλόγως των αναγνωστικών ενδιαφερόντων του πατέρα σας και επισκεφθείτε το βιβλιοπωλείο της προτίμησής σας για να πάρετε ένα δώρο που ο αγαπημένος σας γονιός θα ανοίγει ξανά και ξανά!

Και βέβαια μην ξεχάσετε την προσωπική αφιέρωση…

Πιστεύω πως ό,τι γινόμαστε βασίζεται σε αυτά που οι πατεράδες μας μάς δίδαξαν σε περίεργες στιγμές, όταν δεν προσπαθούσαν να μας διδάξουν κάτι. Είμαστε φτιαγμένοι απο μικρά θραύσματα σοφίας.
– Umberto Eco


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Έναν χρόνο μετά τη φρενήρη πορεία του πρώτου της ψυχολογικού θρίλερ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς επιστρέφει με σκοπό να ταράξει τα εκδοτικά νερά με το νέο της μυθιστόρημα ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ, το οποίο έχει μεταφραστεί ήδη σε 44 γλώσσες, ενώ από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του βρίσκεται στην πρώτη θέση στις λίστες των μπεστ σέλερ 15 χωρών στις οποίες εκδόθηκε ήδη. Με την ίδια καταιγιστική γραφή και τη βαθιά κατανόηση των ανθρώπινων ενστίκτων που μάγεψαν εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως στο εκρηκτικό ντεμπούτο της ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς υπογράφει ακόμα ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, το οποίο αντλεί στοιχεία από τις ιστορίες που λέμε για το παρελθόν και τη δύναμή τους να καταστρέψουν τη ζωή που ζούμε στο παρόν.

Η Χόκινς αξίζει συγχαρητήρια, τόσο για την τόλμη της να δοκιμάσει κάτι νέο όσο και για το γεγονός πως το κάνει καλά.

The Daily Telegraph

Το βιβλίο ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ σύντομα και στον κινηματογράφο

Εκτός από εκδοτική επιτυχία, το μυθιστόρημα ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ αποτέλεσε και κινηματογραφική επιτυχία, με πρωταγωνίστρια τη βραβευμένη Έμιλι Μπλαντ, κάτι που όπως όλα δείχνουν θα επαναληφθεί και με την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ. Η εταιρεία παραγωγής DreamWorks Studios έχει εξασφαλίσει ήδη τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου με παραγωγούς τους Μαρκ Πλατ (La La Land, Το κορίτσι του τρένου) και Τζάρεντ ΛεΜπόφ (Το κορίτσι του τρένου), και σε ρόλο executive producer τη συγγραφέα του βιβλίου Πόλα Χόκινς.

Η ανάγνωση του νέου ψυχολογικού θρίλερ της Πόλα Χόκινς ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ήταν σαν κατάδυση σε βαθιά, σκοτεινά νερά. Με έπιασε από τον λαιμό, κρατώντας με σε αγωνία μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Η σαιξπηρικού τύπου πλοκή θα σας αφήσει χωρίς ανάσα.

B&N Reads

Λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου

«Τζούλια, εγώ είμαι. Πάρε με, είναι ανάγκη. Σε παρακαλώ, Τζούλια, είναι σημαντικό».

Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό της, η Νελ Άμποτ τηλεφώνησε στην αδελφή της.

Η Τζουλς δεν το σήκωσε, αγνοώντας την έκκλησή της για βοήθεια.

Τώρα η Νελ είναι νεκρή. Λένε ότι πήδηξε. Και η Τζουλς αναγκάζεται να επιστρέψει στο μέρος με το οποίο έλπιζε ότι είχε ξεμπερδέψει οριστικά, για να φροντίσει την έφηβη κόρη που άφησε πίσω η αδελφή της.

Η Τζουλς, όμως, φοβάται. Φοβάται πολύ. Τις καλά θαμμένες αναμνήσεις της, τον παλιό μύλο, τη γνώση ότι η Νελ αποκλείεται να πήδηξε.

Και πάνω απ’ όλα, φοβάται το νερό και εκείνο το μέρος που ονομάζουν Κολυμπήθρα των Πνιγμών…

Η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη στον βυθό. Πρέπει να βουτήξεις σε σκοτεινά νερά για να την ανακαλύψεις.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η ΠΟΛΑ ΧΟΚΙΝΣ εργάστηκε ως δημοσιογράφος για δεκαπέντε χρόνια πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζιμπάμπουε και μετακόμισε στο Λονδίνο το 1989, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Το πρώτο της μυθιστόρημα, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έγινε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, με περισσότερα από 20 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Μεταφράστηκε σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες, έγινε Νο 1 μπεστ σέλερ σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνίστρια την Έμιλι Μπλαντ. Το ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.

Η Χόκινς έχει καταλάβει πλέον μια θέση στην πρώτη γραμμή της γυναικείας πεζογραφίας, δίπλα σε ονόματα όπως η Τζίλιαν Φλιν και η Μεγκ Άμποτ, που έδωσαν νέα πνοή στην κατηγορία «ψυχολογικό θρίλερ» προσθέτοντας στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού και δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αγωνίας και φόβου.

Vogue Magazine


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Μάκης και η Λένα είναι και οι δύο Ταύροι, γεννημένοι με μια ημέρα διαφορά. Κάπου εκεί τελειώνουν και οι διαφορές τους και ξεκινά η λίστα με όσα τους ενώνουν. Τους ενώνει η χαρά που έχουν κάθε φορά που συναντιούνται, η αγάπη για τα βιβλία, για την όμορφη ζωή και τις ανατροπές. Πώς η Λένα Μαντά από μια νοικοκυρά που έγραφε τα βράδια, έγινε η συγγραφέας που έχει περισσότερους από 1.700.00 αναγνώστες και απίθανα πιστούς θαυμαστές;

– Μου κάνει εντύπωση που ήρθες στο ραντεβού μας χωρίς τον Γιώργο σήμερα.

– Εδώ θα ήταν. Αλλά είχε να πάρει κάποια πράγματα για τον Αλέξανδρο και θα επιστρέψει.

– Όταν μιλάω για εσένα, σε παρομοιάζω με την J.K. Rowling. Ήταν κι αυτή μια γυναίκα που ξεκίνησε εντελώς ξαφνικά, μια νοικοκυρά. Βέβαια, δεν είχε ένα στήριγμα όπως έχεις εσύ τον Γιώργο. Κάποια στιγμή λοιπόν, γράφει ένα βιβλίο, τη μαθαίνει όλος ο κόσμος και αλλάζει η ζωή της. Κι εσύ κάπως έτσι. Μια καλή νοικοκυρά που έγινε το φαινόμενο “Λένα Μαντά” .
– Κάπως έτσι. Εγώ έγραφα και πριν από το 2007 που έγινε μεγάλη επιτυχία το “Σπίτι δίπλα στο ποτάμι”. Μόνο που έγραφα αλλά κανείς δε με είχε πάρει είδηση. Το 2007 βγαίνει “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι” και όλοι ανακαλύπτουν την Λένα Μαντά. Και όλοι νομίζουν ότι είναι το πρώτο μου βιβλίο ενώ ήταν το τέταρτο. Από εκεί και μετά όλα πήραν το δρόμο τους.

– Πότε ξεκίνησες να γράφεις δηλαδή;
-Από πολύ μικρή έγραφα παραμυθάκια. Ήταν ωραίο το ταξίδι που μου έδινε η γραφή. Σταδιακά, τα παραμυθάκια έγιναν διηγήματα και νουβέλες. Πάντα έγραφα. Δε θυμάμαι ποτέ να μην έγραφα.

-Πόσο δύσκολο όμως ήταν για εσένα να μπεις σε αυτόν το χώρο που είναι τόσο ανταγωνιστικός όσο και ο χώρος του θεάματος;
-Μη σου πω και περισσότερο ανταγωνιστικός. Γιατί εδώ γράφουμε λίγο περισσότερο από όσο διαβάζουμε. Άρα ήταν δύσκολο. Η πρώτη απόπειρα ήταν και απογοητευτική. Πολύ κλάμα, πολλή στεναχώρια, πολλές απορρίψεις.

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά “Γράμμα από χρυσό”, κυκλοφόρησε στις 11 Μαΐου και έχει ήδη διαβαστεί από χιλιάδες αναγνώστες. Είναι η ιστορία της Φένιας που κληρονομεί ένα παρατημένο αρχοντικό σπίτι στην Αθήνα και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Παράλληλα “κληρονομεί” και την ιστορία της οικογένειας της, η οποία και αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια της με καταιγιστικούς ρυθμούς. Έρωτες, περιπέτειες, συγκρούσεις, τραύματα, μυστικά, όνειρα, μυστήριο και αληθινές σχέσεις σε μια ιστορία που ξεκινάει το 1910 και μας ταξιδεύει από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Αθήνα.

-Να όμως που μια γυναίκα καταφέρνει όχι μόνο να ξεπεράσει εμπόδια και στερεότυπα αλλά και να πρωταγωνιστήσει στο χώρο του βιβλίου.
-Να σου πω όμως κάτι; Δε θέλω να πάρω εύσημα που δε μου ανήκουν. Τα εύσημα ανήκουν στον Γιώργο, αυτός ξεκίνησε να τρέχει. Αυτός ήταν που επέμενε τότε να αλλάξω επιτέλους εκδοτικό οίκο. Αν περίμενα από εμένα, ακόμα θα έκλαιγα. Απλά μερικές φορές, συμβαίνουν κάποια πράγματα στη ζωή και γίνεται ένα κλικ, γυρίζει ένας διακόπτης και αλλάζει όλη η ζωή σου ξαφνικά. Ο Γιώργος με έφερε στις εκδόσεις Ψυχογιός και έτσι ξεκίνησε και εξελίχθηκε υπέροχα η συνεργασία μας.

Φαντάζομαι όμως ότι έπαιξε ρόλο και ο πληθωρικός χαρακτήρας σου. Είχες βάλει έναν στόχο, ήξερες μέσα σου ότι έχεις ταλέντο
-Ήξερα ότι το αγαπούσα. Δε γινόταν να μη γράφω. Το πρώτο βιβλίο μου εκδόθηκε το 2001 ενώ “Το βαλς με 12 θεούς” βγήκε το 2005. Αυτά τα τέσσερα χρόνια έτρωγα τη μια απόρριψη μετά την άλλη, αλλά δε σταματούσα να γράφω. Το ένα ήταν άσχετο από το άλλο. Άλλο ο έρωτας άλλο η απόρριψη. Εγώ συνέχισα να γράφω. Κι όταν άρχισε η συνεργασία με τις εκδόσεις Ψυχογιός, έδεσε η χημεία μας και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Τα πάντα είναι χημεία. Και στις σχέσεις και στις συνεργασίες.

–  Σαρώνει σε πωλήσεις το “Γράμμα από χρυσό”.
– Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε πολύ δυναμικά. Νόμιζα ότι δεν ξέρω το γιατί, αλλά τελικά ξέρω. Είναι ένας συνδυασμός. Είναι μέσα πάλι η Κωνσταντινούπολη, από εκεί ξεκινάει το 1910 και φθάνει μέχρι και τις ημέρες μας στην Αθήνα. Είναι ένα ενδιαφέρον ταξίδι, μακρινό με πολλές διακλαδώσεις. Και αυτό κέρδισε τον αναγνώστη. Συνηθίζω να λέω ότι δεν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση από τον ψίθυρο του ευχαριστημένου αναγνώστη. Γιατί αν τα βιβλία μου δε μιλούσαν στις καρδιές των αναγνωστών όσο και να έσπρωχνε ο εκδοτικός οίκος, θα παραμέναμε χαμηλά. Κάτι άγγιξε τους αναγνώστες. Ίσως να μίλησε στην καρδιά των αναγνωστών το γεγονός ότι είναι μια ιστορία αγάπης που πηγαίνει πίσω έναν αιώνα σχεδόν, και περνάει από γενιά σε γενιά. Και το εξώφυλλο μέτρησε, που είναι εμπνευσμένο, τόσο το μαύρο όσο και το χρυσό. Όλα ήρθαν και έδεσαν και έχουμε αυτό το αποτέλεσμα σήμερα.

– Εγώ βρήκα το βιβλίο αυτό πιο ενήλικο. Βρήκα τη Λένα να διαφοροποιεί λιγάκι τις ιστορίες της σε σχέση με τα άλλα της βιβλία.
– Να σου πω ότι αυτό το βιβλίο από τη μέση και μετά έχει γραφτεί στο χέρι και όχι στον υπολογιστή. Αυτό το βιβλίο είχε μια απότομη στάση. Ενώ πήγαινε πάρα πολύ καλά, ξαφνικά αρρώστησε ο Γιώργος. Είχαμε νοσοκομεία, είχαμε μια πολύ δύσκολη περίοδο αποθεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι ήμουν κοντά στον Γιώργο και μακριά από τον υπολογιστή μου. Έτσι, έγραφα στο χέρι. Και τα βράδια που εκείνος κοιμόταν, το αντέγραφα στον υπολογιστή. Μήπως να ξαναγυρίσω να γράφω στο χέρι;

– Όταν γράφεις πώς είσαι μέσα στο σπίτι; Πώς είναι η ψυχολογία σου;
– Χάλια, χάλια, χάλια. Και γράφω σε καθημερινή βάση, συνήθως 7-8 μήνες τον χρόνο. Και περνάω όσα περνάει η ηρωίδα. Αυτό το βιβλίο μου πήρε κάτι παραπάνω σε χρόνο γιατί είχε και έρευνα. Είχε διάβασμα. Έβγαζα φωτοτυπίες, κρατούσα σημειώσεις. Όταν γράφω, επωμίζομαι και της ηρωίδας μου τα βάσανα, και εκεί είναι ακόμα χειρότερα. Ταυτίζομαι. Περνάω και ψυχοσωματικά, το βλέπω.

– Τί πέρασες με αυτή την ηρωίδα σου;
– Τα πάντα! Με την Φένια, την απόγονο των ηρωίδων αυτού του βιβλίου -γιατί έχει πολλές-, δέθηκα πάρα πολύ. Περάσαμε πολλά μαζί. Εκείνη τα ξενύχτια μου, εγώ τις ιστορίες της ζωής της.
Με τις άλλες ήταν λίγο πιο ταξιδιάρικα γιατί ήταν πολύ μακριά από μένα.
Αλλά η Φένια ήταν πιο κοντά σε εμένα ακόμα και ηλικιακά. Κι ας είναι ανύπαντρη και χωρίς παιδιά, δεν έχει σημασία που εκεί διαφέρουμε. Ταυτίστηκα με την οδύνη και τον πόνο της. Ταυτίστηκα με ό,τι περνάει, και με τα δύσκολα -όπως ήταν και τα δικά μου- παιδικά της χρόνια. Είχαμε σημεία επαφής και κοινά πατήματα. Κλάψαμε πολύ οι δυο μας. Η Φένια είναι και πιο μεγάλη από όσο είναι συνήθως οι ηρωίδες μου. Τελικά οι ηρωίδες μου μεγαλώνουν μαζί μου. Τώρα το συνειδητοποίησα. Δεν είναι καλό αυτό. Χαχα

– Πάντα μου έκανε εντύπωση σε εσένα το ότι δεν κρατάς για τον εαυτό σου τίποτα. Ούτε τα ευχάριστα ούτε δυσάρεστα που μπορεί να συμβαίνουν σε εσένα ή σε μέλη της οικογένειας σου.
-Μα δεν υπάρχει λόγος και δεν έχω να κρύψω κάτι. Έχω μια τόσο ζεστή και ανοιχτή σχέση με το αναγνωστικό κοινό. Όταν μου εκμυστηρεύονται τα δικά τους προβλήματα, αν είναι άρρωστες, αν είναι άρρωστο το παιδί τους ή αν έχουν οικογενειακά θέματα, είναι δύσκολο εγώ να κρύβομαι. Άσε που δε θα ήταν και τίμιο. Δεν είχε νόημα να κρύψω ότι είχα αρρωστήσει εγώ ή ότι αρρώστησε ο Γιώργος. Ή ακόμα και πρόσφατα που χώρισε η κόρη μου, καλά μη φανταστείς από αρραβώνα χώρισε… γιατί να το κρύψω; Δεν εξιδανικεύω την εικόνα μου και τη ζωή μου. Γι’ αυτό και παίρνω μηνύματα από αναγνώστες που παίρνουν δύναμη να ξεπεράσουν ό,τι ξεπέρασε η οικογένεια μου και άλλα πολλά. Αν είχα μια πιο περίπλοκη ζωή μπορεί και να τα έκρυβα, τι να σου πω… Τώρα τί να κρύψω; Παντρεμένη γυναίκα είμαι, δυο παιδιά έχω, συμπέθερους έχω, ξαδέλφια έχω, τι στο καλό να κρύψω;

– Έχεις μια ευκολία στην επαφή και στην αλήθεια. Και είναι σαν να λες ότι η ζωή δεν είναι μόνο χαμόγελο και χαρά, είναι και τα δύσκολα που έρχονται. Αλλά εμείς εδώ είμαστε, τα αντιμετωπίζουμε και προχωράμε.
– Σημασία έχει πώς χειρίζεσαι τα αρνητικά και ποιο μήνυμα περνάς με τη στάση σου στους ανθρώπους σου, στο κοινό σου. Πέρυσι που είχαμε το θέμα με τον Γιώργο, με το που συνήλθε και μου το επέτρεψαν οι γιατροί, τον πήρα και φύγαμε για τις παρουσιάσεις. Πέρυσι οι παρουσιάσεις ήταν για εκείνον, το λέω ξεκάθαρα. Για να φύγουμε από το σπίτι και να μη σκέφτεται. Εντάξει, τον ζόρισα λίγο παραπάνω αλλά τελικά δικαιώθηκα γιατί κανονικά με ό,τι είχε, δεν προβλεπόταν να έχει συνέλθει.

– Δεν κοιμάσαι πολλές ώρες, ξέρω.
– Όχι. Και το χειμώνα που γράφω, κοιμάμαι ακόμα λιγότερες ώρες.

– Λειτουργείς καλύτερα όταν περνάς ζόρια;
Ναι, ναι. Όταν ξεκίνησα να γράφω σαν παιδί, πάλι ζόρια περνούσα. Εγώ ήθελα να φύγω από τα ζόρια και οτιδήποτε έγραφα για εμένα ήταν η βαλίτσα μου. Όταν περνάω δύσκολα, που πάντα κάτι υπάρχει που με δυσκολεύει είτε περισσότερο είτε λιγότερο σοβαρό, οτιδήποτε κι αν με απασχολεί, το γράψιμο είναι η βαλίτσα μου. Το πήρα και έφυγα. Όταν το γράφω περνάω τέλεια.

– Ποιο είναι το μυστικό της καλής επικοινωνίας;
– Να λες αυτό που αισθάνεσαι. Είναι κακό όταν προσπαθείς να προφυλάξεις τον άλλον και δεν λες στον άλλον αυτό που θέλεις να πεις και το πας γύρω γύρω. Τελικά και δε λες αυτό που θέλεις, και ο άλλος δεν κατάλαβε αυτό που ήθελες να πεις. Η επικοινωνία γίνεται ακόμα χειρότερη. Πες “βρε παιδί μου, κάνε πιο πέρα, δεν αντέχω άλλο”. Δεν θα γίνει και τίποτα. Η γιαγιά μου έλεγε “Καλύτερα να κοκκινίζεις μιά παρά να πρασινίζεις κάθε ημέρα”. Εγώ προτιμώ να κοκκινίζω μιά, και ναι αφήνω το πρασίνισμα για τα φυτά. Δε μου πάει. Ειλικρίνεια και χιούμορ, αυτό χρειάζεται.

– Είσαι όπως πάντα ένα βιβλίο μπροστά; Έχεις έτοιμο το βιβλίο του 2018;
– Εννοείται. Και στο μυαλό μου έχω και το βιβλίο του 2019 και κρατιέμαιιιι, πόσο κρατιέμαι. Λέω κάτσε κάτω, θα περιμένεις μέχρι τον Οκτώβριο. Θα έρθει ο Οκτώβριος και θα γράψεις. Και μου κάνει αντίπραξη ο καιρός! Επειδή ξέρει ότι μου αρέσει να γράφω με βροχή, βρέχει συνέχεια, σαν να μου λέει στρώσου. Αλλά δε θέλω ακόμα. Αυτή την εποχή, διαβάζω.

Το βιβλίο της Λένας Μαντά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και το βρίσκεις σε όλα τα βιβλιοπωλεία.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

📚 Διαβάζω απόσπασμα από το βραβευμένο μυθιστόρημα ΓΛΥΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ της Λεϊλά Σλιμανί.

Ιδιοφυές θρίλερ και στοχαστικό ψυχογράφημα ταυτόχρονα, ένα βιβλίο που δικαίως τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt.

Ολη την εβδομάδα, ο Πολ πάει με τη Λουίζ για μπάνιο. Σηκώνονται νωρίς και οι δυο, και όσο η Μιριάμ και τα παιδιά κάθονται πλάι στη μικρή πισίνα της πανσιόν, η Λουίζ και ο Πολ κατεβαίνουν στην έρημη ακόμη παραλία. Όταν φτάνουν στη βρεγμένη άμμο, κρατιούνται από το χέρι και περπατούν για ώρα στο νερό, ατενίζοντας τον ορίζοντα. Περπατούν έως ότου τα πόδια τους πάψουν πια να πατούν στην άμμο και τα σώματά τους αρχίσουν να επιπλέουν. Εκείνη τη στιγμή, η Λουίζ αισθάνεται κάθε φορά έναν πανικό που δεν μπορεί να κρύψει. Βγάζει μια μικρή κραυγή που υποδεικνύει στον Πολ να της κρατήσει ακόμα πιο σφιχτά το χέρι.

Στην αρχή, τον ενοχλεί που αγγίζει το δέρμα της Λουίζ. Όταν τη μαθαίνει να επιπλέει ανάσκελα, βάζει το ένα χέρι του στον σβέρκο της και το άλλο στους γλουτούς της. Μια ανόητη, φευγαλέα σκέψη τού περνάει από τον νου και γελάει από μέσα του: Η Λουίζ έχει γλουτούς. Η Λουίζ έχει ένα κορμί που τρέμει κάτω από τα χέρια του Πολ. Ένα κορμί που δεν το είχε δει ούτε το είχε υποψιαστεί, καθώς τοποθετούσε τη Λουίζ στον κόσμο των παιδιών ή στον κόσμο των υπαλλήλων. Και προφανώς δεν την έβλεπε. Κι όμως, η Λουίζ, άμα την κοιτάξεις, δεν είναι άσχημη. Αφημένη στις παλάμες του Πολ, η νταντά μοιάζει με κουκλίτσα. Από το σκουφάκι που της αγόρασε η Μιριάμ ξεφεύγουν λίγες ξανθές τούφες. Έχει μαυρίσει λίγο και μικροσκοπικές φακίδες έχουν εμφανιστεί στα μάγουλα και στη μύτη της. Για πρώτη φορά, ο Πολ παρατηρεί ένα ελαφρύ ξανθό χνούδι στο πρόσωπό της, σαν αυτό που σκεπάζει τα νεογέννητα κλωσόπουλα. Αλλά έχει πάνω της κάτι το σεμνότυφο και το παιδικό, ένα κράτημα, που εμποδίζει τον Πολ να νιώσει γι’ αυτήν ένα συναίσθημα τόσο ειλικρινές όπως ο πόθος.

Η Λουίζ κοιτάζει τα πόδια της που βουλιάζουν στην άμμο και τα γλείφει το νερό. Μες στο πλοίο, η Μιριάμ τούς εξήγησε ότι η Σίφνος χρωστούσε παλιά την ευημερία της στα ορυχεία του χρυσού και του αργύρου που κρύβει το υπέδαφός της. Κι η Λουίζ πείθει τον εαυτό της ότι η χρυσόσκονη που βλέπει να λαμπυρίζει στο νερό και πάνω στα βράχια είναι ψήγματα των πολύτιμων αυτών μετάλλων. Το δροσερό νερό σκεπάζει τους μηρούς της. Τώρα κατακλύζει το φύλο της. Η θάλασσα είναι ήσυχη, κρυσταλλένια. Ούτε ένα κυματάκι δεν έρχεται να ξαφνιάσει τη Λουίζ και να πιτσιλίσει το στήθος της. Στην ακροθαλασσιά κάθονται μωράκια, υπό τη γαλήνια επίβλεψη των γονιών τους. Όταν το νερό τής φτάνει ως τη μέση, η Λουίζ δεν μπορεί πια να ανασάνει. Κοιτάζει γύρω της, ο ουρανός είναι ολόλαμπρος, εξωπραγματικός. Ψηλαφίζει στα λιγνά της μπράτσα τα γαλαζοκίτρινα μπρατσάκια, που έχουν επάνω ζωγραφισμένους έναν αστακό κι έναν τρίτωνα. Κοιτάζει τον Πολ παρακλητικά. «Δεν έχετε κανένα φόβο», της ορκίζεται ο Πολ. «Όσο πατάτε, δεν έχετε κανέναν απολύτως φόβο». Αλλά η Λουίζ είναι σαν πετρωμένη. Νιώθει ότι θα καταρρεύσει. Ότι θα τη ρουφήξει ο βυθός της θάλασσας και το κεφάλι της θα είναι κάτω από το νερό, τα πόδια της θα χτυπιούνται στο κενό, ωσότου εξαντληθεί.

Θυμάται, όταν ήταν μικρή, που ένας συμμαθητής της είχε πέσει σε έναν βάλτο, στην άκρη του χωριού. Ήταν μια μικρή επιφάνεια με λασπόνερα, που βρομούσαν ανυπόφορα το καλοκαίρι. Τα παιδιά πήγαιναν εκεί και έπαιζαν, παρότι τους το απαγόρευαν οι γονείς τους, παρά τα κουνούπια που μάζευε το στάσιμο νερό. Βυθισμένη τώρα μες στα γαλάζια νερά του Αιγαίου, η Λουίζ φέρνει πάλι στον νου της αυτό το μαύρο νερό που βρομοκοπούσε και το παιδί που το βρήκανε με το πρόσωπο χωμένο στον βούρκο. Μπροστά της, η Μιλά χτυπάει τα πόδια της. Επιπλέει.

Είναι μεθυσμένοι και σκαρφαλώνουν τα πέτρινα σκαλιά που οδηγούν στη βεράντα πλάι στο δωμάτιο των παιδιών. Γελάνε και η Λουίζ κρεμιέται πού και πού από το μπράτσο του Πολ, για ν’ ανεβεί ένα σκαλοπάτι πιο ψηλό από τα άλλα. Κάθεται να πάρει μια ανάσα κάτω από τη βαθυκόκκινη μπουκαμβίλια και κοιτάζει χαμηλά την παραλία, όπου νεαρά ζευγάρια χορεύουν και πίνουν κοκτέιλ. Το μπαρ οργανώνει γλέντι στην άμμο. «Full moon party». Ο Πολ τής μεταφράζει. Μια γιορτή για το φεγγάρι, ολόγεμο και κοκκινωπό, που όλο το βράδυ μιλούσαν για την ομορφιά του. Ποτέ της δεν είχε ξαναδεί τέτοιο φεγγάρι, τόσο όμορφο, που να θες να το ξεκρεμάσεις από τον ουρανό. Αλλιώτικο από τα γκρίζα και κρύα φεγγάρια των παιδικών της χρόνων.

Στα τραπεζάκια της ταβέρνας στο ύψωμα, ατένισαν τον κόλπο της Σίφνου και το πυρρό ηλιοβασίλεμα. Ο Πολ τής έδειξε τα σύννεφα που έμοιαζαν δαντελένια. Οι τουρίστες έβγαλαν φωτογραφίες κι όταν η Λουίζ θέλησε να σηκωθεί κι αυτή, απλώνοντας το κινητό της τηλέφωνο, ο Πολ την τράβηξε μαλακά από το μπράτσο να καθίσει κάτω. «Δεν έχει νόημα. Καλύτερα να κρατήσετε την εικόνα αυτή μέσα σας».

Για πρώτη φορά, τρώνε οι τρεις τους. Η ιδιοκτήτρια της πανσιόν προσφέρθηκε να κρατήσει τα παιδιά. Είναι ίσα με τα δικά της και από όταν ήρθαν έχουν γίνει αχώριστα. Η Μιριάμ και ο Πολ τα έχασαν. Η Λουίζ προφανώς αρνήθηκε στην αρχή. Είπε ότι δεν μπορούσε να τα αφήσει μόνα τους, ότι έπρεπε να τα βάλει για ύπνο. Ότι ήταν η δουλειά της. «Όλη τη μέρα κολυμπούσαν, θα κοιμηθούν πολύ εύκολα», είπε η ιδιοκτήτρια, σε κακά γαλλικά.

Ξεκίνησαν λοιπόν με τα πόδια για την ταβέρνα, κάπως αμήχανοι και σιωπηλοί. Στο τραπέζι, ήπιαν όλοι παραπάνω από ό,τι συνήθως. Η Μιριάμ και ο Πολ το φοβόντουσαν αυτό το δείπνο. Τι θα έλεγαν; Τι είχαν να πουν; Πείσθηκαν ότι αυτό ήταν το σωστό, ότι η Λουίζ θα χαιρόταν. «Για να νιώσει ότι υπολογίζουμε τη δουλειά της, καταλαβαίνεις;» Μιλάνε λοιπόν για τα παιδιά, για το τοπίο, για το αυριανό μπάνιο, για την πρόοδο που έχει κάνει η Μιλά στο κολύμπι. Κουβέντα να γίνεται. Η Λουίζ θα ήθελε να διηγηθεί κάτι, οτιδήποτε, μια δική της ιστορία, αλλά δεν τολμάει. Παίρνει μια βαθιά ανάσα, σκύβει προς τα μπρος για να μιλήσει και μετά κάνει πίσω, βουβή. Πίνουν και η σιωπή γίνεται γαλήνια, χαυνωτική.

Ο Πολ, που κάθεται πλάι της, την αγκαλιάζει τότε από τους ώμους. Το ούζο τού φέρνει κέφι. Της σφίγγει τον ώμο με τη μεγάλη του παλάμη, της χαμογελάει σαν φίλος από τα παλιά, από πάντα. Στυλώνει μαγεμένη το βλέμμα της στο πρόσωπο του άντρα. Στο ηλιοκαμένο δέρμα του, στα μεγάλα λευκά του δόντια, στα μαλλιά του που έχουν ξανθύνει από το αλάτι και τον αέρα. Την τραντάζει λιγάκι, όπως κάνουμε σ’ έναν συνεσταλμένο ή λυπημένο φίλο μας, σε κάποιον που θέλουμε να του πούμε να χαλαρώσει ή να πάρει τα πάνω του. Αν τολμούσε, θα ακουμπούσε το χέρι της στο χέρι του Πολ, θα το έσφιγγε στα αδύνατά της δάχτυλα. Αλλά δεν τολμάει.

Έχει μαγευτεί από την άνεση του Πολ. Αστειεύεται με το γκαρσόνι, που τους κέρασε χωνευτικό. Μέσα σε λίγες μέρες, έχει μάθει αρκετές ελληνικές λέξεις και οι καταστηματάρχες βάζουν μαζί του τα γέλια και του κάνουν σκόντο. Ο κόσμος τον αναγνωρίζει. Στην παραλία, μαζί του θέλουν να παίξουν τα άλλα παιδιά κι αυτός τους κάνει γελώντας τα χατίρια. Τα κουβαλάει στην πλάτη του, πέφτει μαζί τους στο νερό. Τρώει με απίστευτη όρεξη. Η Μιριάμ δείχνει να τσατίζεται, αλλά η Λουίζ βρίσκει συγκινητική τη λαιμαργία που τον κυριεύει και παραγγέλνει όλο τον κατάλογο. «Να πάρουμε κι αυτό. Να το δοκιμάσουμε, ε;» Και πιάνει με τα χέρια κοψίδια, πιπεριές, τυριά και τα καταβροχθίζει με αθώα χαρά.

Γυρίζοντας στη βεράντα του ξενοδοχείου, σκάνε στα γέλια με τα χέρια μπροστά στο στόμα κι η Λουίζ βάζει το δάχτυλο στα χείλη. Δεν πρέπει να ξυπνήσουν τα παιδιά. Αυτή η αναλαμπή υπευθυνότητας τους φαίνεται ξαφνικά γελοία. Αυτοί οι άνθρωποι, που όλη την ημέρα είχαν έναν κοινό στόχο, όντας απασχολημένοι με τα ζητήματα των παιδιών, γίνονται τώρα παιδιά. Το βράδυ αυτό τους έχει κυριέψει μια ασυνήθιστη ελαφρότητα. Το μεθύσι τους ανακουφίζει από τις συσσωρευμένες αγωνίες, τις εντάσεις που τα τέκνα τους δημιουργούν ανάμεσά τους, ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, στη μητέρα και την νταντά.

Η Λουίζ ξέρει πόσο φευγαλέα είναι αυτή η στιγμή. Βλέπει πολύ καλά πώς ο Πολ κοιτάζει λαίμαργα τον ώμο της γυναίκας του. Το ανοιχτογάλανο φόρεμα της Μιριάμ κάνει το δέρμα της να φαίνεται ακόμα πιο χρυσαφένιο. Αρχίζουν να χορεύουν, τραμπαλίζονται, μια στο ένα πόδι, μια στο άλλο. Είναι αδέξιοι, αμήχανοι σχεδόν, κι η Μιριάμ κακαρίζει, λες κι έχουν καιρό να την κρατήσουν έτσι από τη μέση. Λες και νιώθει γελοία που την ποθούν έτσι. Η Μιριάμ ακουμπάει το μάγουλό της στον ώμο του άντρα της. Η Λουίζ ξέρει ότι θα σταματήσουν, θα χαιρετήσουν, θα κάνουν πως νυστάζουν. Θα ήθελε να τους κρατήσει, να γαντζωθεί πάνω τους, να ξύσει με τα νύχια της το πέτρινο δάπεδο. Θα ήθελε να τους βάλει στη γυάλα – δυο χορευτές ακίνητοι και χαμογελαστοί, κολλημένοι στο βάθρο ενός μουσικού κουτιού. Σκέφτεται ότι θα μπορούσε να τους κοιτάζει για ώρες, χωρίς να κουραστεί, ποτέ. Ότι θα της έφτανε να τους παρακολουθεί να ζουν, η ίδια να φροντίζει στη σκιά να είναι όλα τέλεια, για να μη χάνει ποτέ η μηχανή. Μέσα της βαθιά έχει την πεποίθηση, τη φλογερή και επώδυνη πεποίθηση, πως η ευτυχία της τους ανήκει. Ότι είναι δική τους και είναι δικοί της.

Ο Πολ γουργουρίζει. Κάτι μουρμούρισε, με τα χείλια του χωμένα στον λαιμό της γυναίκας του. Κάτι που η Λουίζ δεν άκουσε. Κρατάει σφιχτά τη Μιριάμ από το χέρι και, σαν δυο καλά παιδιά, καληνυχτίζουν τη Λουίζ. Τους κοιτάζει να ανεβαίνουν την πέτρινη σκάλα που οδηγεί στο δωμάτιό τους. Η βαθυγάλανη γραμμή των δύο σωμάτων τους γίνεται αχνή, θαμπώνει, η πόρτα χτυπάει. Οι κουρτίνες είναι τραβηγμένες. Η Λουίζ βυθίζεται σε μια πρόστυχη ονειροπόληση. Ακούει, χωρίς να το θέλει, χωρίς να το επιδιώκει, ακούσια. Ακούει τα νιαουρίσματα της Μιριάμ, τους αναστεναγμούς της, σαν της κούκλας. Ακούει τα σεντόνια που τσαλακώνουν και το κεφαλάρι που χτυπάει στον τοίχο.

Η Λουίζ ανοίγει τα μάτια. Ο Αντάμ κλαίει.

Glyko-tragoudi-2


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από Lifo.gr
του M.Hulot

Το Μαύρο Φυλαχτό του Βαγγέλη Μπέκα είναι ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα με αστυνομικό σασπένς για την θολή εποχή πριν την Επανάσταση του 1821. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Πρόσφατα μπήκα στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου, μια νέα φάση που συνήθως προκαλεί συναισθήματα αναστάτωσης και φόβου στους περισσότερους ανθρώπους. Για μένα, όμως, η τρίτη δεκαετία αποτελεί την αφετηρία για μεγάλες προσδοκίες και νέες εμπειρίες σε κάθε τομέα. Επαγγελματικά, συναισθηματικά και προσωπικά. Νομίζω πως ο λόγος που δεν με φοβίζει η ηλικία είναι γιατί δεν βιώνω τον χρόνο ως μια απειλή αλλά ως ευκαιρία εξέλιξης, γνώσης, βελτίωσης. Μπορεί οι επαγγελματικές ή οικογενειακές υποχρεώσεις να αυξάνονται, το πρόσωπο να αποκτά τις πρώτες του ρυτίδες και στα μαλλιά να κάνει την εμφάνισή της δειλά δειλά καμιά λευκή τρίχα αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί πραγματικά να χαλάσει τη νεανική μου διάθεση και ενέργεια. Γιατί δεν έχει σημασία πόσων χρόνων είσαι αλλά πόσων χρόνων αισθάνεσαι! (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Μπλε φάλαινα, WannaCry, cyberbullying, ransomware, λέξεις που τις τελευταίες ημέρες πρωταγωνιστούν στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και τους τίτλους ιστοσελίδων εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το πόσο ασφαλές είναι το διαδίκτυο για μικρούς αλλά και μεγάλους. Το διαδίκτυο αποτελεί μείζον κομμάτι της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής ενός ατόμου, και για το λόγο αυτό κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ενημερωθεί για την ορθή χρήση του και τους τρόπους προστασίας από τα σκοτεινά σημεία του. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Την Τρίτη 23 Μαΐου, ο Μάνος Σφακιανάκης και η ψυχολόγος Βέρα Αθανασίου βρέθηκαν καλεσμένοι της εκπομπής «ΕΛΕΝΗ» και συνομίλησαν με την Ελένη Μενεγάκη για τα νέα τους βιβλία και για τα οφέλη και τους κινδύνους του διαδικτύου.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Θέλετε να χάσετε κιλά εύκολα και γρήγορα; Τότε διαβάζετε το σωστό άρθρο. Το μότο του βιβλίου Λεπτοί σε 15 λεπτά είναι Φάτε περισσότερο, γυμναστείτε λιγότερο και αδυνατίστε! και δεν πρόκειται για ακόμα ένα διαφημιστικό τέχνασμα.

Ο Joe Wicks είναι προσωπικός γυμναστής και παρουσιαστής του δημοφιλούς τηλεοπτικού προγράμματος The Body Coach. Έχει πτυχίο στην Αθλητική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο St. Mary’s του Λονδίνου, ενώ θεωρείται ένα από τα άτομα εκείνα που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή στον τομέα της διατροφής. Έχει βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους να βελτιώσουν τη φυσική τους κατάσταση και να επιτύχουν τον στόχο τους στην απώλεια βάρους με τις πεντανόστιμες συνταγές του και την Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Προπόνηση (HIIT – High Intensity Interval Training).
(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από athensvoice.gr
του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ

Τέτοιες μέρες τους βιβλιοφάγους τους πιάνει η άνοιξη. Τι διαβάζουν τα παιδιά των λουλουδιών την εποχή της ανθοφορίας; Μήπως βιτριολικό νουάρ που στέλνει σήματα βουντού στη ραχοκοκαλιά; Σελίδες αγωνίας βγαλμένες από το σκοτεινό βασίλειο της θριλερίστικης americana οι οποίες στήνουν πυρετικό τελετουργικό ανάμεσα σε συγγραφέα και αναγνώστη; Εδάφια που κυβερνώνται από τους κώδικες του μακάβριου και του αμοραλιστικού; Τα πιο επικίνδυνα και αμφίβολα περιστατικά της πρόσφατης λογοτεχνικής παραγωγής; Μήπως αναζητούν μαζί μας τα απαιτητικότερα αναγνωστικά τους ακρογιάλια στο έργο της Οτέσα Μόσφεγκ; (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά οι συγγραφείς και τα βιβλία των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ είναι υποψήφια για τα Βραβεία Βιβλίου Public.

Έξι βιβλία των εκδόσεών μας βρίσκονται στη βραχεία λίστα και διεκδικούν την πρώτη θέση. Στην κατηγορία ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ συμμετέχουν το ιστορικό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, ΣΕΡΡΑ. Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, και το κοινωνικό μυθιστόρημα της Ρένας Ρώσση-Ζαΐρη, ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ.

Στην κατηγορία ΗΡΩΙΔΑ-ΕΜΠΝΕΥΣΗ συμμετέχουν τα βιβλία Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, της Λένας Μαντά, και ΑΝ ΗΞΕΡΑ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ, της Γιόλας Δαμιανού-Παπαδοπούλου.

Στην κατηγορία ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ συμμετέχουν τα βιβλία ΑΓΝΗ, του Τζόναθαν Φράνζεν, και ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, της Τζότζο Μόις.

Αναδείξτε τα αγαπημένα σας βιβλία έως τις 21 Μαΐου! Κάθε αναγνώστης μπορεί να ψηφίσει μόνο μία φορά ανά κατηγορία. Η μοναδικότητα κάθε ψήφου ορίζεται από το e-mail ή Facebook λογαριασμό του. Τυχόν επόμενες ψήφοι για την ίδια κατηγορία δεν καταχωρίζονται στο σύστημα.

Τα βιβλία και οι συγγραφείς που θα αναδείξει το κοινό θα βραβευτούν σε μια μοναδική βραδιά αφιερωμένη στο βιβλίο και στους αναγνώστες, με πολλές εμφανίσεις-έκπληξη από τον χώρο του πολιτισμού και του βιβλίου, στις 23 Μαΐου.

Εκτοξεύστε τα αγαπημένα σας βιβλία από τις Εκδόσεις Ψυχογιός στην κορυφή!

Ελληνικό Μυθιστόρημα

ΣΕΡΡΑ. Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ — ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ

ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΛΙΑ — ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ

Ηρωίδα-έμπνευση

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ — ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ

ΑΝ ΗΞΕΡΑ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ — ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μεταφρασμένο Μυθιστόρημα

ΑΓΝΗ — ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΦΡΑΝΖΕΝ

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ — ΤΖΟΤΖΟ ΜΟΪΣ


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από flix.gr

H συγγραφέας της επιτυχημένης σειράς εφηβικών βιβλίων που με το «Fallen» περνάει και στην κινηματογραφική μυθολογία μιλάει στο Flix για την αγάπη, τον Σκοτ Πίλγκριμ και τις μεγάλες (ερωτικές) ιστορίες αυτού του κόσμου. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Με άγριο, ασταμάτητο ρυθμό και σκοτεινή αίσθηση του χιούμορ, ο Ίαν ΜακΓκουάιρ πλάθει μια αξεπέραστη ιστορία ανθρωπιάς κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες.

Πώς νιώσατε που το βιβλίο σας μπήκε στη μακρά λίστα για το Βραβείο Booker;

Ενθουσιάστηκα κι εξεπλάγην ευχάριστα. Το ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΡΚΤΙΚΟΣ διαφέρει πολύ από το πρώτο μου μυθιστόρημα, Incredible Bodies. Όταν ξεκίνησα να γράφω, ένιωθα ότι έπαιρνα μια εντελώς νέα κατεύθυνση και υιοθετούσα εντελώς διαφορετικό ύφος. Όταν τελείωσε, δεν ήξερα τι αποδοχή θα έχει, ή, ακόμα, κι αν θα βρει έναν φιλικό εκδότη. Οπότε η υποψηφιότητα για το Booker ήταν μια πολύ ικανοποιητική επιβράβευση της απόφασής μου να πάρω το ρίσκο και να γράψω ένα διαφορετικό είδος μυθιστορήματος.

Ψηφίστηκε από τους New York Times ανάμεσα στα 10 καλύτερα βιβλία για το 2016.

Υποψήφιο για το βραβείο Booker 2016.

Το ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΡΚΤΙΚΟΣ έχει πολλή βία. Δυσκολευτήκατε όταν γράφατε αυτές τις σκηνές ή ήσασταν εξοικειωμένος με τη διαδικασία;

Όταν γράφω, η στάση μου απέναντι στη βία είναι αποστασιοποιημένη και χωρίς ηθικά κωλύματα. Γνωρίζω ότι η βία είναι πολύ ισχυρό συστατικό, και γι’ αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή. Ως συγγραφέας όμως, την προσεγγίζω περισσότερο τεχνικά απ’ ό,τι ηθικά ή συναισθηματικά. Οπότε οι βίαιες σκηνές δε μου είναι πιο δύσκολες ή πιο εύκολες από τις υπόλοιπες. Ως αναγνώστης, βέβαια, η στάση μου είναι τελείως διαφορετική. Όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα, συνδέω τα γεγονότα της αφήγησης με τον πραγματικό κόσμο, οπότε η αντίδρασή μου σε αυτό που διαβάζω έχει πολύ μεγαλύτερο ηθικό και συναισθηματικό αντίκτυπο.

Απόσπασμα από συνέντευξη του συγγραφέα στο www.themanbookerprize.com

Ιδε ο άνθρωπος: δυσώδης, μέθυσος και βάναυσος. Ο Χένρι Ντραξ είναι μέλος του πληρώματος του φαλαινοθηρικού «Volunteer», που ξεκινά από το Γιόρκσερ για τα νερά του Αρκτικού Κύκλου.

Στην αποστολή συμμετέχει για πρώτη φορά και ο Πάτρικ Σάμνερ, πρώην στρατιωτικός χειρουργός, με αμαυρωμένη φήμη και καθόλου χρήματα. Μην έχοντας καλύτερη επιλογή, αποφασίζει να αποπλεύσει μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα ως γιατρός του πλοίου, σε αυτό το καταδικασμένο, βίαιο, βρόμικο ταξίδι. Στην Ινδία, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Δελχί, ο Σάμνερ είχε δει πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο άνθρωπος. Ήλπιζε να βρει προσωρινή ανακούφιση στο «Volunteer», ωστόσο η ανάπαυση αποδεικνύεται ανέφικτη με έναν άνθρωπο όπως ο Ντραξ ανάμεσα στους επιβαίνοντες. Η ανακάλυψη κάτι σατανικού στο αμπάρι κινητοποιεί τον Σάμνερ. Και καθώς η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο ανδρών κλιμακώνεται με φόντο το παγωμένο σκότος του αρκτικού χειμώνα, ένα είναι το ερώτημα: Ποιος θα επιβιώσει μέχρι την άνοιξη;


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας που «έφυγαν» την ίδια ημέρα (23 Απριλίου 1616) από τη ζωή, τους Ουίλιαμ Σαίξπηρ και Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Ξεκινώντας από το 2016, η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, με τη συνεργασία της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, καθιέρωσε και στην Ελλάδα την 23η Απριλίου ως Ημέρα Βιβλίου.

Με κεντρικό μήνυμα «διαβάζω & αλλάζω», ξεκινώντας από την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου) και με κορύφωση την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, οργανώνονται εκδηλώσεις όλο τον Απρίλιο για το βιβλίο και την προώθηση της ανάγνωσης, με σκοπό όχι μόνο να δημιουργηθούν νέοι, αλλά και να κινητοποιηθούν οι παλιοί αναγνώστες, και όλοι μαζί να οδηγηθούν στα βιβλιοπωλεία και στις βιβλιοθήκες όπου ζει και αναπνέει το βιβλίο.

Φιλοδοξία είναι ο εορτασμός αυτός να καθιερωθεί και να αποτελέσει εφαλτήριο για νέες ενέργειες και ευκαιρίες ανάδειξης της ανάγνωσης, να λειτουργήσει ως ένα μοναδικό όχημα μάθησης, ψυχαγωγίας και προσωπικής προόδου, μέσα από το οποίο θα προωθηθεί η τόσο αναγκαία υπόθεση της παιδείας και του πολιτισμού, που παραγνωρίζονται στις μέρες μας όσο ποτέ άλλοτε.

Λίγα πράγματα αφήνουν πιο βαθύ σημάδι σ’ έναν αναγνώστη από το πρώτο βιβλίο που βρίσκει το δρόμο για την καρδιά του.
~

Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, 1964 -, Ισπανός συγγραφέας

Λογοτεχνικός περίπατος στην Αθήνα του 1900 με τον Στέφανο Δάνδολο

Stefanos-Dandolos_thalassa_1200x627

Το Σάββατο 22 Απριλίου σας προσκαλούμε σε ένα λογοτεχνικό περίπατο στην Αθήνα του 1800, με αφορμή το νέο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου, ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. Ο περίπατος θα ξεκινήσει στις 11 π.μ. από το Βιβλιοπωλείο μας (Εμμανουήλ Μπενάκη 13-15), και με «ξεναγό» τη συγγραφέα θα ακολουθήσουμε τη συναρπαστική διαδρομή των ηρώων του βιβλίου στα κυριότερα ιστορικά σημεία της Αθήνας.

Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ σας προσκαλούν σε λογοτεχνικό περίπατο, με αφορμή το νέο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου, στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου. Ο περίπατος θα ξεκινήσει από το Βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ (Εμμ. Μπενάκη 13-15, Εξάρχεια, τηλ.: 210 3602535) και θα ακολουθήσει τη συναρπαστική διαδρομή των ηρώων του βιβλίου, με τελευταία στάση στο Ζάππειο. Περιηγηθείτε και ανακαλύψτε την Αθήνα του 1900, με «ξεναγό» τον συγγραφέα Στέφανο Δάνδολο. Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο pr_2@psichogios.gr ή στο τηλ.: 210 2804854 (9:00-17:00).

Ένα βιβλίο για πάντα

Στις 23 Απριλίου εορτάζεται στην Καταλονία η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.

Τα πιο δυνατά συναισθήματα, οι πιο μύχιες σκέψεις, η αδάμαστη φαντασία, η πολύτιμη γνώση… όλα βρίσκουν το χώρο έκφρασής τους σ′ ένα βιβλίο. Γι′ αυτό για εμάς τα βιβλία είναι πολύτιμα δώρα και μας αρέσει να τα μοιραζόμαστε.

Ελάτε να γιορτάσουμε μαζί την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στο διαδίκτυο. Μόνο στις 23 Απριλίου λάβετε μέρος στην “ηλεκτρονική” εορταστική μας κλήρωση και κερδίστε ένα νέο βιβλίο κάθε ώρα! Κάντε click στην εικόνα για συμμετοχή 👇

PAGKOSMIA_HMERA_BIBLIOY_2017

Το διάβασμα είναι όπως η τροφή και το νερό. Το πνεύμα που δεν διαβάζει χάνει βάρος, όπως ένα σώμα που δεν τρώει.
~

Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου απένειμε το Σάββατο 1 Απριλίου τα ετήσια βραβεία του σε πρόσωπα και φορείς που με τη δράση τους καλλιεργούν τη φιλαναγνωσία, καθώς και τα βραβεία για συγγραφείς, εικονογράφους και μεταφραστές λογοτεχνικών βιβλίων για παιδιά και νέους, για βιβλία που εκδόθηκαν το 2016.

Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ διακρίθηκαν με το βραβείο σε ξένο συγγραφέα, Έλληνα εκδότη και μεταφραστή βιβλίου μεταφρασμένου στα ελληνικά για παιδιά ή νέους: Τζον Μπόιν (συγγραφή), Πετρούλα Γαβριηλίδου (μετάφραση) για το βιβλίο ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ. Επίσης, απονεμήθηκε το τιμητικό δίπλωμα για την αναγραφή στους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ για τη διετία 2015-2016 στην εικονογράφο Μυρτώ Δεληβοριά για το βιβλίο του Μάνου Κοντολέων «Στο νησί της ροδιάς», εκδόσεις Ψυχογιός.

Όταν ο Πιερό χάνει τους γονείς του, αναγκάζεται να αφήσει το Παρίσι και να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τη θεία Μπίατριξ, που δουλεύει ως υπηρέτρια σε ένα πλούσιο σπίτι στις Βαυαρικές Άλπεις. Αλλά οι εποχές είναι δύσκολες, καθώς βρισκόμαστε στο 1935, στα πρόθυρα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Και δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο πλούσιο σπίτι αλλά για την κατοικία του Αδόλφου Χίτλερ. Σύντομα ο Πιερό γοητεύεται από τον Χίτλερ και μπαίνει άθελά του σ’ έναν επικίνδυνο νέο κόσμο: έναν κόσμο τρομοκρατίας, μυστικών και προδοσίας, από τον οποίο ίσως να μην μπορέσει ποτέ να δραπετεύσει.

Υπάρχει ένα νησί που δεν έχει όνομα. Νησί το λένε όλοι, έτσι απλά. Είναι μικρό, αλλά με μια όμορφη ακρογιαλιά. Και στην κορυφή του λόφου βρίσκεται ένα δίπατο λευκό σπίτι. Γύρω του ένας λευκός μαντρότοιχος και πολλές ροδιές. Μέσα στο σπίτι μένουν… τα Σποράκια της Ροδιάς. Ποια είναι αυτά τα Σποράκια; Ποια ήταν η γυναίκα που τη φωνάζανε Ροδιά;

Ο μικρός Μάνος μαζί με τον παππού του, τον μεγάλο Μάνο, θα ανακαλύψουν μια ιστορία που ξεκινά από τα παλιά και φτάνει μέχρι τις μέρες μας, και θα ζήσουν έναν αξέχαστο μήνα δίπλα σε ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο να προσφέρουν την αγάπη.

Με το βραβείο «Βασίλης Αναγνωστόπουλος» βραβεύτηκαν η Ελένη Μάγκα και η Αικατερίνη Μαρέτα, στο Γυμνάσιο Γαρδικίου Θεσπρωτίας, οι οποίες έδειξαν έμπρακτα και αποτελεσματικά το ενδιαφέρον τους για τη Φιλαναγνωσία και τη Νεανική Λογοτεχνία. Δύο εκπαιδευτικοί-πρότυπα, οι οποίες μας κάνουν περήφανους και πιο αισιόδοξους για το μέλλον των παιδιών μας. Αθλοθέτης ήταν οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, ενώ το έπαθλο ήταν βιβλία αξίας 300 ευρώ. Το βραβείο απονέμεται σε εν ενεργεία εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κάθε ειδικότητας. Το βραβείο «Βασίλης Αναγνωστόπουλος» αποτελεί σημαντική διάκριση τόσο για τους εκπαιδευτικούς, όσο και για όλο το σχολείο. Το βραβείο παρέδωσε ο εμπορικός διευθυντής των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ, Νίκος Ψυχογιός.

Στην ίδια εκδήλωση κηρύχθηκε η έναρξη των εκδηλώσεων για την Ημέρα Βιβλίου 2017, με το σύνθημα ΔΙΑΒΑΖΩ & ΑΛΛΑΖΩ, την οποία συνδιοργανώνουν για δεύτερη φορά η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝΕΛΒΙ), το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και η Εταιρεία Συγγραφέων. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του ΥΠ.Π.Ε.Θ., του ΥΠ.ΠΟ.Α., του Δήμου Αθηναίων, της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, του Δήμου Θεσσαλονίκης, της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO, με χορηγούς τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) και τα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.).

Την ενδεκαμελή επιτροπή αποτέλεσαν οι: Γιάννης Παπαδάτος (πρόεδρος), Φιλομήλα Βακάλη-Συρογιαννοπούλου, Μαρία Δελάκη, Αρετή Καράμπελα, Πόπη Κασσωτάκη-Ψαρουδάκη, Χρύσα Κουράκη, Μαρία Κουρκουμέλη, Κωστής Μακρής, Φωτεινή Μπαλαγιάννη, Αθηνά Μπίνιου και Δημήτρης Πολίτης.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

📚 Διαβάζω απόσπασμα από το μυθιστόρημα ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ του Γιώργου Πολυράκη.

«Καλησπέρα, Νικολή», είπε η μαμή μόλις πέρασε την εξώπορτα.
«’Σπέρα…»
«Άντε, η ώρα η καλή μ’ ένα γερό παιδί».
«Μ’ ένα γερό κοπέλι, θες να πεις!»
«Μ’ ένα γερό παιδί, Νικολή! Αυτό είπα! Γερό να ’ναι κι ας είναι ό,τι θέλει ο Θεός».
«Κοπέλι είναι. Κατέω ίντα σου λέω!»
Η μαμή δεν του έδωσε περισσότερη σημασία. Γνώριζε άλλωστε ότι οι περισσότεροι άντρες στο χωριό προτιμούσαν να έχουν πολλά κοπέλια και καμία κοπελιά και τούτος ο μονοκόμματος δε θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση. Μπήκε μέσα και βρήκε την ετοιμόγεννη ξαπλωμένη στον καναπέ, με όλα τα παιδιά κοντά της.
«Άντε, Ελένη, μ’ έναν πόνο. Με τόσες γέννες, ούτε που θα το καταλάβεις».
Κοίταξε τα παιδιά και είπε στην ετοιμόγεννη να σηκωθεί και να πάει στο κρεβάτι της. «Δεσποινιώ, καλλιά είναι επαέ… μπορεί να θέλει ο Νικολής να πάει στο κρεβάτι να κοιμηθεί…»
«Ε, άμα θέλει να κοιμηθεί, ας ξαπλώσει στον καναπέ».
«Όι, όι, σου λέω… καλλιά επαέ…»
Η μαμή φάνηκε να χάνει την υπομονή της.
«Να σηκωθείς θέλεις να πάεις στο κρεβάτι σου γή να σηκωθώ και να φύγω εγώ; Αποφάσισε, μα γλήγορα».

Με τα πολλά, η Ελένη πείστηκε και μπήκαν στην κρεβατοκάμαρη. Η μαμή έκλεισε την πόρτα και στράφηκε στα παιδιά.
«Εσείς να μην μπείτε μέσα. Σε λίγο θα έχετε ένα καινούργιο αδερφάκι», είπε και γύρισε να δει την Ελένη. Στεκόταν αναποφάσιστη μπροστά στο κρεβάτι, σαν να το σκεφτόταν αν έπρεπε να ξαπλώσει ή να το αφήσει για τον άντρα της.
Η μαμή τη λυπήθηκε.
Ήταν κοινό μυστικό στο χωριό ότι η Ελένη φοβόταν τον άντρα της. Ο Νικολής ήταν τραχύς, μονοκόμματος και βίαιος και θεωρούσε ότι ήταν νόμος να γίνεται πάντα το δικό του. Χωρίς εξαιρέσεις. Η Ελένη δεν είχε εκείνη τη μικρή δύναμη της άρνησης που κάνει μερικές μέτριες γυναίκες τόσο σπουδαίες. Είχε υποταχθεί στον άντρα της, όπως σ’ όλες τις άλλες αναποδιές της ζωής της, κλείνοντας πολλές φορές τη δυστυχία της σε κάποιον ελαφρό αναστεναγμό. Ήταν καταδικασμένη να γεράσει υποφέροντας. Ήξερε ότι ο άντρας της δεν την είχε αγαπήσει ποτέ ή ότι την αγαπούσε όπως αγαπάει κανείς ένα σκυλί αδέσποτο που το κρατάει στο σπίτι του από ευσπλαχνία. Τίποτα δεν μπορούσε να του αλλάξει τον τρόπο συμπεριφοράς, ούτε και η σιγουριά πως με τη συμπεριφορά του έκανε τη γυναίκα του δυστυχισμένη. Ο άντρας της ήταν από εκείνους τους σκληρούς και πεισματάρηδες ανθρώπους που αρπάζονται ασυλλόγιστα από μιαν ιδέα και, όσο πιο άσχημη, άδικη και παράλογη είναι, τόσο περισσότερο επιμένουν σ’ αυτήν…
«Μη φοβάσαι… θα γεννήσεις εύκολα… μ’ έναν πόνο…»
Οι λέξεις βγήκαν με γλυκύτητα και τρυφερότητα από το στόμα της μαμής. Έβλεπε την ετοιμόγεννη τόσο χλομή και τρομαγμένη, που τη λυπόταν…
Οι γυναίκες, σ’ όποια τάξη κι αν ανήκουν κι όση κι αν είναι η απόσταση που τις χωρίζει, την ώρα της γέννας νιώθουν η μία για την άλλη εκείνο τον οίκτο τον αδερφικό που γεννιέται μέσα τους επειδή όλες υποφέρουν τους ίδιους πόνους και διατρέχουν τους ίδιους κινδύνους. Η μαμή δεν αποτελούσε εξαίρεση.
«Μη φοβάσαι…» είπε ξανά.
«Μ’ έναν πόνο θα γεννήσεις… μαθημένη είσαι…»
Μαθημένη ήταν σίγουρα, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι θα πονούσε λιγότερο και ότι δε θα κινδύνευε καθόλου.
Τελικώς, η γέννα ήταν πολύ δύσκολη. Ακόμα και για μια γυναίκα που είχε γεννήσει ήδη έξι φορές.
Είχε αρχίσει να γλυκοχαράζει και, σαν το φεγγάρι χάθηκε, έφυγε ο γρύλος. Και, σαν ο γρύλος έφυγε, η Ελένη γέννησε, φέρνοντας στον κόσμο ένα κοριτσάκι…
Ο Νικολής κοιμόταν από ώρα στην πέτρινη πεζούλα της αυλής. Κάθε λίγο και λιγάκι τον ξυπνούσαν οι κραυγές της γυναίκας του. Ύστερα γυρνούσε από την άλλη πλευρά και κοιμόταν ξανά. Κάποια στιγμή ξύπνησε πάλι, έπειτα από μια ακόμα κραυγή της, αλλά, πριν περάσουν λίγες στιγμές ακόμα, ακούστηκε κι ένα δυνατό μωρουδίστικο κλάμα. Τόσο δυνατό που του φάνηκε αφύσικο. Την άλλη στιγμή ωστόσο, βρήκε την εξήγηση αυτού του δυνατού κλάματος.

«Μεγάλος θα ’ναι ο κερατένιος! Μπορεί και να ’ναι πάνω από πέντε οκάδες!» είπε χαρούμενος. Έπειτα ανακάθισε στην πεζούλα κι άναψε τσιγάρο.
Όταν είδε τη μαμή να βγαίνει γελαστή, ήταν βέβαιος για τα καλά νέα που του ’φερνε. «Άντε, Νικολή. Να σου ζήσει η κόρη. Άργησε και μας κούρασε, μα γυναίκα είναι. Γι’ αυτό». Η χαρά του Νικολή πήγε περίπατο, ωστόσο για μια στιγμή φαντάστηκε ότι τ’ αυτιά του παράκουγαν. Το στόμα του είχε μείνει χωρίς σάλιο.

«Μα ίντά ’πες εδά…» είπε θυμωμένος, σαν βρήκε τη φωνή του
«Είπα σου να σου ζήσει η κόρη!»
Πάλι τα ίδια! Πάλι παράκουγε!
«Ποια κόρη να μου ζήσει; Ντα έχω εγώ κόρη;»
«Έχεις, Νικολή, έχεις. Μια όμορφη κοπελιά έκανε η γυναίκα σου».
Ο Νικολής δε ρώτησε αν το παιδί ήταν γερό, ούτε αν ήταν καλά η γυναίκα του. Απλώς κατάπιε τη φωνή του.
«Μα, είσαι σίγουρη;» ρώτησε με φωνή βραχνή, σαν τα κατάφερε να πάρει ανάσα.
«Έλα, Χριστέ μου! Ίντά ’ναι τούτο πάλι! Φυσικά είμαι σίγουρη!»
Ο Νικολής αρνιόταν να το πιστέψει. Τόσο σερνικοβότανο είχε καταπιεί. Λάθος θα ’κανε τούτη η βλαμμένη!
«Μα, μωρή Δεσποινιώ, είσαι σίγουρη πως είναι κοπελιά; Είσαι σίγουρη πως είδες καλά;»
Η μαμή, ωστόσο, δεν ήταν άνθρωπος που τα έχανε, όσο παράλογα πράγματα και να άκουγε. Και η γλώσσα της έκοβε ροδάνι. Έβαλε τα χέρια στη μέση της και κοίταξε θαρρετά τον Νικολή στα μάτια.
«Μα δε μου λες, Νικολή, σάλεψες; Ίντα θα πει αν είμαι σίγουρη πως είναι κοπελιά; Μπας και νομίζεις ότι δεν έχω δει αντρικό λιλί; Ή μπας και θαρρείς πως δεν κατέω ίντά ’ναι αυτό που έχω ανάμεσα στα πόδια μου;» είπε, αφήνοντάς τον άναυδο.
Ύστερα του γύρισε την πλάτη και πέρασε μέσα, κλείνοντας την πόρτα πίσω της.

Τα λόγια της μαμής είχαν αφήσει αποσβολωμένο τον Νικολή.
Για αρκετή ώρα απόμεινε στην αυλή, καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο, κι ύστερα κίνησε για κατά κει όπου έβοσκαν τα οζά του, χωρίς να πάρει το σακούλι με το ψωμί, τις ελιές και δυο τρία βραστά αυγά που έπαιρνε κάθε μέρα. Ούτε το παγούρι με το νερό πήρε μαζί του. Μόνο την κατσούνα του άδραξε κι έφυγε βαρύς και συννεφιασμένος, χωρίς να μπει να δει πώς ήταν η γυναίκα του, ύστερα από μια τόσο πολύωρη και δύσκολη γέννα. Ούτε το νεογέννητο θέλησε να δει, έστω από περιέργεια και μόνο…
Ανέβηκε μονοκοπανιά ως την κορυφή της Κουλούρας και μόνο τότε κάθισε για να ξελαχανιάσει, να ξεϊδρώσει και να καπνίσει. Έστριψε και άναψε το τσιγάρο με μηχανικές κινήσεις και με τον νου του να τρέχει σε πολλά, αλλά, το κυριότερο, σε δύο πράγματα, που είχαν αρχίσει να τον απασχολούν από τη στιγμή που το πήρε απόφαση ότι το παιδί που γέννησε η γυναίκα του ήταν κοπελιά: αν ήταν άσκημη, μπορεί να μην παντρευόταν, κι αν ήταν όμορφη, θα υπήρχε φόβος να πάρει τον κακό δρόμο, σαν την κοπελιά του προπάππου του! Μεγάλος μπελάς! Πολύ μεγάλος!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η ανταπόκριση των σχολείων από όλη την Ελλάδα ήταν απροσδόκητα θετική! Συνολικά πάνω από 900 τμήματα σχολείων και περισσότεροι από 19.000 μαθητές διάβασαν βιβλία των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ευχαριστούμε θερμά όλα τα σχολεία για τη συμμετοχή στο μαραθώνιο και ιδιαίτερα τον κάθε μαθητή ξεχωριστά που διάβασε τα βιβλία μας! Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι νικητές του μαραθωνίου αναδεικνύονται όλοι οι μαθητές, αφού τα οφέλη της φιλαναγνωσίας είναι ανεκτίμητα.

Τα τμήματα που τερμάτισαν στην 1η θέση του μαραθωνίου και κερδίζουν βιβλία αξίας 500€, επιλογής του διευθυντή του σχολείου και του υπεύθυνου εκπαιδευτικού του τμήματος, είναι:

 

Τα 10 τμήματα που κέρδισαν βιβλία αξίας 150€ για τους μαθητές κατόπιν κλήρωσης είναι:

  • 3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΡΑΜΑΣ (τάξη Α’, τμήμα 2)
  • ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΛΙΚΙΝΗΣ (τάξη Β’)
  • 6/Θ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΙΟΥΛΙΔΑΣ ΚΕΑΣ (τάξη ΣΤ’)
  • ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΕΡΡΩΝ Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ (τάξη Γ’ Τμήμα 1)
  • 13ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ
  • 3o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΑΜΙΑΣ (τάξη Α’ Τμήμα 1)
  • 4o ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΡΙΔΑΙΑΣ (τάξη ΣΤ’ Τμήμα 2)
  • 5ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ (τμήμα Ε’ Τμήμα 1)
  • 71o ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ (Τμήμα ολοήμερο)
  • 1/Θ Δ.Σ. ΧΑΛΚΕΙΟΥ ΝΑΞΟΥ (τμήμα κλασσικό)

 Θερμά συγχαρητήρια σε όλα τα σχολεία για τη συμμετοχή και την προσπάθεια!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Κάποια παιδικά βιβλία μένουν για πάντα στη βιβλιοθήκη μας και δε νιώθουμε ποτέ αρκετά μεγάλοι ώστε να τα διαβάσουμε ξανά. Επειδή, τελικά, δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να κοιτάζουμε τον κόσμο με παιδική αθωότητα και να ανακαλύπτουμε και πάλι τις μεγαλύτερες αξίες της ζωής: αγάπη, ανθρωπιά, φιλία, φαντασία…

Στη λίστα που ακολουθεί σας παρουσιάζουμε 15 ξεχωριστά παιδικά βιβλία που καταφέρνουν να ισορροπούν μοναδικά ανάμεσα στην παιδικότητα, στην εφηβεία και στην ενηλικίωση και να τα απολαμβάνουν εξίσου οι μικροί και οι όχι-και-τόσο-μικροί αναγνώστες!

Ποιο είναι το δικό σας αγαπημένο βιβλίο «χωρίς ηλικία»;

Ένα βιβλίο που έχει αφήσει ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στον χρόνο. Το διασημότερο δημιούργημα του Σεντ-Εξιπερί, στο οποίο ο συγγραφέας παραθέτει την ιστορία του μικρού πρίγκιπα, του παιδιού που δε μεγάλωσε ποτέ και που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ένα βιβλίο το οποίο κάθε φορά μάς υπενθυμίζει την παιδική αθωότητα και τις αξίες της ζωής.

Και ξαναγύρισε στην αλεπού:

«Αντίο…» της είπε.
«Αντίο», είπε η αλεπού. «Και να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δε βλέπεις σωστά παρά με την καρδιά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια».
«Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια», ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
«Είν’ ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει να ’χει τόση σημασία».
«Είν’ ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου…» είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
«Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…»
«Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…» ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

Η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ κατάφερε να δημιουργήσει έναν ήρωα που σε κάθε νέο βιβλίο μεγάλωνε μαζί με τους αναγνώστες του! Οι περιπέτειες του Χάρι Πότερ συνεχίζουν να συντροφεύουν εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως, κι όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι πύλες του Χόγκουαρτς θα παραμένουν ανοιχτές γι’ αυτούς.

«Αυτό που φοβάσαι περισσότερο στον κόσμο είναι… ο φόβος».

Ρέμους Λούπιν

Ένα εκπληκτικό σε σύλληψη μυθιστόρημα, που ρίχνει φως και στις πιο λεπτές εκφάνσεις του κόσμου γύρω μας.

«Μερικές φορές λυπόμαστε με κάποια πράγματα και δε θέλουμε να πούμε στους άλλους ανθρώπους πως είμαστε λυπημένοι. Μας αρέσει να το κρύβουμε. Ή μερικές φορές είμαστε λυπημένοι, αλλά δε συνειδητοποιούμε πως είμαστε λυπημένοι. Κι έτσι, λέμε πως δεν είμαστε. Αλλά στην πραγματικότητα είμαστε».

Σ’ αυτό το πρώτο βιβλίο της επιβλητικής τριλογίας του, ο Φίλιπ Πούλμαν έχει δημιουργήσει έναν πραγματικά «Χαμένο Παράδεισο», γεμάτο εκπληκτική δράση και πάθος που σου κόβουν την ανάσα.

«Το Αστέρι του Βορρά –πρώτο μέρος μιας τριλογίας– είναι μια μυθιστορηματική σύνθεση που προσφέρει αναγνωστική απόλαυση αλλά παράλληλα προτείνει να δούμε τον κόσμο και με τα μάτια της φαντασίας μας. Μια τέτοια πρόταση και με τον τρόπο με τον οποίο ο Φίλιπ Πούλμαν την υλοποιεί έχει στην εποχή μας ιδιαίτερη σημασία».

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ, συγγραφέας

Μια συναρπαστική παραβολή για την αεικίνητη, ανήσυχη εποχή μας, που διαδραματίζεται στη χώρα της φαντασίας. Παραμύθι και πραγματικότητα συνάμα, τωρινή και μελλοντική, γεμάτη ερωτηματικά που αντικαθρεφτίζονται στις μορφές και στα πεπρωμένα, να τι είναι η ιστορία της Μόμο.

Μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού, της τρυφερής, γενναίας αλλά και αποφασιστικής Μόμο, ο κόσμος μας φαίνεται και σήμερα πλούσιος σε θαύματα και μυστήρια όσο και σε περασμένες εποχές. Και ο χρόνος που κυλάει είναι ο μεγαλύτερος πλούτος μας, είναι η ζωή, και η ζωή ζει μέσα στην καρδιά. Είναι το ζωντανό σύμβολο που επικυρώνει την ανάγκη του ανθρώπου να αγωνιστεί για ό,τι ανθρώπινο υπάρχει μέσα του.

Ο Ρόαλντ Νταλ μάς χαρίζει κάτι πραγματικά ξεχωριστό… Τη ΜΑΤΙΛΝΤΑ! Δεν υπάρχει παιδί πιο έξυπνο, πιο λογικό, πιο τρυφερό, πιο αξιαγάπητο από εκείνη. Αυτό το υπέροχο κορίτσι, το προικισμένο με μυαλό τόσο λαμπερό και με καρδιά τόσο μεγάλη, ας γίνει το φωτεινό παράδειγμα για όλους. Παραμύθι και πραγματικότητα, δεξιοτεχνία, γνώση και ταλέντο, να τι χρησιμοποίησε ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας για να μας οδηγήσει σ’ έναν κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μας και που, ίσως, μια μέρα τον κερδίσουμε.

Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, τις ανατροπές της ζωής αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!

Η ΚΛΕΦΤΡΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ αξίζει μια θέση στο ίδιο ράφι με ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΝΚ. Προορίζεται να γίνει κλασικό έργο.

USA TODAY

Μια εξαιρετικά πρωτότυπη και συγκινητική ιστορία για τη δύναμη της φιλίας και της εμπιστοσύνης.

Το πιο συγκλονιστικό εφηβικό μυθιστόρημα του φθινοπώρου, εντυπωσιακό και πρωτότυπο. Αφηγητής είναι ένα δυσλεκτικό αγόρι, που η φωνή του σε οδηγεί βαθιά μέσα στο μυαλό του και στον τρόπο με τον οποίο αυτό λειτουργεί, προσφέροντας, όμως, και κάτι ακόμα πιο σκοτεινό: μια παραβολή των κινδύνων του ολοκληρωτισμού. Παρά την απλή του γλώσσα, είναι ένα τρομακτικό ανάγνωσμα, το οποίο, όμως, παρέχει κι ένα μήνυμα ελπίδας – ότι ένας έφηβος, ακόμα και δυσλεκτικός, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σ’ αυτό τον κόσμο.

 THE TELEGRAPH

Αναρωτιέμαι τι θα είχε γίνει αν…
Αν η μπάλα δεν είχε πέσει πίσω από τον τοίχο.
Αν ο Έκτορας δεν είχε πάει να τη βρει.
Αν δεν είχε κρατήσει κρυφό το τρομερό μυστικό.
Αν…
Τότε, μάλλον θα έλεγα στον εαυτό μου μια άλλη ιστορία.
Βλέπετε, τα «αν» είναι αμέτρητα, όπως και τα άστρα.

O Έκτορας και ο Στάντις είναι φίλοι. Ζουν στη Ζώνη Επτά, σε μια περιοχή όπου όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση. Όταν ανακαλύπτουν τα σχέδια της Μητρόπολης για τη δημιουργία ενός ψεύτικου Φεγγαριού, η ζωή τους παίρνει μια τρομακτική τροπή. Και ο Στάντις συνειδητοποιεί ότι πρέπει να αντισταθεί.

Ένα υπέροχο βιβλίο για την περίοδο του Μεγάλου Πολέμου μέσα από την παιδική ματιά του Άλφι. Από τον βραβευμένο συγγραφέα του βιβλίου ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΕ ΠΙΤΖΑΜΑ, Τζον Μπόιν, που δε θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Την επόμενη μέρα ένας στρατιώτης έφτασε στο σπίτι τους. Ψηλός και γεροδεμένος, ωραίος· και πόσο του πήγαινε η καινούργια αστραφτερή στολή! Πώς βρέθηκε ο στρατιώτης στο σαλόνι; αναρωτήθηκε ο Άλφι. Μα όταν εκείνος έβγαλε το καπέλο του, το παιδί κοκάλωσε. Ήταν ο μπαμπάς του. «Έπρεπε να το κάνω», είπε. Η Μάρτζι έκλαιγε. Έτσι έγινε, και ο Τζόρτζι έκανε τέσσερα χρόνια να γυρίσει κοντά τους. Στο διάστημα αυτό, και για να βοηθήσει τη μητέρα του, το αγόρι έφευγε κρυφά με το κασελάκι του λούστρου –το είχε πάρει από του εκτοπισμένου κυρίου Γιάνατσεκ το μισογκρεμισμένο σπίτι– και γυάλιζε τα παπούτσια των περαστικών στον σταθμό Κινγκς Κρος. Η Μάρτζι μύριζε την μπογιά στα χέρια του παιδιού της, αλλά δεν εμβάθυνε, έτρεχε ολημέρα ασθμαίνοντας από τη μια δουλειά στην άλλη. Και περίμενε… «Έφερα πίσω έξι πτώματα, δεν μπορούσες να τα βλέπεις. Αλλά τα έφερα και κατάφερα να μη σκοτωθώ. Μόνο ένας στους πέντε τραυματιοφορείς κατορθώνει να επιβιώσει τη νύχτα…»

Ο Πίτερ Παν, ή πρασινοφορεμένος ιππότης των αιθέρων, αποτελεί σύμβολο της αιώνιας νιότης, ανεμελιάς και χαράς. Ο χαρακτήρας αυτός συμβολίζει τη φθορά του ανθρώπου στον χρόνο και τη ματαιόδοξη προσπάθεια αναζήτησης της αιωνιότητας.

Ο Πίτερ Παν, το αγόρι που αρνείται να μεγαλώσει, και οι απίστευτες περιπέτειες στη Χώρα του Ποτέ… είναι ένα από τα αγαπημένα κλασικά έργα της παιδικής λογοτεχνίας που αγαπούν μικροί και μεγάλοι.

Σχεδόν 80 χρόνια νωρίτερα, στη Σουηδία, γεννήθηκε η Πίπη, ένας θηλυκός Πίτερ Παν, που αγαπήθηκε από όλους. Η Πίπη είναι το θαρραλέο, ατίθασο και σκανταλιάρικο παιδί που όλοι θέλαμε να είμαστε…

Σ’ αυτή την υπέροχη συλλογή ο πολυβραβευμένος Φίλιπ Πούλμαν παρουσιάζει τα πενήντα αγαπημένα παραμύθια του από τους αδελφούς Γκριμ, δίνοντάς τους νέα πνοή και φρεσκάδα με την ξεχωριστή πένα του.

Από τον ρομαντισμό των κλασικών, όπως η Ραπουνζέλ, Η Χιονάτη και Η Σταχτοπούτα, μέχρι το μαύρο χιούμορ των λιγότερο γνωστών, όπως Τα τρία φύλλα του φιδιού, Ο λαγός και ο σκαντζόχοιρος και Ο θάνατος νονός, ο Πούλμαν αποδίδει με τον δικό του μοναδικό τρόπο τη γοητεία που ασκούν εδώ και αιώνες στους αναγνώστες τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, παραθέτοντας έπειτα από καθένα από αυτά ένα σύντομο σχόλιο για την ιστορία του. Στον δε πρόλογο εξηγεί γιατί αυτά τα παραμύθια έχουν αντέξει στον χρόνο και αποτελούν μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Μια αξέχαστη συλλογή που θα τη διαβάζετε και θα την ξαναδιαβάζετε εσείς και τα παιδιά σας για πολλά πολλά χρόνια.

Η ιστορία αυτού του ιδιαίτερου βιβλίου αντανακλά τα συναισθήματα απομόνωσης και μοναξιάς που ένιωθε η εικονογράφος του βιβλίου μεγαλώνοντας στη δεκαετία του ’80 στην Κίνα, όπου επικρατούσε η πολιτική της γέννησης ενός παιδιού ανά οικογένεια.

«Όταν ήμουν μικρή, και οι δύο γονείς μου έπρεπε να εργάζονται για να στηρίζουν την οικογένειά μας. Έτσι, κατά τη διάρκεια της μέρας με φρόντιζε η γιαγιά μου. Και πάλι, αν καμιά φορά έπρεπε να τρέξουν στη δουλειά ή η Νάι Νάι ήταν απασχολημένη, με άφηναν μόνη μου στο σπίτι. Αυτό ήταν συνηθισμένο σε πολλές οικογένειες εκείνη την εποχή. Ανήκα σε μια πολύ μοναχική γενιά παιδιών.

»Μια φορά, όταν ήμουν έξι ετών, ο πατέρας μου με έβαλε στο τρόλεϊ για το σπίτι της γιαγιάς μου προτού φύγει για τη δουλειά. Αποκοιμήθηκα, κι όταν ξύπνησα, το τρόλεϊ ήταν σχεδόν άδειο. Πανικοβλήθηκα και το έβαλα στα πόδια. Δεν υπήρχε κανένας να με βοηθήσει, γι’ αυτό άρχισα να περπατάω. Έκλαιγα καθώς περπατούσα, ακολουθώντας τις γραμμές του τρόλεϊ. Ευτυχώς, κατάφερα να βρω έναν δρόμο που μου φαινόταν γνωστός και τελικά έφτασα στο σπίτι της γιαγιάς μου τρεις ώρες αργότερα.

»Καθώς μεγάλωνα, συνειδητοποίησα ότι είναι εύκολο να χαθείς, αλλά αν κοιτάξεις πολύ προσεκτικά, υπάρχει πάντα ένας δρόμος, σαν τις γραμμές του τρόλεϊ, που θα σε οδηγήσει πίσω στο σπίτι».

Γκουοτζίν

Ένα επίκαιρο βιβλίο με θέμα την παγκόσμια προσφυγική κρίση. Η Ζάνα Φρέιλον έγραψε ΤΟ ΚΟΚΑΛΙΝΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ, θέλοντας να μιλήσει για όλους αυτούς τους ανθρώπους πίσω από τους στατιστικούς πίνακες και να φανερώσει την πραγματικότητα που βιώνουν στα κέντρα κράτησης, με την ελπίδα οι μελλοντικές γενιές να διαχειριστούν με καλύτερο τρόπο τόσο δύσκολα θέματα όπως αυτό.

ΤΟ ΚΟΚΑΛΙΝΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Guardian Children’s Book Prize 2016 και έχει προταθεί για το CILIP Carnegie Medal 2017.

Ο Μάικλ Μποντ έχει γράψει παραπάνω από εκατό βιβλία. Προτού αφοσιωθεί στη συγγραφή, έζησε πολλά δημιουργικά χρόνια ως κινηματογραφιστής του BBC. Την ιδέα της δημιουργίας ενός ήρωα που έγινε διάσημος σε όλο τον κόσμο τη σκέφτηκε κάποια παραμονή Χριστουγέννων που χιόνιζε. Μπήκε για να προστατευτεί στο Selfridges, ένα από τα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα του Λονδίνου, όταν είδε ένα λούτρινο αρκουδάκι παρατημένο μόνο του σ’ ένα ράφι. Ήταν η έμπνευσή του για το ΕΝΑ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΠΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ, το οποίο εκδόθηκε το 1958. Τα αρκουδάκια δε χρειάζονται και πολλή ενθάρρυνση, κι έτσι ο Πάντινγκτον γέμισε τις σελίδες δεκατεσσάρων μυθιστορημάτων και πολλών εικονογραφημένων βιβλίων. Ο Πάντινγκτον το αρκουδάκι έγινε η μασκότ του Λονδίνου και χρησιμοποιείται ακόμα σε πολλά πρότζεκτ για μικρούς και μεγάλους.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Greece_Award SealΤη Δευτέρα 21 Μαρτίου 2017 οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ τιμήθηκαν ως κορυφαία εταιρική επωνυμία στην κατηγορία «Εκδοτικοί Οίκοι» στην εκδήλωση απονομής των Βραβείων Corporate Superbrands Greece 2016, που διοργάνωσε για πέμπτη χρονιά στην Ελλάδα ο διεθνούς κύρους οργανισμός SUPERBRANDS. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο εκδότης Αθανάσιος Ψυχογιός μιλάει στη Ματίνα Καλτάκη και το Πολιτιστικό Δελτίο της ΕΡΤ για την ιστορία του εκδοτικού οίκου, την επιχειρηματική του πορεία και εξέλιξη από το 1979 έως και σήμερα, τα βιβλία που ξεχώρισαν και το μέλλον της επιχείρησης. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε επιστρέφει με ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ, αφήνοντας για λίγο πίσω της την υπέροχη ατμόσφαιρα του «μαγικού ρεαλισμού» που ξεχωρίζει στα βιβλία της, για να μας παρασύρει με ένα ασθματικό θρίλερ στα δαιδαλώδη μονοπάτια του διαδικτύου και την πιο σκοτεινή φύση του ανθρώπου.

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε μεταπηδά από τον μαγικό ρεαλισμό σ’ ένα ασθματικό θρίλερ που αποδεικνύεται σκέτη… μαγεία

People Magazine

Έχετε πει ότι ανέκαθεν ήσαστε αποφασισμένη να δουλέψετε. Γιατί;

Γιατί ήθελα να μπορώ να συντηρώ τον εαυτό μου. Ένα στοιχείο που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου ήταν να βλέπω τη μητέρα μας σαν θύμα. Ήταν μια όμορφη γυναίκα που παντρεύτηκε τον λάθος άντρα, έκανε τρία μωρά σε τέσσερα χρόνια, εγκαταλείφθηκε από αυτόν τον άντρα και κατέληξε να ζει στο σπίτι του παππού μου. Δεν είχε κάποια μόρφωση ούτε είχε μάθει κάποια τέχνη. Εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από τον πατέρα της. Λατρεύω τη μητέρα μου και πάντα ήμαστε πολύ δεμένες, αλλά δεν ήθελα να γίνω σαν αυτή. Επίσης, δε μου αρέσει να μένω σπίτι. Και τα δύο παιδιά μου τα λάτρευα, αλλά δέχτηκα τη βοήθεια της πεθεράς μου για να τα μεγαλώσω, γιατί είχα ανάγκη να βλέπω κόσμο.

Κάποτε προσπαθήσατε να γράψετε βιβλίο με τον πρώην σύζυγό σας, που είναι συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Πώς τα πήγατε;

Ήταν ιδέα της ατζέντισσάς μου, αλλά ήταν αδύνατο. Εκείνος γράφει στα αγγλικά, εγώ στα ισπανικά· η συγκέντρωσή του διαρκεί το πολύ έντεκα λεπτά, εγώ γράφω επί έντεκα ώρες· εγώ κάνω έρευνα, εκείνος όχι. Έτσι λοιπόν εγώ έγραψα τελικά ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ και εκείνος το πέμπτο του αστυνομικό μυθιστόρημα.

Απόσπασμα από συνέντευξη της συγγραφέως στο hbr.org

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ

Οι γυναίκες της οικογένειας Τζάκσον, η Ιντιάνα και η Αμάντα, είχαν πάντα η μία την άλλη. Παρότι ο δεσμός τους είναι πολύ δυνατός, διαφέρουν μεταξύ τους όπως η μέρα με τη νύχτα. Η Ιντιάνα είναι ελεύθερο πνεύμα, μια όμορφη μποέμ γυναίκα που ασχολείται με τις ολιστικές θεραπείες. Χωρισμένη εδώ και χρόνια από τον πατέρα της Αμάντα, αρνείται να δεσμευτεί με κάποιον από τους άντρες που την πολιορκούν – τον Άλαν, γόνο μιας από τις επιφανέστερες και πλέον εύπορες οικογένειες του Σαν Φρανσίσκο, και τον Ράιαν, τον αινιγματικό και πληγωμένο πρώην πεζοναύτη.

Και ενώ η μητέρα της πάντα ψάχνει το καλό στους ανθρώπους, η Αμάντα γοητεύεται από τη σκοτεινή φύση του ανθρώπου, ακριβώς όπως κι ο πατέρας της, αρχηγός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο. Πανέξυπνη κι εσωστρεφής, η τελειόφοιτη μαθήτρια και μελλοντική φοιτήτρια του ΜΙΤ είναι γεννημένη ντετέκτιβ, εθισμένη στα αστυνομικά μυθιστορήματα και στο διαδικτυακό παιχνίδι μυστηρίου «Ripper», που παίζει με τον πολυαγαπημένο της παππού και τους φίλους της από όλο τον κόσμο.

Με αφορμή μια σειρά παράξενων δολοφονιών που σημειώνονται σε όλη την πόλη, η Αμάντα ξεκινά τη δική της έρευνα και ανακαλύπτει πριν από την αστυνομία ότι οι θάνατοι πιθανώς συνδέονται μεταξύ τους. Η υπόθεση, όμως, γίνεται ακόμα πιο προσωπική όταν, ξαφνικά, η Ιντιάνα εξαφανίζεται. Μπορεί το γεγονός αυτό να συνδέεται με τον κατά συρροή δολοφόνο; Με τη ζωή της μητέρας της σε κίνδυνο, η νεαρή ντετέκτιβ θα κληθεί να λύσει το πιο περίπλοκο μυστήριο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ προτού να είναι αργά.

book-button

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του Fallen, η μεταφορά της επιτυχημένης σειράς βιβλίων Άγγελοι, της Λόρεν Κέιτ, μιας συγγραφέως που ξέρει να κινεί το ενδιαφέρον των αναγνωστών με τη σπιρτόζικη γραφή και το μεταφυσικό στοιχείο, και αναμένεται να παρακολουθήσουμε την ταινία στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στον Μάρτιο.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Σκοτ Χικς (Ο σολίστας, Χιόνι πάνω στους κέδρους, Καρδιές στην Ατλαντίδα, Έχετε κάνει κράτηση;, Επιστροφή στην πατρότητα, Δικός σου για πάντα). Στον ρόλο των κεντρικών χαρακτήρων, τη Λους ανέλαβε να ερμηνεύσει η Άντισον Τίμλιν (Californication), η οποία για τις ανάγκες της ταινίας έγινε μελαχρινή από ξανθιά, τον όμορφο ξανθό Ντάνιελ υποδύεται ο Τζέρεμι Ίρβιν (Το άλογο του πολέμου), ενώ τον σκοτεινό Καμ ενσαρκώνει ο Χάρισον Γκίλμπερτσον. Τους υπόλοιπους χαρακτήρες υποδύονται νέοι ηθοποιοί.

Η ιστορία περιγράφει τη ζωή της δεκαεφτάχρονης Λους, η οποία μπήκε στο ζοφερό αναμορφωτήριο Sword & Cross για ένα έγκλημα που θεωρεί ότι δε διέπραξε. Εκεί θα γνωρίσει τους υπόλοιπους εφήβους του ιδρύματος και θα συναντήσει τον μυστηριώδη Ντάνιελ, που τον διακρίνει κάτι το υπερβολικά οικείο και για τον οποίο θα νιώσει μια αρχέγονη βαθιά έλξη, όπως και τον ατίθασο και σκοτεινό Καμ. Πέρα από το ιδιόμορφο ερωτικό τρίγωνο, η Λους θα ανακαλύψει πως βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μάχης πολύ μεγαλύτερης και παλιότερης.

Μένει να δούμε αν θα αποτυπωθεί με αντίστοιχο τρόπο η ατμόσφαιρα και αν θα εστιάσει περισσότερο στη δράση ή στο ρομάντζο, με το δεύτερο σενάριο να αποτελεί πιο πιθανό ενδεχόμενο.

book-button

Η ταινία θα βγει στις ελληνικές αίθουσες σε διανομή από τη Seven Films και τη Spentzos Films.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

📚 Διαβάζω απόσπασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ της Σόφης Θεοδωρίδου

«Είχαμε μια επίσκεψη σήμερα», άρχισε η Φεβρωνία.

Μιλούσε αργά, σαν να μην πίστευε κι η ίδια πως ήταν αλήθεια όσα είχαν προηγηθεί: ο αναπάντεχος ερχομός του Τούρκου στο σπιτικό της, η πρόταση του Νεμλή πασά, η προοπτική ν’ αλλάξουν όλα, να φύγει ο βραχνάς της επιβίωσης από πάνω τους…

Απόμεινε να την κοιτά βουβή και παγωμένη η Νιόβη, σαν ολοκλήρωσε όσα είχε να της πει. Ύστερα γύρισε τα μάτια στις αδελφές της, που την ατένιζαν γεμάτες προσμονή.

«Να πουληθώ σ’ έναν Τούρκο, λοιπόν. Αυτό θέλετε;» ρώτησε όταν κατάφερε να καταπιεί τον κόμπο που της έφραζε το λαρύγγι.

Μα δεν το πίστευε. Ακόμη και την ώρα που το ξεστόμιζε, δεν το πίστευε. Θα έλεγε όχι η μάνα. Δεν το θέλω, γκουζούμ, μα όφειλα να σ’ το πω, αυτό θα έλεγε. Μάταια την περίμενε όμως να μιλήσει. Αντί για κείνη πετάχτηκε η Σουλτάνα ανυπόμονα.

book-button

«Δε θα ’σαι η πρώτη! Κι άλλες δικές μας έχουν πάρει Τούρκους! Κι ούτε είναι ένας οποιοσδήποτε Τούρκος! Πασάς είναι. Νέος, όμορφος και πλούσιος πολύ!»

«Πάρ’ τον εσύ τότε, αφού τόσο σ’ αρέσει!»

«Μακάρι να με ήθελε. Δεν είμαι τρελή να πετάξω τέτοια τύχη! Μα θέλει εσένα, λέει. Κι ένας Θεός ξέρει γιατί…»

«Δεν τον θέλω εγώ! Είμαι χριστιανή! Δε θα έπαιρνα μουσουλμάνο, ακόμη κι αν δεν ήμουν σημαδεμένη!» της φώναξε ανάστατη.

«Σημαδεμένη! Σημαδεμένη μ’ ένα χερόνι…» κάγχασε η Σουλτάνα. «Γιατί νεκρός θα είναι, αφού δεν έστειλε άλλο μήνυμα. Και χερόνι θα έγινε σίγουρα, αφού εξαιτίας του χάθηκε μια ψυ…»

«Δεν χάθηκε εξαιτίας του! Ντροπή σου να το λες αυτό! Αλλά και νεκρός να είναι, όπως ίσως πιστεύετε όλες σας, δεν έχει σημασία. Άλλον απ’ αυτόν δεν πρόκειται να πάρω ποτέ!»

«Έχεις χρέος!» τσίριξε η αδελφή της έξαλλη. «Χρέος, τ’ ακούς;»

«Γετέρ, Σουλτάνα! Πάψε! Δεν είναι δική σου δουλειά! Άσε και της μιλώ εγώ», ανέλαβε πάλι τα ηνία η Φεβρωνία.

«Άδικος κόπος, ανά. Σ’ το λέω, μη σπαταλάς το σάλιο σου!» της δήλωσε κοφτά η Νιόβη και σηκώθηκε.

«Κάθισε κάτω!» πρόσταξε εκείνη απότομα κι έπειτα ο τόνος της μαλάκωσε. «Κάθισε, κόρη μου. Κι αφού ακούσεις ό,τι έχω να σου πω, μου λες τι αποφάσισες…»

Έδινε γερό μπασλίκ ο Νεμλή πασάς, εξήγησε κατόπιν. Διακόσιες χρυσές λίρες. Περιουσία ολόκληρη, ποσό αδιανόητο για φτωχούς ανθρώπους σαν αυτούς.

«Θ’ αποπληρώσουμε το χρέος μ’ αυτά τα λεφτά, να βγάλουμε επιτέλους τον βραχνά από πάνω μας. Διαφορετικά θα μας κρατά για πάντα δεμένες χειροπόδαρα ο πις μπακάλ. Και θα μπορέσουν κι οι αδελφές σου να παντρευτούν. Αλλιώς, περιθώριο να φτιάξουν τη ζωή τους δεν έχει…»

«Και για να φτιάξουν τη ζωή τους αυτές, πρέπει να θυσιαστώ εγώ!» ξεστόμισε με πίκρα η κόρη της.

«Εσύ είσαι υπεύθυνη για το χάλι μας!» πετάχτηκε πάλι η Σουλτάνα θυμωμένη. «Εσύ φταις για το χρέος! Για να γλιτώσει εσένα το φορτώθηκε ο πατέρας! Για να το ξεπληρώσει αναγκάστηκε να ξενιτευτεί και χάθηκε! Αν πρέπει κάποιος να πληρώσει, επομένως, είσαι εσύ και μόνο εσύ, που είσαι κι η αιτία για ό,τι περνάμε χρόνια τώρα!»

Στράφηκε στη Θανασούλα η Νιόβη άσπρη σαν πεθαμένη.

«Συμφωνείς κι εσύ με όσα λέει η μικρή;» θέλησε να μάθει, κι όταν εκείνη έσκυψε το κεφάλι ένοχα, έγνεψε ανεπαίσθητα φαρμακωμένη και γύρισε στη μάνα τους. «Κι εσύ, ανά;» τη ρώτησε πνιχτά.

«Εγώ λέω ότι η απόφαση που είχε συνέπεια τη σημερινή κατάσταση ήταν του πατέρα σου», απέφυγε την ευθεία απάντηση εκείνη. «Ακόμη λέω ότι δεν είναι ζωή αυτή που κάνουμε. Ούτε για σένα είναι το καλύτερο να είσαι δούλα. Τουλάχιστον εκεί θα περνάς πλούσια και ξεκούραστα…»

«Κλεισμένη σαν Τουρκάλα σ’ ένα χαρέμι! Να πνίγομαι ολοζώντανη, μακριά απ’ τους δικούς μου, απ’ τη μάνα του, που ζει δίπλα, μακριά κι απ’ τον Θεό μας ακόμη…»

Δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Ένιωθε το κεφάλι της να βουίζει και τα πνευμόνια της να πονούν, λες κι είχε δηλητηριάσει η κουβέντα τον αέρα του σπιτιού και κάθε ανάσα φαρμάκωνε περισσότερο τα σπλάχνα της. Τινάχτηκε όρθια σπασμωδικά.

«Πού πας;» ρώτησε ανήσυχη η Φεβρωνία.

«Να σκεφτώ! Δεν πρέπει; Αν και μου φανέρωσες ήδη τι προτιμάς εσύ», δεν μπόρεσε να μην της αντιτείνει φαρμακερά.

Η αλήθεια ήταν πως δεν είχε τίποτα να σκεφτεί. Το συνειδητοποίησε σκαρφαλωμένη στον Ταστάν Αντάμ, κοιτάζοντας με μάτια που έκαιγαν τα ολόμαυρα νερά. Έτσι όπως κυλούσαν βιαστικά λες και της έγνεφαν. Κι ίσως θα ήταν μια λύση ν’ αφεθεί σ’ αυτά, να εγκαταλείψει τη ζωή που κάποτε είχε λαχταρήσει και τώρα φαινόταν να της κλείνει όλους τους δρόμους, αφήνοντάς της μόνο ένα σκοτεινό στενό για διέξοδο. Τράβηξε με αγωνία τη λαιμουδιά του μαύρου φουστανιού. Αν μπορούσε να κλάψει λίγο, ίσως ξέσφιγγε μια στάλα τούτη η αόρατη θηλιά που έπνιγε την ανάσα της. Μα δεν μπορούσε· ποτέ δεν είχε τρέξει δάκρυ απ’ τα μάτια της, όσο κι αν πόναγε.

Καθισμένη στη θέση του πατέρα της, αφέθηκε στην υγρή και κρύα αγκαλιά της νύχτας ώσπου να ξημερώσει. Ένα φεγγάρι ολοκόκκινο σαν αίμα ανέτειλε κάποια στιγμή, βάφοντας τα νερά στο χρώμα του. Όπως τη μέρα που γεννήθηκα, αναθυμήθηκε όσα της είχε πει ο Δημητρός. Είχε στείλει σημάδι η μοίρα από τότε για κείνη. Δίκιο είχαν οι μουσουλμάνοι που έλεγαν πως τους ανθρώπους τούς κυβερνάει το κισμέτ. Ο πατέρας της ο δόλιος είχε αποφασίσει να κοντράρει τη μοίρα και να γλιτώσει τη ζωή της και το είχε πληρώσει με τη δική του τελικά, ενώ κι η ίδια κατέληγε όπως κατέληγε.

© Φωτογραφίες: Σπύρος Κατωπόδης

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, μια μέρα για την υποστήριξη της ισότητας και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία, ρωτήσαμε 13 συγγραφείς των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ να μας αποκαλύψουν τη δική τους αγαπημένη ηρωίδα.
(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!