Author Archives: Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

About Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ion-Dragoumis_Pinelopi-Delta

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το πολυβραβευμένο ιστορικό μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου, ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ:

Άραγε θα γλίτωνε ο Ίων εκείνη τη μέρα, εάν είχε επέμβει ο πατέρας της;
Είκοσι ένα χρόνια, με αυτό το ερώτημα ζει. Η δολοφονία του Δραγούμη στιγμάτισε τον Μπενάκη στη συνείδηση πολλών Ελλήνων ως ένοχο για ηθική αυτουργία στην εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ανθρώπου.
Του ανθρώπου που εκείνη αγάπησε παράφορα.
Πόσες ουλές μπορεί να αντέξει μια ψυχή; Κι όμως πάλεψε και με αυτήν, την πιο βαθιά απ’ όλες.

Για ποιον λόγο δεν ενεπλάκη εκείνο το μεσημέρι ο πατέρας της; Γιατί έμεινε άπραγος εγκαταλείποντας τον Ίωνα σε τόσο δεινή θέση;
Ακόμα κι αν ο Δραγούμης ήταν έμμεσα αναμεμειγμένος στην απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου (μια θεωρία εντελώς απίθανη, που δεν της πέρασε ποτέ στα σοβαρά από το μυαλό), το νόμιμο θα ήταν να δικαστεί, όχι να πέσει στα χέρια κάποιων επικίνδυνων παρακρατικών.
Γιατί ένας άντρας σαν τον πατέρα της, που ανακηρύχτηκε εθνικός ευεργέτης, που ίδρυσε σχολεία, νοσοκομεία και ορφανοτροφεία, που το μόνο του ευαγγέλιο ήταν οι παραδοσιακές αξίες, που είχε υπάρξει κατά γενική ομολογία ευσυνείδητος δήμαρχος, γιατί αυτός ο άντρας άφησε ανυπεράσπιστο έναν άνθρωπο στο έλεος των βασανιστών του;
Ίσως η εξήγηση να κρυβόταν στο απλούστατο σενάριο που η κυρία Δέλτα δυσκολευόταν πάντα να πιστέψει.
Ίσως έφταιγαν οι σκοτεινές αποχρώσεις της ελληνικής Ιστορίας (στα μάτια του βενιζελικού Μπενάκη ο αντιβενιζελικός Δραγούμης ήταν ένα μίασμα, ένας απρόβλεπτος και ιδιόρρυθμος επαναστάτης), σε συνδυασμό φυσικά μ’ εκείνο το ερωτικό δράμα, πριν από χρόνια, που χάραξε μια βαθιά τάφρο ανάμεσα στους Μπενάκηδες και τους Δραγούμηδες (κάνοντας ενδεχομένως τον Εμμανουήλ Μπενάκη να παρακολουθεί εκείνες τις στιγμές όχι έναν άτυχο άνθρωπο, αλλά τον άντρα που προσπάθησε κάποτε να καταστρέψει τον γάμο και το όνομα της κόρης του).
Ναι, μπορεί έτσι να συνέβη, αν και της είναι επώδυνο να το δεχτεί, καθώς δε θεωρούσε τον πατέρα της τόσο μικρόψυχο.
Ή ενδεχομένως να συνέβη κάτι άλλο.
Οτιδήποτε.
Μπορεί να φοβήθηκε. Να δείλιασε. Να λογάριασε το προσωπικό κόστος, που ίσως θα επέσυρε η συμμετοχή του σε κάτι τόσο ανεξέλεγκτο.
Ω, πραγματικά δεν ξέρει. Ουδέποτε έλαβε κάποια απάντηση από τον Μπενάκη που να την ικανοποίησε απόλυτα και δεν μπορούσε να επιμείνει περισσότερο, γιατί αυτός που είχε πεθάνει ήταν ο Ίων Δραγούμης (θα ήταν σαν να ξύνει τις πληγές του παρελθόντος).
Εκείνο που ξέρει είναι ότι ο πατέρας της έφυγε. Ότι τον άφησε μόνο μέσα στο αγριεμένο πλήθος.
Αποχώρησε από την έπαυλη Θων, μπήκε στο αυτοκίνητό του και πήγε να συναντήσει τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Εμμανουήλ Ρεπούλη, για να μάθει επιτέλους πώς ήταν ο Βενιζέλος.
Και τι έγινε μετά;
Οι αστυνομικοί κατάφεραν να απομακρύνουν τον όχλο. Συγκροτήθηκε περίπολος από επτά άτομα. Έβαλαν τον Ίωνα ανάμεσά τους. Πήραν πεζή τον δρόμο για το κέντρο της πόλης, ώστε να τον οδηγήσουν στο Φρουραρχείο. Ο κρατούμενος ήταν ήδη τραυματισμένος στο στήθος και στο ισχίο. Με δυσκολία κατάφερνε να σταθεί όρθιος και να περπατήσει.
Περίπου στο ύψος της οδού Αιγινήτου, κοντά στη διασταύρωση με την Παπαδιαμαντοπούλου, ένα στρατιωτικό όχημα προσπέρασε την περίπολο και στάθμευσε ακριβώς μπροστά της, εμποδίζοντάς την να προχωρήσει. Ένας λοχαγός κατέβηκε από το αυτοκίνητο, πλησίασε τον επικεφαλής της περιπόλου και κάτι του ψιθύρισε στο αυτί. Ο επικεφαλής πρόσταξε τον Ίωνα να σταθεί ακίνητος. Διέταξε το άγημα να πάρει θέση. Οι στρατιώτες σκόπευσαν.
Και οι επτά σφαίρες καρφώθηκαν στο σώμα του. Ο Ίων Δραγούμης εκτελέστηκε. Αντικανονικά. Χωρίς καμία επίσημη αιτιολογία. Δίχως να υπάρξει ειδοποίηση ή κάποιο έγγραφο διάβημα. Άραγε τι σκεπτόταν βλέποντας αιμόφυρτος τα τουφέκια να σημαδεύουν; Ποια ήταν η τελευταία σου σκέψη, αγάπη μου; Τη στιγμή πάντως που το αίμα του κυλούσε στο χώμα, ο Εμμανουήλ Μπενάκης ξεφυσούσε ανακουφισμένος μαθαίνοντας πως ο πρωθυπουργός έχαιρε άκρας υγείας στο Παρίσι.

Η Μαριάνθη ακουμπάει τον δίσκο με το κομμένο πορτοκάλι και το καυτό τσάι μπροστά στην κυρία Δέλτα, ύστερα βγαίνει στη βεράντα.
«Ξουτ! Ξουτ!» την ακούει η συγγραφέας να φωνάζει. «Φύγε από δω! Γέμισες τον κόσμο με κουτσουλιές!»
Ξαναμπαίνει.
Ο Εθνικός Ύμνος διακόπτεται.
«Έλληνες!» Η φωνή στο ραδιόφωνο. «Έλληνες προσοχή!»
«Οχ», κάνει η Μαριάνθη. (Η διαίσθησή της δεν τη γελάει.)
«Προσοχή! Προσοχή! Η πρωτεύουσα περιέρχεται εις χείρας των κατακτητών. Επάνω εις τον Ιερόν Βράχον της Ακροπόλεως εστήθη το λάβαρον της βίας. Ο φρουρός της σημαίας μας, διαταχθείς να την υποστείλει διά να ανυψωθεί η γερμανική, ηυτοκτόνησε ριφθείς εις το κενόν από του σημείου όπου ευρίσκετο η γαλανόλευκος».
Οι δύο γυναίκες μένουν αμίλητες, μαρμαρωμένες.
«Προσοχή! Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ύστερα από λίγο δεν θα είναι ελληνικός. Θα είναι γερμανικός και θα μεταδίδει ψέματα!
»Έλληνες! Μην τον ακούτε!
»Ο πόλεμός μας συνεχίζεται και θα συνεχισθεί μέχρι της τελικής νίκης! Ζήτω το έθνος των Ελλήνων!»
«Κυρία Δέλτα…» ψελλίζει η Μαριάνθη.
Δε γυρνάει να την κοιτάξει. Δεν κάνει την παραμικρή κίνηση. Είναι ολότελα βυθισμένη στις σκέψεις της. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πώς αποτύχαμε; Γιατί κάποτε σκοτώναμε τα παιδιά μας ενώ θα έπρεπε να είμαστε ενωμένοι και δυνατοί; Γιατί χάσαμε τόσο χρόνο σπαταλώντας το δικό μας αίμα;
Ο Ίων ήταν Έλληνας και τον δολοφόνησαν Έλληνες.
Ουδέποτε το χώρεσε ο νους της.
Το 1920 είχε εγκαταλείψει τη διπλωματία. Ήταν βουλευτής Φλωρίνης. Και τον εκτέλεσαν στη μέση ενός δρόμου. Παράνομα. Χωρίς καταγγελία. Χωρίς επίσημη διαταγή. Ένας λοχαγός ψιθύρισε κάτι στον επικεφαλής της περιπόλου και οι κάννες στράφηκαν προς το μέρος του.Οι ελληνικές κάννες.
«Ζήτω το έθνος μας!» επαναλαμβάνει ο εκφωνητής. «Ζήτω η Ελλάς!»
Πάλι ο Εθνικός Ύμνος.
«Θα τα καταφέρουμε», λέει η Μαριάνθη. «Θα τα καταφέρουμε».
Η έπαυλη Θων. Απέναντι από το καφενείο Παρθενών.
Εκεί ακριβώς όπου τώρα θα γίνεται η παράδοση της πόλης στους Γερμανούς. Εκεί τον συνέλαβαν πριν από είκοσι ένα χρόνια. Από εκεί ξεκίνησε η πορεία του προς τον σταυρό.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.

istoria-xoris-onoma

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Γιάννης Καλπούζος, δύο χρόνια από το αριστοτεχνικό ΣΕΡΡΑ. Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ, επιστρέφει με ένα αριστουργηματικό ιστορικό μυθιστόρημα, το ΓΙΝΑΤΙ. Ο ΣΟΦΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ, με κύριο θέμα το μεγαλύτερο –ίσως– ελάττωμα της Ελληνικής κοινωνίας: το γινάτι, που μας οδήγησε σε ηρωισμούς, αλλά και σε διχασμούς…

Γινάτι, το [jináti] (ουδέτερο): πείσμα, αγανάκτηση, οργή, διάθεση αντεκδίκησης

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η μυθοπλασία διαδραματίζεται από το 1917 μέχρι το 1929 στα Γιάννενα, ενώ ταξιδεύει σε χωριά του νομού, στη Μοσχόπολη και στην Άρτα και παρακολουθεί σε δύο κεφάλαια τη Μικρασιατική εκστρατεία.

Ο κεντρικός ήρωας, ο Ζώτος, αναγκάζεται να μεταναστεύσει από το χωριό του έπειτα από έναν φόνο, μια αυτοκτονία και όσα φημολογούνται για τη μάνα του. Δυσκολεύεται να βιοποριστεί στα Γιάννενα (κάτι που θα θυμίσει πολλά στους παλιότερους και θα μάθουν οι νεότεροι), καταριέται τη μοίρα του και διαμένει σε τρώγλες, θα ζήσει για μεγάλο διάστημα με τον φόβο μιας βεντέτας, θα μπλέξει σε καβγάδες και θα συμμετάσχει σε ευτράπελα περιστατικά στις εξορμήσεις του με τον βλάχικης καταγωγής φίλο του Βιργίλη. Παράλληλα ανατέλλει ο έρωτας, ο οποίος θα τον οδηγήσει σε αναπάντεχες καταστάσεις.

Από την άλλη μεριά της ζυγαριάς της ζωής στέκεται η Τουρκογιαννιώτισσα και ελληνόφωνη Χαβαή, η οποία θα πρέπει να συγκρουστεί με το οικογενειακό της περιβάλλον και όλη τη μουσουλμανική κοινότητα προκειμένου να βιώσει τον έρωτά της για τον Ζώτο. Θα επαναστατήσει απέναντι σε όσους εναντιώνονται στα σχέδιά της; Μπορεί να ξεφύγει από τη φυλή, τη θρησκεία και το γινάτι της ζήλιας που τη διακατέχει; Κι αν τα καταφέρει, είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει κάποια φοβερά και ανομολόγητα εγκλήματα που συνέβηκαν κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία;

Υφίστανται χίλιων λογιών γινάτια. Ξεύρεις ποιο είναι το μυστικό; Να χωρίσεις το γινάτι στα δύο. Να πετάξεις το κακό κομμάτι, να το νικήσεις να μη σε νικά, και να κρατήσεις το καλό. Να γενεί γη και άτι. Να καλπάζει λεύτερα ο λογισμός σου απά στη γης.

 

Τους δυο κεντρικούς ήρωες πλαισιώνουν αρκετοί πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές. Όπως ο σιορ Δονάτος, ένας αινιγματικός βαρκάρης με σοφές συμβουλές, αν και ο ίδιος κρύβει τους δικούς του καημούς και τα ανομήματα. Ο τυχοδιώχτης παπα-Λέρας, που καυχιέται ότι εκδύει τις γυναίκες από τα αμαρτήματα και από τα εσώρουχα. Ο λούστρος Εβραίος Γιάκος. Ένας διαβολικός εμπειρικός γιατρός και άλλοι, μεταξύ των οποίων σε κεντρικό ρόλο μια γυναίκα αράχνη, με μάτια ωσάν σε κατάνυξη προσευχής αλλά και φλεγόμενους δαίμονες εντός τους, η οποία γυρεύει ένα δωμάτιο για μια νύχτα κι έναν άντρα για μια ζωή.

 

Κάτω από τη μυθοπλασία ξετυλίγεται και ο διχασμός των Ελλήνων σε Βενιζελικούς και Αντιβενιζελικούς, η κατοχή των Ιωαννίνων και μεγάλου τμήματος της Ηπείρου από τους Ιταλούς το 1917, η απόπειρα δημιουργίας Ρουμάνικου πριγκιπάτου στην Πίνδο, οι εργασίες για την εξόρυξη πετρελαίου στη Δραγοψά, η ανταλλαγή πληθυσμών και γενικότερα η ταραγμένη εποχή κατά την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου με στρατιωτικά κινήματα, επαναστάσεις και κυβερνήσεις επί κυβερνήσεων.

Συγχρόνως, μέσα από εμπεριστατωμένη έρευνα, αναπαριστάνεται με μοναδικό τρόπο ολόκληρη εκείνη η εποχή. Ενδεικτικά αναφέρουμε την πολύβουη οδό Ανεξαρτησίας, όπου χτυπούσε η καρδιά της αγοράς∙ τους χαλικοστρωμένους και πατικωμένους με άμμο δρόμους και πλατείες∙ τις επιβατικές άμαξες, τα ποδήλατα και τα λιγοστά αυτοκίνητα τα οποία, κατά τις εφημερίδες της εποχής, έτρεχαν δαιμονιωδώς μέχρι και σαράντα χιλιόμετρα την ώρα∙ τους υπαλλήλους και τους παραγιούς να στέκονται σε κάθε πόρτα μαγαζιού και να διαλαλούν τις πραμάτειες τους∙ προξενεία όπως της Ιταλίας και της Ρουμανίας∙ τα γλέντια στις εξοχές ή σε βάρκες στη λίμνη∙ τη μεταφορά πόσιμου νερού με βάρκες από την πηγή της Ντραμπάτοβας∙ καφενεία που μετατρέπονταν σε αίθουσες θεάτρου και κινηματογράφου∙ σχολεία Ελληνικά, Τουρκικά, Εβραϊκά και Ρουμάνικα∙ το κλείσμα στη λίμνη, ένας ιδιαίτερος τρόπος κυνηγιού∙ και τις καντάδες στις γειτονιές με κιθάρες, μαντολίνα και ακορντεόν έως τις μεταμεσονύκτιες ώρες.

Το γινάτι είναι δαγκωματιά φιδιού, που το δηλητήριο δε σταματά στην πληγή. Κυλά στο αίμα και φαρμακώνει κάθε κύτταρο, κορμί και ψυχή. Με τη διαφορά ότι το δηλητήριό του δε θανατώνει. Αρρωσταίνει τον άνθρωπο με ασθένεια κολλητική προς τους κοντινούς του. Άθελά του, ή και με τη θέλησή του ενίοτε, βλάφτει όσους τον νοιάζονται.

Επίσης, προκύπτουν μέσα από σκηνές και τη δράση των ηρώων νοοτροπίες, ήθη, η μόδα της εποχής, κατάρες, ευχές, μάγια, τραγούδια, παροιμίες και λέξεις της Ηπειρώτικης ντοπιολαλιάς, καθώς και πάμπολλα άλλα τα οποία ο αναγνώστης νομίζει ότι βλέπει ολοζώντανα μπροστά του.

 

Εντάσσεται στη μυθοπλασία και η μάστιγα της ληστοκρατίας στην Ήπειρο, μια και τότε οι απαγωγές, οι εκβιασμοί, οι ληστείες και οι φόνοι αποτελούσαν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Κατσικοκλέφτες, μπουλούκια τριών τεσσάρων ατόμων, αλλά και διαβόητοι λήσταρχοι με πολυμελείς συμμορίες λυμαίνονταν την ύπαιθρο και μερικές φορές δρούσαν εντός των πόλεων.

Δε λείπει από το μυθιστόρημα και η τύχη των Τουρκογιαννιωτών, για τους οποίους είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται ο ακριβής αριθμός όσων ανταλλάχθηκαν τον Ιούλιο του 1924 και όσων παρέμειναν στα Γιάννενα ως αλβανικής καταγωγής ή χατιρικά.

Όπως μας έχει συνηθίσει ο Γιάννης Καλπούζος στα έργα του, καταπιάνεται και σε αυτό το βιβλίο με κοινωνικά, διαχρονικά και πανανθρώπινα ζητήματα όπως η συνύπαρξη (χριστιανών και μουσουλμάνων μετά το 1913), οι πολυσχιδείς εκφάνσεις της ψυχής, το αγρίμι που κρύβουμε εντός μας και μπορεί να μας μετατρέψει στον πόλεμο (κι όχι μόνο) σε ανδρείους ή σιχαμερούς, τη σχέση μας με την Ιστορία και το ποιος δικαιούται να ονομάζεται Έλληνας.

Η Ελλάδα υπάρχει άμα πασχίζουμε να υπάρχει. (…) Έλληνας είναι όποιος λαχταρά να ανήκει στο ράμμα του Ελληνισμού. Να νιώθει κομμάτι της Ιστορίας και της συνέχειάς του. Να αγαπά την ελληνική γλώσσα και να προσπαθεί να μπει στην ψυχή της. (…) Έλληνας αξίζει να λέγεται όποιος βαπτίζεται στον ήλιο του στοχασμού κι όποιος αγαπά με αγαθή ψυχή την Ελλάδα κι έχει μέσα του ανθρωπιά.

Κορυφαίο θέμα αποτελεί το γινάτι, το οποίο και έδωσε τον τίτλο στο μυθιστόρημα. Κακό γινάτι είναι η ξεροκεφαλιά, ο θυμός, η εκδικητικότητα, να επιδιώκεις να υποτάξεις τον άλλον με οποιονδήποτε τρόπο. Να έχεις το πάνω χέρι στον έρωτα, στη δουλειά, στην οικογένεια, στην παρέα. Να νιώθεις πιο σπουδαίος απ’ τους υπόλοιπους ανθρώπους, να εκβιάζεις συναισθηματικά τα παιδιά ή τους γονείς σου, να θες να τους κατασπαράξεις όλους επειδή πέθανε η δική σου γυναίκα κι όχι του φίλου σου και ούτω καθεξής.

Όμως υπάρχει και το καλό γινάτι, το δημιουργικό, το γόνιμο πείσμα. Όταν λες θα σταθώ στα πόδια μου, θα σηκώσω ξανά το κεφάλι. Καλό πείσμα είναι και να λες θα ματώσω στη δουλειά ή στο διάβασμα και θα πετύχω. Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός, θα μοχθήσω εκατό φορές περισσότερο. Επίσης, να παλεύεις για να μη σου τσαλαπατούν οι άλλοι το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια.

Με όποια ματιά και να προσεγγίσει κανείς το ΓΙΝΑΤΙ. Ο ΣΟΦΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ, πρόκειται για αριστουργηματικό μυθιστόρημα όπου συνυπάρχουν το ερωτικό στοιχείο, το μυστήριο, η περιπέτεια, οι τόσο ανθρώπινοι χαρακτήρες των ηρώων με τα πάθη, τα όνειρα, τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους, οι συνεχείς ανατροπές και το αναπάντεχο, το άγριο και το ήμερο, οι έντονα συγκινητικές στιγμές, η αναγνωστική ευφορία μέσω της αναγνωρισμένης απ’ όλους αφηγηματικής δεινότητας του Καλπούζου, ο προβληματισμός και η αναπαραστατική δύναμη της γλώσσας.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΠΟΥΖΟ

Ο Γιάννης Καλπούζος διακρίνεται για τη σεμνότητά του, για τους χαμηλούς τόνους που κρατάει παρά τις μεγάλες επιτυχίες που γνωρίζει, για την ευγένεια και καλλιέργεια της ψυχής και του είναι του, γνωρίσματα και αρετές που εκφράζονται συνολικά στο έργο του. Ακόμη,  για εμένα είναι ο ακάματος εργάτης του πνεύματος, είναι ο ερευνητής, είναι ο ποιητής, είναι ο καλλιτέχνης του λόγου, είναι αυτός που σέβεται τον αναγνώστη και που αγαπάει και πονάει τον τόπο και την πατρίδα.

Γεώργιος Δ. Καψάλης, Πρύτανης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

 

Στο ιδιάζον προσωπικό ύφος του Καλπούζου, σιγά-σιγά, σχεδόν μυητικά, δημιουργούνται, σαν σε μουσική συμφωνία, ιδιαίτεροι ήχοι και ρυθμοί. Τουλάχιστον για εκείνους τους αναγνώστες που διαβάζουν και ακούνε συγχρόνως τον ήχο και τον ρυθμό των λέξεων. Αλλά και πάλι αυτός ο μουσικός εμποτισμός του αφηγηματικού λόγου γίνεται με μέτρο. Όπως στη μουσική συμφωνία, η σύνθεση έχει τις εξάρσεις της και τις καταβυθίσεις της.

Παντελής Βουτουρής, Καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας Πανεπιστημίου Κύπρου.

Ο Γιάννης Καλπούζος είναι φιλίστωρ. Δε διαβάζει, όμως, απλώς την ιστορία. Την αναμοχλεύει, χώνεται σαν το σαράκι μέσα στο ξύλο ψάχνοντας την καρδιά της.

Ελένη Πλακίδα, φιλόλογος

Ο κορυφαίος, κατά τη γνώμη μου, μυθιστοριογράφος της γενιάς του.

Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, ΑΠΘ

Η Τέχνη του Λόγου, η ιστορική γνώση και η μυθοπλασία, η πνευματικότητα αλλά και η αριστοκρατική σεμνότητα, η ευγένεια και η απλότητα (γνώρισμα των πραγματικά μεγάλων) συνθέτουν το αμάλγαμα του Γιάννη Καλπούζου, του σημαντικότερου Μυθιστοριογράφου (ιστορικού και όχι μόνο) της εποχής μας με διαχρονική αξία. Το έργο του είναι «κτήμα εσαεί»!

Αδάμος Μουζουρής, φιλόλογος, συγγραφέας, ποιητής

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Γιάννης Καλπούζος γεννήθηκε το 1960 στο χωριό Μελάτες της Άρτας και ζει μόνιμα από το 1983 στην Αθήνα.

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίζεται το 2000 με την ποιητική συλλογή «Το νερό των ονείρων» και το μυθιστόρημα «Μεθυσμένος δρόμος».

Ακολουθεί η συλλογή διηγημάτων «Μόνο να τους άγγιζα», η οποία επανεκδόθηκε το 2017 εμπλουτισμένη ποικιλοτρόπως με τον νέο τίτλο: «Κάποιοι δεν ξεχνούν ποτέ», καθώς και οι ποιητικές του συλλογές: «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών» και «Έρωτας νυν και αεί». Με τη δεύτερη ήταν υποψήφιος στη βραχεία λίστα για το κρατικό βραβείο ποίησης, ενώ η παραλογή «Ο λύκος» που εμπεριέχεται στη συλλογή διηγημάτων βραβεύτηκε στον Διεθνή  Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος “Γιώργος Σεφέρης” του πανεπιστημίου του Παλέρμο Ιταλίας.

Όλες οι ποιητικές του συλλογές κυκλοφόρησαν μαζί με πενήντα ανέκδοτα ποιήματα σε έναν τόμο το 2107 με τίτλο «Ποίηση 2000-2017».

Ευρύτερα γνωστός στο αναγνωστικό κοινό έγινε με το μυθιστόρημά του «Ιμαρέτ», το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Το «Ιμαρέτ» μεταφράστηκε στα πολωνικά και στα τουρκικά, ενώ κυκλοφορεί και σε νεανικό μυθιστόρημα (για παιδιά άνω των 10 ετών), με εικονογράφηση του σκηνογράφου Αντώνη Χαλκιά.

Επίσης, έχει γράψει τα μυθιστορήματα: «Σάος-Παντομίμα Φαντασμάτων», «Άγιοι και δαίμονες-Εις ταν Πόλιν», «Ουρανόπετρα-Η δωδέκατη γενιά», «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» και «σέρρα-Η ψυχή του Πόντου».

Ο Γιάννης Καλπούζος συμμετείχε σε συλλογικά έργα, διασκεύασε σε θεατρικό σενάριο το μυθιστόρημά του «σέρρα-Η ψυχή του Πόντου» και έχει γράψει τους στίχους 80 τραγουδιών, μεταξύ των οποίων τα: «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου», «Δέκα μάγισσες», «Να ‘σουν θάλασσα», «Γιατί πολύ σ’ αγάπησα».

Στις 22 Μαρτίου 2018 κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημά του με τίτλο «Γινάτι» και υπότιτλο «Ο σοφός της λίμνης», με πρώτη έκδοση 50.000 αντίτυπα, ενώ έχει γίνει ήδη best seller κι έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές.

Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν πλέον από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού! Τα παιδιά συνεχίζουν να απολαμβάνουν τις διακοπές τους, να ξεκουράζονται και να παίζουν. Μήπως ήρθε η ώρα για κάτι νέο που θα τα ενθουσιάσει;

Ναι, ήρθε η ώρα για διάβασμα! Όχι διάβασμα για το σχολείο, αλλά διάβασμα που έχει σκοπό την ψυχαγωγία και τη δημιουργική απασχόλησή τους. Προτείνουμε 18 βιβλία για παιδιά ηλικίας 0-13 ετών, που προσφέρουν συναρπαστικές ιστορίες, γέλιο, γνώσεις, δραστηριότητες και, φυσικά, πολύ καλή παρέα!

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 0-4 ΕΤΩΝ

Για τα μικρά σας προτείνουμε υπέροχα εικονογραφημένα βιβλία, μέσα από τα οποία θα μάθουν τις πρώτες λεξούλες, θα ακούσουν φοβερούς ήχους και θα απολαύσουν απίθανες ιστορίες. Πάρτε αγκαλιά το μωρό σας και ξεκινήστε το διάβασμα!




ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 5-8 ΕΤΩΝ

Για τα παιδιά ηλικίας 5 έως 8 ετών προτείνουμε βιβλία ιδανικά για την ανάπτυξη των βασικών δεξιοτήτων και απόκτηση των πρώτων γνώσεων, υπέροχα παραμύθια καθώς και εξαιρετικά εικονογραφημένα βιβλία μυθολογίας.

 


 

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 9-13 ΕΤΩΝ

Για τα μεγαλύτερα παιδιά συστήνουμε ανεπιφύλακτα graphic novels και βιβλία που προσφέρουν άφθονο γέλιο, καθώς και ιστορίες φαντασίας και περιπέτειας που θα τα ενθουσιάσουν!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Its crime o’clock! Σε γοητεύει το νουάρ; Λατρεύεις τη δράση και το μυστήριο; Σου αρέσει να λύνεις γρίφους και να φωτίζεις σκοτεινές υποθέσεις; Αν ναι, τότε είσαι στο σωστό μέρος! (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το καλοκαίρι μπήκε δυναμικά! Και τι σκέφτεσαι; Να αποδράσεις! Όχι φυσικά μόνος αλλά με καλή συντροφιά! Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το περνάς το καλοκαίρι σου παρέα με ένα βιβλίο; (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η Μπιρχίνια Μπαγέχο, τηλεπαρουσιάστρια και μοντέλο στα εξώφυλλα των μεγαλύτερων περιοδικών, αφηγείται την πιο παθιασμένη ιστορία ενός έρωτα που μετατράπηκε σε χρονικό φρίκης και ντροπής στο βιβλίο της ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΜΠΛΟ, ΜΙΣΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΣΚΟΜΠΑΡ.

Το 1982 γνώρισε τον πιο διαβόητο βαρόνο ναρκωτικών όλων των εποχών, τον Πάμπλο Εσκομπάρ, έναν μυστηριώδη τριαντατριάχρονο πολιτικό που, στην πραγματικότητα, κινούσε τα νήματα ενός ασύλληπτα πλούσιου κόσμου, όπου μεγάλο μέρος της αδιάλειπτης ροής χρήματος –προερχόμενου από το εμπόριο κοκαΐνης– διοχετευόταν σε φιλανθρωπικά έργα και σε προεκλογικές εκστρατείες υποψηφίων για την προεδρία, τους οποίους επέλεγε ο ίδιος.

Μια μοναδική προσωπική ματιά στον χαρακτήρα και στη ζωή του Πάμπλο Εσκομπάρ, γεμάτη λάμψη αλλά και διαποτισμένη από τη λαχτάρα της ηρωίδας για επιβίωση. Μια σκληρή ιστορία που κανένας άλλος εκτός από την ίδια δε θα μπορούσε να την αφηγηθεί.

Στο βιβλίο αυτό βασίζεται και η ταινία Loving Pablo, όπου ο Ισπανός σκηνοθέτης Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα αποτυπώνει στη μεγάλη οθόνη την ερωτική ιστορία του διαβόητου Patron της κοκαΐνης με την Κολομβιανή celebrity δημοσιογράφο. Το πληθωρικό κινηματογραφικό ζευγάρι Χαβιέ Μπαρδέμ και Πενέλοπε Κρουζ ενσαρκώνουν το πρωταγωνιστικό δίδυμο της ιστορίας. Η ταινία προβάλλεται στις αίθουσες από τις 21/6/2018 σε διανομή της ODEON.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Είναι τιμή και χαρά για τις Εκδόσεις Ψυχογιός να συγκαταλέγουμε πλέον στους συγγραφείς μας ένα από τα θρυλικά ονόματα της αστυνομικής λογοτεχνίας, την Άγκαθα Κρίστι, διάσημη παγκοσμίως για τους εμβληματικούς χαρακτήρες της, Ηρακλή Πουαρό και Μις Μαρπλ. Η Άγκαθα Κρίστι, που έχει τιμηθεί από τη βασίλισσα της Μ. Βρετανίας με τον τίτλο της Dame για την προσφορά της, ανήκει στους δημιουργούς που διαμόρφωσαν το είδος του αστυνομικού μυθιστορήματος. Είναι η πιο ευπώλητη συγγραφέας του κόσμου, διαχρονικά, καθώς οι πωλήσεις των έργων της έχουν ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο αντίτυπα στην αγγλική γλώσσα και άλλο ένα δισεκατομμύριο σε μεταφράσεις. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ του ΤΖΟΝ ΚΑΡ:

Τις δύο πρώτες εβδοµάδες του Μαΐου τα τουρκικά κανόνια συνέχισαν να σφυροκοπούν τα τείχη, επικεντρώνοντας τα πυρά τους στον τοµέα του Ιουστινιάνη στα αριστερά του ανακτόρου των Βλαχερνών. Τα τουρκικά πλοία που είχαν µεταφερθεί µέσα στον Κεράτιο επιχείρησαν να παραβιάσουν την αλυσίδα δύο φορές, αλλά απέτυχαν. Ο Σκοτσέζος Ιωάννης Γκραντ κατάφερε να υπονοµεύσει µία τουρκική επιχείρηση διάνοιξης λαγουµιού που θα εξασθενούσε το τείχος από κάτω. Στην πραγµατικότητα, σκαπανείς και από τις δύο πλευρές διεξήγαν έναν άγριο υπόγειο πόλεµο, τον οποίο κέρδισαν οι Έλληνες χάρη στις πληροφορίες που απέσπασαν µε βασανιστήρια από έναν Τούρκο αξιωµατικό. Τόσο οι επιτιθέµενοι όσο και οι αµυνόµενοι επέδειξαν µεγάλη ευρηµατικότητα στις σήραγγες, στις εκρηκτικές ύλες και στις πολιορκητικές µηχανές. Ο Κωνσταντίνος όµως δεν µπορούσε να χαλαρώσει. Γνώριζε πολύ καλά µία σκοτεινή προφητεία που κυκλοφορούσε στον λαό, που έλεγε πως όπως ο πρώτος Κωνσταντίνος ήταν γιος της Ελένης, έτσι θα ήταν και ο τελευταίος. Στις 25 Μαΐου έγινε λιτανεία στους δρόµους της πόλης µε την ιερή εικόνα της Παναγίας. Σε κάποιο σηµείο η εικόνα γλίστρησε και έπεσε στο έδαφος και, όπως µας διαβεβαιώνουν όλοι οι συγγραφείς, µετά έγινε ανεξήγητα βαριά και κατάφεραν να τη σηκώσουν µε µεγάλη προσπάθεια. Στη συνέχεια, η λιτανεία διακόπηκε λόγω σφοδρής θύελλας και καταρρακτώδους βροχής. Την εποµένη, µία πολύ ασυνήθιστη ανοιξιάτικη οµίχλη κάλυψε ολόκληρη την πόλη – ψιθυριζόταν πως η Θεία Παρουσία έκρυβε µε πέπλο την αποχώρησή Της. Εκείνο το βράδυ ένα παράξενο φως εθεάθη στον τρούλο της Αγίας Σοφίας. Το είδε και ο Μωάµεθ και το ερµήνευσε σαν σηµάδι από τον Αλλάχ πως η επιθυµία του θα γινόταν πραγµατικότητα.

Ο σουλτάνος έκανε µία τελευταία απόπειρα να κερδίσει την πόλη ειρηνικά. Έστειλε έναν εξωµότη Έλληνα στον αυτοκράτορα προσφέροντάς του δύο εναλλακτικές λύσεις: είτε να του πληρώνει ο Κωνσταντίνος ένα µεγάλο ετήσιο φόρο υποτέλειας ή ο λαός της Κωνσταντινούπολης να εγκαταλείψει την πόλη µαζί µε τις οικογένειές του και τα υπάρχοντά του. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε. Δύο µέρες αργότερα ο 21χρονος σουλτάνος –παραβιάζοντας τη συµβουλή του βεζίρη του και των ανώτατων αξιωµατικών του που θεωρούσαν µία απόπειρα εφόδου κατά της Κωνσταντινούπολης παρακινδυνευµένη– ενηµέρωσε τον στρατό του πως θα µπορούσε να µοιραστεί όλους τους θησαυρούς των Ελλήνων και ότι από τη στιγµή που θα περνούσε τα τείχη, θα είχε στη διάθεσή του τρεις µέρες για να σκοτώσει και να λεηλατήσει όσο ήθελε. Ο αλαλαγµός «Λα ιλ Αλλάχ ιλ Αλλαχού, Μουχαµέντ ρουσούλ Αλλάχ!» (ένας είναι ο Θεός όλων των θεών, και ο Μωάµεθ είναι ο προφήτης του!) µπορούσε να ακουστεί χιλιόµετρα µακριά.

Η Δευτέρα 28 Μαΐου ήταν ηµέρα ανάπαυσης για τους Τούρκους, οι οποίοι διατάχθηκαν να κρατήσουν τις δυνάµεις τους για τη µεγάλη έφοδο που είχε προγραµµατιστεί για το επόµενο πρωί. Ο Μωάµεθ απηύθυνε ένα σύντοµο λόγο στους ανώτατους αξιωµατικούς του και ρύθµισε τις τελευταίες λεπτοµέρειες για τη διάταξη µάχης. Μέσα στην πόλη οι καµπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν και γίνονταν λιτανείες λειψάνων και εικόνων, ιδίως στα ασθενέστερα τµήµατα του τείχους. Δεν υπήρχε τώρα κανένας διαχωρισµός µεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών – όλοι ήταν ενωµένοι για να σώσουν τον τελευταίο προµαχώνα της Ανατολικής Χριστιανοσύνης. Ο Κωνσταντίνος εκφώνησε λόγο, στον οποίο διακήρυξε την πρόθεσή του να πεθάνει για την πίστη του και για την πόλη του. Παρότρυνε όσους τον άκουγαν, Έλληνες και Ιταλούς, να θυµηθούν τους ήρωες της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώµης και να τους µιµηθούν απέναντι στους εχθρούς του Χριστού. Όταν τελείωσε τον λόγο του, απευθύνθηκε προσωπικά σε καθέναν από τους παριστάµενους και τους αγκάλιασε, ικετεύοντας τη συγγνώµη τους αν είχε προσβάλει ποτέ κάποιον απ’ αυτούς. Όταν νύχτωσε, ο λαός της Κωνσταντινούπολης σαν να είχε ωθηθεί από ένα αόρατο χέρι, συγκεντρώθηκε στην Αγία Σοφία για µία κατανυκτική δέηση. Ορθόδοξοι και καθολικοί εξοµολογήθηκαν και έλαβαν τη Θεία Κοινωνία. «Αυτή τη στιγµή», γράφει ειρωνικά ο Ράνσιµαν, «υπήρξε ένωση στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης».

Κάποια στιγµή κατά τη διάρκεια της λειτουργίας ο αυτοκράτορας βγήκε έξω, ανέβηκε στο άλογό του και πήγε στο ανάκτορο των Βλαχερνών µέσα στο σκοτάδι. Εκεί αποχαιρέτησε τους υπηρέτες και το προσωπικό του, ζητώντας τους και πάλι συγχώρεση για όποιο κακό πιθανώς να τους είχε κάνει, προτού προβεί σε µία τελευταία επιθεώρηση των τειχών µαζί µε τον ιδιαίτερο γραµµατέα του, τον µεγάλο λογοθέτη Γεώργιο Φραντζή. Επιστρέφοντας στις Βλαχέρνες, οι δύο άνδρες αφίππευσαν και ανέβηκαν σε έναν πύργο στην Καλιγαρία Πύλη. Άκουσαν τον υπόκωφο γδούπο των προετοιµασιών του εχθρού και τα κάρα των κανονιών να τρίζουν καθώς πλησίαζαν σε απόσταση βολής από το τείχος. Κοιτάζοντας προς τα δυτικά, µπορούσαν να διακρίνουν τα φώτα των τουρκικών πλοίων στον Κεράτιο Κόλπο που τρεµόπαιζαν. Για περίπου µία ώρα οι δύο άνδρες παρέµειναν πάνω στον πύργο και µετά ο Φραντζής πήγε στο σπίτι του και δεν ξανάδε ποτέ τον αυτοκράτορα.

Ενενήντα λεπτά µετά τα µεσάνυχτα, οι Οθωµανοί εξαπέλυσαν την επίθεσή τους, κινητοποιώντας ολόκληρη την αµυντική γραµµή κατά µήκος των τειχών. Ο θόρυβος έφτασε µέχρι τους πιστούς στην Αγία Σοφία οι οποίοι διασκορπίστηκαν, µε τους µάχιµους άνδρες να τρέχουν προς τα τείχη και τις νεότερες γυναίκες να βοηθούν στα µετόπισθεν. Η πόλη αντηχούσε από τον σάλο, που διακοπτόταν από τις κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών και τον περιστασιακό κρότο του υπερπυροβόλου του Ουρβανού. Οι πρώτοι που εφόρµησαν κατά των τειχών ήταν οι Οθωµανοί άτακτοι, γνωστοί ως βαζιβουζούκοι, των οποίων τα ανοργάνωτα ανθρώπινα κύµατα στον κεντρικό τοµέα αποκρούστηκαν τελικά. Ο Κωνσταντίνος πήγε πλάι στον Ιουστινιάνη για να τον βοηθήσει µε τους βαζιβουζούκους, αλλά δεν υπήρξε καµία ανάπαυλα για τους κουρασµένους, καθώς ο Μωάµεθ έστειλε στη συνέχεια τα πιο πειθαρχηµένα και καλύτερα οπλισµένα µικρασιατικά τµήµατα υπό τον Ισάκ πασά. Επρόκειτο για φανατικούς µαχητές που κατέβαλαν επίµονη προσπάθεια να αναρριχηθούν στα τείχη στον νότιο τοµέα, αλλά αποκρούστηκαν υφιστάµενοι βαριές απώλειες έπειτα από άγριες µάχες σώµα µε σώµα πάνω στην κορυφή των κλιµάκων τους. Ακριβώς τη στιγµή που οι άνδρες του Ισάκ θα οπισθοχωρούσαν, µία εύστοχη βολή από το κανόνι του Ουρβανού γκρέµισε ένα µεγάλο κοµµάτι του τείχους. Εκατοντάδες αλαλάζοντες µουσουλµάνοι όρµησαν µέσα στο ρήγµα, αλλά σφαγιάστηκαν από τον αυτοκράτορα και τη φρουρά του.

Ο Μωάµεθ άφριζε και πάλι από ανυποµονησία, αυτή τη φορά στέλνοντας τους επίλεκτους γενίτσαρούς του στη µάχη. Οι γενίτσαροι ήταν αγόρια χριστιανικής καταγωγής, που είχαν αποσπαστεί διά της βίας από τις οικογένειές τους στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια και είχαν ανατραφεί ως φανατικοί µουσουλµάνοι πολεµιστές. Σε αντίθεση µε τις προηγούµενες µονάδες που είχαν επιτεθεί βιαστικά, οι επίλεκτοι γενίτσαροι προέλασαν στον κεντρικό τοµέα µε απόλυτη πειθαρχία και τάξη και υπό τους ήχους στρατιωτικής µουσικής. Ο σουλτάνος τούς έκανε την τιµή να βαδίσει επικεφαλής τους, παραµερίζοντας όταν οι γενίτσαροι έφτασαν στην αµυντική τάφρο µπροστά από τα τείχη. Προσέκρουσαν σε σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων για µία ώρα, καθηλώθηκαν σε µάχη και δεν µπόρεσαν να προχωρήσουν. Βορειότερα όµως η άµυνα εξασθενούσε. Οι αδελφοί Μποκιάρντο στον τοµέα των Βλαχερνών χρησιµοποιούσαν ένα µικρό παραπόρτι κοντά στο ανάκτορο, την Κερκόπορτα, για να κάνουν εξόδους κατά του εχθρού. Έπειτα όµως από µία τέτοια έξοδο κάποιος ξέχασε να ασφαλίσει την πόρτα και πολλές δεκάδες βαζιβουζούκοι όρµησαν µέσα από τα τείχη. Αυτοί εντοπίστηκαν αµέσως και θα είχαν εξουδετερωθεί, αν εκείνη τη στιγµή ο Ιουστινιάνης δεν πισωπατούσε χτυπηµένος από τουρκικό βέλος στον δεξιό µηρό. Καταβεβληµένος και πονώντας, ζήτησε να τον µεταφέρουν στα µετόπισθεν. Ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να τον πείσει να παραµείνει, φοβούµενος τον αντίκτυπο που θα είχε η αποχώρησή του στο ηθικό των αµυνόµενων σε εκείνον τον τοµέα, αλλά ο Ιταλός είχε καταπτοηθεί. Καθώς ο Ιουστινιάνης µεταφερόταν σε ένα γενουάτικο πλοίο, οι συµπατριώτες του Γενουάτες εγκατέλειψαν τον αγώνα και τράπηκαν σε φυγή.

Ο Κωνσταντίνος κάλπασε µέχρι την Κερκόπορτα, αλλά δεν µπορούσε να κάνει τίποτα για τους Τούρκους που ξεχύνονταν µέσα απ’ αυτή. Επιστρέφοντας στον κεντρικό τοµέα, βοήθησε στη µάχη κατά των κυµάτων των γενιτσάρων. Στο µεταξύ, ο Μωάµεθ ήταν κατενθουσιασµένος. Βλέποντας µία οθωµανική σηµαία να κυµατίζει πάνω από την Κερκόπορτα, πίστεψε ότι η πόλη είχε επιτέλους γίνει δική του. Το ίδιο πίστεψε και ο Κωνσταντίνος. Ο αυτοκράτορας θα πρέπει να γνώριζε ότι πλησίαζε το τέλος του. Όταν οι γενίτσαροι έκαµψαν επιτέλους την απεγνωσµένη ελληνική αντίσταση, ο Κωνσταντίνος στάθηκε για να τους αντιµετωπίσει µε το ξίφος στο χέρι, στην Πέµπτη Στρατιωτική Πύλη. Στο πλευρό του, πρόθυµοι να αγωνιστούν µαζί του µέχρις εσχάτων, ήταν ο εξάδελφός του Θεόφιλος Παλαιολόγος, κάποιος Ιωάννης Δαλµατάς και ένας Ισπανός ευγενής ονόµατι δον Φρανσίσκο δε Τολέδο, ένας από εκείνους τους έξοχους άνδρες που εµφανίζονται στιγµιαία στην Ιστορία σαν διάττοντες αστέρες, αλλά για τους οποίους δε γνωρίζουµε τίποτ’ άλλο. Οι τέσσερις άνδρες κράτησαν τη θέση τους, καθώς πανικόβλητα τα ελληνικά στρατεύµατα υποχωρούσαν µέσα στην πόλη. «Καλύτερα να πεθάνω παρά να ζήσω!» φώναξε ο Θεόφιλος και ρίχτηκε πάνω στα οθωµανικά στίφη. Τότε ο αυτοκράτορας έβγαλε τα αυτοκρατορικά ενδύµατα και τα εµβλήµατά του. «Η πόλη χάνεται κι εγώ ακόµη ζω;» φώναξε και ακολούθησε τον εξάδελφό του, συνοδευόµενος από τον Δαλµατά και τον δον Φρανσίσκο. Κανείς δεν ξαναείδε κανέναν από τους τέσσερις.

Τo ξηµέρωµα της 29ης Μαΐου 1453 βρήκε τις οθωµανικές ορδές να ξεχύνονται µέσα στην Κωνσταντινούπολη σε µία κόλαση σφαγής και καταστροφής. Μπήκαν ορµητικά στην Αγία Σοφία όπου ήταν σε εξέλιξη η λειτουργία, σέρνοντας έξω νεαρούς άνδρες και γυναίκες από το ποίµνιο ως δούλους. Τέσσερις χιλιάδες πολίτες σκοτώθηκαν στις τρεις µέρες της λεηλασίας. Στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία όµως επετράπη να συνεχίσει να υπάρχει και υφίσταται έως σήµερα σε µία ερειπωµένη γωνιά της σύγχρονης Ιστανµπούλ. Μέχρι σήµερα θεωρείται η σκιά της νεκρής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα απαστράπτοντα ιερατικά άµφια του ορθόδοξου οικουµενικού πατριάρχη είναι παράγωγα των αυτοκρατορικών ενδυµάτων.

Πολλοί Έλληνες παραµένουν προσκολληµένοι σε µία παλιά πεποίθηση ότι κάποια µέρα ένας άλλος Κωνσταντίνος θα εµφανιστεί για να πάρει πίσω την Πόλη, αν και σε αυτή την εποχή της παγκοσµιοποίησης ελάχιστοι θα το παραδέχονταν ανοιχτά. Ακόµη και σήµερα όµως, στη σύγχρονη Ελλάδα υπάρχει αποδοκιµασία αν κάποιος αποκαλεί την πόλη Ιστανµπούλ. Μέχρι και τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης επιµένουν να την αποκαλούν Κωνσταντινούπολη. Κάποιες λίγες ροµαντικές ελπίδες επενδύθηκαν στον βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄, όταν ανέβηκε στον ελληνικό θρόνο το 1964, πως θα µπορούσε να είναι εκείνος που θα συνέχιζε την κληρονοµιά των έντεκα Κωνσταντίνων που προηγήθηκαν. Δεν υπάρχει καµία ένδειξη που να πείθει πως ο ίδιος το εξέλαβε ποτέ στα σοβαρά, καθώς η Ελλάδα και η Τουρκία είναι σύµµαχοι στο ΝΑΤΟ από το 1952. Από πολιτική και στρατιωτική άποψη, το Βυζάντιο αποτελεί ιστορία. Πνευµατικά όµως ζει ακόµη. Όπως οι πάπες της Ρώµης, έτσι και οι ορθόδοξοι πατριάρχες δε διαθέτουν στρατιωτικές µεραρχίες. Κι όµως πιθανώς γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο παραµένουν ακόµη εκεί.

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, τελείωσε τη ζωή του όπως επιθυµούσε, πολεµώντας για την πόλη του, για τον λαό του και για την πίστη του. Πολλοί στρατιώτες ισχυρίστηκαν πως τον είχαν δει να πέφτει και να του κόβει το κεφάλι ένας γενίτσαρος. Ο ίδιος ο Μωάµεθ θέλησε να µάθει τι είχε απογίνει ο αντίπαλός του. Έφεραν µπροστά του πολλά πτώµατα και λέγεται πως αναγνώρισε τον Κωνσταντίνο από τους αυτοκρατορικούς αετούς στις περικνηµίδες και στα υποδήµατά του. Λέγεται επίσης πως έδωσε ιπποτικά το σώµα στους Έλληνες να το θάψουν και για αιώνες ένας ασήµαντος τάφος στη συνοικία Βέφα της Ιστανµπούλ πιστεύεται πως αποτελεί την τελευταία κατοικία του τελευταίου αυτοκράτορα. Η ακριβής τοποθεσία του τάφου έχει ξεχαστεί από καιρό. Μία άλλη ιστορία που λέει πως ο σουλτάνος διέταξε να τεθεί σε δηµόσια θέα το κεφάλι του Κωνσταντίνου καρφωµένο πάνω σε µία λόγχη και µετά το ταρίχευσε και το έστειλε σε άλλους µουσουλµάνους ηγέτες, µπορεί να απορριφθεί µε βεβαιότητα.

Υπάρχουν όµως κι άλλα. Στον ναό του Αγίου Λεονάρδου στο Λάντολφ της Κορνουάλης, υπάρχει µία εγχάρακτη πλάκα πάνω από την τελευταία κατοικία κάποιου «Θεόδωρου Παλαιολόγου» ο οποίος πέθανε τον Ιανουάριο του 1636 και περιγράφεται ότι καταγόταν από το Πέζαρο της Ιταλίας, «απόγονος της αυτοκρατορικής γενιάς των τελευταίων χριστιανών Ελλήνων αυτοκρατόρων», δισέγγονος του «δεύτερου αδελφού του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου… του τελευταίου της γενιάς που βασίλεψε στην Κωνσταντινούπολη». Η πλάκα δηλώνει πως ο νεκρός νυµφεύτηκε κάποια Μαίρη Μπολς και ότι απέκτησε µε αυτή πέντε παιδιά. «Πόσο πολύ θα θέλαµε να το πιστέψουµε», γράφει ο Νόργουιτς, παραδεχόµενος την εξοργιστική έλλειψη στοιχείων. Κατά τον ίδιο τρόπο όµως, γιατί θα έπρεπε να µην το πιστέψουµε; Η σύνδεση µε το Πέζαρο φαίνεται να είναι γνήσια. Ένας Θεόδωρος Παλαιολόγος καταδικάστηκε για απόπειρα δολοφονίας εκεί στις αρχές του 17ου αιώνα και µετακόµισε (ή απέδρασε) στην Αγγλία. Εκεί γνώρισε τη Μαίρη Μπολς, την οποία νυµφεύτηκε στο Γιορκσάιρ όταν εκείνη ήταν ήδη έγκυος. Ένας από τους γιους τους, ο Φερδινάνδος, µετανάστευσε στα νησιά Μπαρµπέιντος και απέκτησε ένα γιο τον οποίο ονόµασε Θεόδωρο. Αυτός ο τελευταίος επέστρεψε στη Βρετανία και έζησε στο Στέπνεϊ. Ο µοναδικός απόγονός του φαίνεται πως ήταν ένα κορίτσι µε το όνοµα Γκόντσκαλ Παλαιολόγου και µαζί µε αυτή σβήνει το αυτοκρατορικό γενεαλογικό δέντρο στο ανατολικό Λονδίνο γύρω στο 1695. Έτσι είναι σχεδόν βέβαιο πως ένα ρυάκι αίµατος από τον τελευταίο µαχητή αυτοκράτορα του Βυζαντίου τρέχει µέσα σε βρετανικές φλέβες σήµερα.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή αλλιώς Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν αναγκασμένη να πολεμά για να επιβιώσει, γι’ αυτό και η στρατιωτική δεινότητα ήταν βασική προϋπόθεση για έναν επιτυχημένο αυτοκράτορα. Ο Τζον Καρ επικεντρώνεται στις προσωπικές και στρατιωτικές ιστορίες των ικανότερων πολεμιστών που επιχείρησαν να ανελιχθούν στον αυτοκρατορικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Μεταξύ αυτών ο ιδρυτής της, ο Κωνσταντίνος Α΄, ο Ιουλιανός, ο Θεοδόσιος, ο Ιουστινιανός, ο Ηράκλειος, ο Λέων Α΄, ο Λέων Γ΄, ο Βασίλειος Α΄, ο Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος, ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης, ο Ισαάκιος Άγγελος και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Στους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και στο στρατιωτικό καθεστώς που διαμόρφωσαν πιστώνεται η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ρώμης και, από τον έβδομο αιώνα, η δημιουργία ενός προπυργίου της χριστιανοσύνης απέναντι στην επιθετική εξάπλωση του Ισλάμ. Για τον λόγο αυτό, η στρατιωτική οργάνωση της αυτοκρατορίας έπρεπε να είναι υψηλού επιπέδου: διατήρηση της ρωμαϊκής πειθαρχίας και δεξιότητας, προσαρμοσμένη ωστόσο στις νέες πολεμικές τακτικές. Έτσι, η αυτοκρατορία, υπό την ηγεσία των πολεμιστών αυτοκρατόρων της, κατάφερε να επιβιώσει για σχεδόν χίλια χρόνια μετά την πτώση της Ρώμης.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Σε μια βραδιά με πρωταγωνιστή το βιβλίο, ολοκληρώθηκε για 5η συνεχή χρονιά ο βιβλιοφιλικός θεσμός, στον οποίο οι αναγνώστες βραβεύουν τα βιβλία και τους δημιουργούς τους. Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και το ιστορικό μυθιστόρημα του Στέφανου ΔάνδολουΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑαπέσπασαν το βραβείο «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 2018», καθώς και το «ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ Public − Ενηλίκων»!

Το 2017 το ιστορικό μυθιστόρημα ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ τιμήθηκε και με το  Βραβείο Κοινού Athens Voice Choice.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Εκατοντάδες αναγνώστες βρέθηκαν κοντά στη Λένα Μαντά, τη Δευτέρα 14 Μαΐου, για να παρακολουθήσουν μία μοναδική θεατρική παρουσίαση στο Θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη», με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου Ζωή σε Πόλεμο από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

«Όλοι έχουμε τις στιγμές λάμψης και δόξας».

Η αγνή παιδική ηλικία ‒δυσάρεστη και αστεία, οδυνηρή και ευχάριστη‒ ενέπνευσε τον αγαπημένο παραμυθά της Μεγάλης Βρετανίας, Ρόαλντ Νταλ. Το Αγόρι μιλάει για μια εποχή που χάθηκε με το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου.

Το Αγόρι, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1984, είναι μια αστεία, διορατική και κάποιες στιγμές αποκρουστική ματιά στη ζωή των παιδικών χρόνων του Ρόαλντ Νταλ. Σε αυτό το βιβλίο μάς περιγράφει τις εμπειρίες του στο σχολείο στην Αγγλία, τον ειδυλλιακό παράδεισο των καλοκαιρινών του διακοπών στη Νορβηγία, καθώς και τις απολαύσεις και τους πόνους που βίωσε στο τοπικό ζαχαροπλαστείο, στο Λάνταφ της Ουαλίας.

Η ιστορία του πώς ο Ρόαλντ κατέληξε να γράψει το Αγόρι είναι σχεδόν μια ιστορία από μόνη της. Ξεκίνησε με τις Μάγισσες. Σε ένα προσχέδιο αυτού του βιβλίου, το οποίο μιλά για ένα ανώνυμο αγόρι με μια Νορβηγίδα γιαγιά ως αφηγήτρια, υπήρχαν τρία κεφάλαια που ανέλυαν με λεπτομέρεια την παιδική ηλικία του αγοριού. Αυτά τα κεφάλαια αντλούνταν από τις μνήμες του Νταλ. Έτσι το αγόρι στις Μάγισσες είχε πολλά κοινά με τον συγγραφέα του.

Ένας επιμελητής, ο Στίβεν Ρόξμπουργκ, που συνεργαζόταν την εποχή εκείνη με τον Ρόαλντ, πίστευε ότι αυτά τα τρία κεφάλαια ανήκαν κάπου αλλού. Πρότεινε στον Ρόαλντ να τα χρησιμοποιήσει ξανά σε ένα βιβλίο για τη δική του παιδική ηλικία. Ο Ρόαλντ δεν ήθελε να γράψει μια αυτοβιογραφία, αλλά σκέφτηκε ότι αυτή ήταν μια πολύ καλή ιδέα. Όπως δήλωσε ο ίδιος στην εισαγωγή στο Αγόρι: «Το βιβλίο αυτό δεν είναι αυτοβιογραφία. Ποτέ δε θα έγραφα την ιστορία του εαυτού μου. Από την άλλη, σε όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων στο σχολείο και αμέσως μετά, μου συνέβησαν ορισμένα πράγματα που ποτέ δεν ξέχασα».

Έτσι, έναν χρόνο μετά από τις Μάγισσες, κυκλοφόρησε το Αγόρι, με τις ιστορίες για τους απαίσιους νταήδες, τις περιπέτειες στην Αφρική και τη στριμμένη φοβερή κυρία Πράτσετ.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Όταν ο Ρόαλντ Νταλ ήταν μικρός, του συνέβαιναν ένα σωρό ασυνήθιστα πράγματα.

Μια φορά, μαζί με τέσσερις συμμαθητές του, εκδικήθηκε τη στριμμένη κυρία Πράτσετ μέσα στο ζαχαροπλαστείο της. Πήγε διακοπές σε νορβηγικά νησιά, έζησε περιπέτειες στην Αφρική και πέρασε κάμποσες απολαυστικές μέρες δοκιμάζοντας σοκολάτες. Αντιμετώπισε απαίσιους νταήδες στο σχολείο και είχε ένα αυτοκινητικό ατύχημα που παραλίγο να του κοστίσει τη μύτη του…

Ο Ρόαλντ Νταλ μοιράζεται τις αναμνήσεις του. Κάποιες είναι αστείες, κάποιες όχι και τόσο ευχάριστες. Όλες όμως είναι αληθινές, πέρα για πέρα.

ΡΟΑΛΝΤ ΝΤΑΛ

Ο ΡΟΑΛΝΤ ΝΤΑΛ ήταν κατάσκοπος, κορυφαίος πιλότος μαχητικού αεροσκάφους, ιστορικός της σοκολάτας και ιατρικός εφευρέτης. Ήταν επίσης ο συγγραφέας των Ο ΤΣΑΡΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ, ΜΑΤΙΛΝΤΑ, Ο ΜΦΓ και πολλών ακόμα εξαίρετων ιστοριών. Παραμένει ο Νο 1 παραμυθάς στον κόσμο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν 16 βιβλία του συγγραφέα για μικρούς αλλά και μεγαλύτερους αναγνώστες.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Τομ Χούπερ, ο βραβευμένος με Όσκαρ δημιουργός των ταινιών Ο Λόγος του Βασιλιά και Οι Άθλιοι, είναι έτοιμος να αναλάβει τη μεταφορά της ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ στην τηλεόραση.

Το Deadline αναφέρει ότι η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, που αποτελείται από τα βιβλία ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑΟ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ και ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΙΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ, ετοιμάζεται για λογαριασμό του BBC, με πρωταγωνίστρια τη Ντάφνι Κιν, η οποία έκανε πολύ καλή εντύπωση στο πρόσφατο Logan. Εκτός από τα παραπάνω, η Daily Mail ισχυρίζεται πως το it-boy του Μπρόντγουεϊ, ο Λιν-Μανουέλ Μιράντα, έχει προστεθεί στο καστ.

Η διασκευή θα γίνει για την τηλεόραση και θα αποτελείται από οχτώ επεισόδια. Αν και ο Πούλμαν έχει γράψει περισσότερα βιβλία για τον κόσμο της Λύρας και του Γουίλ (όπως ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ), δεν έχει ανακοινωθεί αν ο Χούπερ θα ενσωματώσει στοιχεία των παραπάνω στην προσαρμογή του ή θα αφιερωθεί αποκλειστικά στα τρία βασικά.

Η μεταφορά των βιβλίων του Πούλμαν από το BBC συζητιέται ήδη από το 2015, ενώ το σενάριο έχει γράψει ο Τζακ Θορν (υπεύθυνος και για το θεατρικό Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ).

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ φημολογείται πως θα είναι έτοιμη στα τέλη του 2019 ή στις αρχές του 2020.

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

«Είναι ένα από αυτά τα βιβλία που μετά βίας αντέχεις να αφήσεις». THE SCOTSMAN.

Η Λύρα και το δαιμόνιό της ζουν ελεύθερα και ανέμελα ανάμεσα στους λογίους του Κολεγίου Τζόρνταν, στην Οξφόρδη. Αλλά η μοίρα που έχει γραφτεί για εκείνη από τότε που γεννήθηκε την οδηγεί σ’ ένα επικίνδυνο ταξίδι στον παγωμένο Βορρά, σε αναζήτηση ενός φίλου που έχει απαχθεί. Πρόκειται για ένα ταξίδι που θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες πέρα από τον δικό της κόσμο…

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ

«Μια από τις μεγαλύτερες σύγχρονες λογοτεχνικές περιπέτειες και παράλληλα ένα υπέροχο έργο φαντασίας». THE GUARDIAN

Ο Γουίλ σκότωσε έναν άνθρωπο και το σκάει για να γλιτώσει. Η απόδρασή του θα τον οδηγήσει πέρα από τα σύνορα του δικού του κόσμου, στην αλλόκοτη ηρεμία μιας ερημωμένης πόλης, και σ’ ένα κορίτσι, τη Λύρα. Η μοίρα της είναι με έναν παράξενο τρόπο συνδεδεμένη με τη δική του, και μαζί πρέπει να ανακαλύψουν το πιο ισχυρό όπλο σε όλους τους κόσμους…

ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ

«Αξιοσημείωτη γραφή· τολμηρή και επικίνδυνη, όπως θα έπρεπε να είναι σήμερα η τέχνη στην καλύτερη μορφή της». THE TIMES

Ο Γουίλ και η Λύρα, των οποίων οι ζωές είναι συνδεδεμένες με δυνάμεις που ξεπερνούν τους κόσμους τους, έχουν χωριστεί βίαια ο ένας από τον άλλον. Όμως πρέπει να ξαναβρεθούν, γιατί μπροστά τους ξεπροβάλλει απειλητικά ο μεγαλύτερος πόλεμος που έχει γίνει ποτέ – και ένα ταξίδι σ’ ένα σκοτεινό μέρος απ’ το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή…

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο ΦΙΛΙΠ ΠΟΥΛΜΑΝ γεννήθηκε στην Αγγλία το 1946 και σήμερα ζει στην Οξφόρδη. Τα βιβλία του, αλλά και ο ίδιος, έχουν τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ, το πρώτο μέρος της Τριλογίας του Κόσμου, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έχει τιμηθεί με τα: Carnegie, Βραβείο Παιδικού Μυθιστορήματος Guardian, Smarties και Βρετανικό Bραβείο για το Βιβλίο της Χρονιάς, και γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές τη Νικόλ Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ. Το μυθιστόρημα Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ, το δεύτερο μέρος της Τριλογίας, έχει τιμηθεί με το Βρετανικό Βραβείο Ανάγνωσης. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Whitbread 2001, το W H Smith και το Nibbies, και ήταν υποψήφιο για το Booker. Ο ίδιος ο Φίλιπ Πούλμαν έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και με το Βραβείο Astrid Lindgren 2005.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Όταν η Μελίντα και εγώ είχαμε μια εκδήλωση με τον Τζον Γκριν στη Νέα Υόρκη πριν από μερικά χρόνια, γνωρίζαμε ότι έπρεπε να φέρουμε μαζί μας τη μικρότερη κόρη μας, Φοίβη. Ο Τζον Γκριν είναι ένας από τους αγαπημένους της συγγραφείς και έτσι η Φοίβη έχει κάνει όλη την οικογένεια φαν των βιβλίων του.

Πριν βγούμε στη σκηνή, ο Τζον τράβηξε τη Φοίβη για να μοιραστεί ένα μυστικό μαζί της: την πλοκή του νέου του βιβλίου. Την έβαλε να του υποσχεθεί ότι δε θα το αποκαλύψει σε κανέναν και εκείνη τήρησε τον λόγο της για σχεδόν δύο χρόνια. Δεν είπε τίποτα ούτε στη Μελίντα ούτε σ’ εμένα!

Η Φοίβη δε χρειάζεται να κρατήσει άλλο το μυστικό, καθώς εκείνο το βιβλίο, Χελώνες στο άπειρο, έχει ήδη κυκλοφορήσει.

Έχω διαβάσει μερικά από τα βιβλία του Τζον Γκριν και τα έχω απολαύσει όλα, όπως και το Χελώνες στο άπειροΤο βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία της Άζα Χολμς. Όταν ένας δισεκατομμυριούχος της περιοχής της εξαφανίζεται και προσφέρεται αμοιβή 100.000 δολαρίων, η Άζα και η καλύτερή της φίλη αποφασίζουν να τον αναζητήσουν.

Η Άζα πάσχει από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, κάτι που περιπλέκει την αναζήτηση. Ο αγώνας της με τη νεύρωσή της αποτελεί μεγάλο μέρος του βιβλίου, αφού η κατάσταση που βιώνει επηρεάζει την κοινωνική της ζωή. Ο Γκριν περιγράφει απόλυτα πώς αισθάνεται αυτός που πάσχει από ΙΨΔ.

Επειδή πρόκειται για μυθιστόρημα του Τζον Γκριν, ο ρομαντισμός δε λείπει από το βιβλίο. Η Άζα αρχίζει να αναπτύσσει συναισθήματα για τον Ντέιβις, τον γιο του εξαφανισμένου δισεκατομμυριούχου Ράσελ Πίκετ. Αρχικά εκείνος είναι επιφυλακτικός απέναντί της, επειδή έχει συνηθίζει να του προσκολλώνται άνθρωποι που θέλουν να πλησιάσουν τον πατέρα του. Ο Ράσελ έχει τεθεί υπό έρευνα για απάτη και διαφθορά. Παρεμπιπτόντως, αν και ελπίζω ότι δε μοιάζω στον ηθικά χρεοκοπημένο Ράσελ, που θέλει να κληροδοτήσει την περιουσία του στο κατοικίδιό του, ένα τουατάρα, νομίζω, ότι και τα δικά μου παιδιά έχουν κάποιες κοινές εμπειρίες με τον Ντέιβις.

Ο Τζον μάλιστα ρώτησε τη Φοίβη στη Νέα Υόρκη πώς είναι να μεγαλώνει με εμένα για πατέρα. Της ζήτησα να γράψει τη δική της σύντομη αξιολόγηση τώρα που είχε την ευκαιρία να διαβάσει το βιβλίο. Παρακάτω είναι όσα πιστεύει η Φοίβη:

«Εδώ και χρόνια είμαι πιστή φαν του Τζον Γκριν – καταβροχθίζω τα μυθιστορήματά του στα καφέενώ ταξιδεύω, και ξαπλωμένη στον καναπέ μου. Κάτι στα βιβλία του με ωθεί να παγιδεύομαι στη φαντασία των ιστοριών του, αλλά το Χελώνες στο άπειρο με άγγιξε περισσότερο από τα υπόλοιπα βιβλία. Καθώς έχω παλέψει με την ΙΨΔ, αναγνωρίζω κάποια στοιχεία του εαυτού μου στην ηρωίδα του βιβλίου. Αλλά κυρίως με γοήτευσε ο ενδιαφέρων χαρακτήρας του Ντέιβις.

Ποτέ κανένα βιβλίο δεν έχει καταφέρει να αποδώσει τόσο καλά πώς είναι να ζούμε στη σκιά της κληρονομιάς κάποιου άλλου. Αυτή η ιστορία δείχνει πώς ο Ντέιβις αγωνίστηκε να βρει την δική του ταυτότητα, πέρα από τη φήμη και τον πλούτο του πατέρα του. Αν και έχουμε πολύ διαφορετικές σχέσεις με τους μπαμπάδες μας, εκτιμώ τον αγώνα του, ο οποίος επίσης παίζει σημαντικό ρόλο στη δική μου ζωή, καθώς προσπαθώ να βρω τον δρόμο μου σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό το βιβλίο με μάγεψε όσο κανένα από αυτά που έχω διαβάσει».

Παρά το γεγονός ότι η Φοίβη είναι ηλικιακά πιο κοντά στο κοινό που απευθύνεται το βιβλίο του Γκριν, θεωρώ πως οι αναγνώστες όλων των ηλικιών θα απολαύσουν το Χελώνες στο άπειρο. Είναι μια ευχάριστη και συγκινητική ιστορία, με ιδιαίτερους χαρακτήρες και πρόσωπα με τα οποία μπορείς να ταυτιστείς.

Κείμενο από τον Bill Gates
Πηγη: gatesnote.com

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Η δεκαεξάχρονη Άζα δε θα σκεφτόταν ποτέ να λύσει το μυστήριο του εξαφανισμένου δισεκατομμυριούχου Ράσελ Πίκετ. Αλλά η αμοιβή είναι εκατό χιλιάδες δολάρια, και η Καλύτερη και Πιο Ατρόμητη φίλη της, η Ντέιζι, θέλει οπωσδήποτε να προσπαθήσει. Έτσι, αρχίζουν την έρευνα, που θα τις φέρει στον κόσμο του Ράσελ Πίκετ και του γιου του, του Ντέιβις, με τον οποίο τις ενώνουν πολλά -και τις χωρίζουν ακόμη περισσότερα…

Η Άζα προσπαθεί. Προσπαθεί να είναι καλή κόρη, καλή φίλη, καλή μαθήτρια, ακόμη και καλή ντετέκτιβ, την ίδια στιγμή που τα αισθήματά της και οι φόβοι της γίνονται ένα όλο και πιο μπερδεμένο κουβάρι.

Ο διάσημος συγγραφέας του παγκόσμιου εκδοτικού φαινόμενου Το λάθος Αστέρι ζωγραφίζει την ηρωίδα του με συγκινητική τόλμη και ειλικρίνεια, σ’ ένα μυθιστόρημα για την αγάπη, τη δύναμη της ψυχής και τις φιλίες που κρατούν για πάντα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο ΤΖΟΝ ΓΚΡΙΝ είναι πολυβραβευμένος συγγραφέας και έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Μετάλλιο Printz και το Βραβείο Edgar, ενώ έργα του έχουν συμπεριληφθεί στη λίστα ευπωλήτων των New York Times. Δύο φορές συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των τελικών υποψηφιοτήτων για το Λογοτεχνικό Βραβείο των L.A. Times, ενώ επιλέχθηκε από το περιοδικό Time ως ένας από τους εκατό πιο σημαίνοντες ανθρώπους στον κόσμο. Σε συνεργασία με τον αδελφό του, Χανκ, έχει δημιουργήσει πολλά διαδικτυακά οπτικοακουστικά προγράμματα, όπως το Vlogbrothers και το εκπαιδευτικό κανάλι Crash Course. Ο Τζον ζει με την οικογένειά του στην Ινδιανάπολη στην Ιντιάνα.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Σε κάθε βιβλίο, σε όλα τα βιβλία, και ασφαλώς και στο δικό σου, που θα θέλαμε πολύ να σε βοηθήσουμε να εκδοθεί από το Bookoo, τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τους ήρωες, τους πρωταγωνιστές του – τους κεντρικούς, τους μεγάλους, τους μικρούς, τους «δευτεραγωνιστές». Ακόμη και στα μεγάλα, μνημειακά μυθιστορήματα, όπως στο «Πόλεμος και ειρήνη», για παράδειγμα. Δεν έχει σημασία αν αφορούν σχεδόν όλο τον κόσμο ή μία ολόκληρη εποχή, ή μία και δύο γενιές ανθρώπων: καθετί γίνεται γύρω, μέσω, και διά των ηρώων τους. Και αυτοί είναι λίγοι συνήθως, συγκεκριμένοι, με ονοματεπώνυμο και σαφείς ιδιότητες. Είναι όλοι τους καλά σχεδιασμένοι. Και ποτέ μα ποτέ «στο πόδι». (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η ημέρα καθιερώθηκε από τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People – ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μία αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το Πάσχα πλησιάζει, και κάθε νονός και νονά αναζητά μια ξεχωριστή και πρωτότυπη λαμπάδα! Για τον λόγο αυτό, σκεφτήκαμε μερικές φανταστικές ιδέες, για να φτιάξετε μόνοι σας τη λαμπάδα για το βαφτιστήρι σας με τα μοναδικά παιχνίδια Janod!

Αφήστε, λοιπόν, τη φαντασία σας ελεύθερη και προμηθευτείτε τα παρακάτω υλικά:
😉 κερί (μη διστάσετε να παίξετε με το χρώμα και το σχήμα)
🙂 κορδέλες σε διάφορα χρώματα, σχέδια και υφές
😀 το αγαπημένο σας παιχνίδι Janod (δείτε εδώ τα υπέροχα παιχνίδια Janod με ιδιαίτερη φινέτσα, πολύχρωμα σχέδια, ανθεκτικά υλικά υψηλής ποιότητας)

Ανακαλύψτε όλα τα παιχνίδια Janod και χαρίστε στα παιδιά σας αξέχαστες αναμνήσεις!

Στη συνέχεια, μπορείτε να δείτε τις δικές μας ιδέες για λαμπάδες!

FLOGERA

Με βάση το παιχνίδι: JANOD-ΦΛΟΓΕΡΑ 

FYSARMONIKA

Με βάση το παιχνίδι: JANOD-ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ 

SVOURA

Με βάση το παιχνίδι: JANOD-ΣΒΟΥΡΑ – ΦΑΡΜΑ 

FOTOGRAFIKI MIXANI

Με βάση το παιχνίδι: JANOD-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος του μαγικού ρεαλισμού και ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ενώ το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Αυτός είναι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες!

Μια σύντομη ιστορία…

  • Γεννήθηκε στην Αρακατάκα, πόλη της Κολομβίας, στις 6 Μαρτίου του 1927.
  • Ήταν το πρώτο παιδί από συνολικά 7 αγόρια και 4 κορίτσια του Γκαμπριέλ Ελίχιο Γκαρσία και της Λουίσα Σαντιάγα Μάρκες Ιγουαράν.
  • Από τα δύο έως τα εννέα του χρόνια μεγάλωσε με τους παππούδες του, μιας και οι γονείς του -η έμπνευση του για το βιβλίο Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ- μετακόμισαν στην Μπαρανκίλα χωρίς αυτόν.
  • Τα χρόνια με τους παππούδες του ήταν τα πιο καθοριστικά, όχι μόνο για τη ζωή του, αλλά κυρίως για την λογοτεχνική του διαμόρφωση. Τα παραμύθια και οι ιστορίες που του αφηγούνταν η γιαγιά του για τους θρύλους και τις λαϊκές παραδόσεις της Κολομβίας, καθόρισαν τη φαντασία του και σμίλεψαν το προσωπικό του στυλ γραφής.
  • Αν και δεν ήταν ιδιαίτερα μελετηρός, κατάφερνε να είναι από τους πρώτους μαθητές στο κολλέγιο των Ιησουιτών «Σαν Χοσέ» της Μπαρανκίλια, όπου μάλιστα το 1942 του απονεμήθηκε και μετάλλιο αριστείου.
  • Το 1947 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Εθνικού Πανεπιστημίου της Κολομβίας στην Μπογκοτά, όντας σίγουρος πως το μόνο που δεν ήθελε ήταν να γίνει δικηγόρος.
  • Πρωτοεμφανίστηκε ως συγγραφέας το 1947, όταν το διήγημά του «Η τρίτη παραίτηση» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα El Espectador, χαρίζοντάς του τον τίτλο του πολλά υποσχόμενου συγγραφέα. Συνέχισε με δημοσιεύσεις και άλλων διηγημάτων, ενώ το 1955 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ανεμοσκορπίσματα».
  • Το 1958 παντρεύτηκε την από χρόνια αγαπημένη του φαρμακοποιό Μερσέδες Μπάρτσα Πάρδο. Η γνωριμία τους ξεκίνησε το 1943, όταν η Μερσέδες ήταν 13 ετών. Παντρεύτηκαν 15 χρόνια μετά, και απέκτησαν δύο γιούς. Πέρασαν όλα τα υπόλοιπα χρόνια μαζί αγαπημένοι, ενώ ο Μάρκες την ενσωμάτωσε στον λογοτεχνικό του κόσμο, αφού σε τρία βιβλία υπάρχει αυτούσια η μορφή της και τα συναισθήματά του γι’ αυτήν.
  • Τη δεκαετία ’60 μετακόμισε στην πόλη του Μεξικού, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αρθρογράφος και σεναριογράφος.
  • Το 1965, αφού τακτοποίησε όλες τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του, αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή του αριστουργήματός του ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ. Επί ένα χρόνο δούλευε καθημερινά σχεδόν 8 ώρες, κλεισμένος στη σπηλιά της μαφίας, όπως ονόμαζε το γραφείο του.
  • Στις 30 Μαΐου του 1967 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ, αποκομίζοντας αμέσως τις θετικότερες κριτικές.
  • Η πρώτη έκδοση του βιβλίου ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ εξαντλήθηκε σε μια βδομάδα. Την επόμενη βδομάδα εξαντλήθηκε και η δεύτερη έκδοση, και ξεμένοντας από δημοσιογραφικό χαρτί, ο εκδοτικός οίκος έκανε την τρίτη έκδοση τον Σεπτέμβρη του 1967. Οι πωλήσεις του βιβλίου σήμερα έχουν ξεπεράσει τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
  • Οι μεγαλύτερες λογοτεχνικές επιρροές του ήταν ο παππούς και η γιαγιά του, και το βιβλίο «Χίλιες και μια Νύχτες».
  • Όπως έλεγε ο ίδιος, το λογοτεχνικό του αριστούργημα ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ πήγασε από την εμμονή του να επιστρέψει στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς.
  • Το 1982 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας «για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, στα οποία το φανταστικό και το πραγματικό συνδυάζονται σε έναν πλούσιο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου».
  • Υπήρξε φίλος του Φιντέλ Κάστρο, ενώ για μεγάλο χρονικό διάστημα του είχε απαγορευτεί η είσοδος στις ΗΠΑ, λόγω της στήριξής του σε αριστερά καθεστώτα.
  • Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, στις 17 Απριλίου του 2014, χτυπημένος από τον καρκίνο.
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες παραλαμβάνει το Νόμπελ Λογοτεχνίας στην τελετή της Σουηδικής Ακαδημίας το 1982.

Το αριστούργημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ, επανακυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις Εκδόσεις Ψυχογιός!

Πολλά χρόνια μετά, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα θυμόταν εκείνο το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον πήγε να δει τι είναι ο πάγος…

Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά ένα από τα γοητευτικότερα και πιο φημισμένα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα. Ένα έργο που «από στόμα σε στόμα», όπως άρεσε στον συγγραφέα του να λέει, διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και συντέλεσε καθοριστικά στη βράβευση του Μάρκες με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η ιστορία μιας πόλης, του Μακόντο, και μιας οικογένειας, των Μπουενδία -και μέσα από τα πάθη, τα όνειρα, τις τραγωδίες, τις προδοσίες, τις ανακαλύψεις, τα θαύματα, τα μυστήρια και τις διαψεύσεις τους, η ιστορία μιας χώρας, μιας ηπείρου και ολόκληρου του κόσμου.

«Ο Δον Κιχώτης του καιρού μας».  Πάμπλο Νερούδα

 

«Το πρώτο λογοτεχνικό έργο μετά τη Γένεση που πρέπει να διαβαστεί από όλο το ανθρώπινο γένος». The New York Times Book Review 

Το συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο κείμενο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που έγραψε όταν έμαθε από τους γιατρούς πως πρέπει να παλέψει σκληρά με τον θάνατο

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου. Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα. Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη”, «συγχώρεσέ με”, «σε παρακαλώ”, «ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ανυπομονείτε για το νέο βιβλίο του μοναδικού Τζον Γκριν; Διαβάστε εδώ όλα αυτά που πρέπει να ξέρετε πριν κρατήσετε στα χέρια σας το πολυαναμενόμενο μυθιστόρημα!

1. Ο τίτλος του βιβλίου είναι Χελώνες στο Άπειρο.

2. Το βιβλίο ξεκινά με έναν δισεκατομμυριούχο που εξαφανίζεται και μία αμοιβή που θα κερδίσει όποιος τον βρει.

3. Η ιστορία αφορά τις φιλίες που διαρκούν για πάντα, καθώς και την αξία της απροσδόκητης επανασύνδεσης.

4. Αναφέρεται στο ερπετό τουατάρα που ζει στη Νέα Ζηλανδία. Τα τουατάρα μοιάζουν με σαύρες, αλλά δεν είναι.

5. Η ηρωίδα του βιβλίου είναι η δεκαεξάχρονη Άζα Χολμς.

6. Η Άζα ξεκινά να αναζητά στοιχεία προκειμένου να βρει τον εξαφανισμένο δισεκατομμυριούχο, ενώ παράλληλα παλεύει με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.

7. Η ιστορία της Άζα πηγάζει εν μέρει από τις εμπειρίες του ίδιου του συγγραφέα. Ο Τζον Γκριν λέει: «Αυτή είναι η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή που επηρεάζει τη ζωή μου από τότε που ήμουν παιδί. Επομένως, παρ’ όλο που η ιστορία είναι φανταστική, παράλληλα είναι αρκετά προσωπική.»

8. Το τελευταίο βιβλίο του Τζον Γκριν εκδόθηκε πριν από έξι χρόνια. Δούλευε το Χελώνες στο άπειρο για χρόνια, γεγονός που δεν είναι ασυνήθιστο, καθώς του πήρε δέκα χρόνια να γράψει Το Λάθος Αστέρι.

9. Οι αναγνώστες θα απολαύσουν πολλές μεταφορές. «Το σπουδαίο σχετικά με τη μεταφορική γλώσσα και τους συμβολισμούς είναι πως δεν χρειάζεται εσύ να τα έχεις συνειδητοποιήσει προκειμένου να τα κάνεις να δουλέψουν για τους άλλους.»

10. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει την Πέμπτη 8 Μαρτίου 2018.

11. Το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί No1 bestseller των New York Times και κυκλοφορεί ήδη σε 41 χώρες.


 

Έγραψαν για το βιβλίο:

Ένα σπαρακτικό και αποκαλυπτικό μυθιστόρημα.
THE NEW YORK TIMES

Ένα νέο σύγχρονο κλασικό έργο. – THE GUARDIAN

Εδώ υπάρχει τρυφερότητα και γνώση, αλλά και πολύ σημαντικές ιδέες. –
THE WALL STREET JOURNAL

Το πιο αυθεντικό και φιλόδοξο έργο του Γκριν μέχρι σήμερα.
-BUSTLE

Ένα ανάγνωσμα που ανταμείβει πλουσιοπάροχα… το πιο ώριμο από τα έργα του Γκριν, το οποίο αξίζει κάθε έπαινο.
BOOKLIST

Λίγα λόγια για το βιβλίο  ΧΕΛΩΝΕΣ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

Η δεκαεξάχρονη Άζα δε θα σκεφτόταν ποτέ να λύσει το μυστήριο του εξαφανισμένου δισεκατομμυριούχου Ράσελ Πίκετ. Αλλά η αμοιβή είναι εκατό χιλιάδες δολάρια, και η Καλύτερη και Πιο Ατρόμητη φίλη της, η Ντέιζι, θέλει οπωσδήποτε να προσπαθήσει. Έτσι, αρχίζουν την έρευνα, που θα τις φέρει στον κόσμο του Ράσελ Πίκετ και του γιου του, του Ντέιβις, με τον οποίο τις ενώνουν πολλά -και τις χωρίζουν ακόμη περισσότερα…

Η Άζα προσπαθεί. Προσπαθεί να είναι καλή κόρη, καλή φίλη, καλή μαθήτρια, ακόμη και καλή ντετέκτιβ, την ίδια στιγμή που τα αισθήματά της και οι φόβοι της γίνονται ένα όλο και πιο μπερδεμένο κουβάρι.

Ο διάσημος συγγραφέας του παγκόσμιου εκδοτικού φαινόμενου Το λάθος Αστέρι ζωγραφίζει την ηρωίδα του με συγκινητική τόλμη και ειλικρίνεια, σ’ ένα μυθιστόρημα για την αγάπη, τη δύναμη της ψυχής και τις φιλίες που κρατούν για πάντα.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Τα γλυκά εξαφανίζονται γρήγορα, τα λουλούδια δεν αντέχουν στον χρόνο, τα ρούχα και τα κοσμήματα δε θα είναι για πάντα στη μόδα… Τα βιβλία, όμως, είναι δώρα που οι αγαπημένοι σας θα ανοίγουν ξανά και ξανά! 

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου ξεκίνησε ως λειτουργικός εορτασμός της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας στη μνήμη χριστιανών μαρτύρων με το όνομα Βαλεντίνος. Η πιο γνωστή μαρτυρολογία είναι εκείνη για τον Άγιο Βαλεντίνο της Ρώμης, ο οποίος φυλακίστηκε επειδή τελούσε γάμους νεαρών στρατιωτών με χριστιανές ενώ ο χριστιανισμός ήταν υπό διωγμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ίσως να είχαν δίκιο που έβαλαν την αγάπη στα βιβλία.
Ίσως επειδή δεν θα μπορούσε να ζει πουθενά αλλού.

Γουίλιαμ Φώκνερ

Διαβάστε περισσότερα για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου γιόρταζαν τα Λουπερκάλια προς τιμήν του Λούπερκους, πρώιμου θεού της γονιμότητας στη ρωμαϊκή μυθολογία. Οι Ρωμαίοι θυσίαζαν κριάρια και κατσίκες, ενώ νεαρά αγόρια χτυπούσαν με λωρίδες από τα δέρμα των θυσιασμένων ζώων τις νεαρές κοπέλες, καθώς πίστευαν ότι ευνοούνταν ως προς τη γονιμότητα.

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου ξεκίνησε ως λειτουργικός εορτασμός της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας στη μνήμη χριστιανών μαρτύρων με το όνομα Βαλεντίνος. Η πιο γνωστή μαρτυρολογία είναι εκείνη για τον Άγιο Βαλεντίνο της Ρώμης, ο οποίος φυλακίστηκε επειδή τελούσε γάμους νεαρών στρατιωτών με χριστιανές ενώ ο χριστιανισμός ήταν υπό διωγμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με έναν άλλο θρύλο, κατά τη φυλάκισή του ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης ερωτεύτηκε την τυφλή κόρη του δεσμοφύλακά του, για την οποία έγραψε ένα γράμμα, υπογράφοντας ως εξής: Με αγάπη από τον Βαλεντίνο σου.

Η 14η Φεβρουαρίου συσχετίστηκε με τη μέρα των ερωτευμένων από τον Τζέφρι Τσόσερ κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, όταν άκμαζε η κουλτούρα του ιπποτικού έρωτα. Στην Αγγλία του 18ου αιώνα εξελίχθηκε σε γιορτή κατά την οποία οι ερωτευμένοι εξέφραζαν την αγάπη τους με λουλούδια, δώρα ή ευχετήριες κάρτες. Σήμερα η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου αναγνωρίζεται ως σημαντική πολιτιστική και εμπορική γιορτή σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η 14η Φεβρουαρίου, η πιο τρυφερή μέρα του χρόνου, πλησιάζει, κι εμείς σας προτείνουμε 14 βιβλία με επίκεντρο αξέχαστες ιστορίες αγάπης για να τις μοιραστείτε με τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

ΔΥΟ ΖΩΕΣ. ΔΥΟ ΑΓΑΠΕΣ. ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ.


Κυκλοφορεί σε 35 χώρες | Κινηματογραφική Ταινία

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που την ενέπνευσε, που τη συγκίνησε, που την κατάλαβε πραγματικά. Έμελλε να είναι και ο τελευταίος;

Η Λούσι βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη επιλογή. Προτού, όμως, αποφασίσει, πρέπει να ξεκινήσει την ιστορία της – την ιστορία τους – από την αρχή. Η Λούσι και ο Γκέιμπ γνωρίζονται ως τελειόφοιτοι του Πανεπιστήμιου Κολούμπια μια μέρα που θα τους στιγματίσει για πάντα. Μαζί αποφασίζουν ότι θέλουν να ζήσουν μια ζωή με νόημα και να αφήσουν το στίγμα τους. Τα επόμενα δεκατρία χρόνια θα είναι ένα ταξίδι ονείρων, επιθυμιών, ζήλιας, προδοσίας και, τελικά, αγάπης. Ήταν η μοίρα που τους ένωσε; Ήταν οι επιλογές τους που τους χώρισαν; Ό,τι κι αν συνέβη, σίγουρα δεν ήταν αρκετό ώστε να σβήσει την αγάπη του ενός για τον άλλο.

Ήρθε το νέο μυθιστόρημα που θα σας κάνει να κλάψετε. Οι φαν του ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ θα το λατρέψουν και θα χύσουν δάκρυα διαβάζοντάς το.

NEW YORK POST

ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙΣ ΕΣΥ

Αυτή η συνάντηση θα τους αλλάξει για πάντα…


Κυκλοφορεί σε 39 χώρες | Κινηματογραφική Ταινία

Η Λου Κλαρκ θα εισβάλει στη ζωή του καταδικασμένου σε ισόβια αναπηρία Γουίλ Τρέινορ σαν έκρηξη από χρώματα και φως. Κανείς τους δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ανεξίτηλα θα σφραγίσει την ύπαρξη του καθενός η συνάντηση, η γνωριμία, ο έρωτάς τους.

Πραγματικά όμορφο. Μας έκανε να γελάσουμε, να χαμογελάσουμε και να κλάψουμε σαν μωρά. Απλώς πρέπει να το διαβάσετε.

CLOSER

Η ΝΟΣΟΣ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ

Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν ένα χειμωνιάτικο Σαββατοκύριακο σε μια παραθαλάσσια κωμόπολη αγνώστων λοιπών στοιχείων. Σ΄ αυτές τις δυο μέρες το παρόν ξεδιπλώνεται στο παρελθόν μέσα από τις αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες φαινομενικά άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, η μοίρα κόβει και ράβει ανενόχλητη συνδέοντας ζωές και μονοπάτια, ο έρωτας, πανταχού παρών, σέρνει από την αρχή ως το τέλος το στίγμα της περιώνυμης ασθένειας και πίσω απ’ όλα μια μυστηριώδης γυναίκα, η φορέας της Νόσου των Εραστών – άλλοτε θύμα και άλλοτε θύτης–, κινεί τα νήματα και κρατάει τις απαντήσεις.

Υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα

ΟΙ ΠΟΛΥΓΛΩΤΤΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

Η Έλινορ ζει σ’ ένα μικρό χωριό στη νότια Σουηδία. Η ίδια γράφει στο προφίλ της σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών: Είμαι τριάντα έξι ετών και ψάχνω για έναν τρυφερό, αλλά όχι και πολύ τρυφερό άντρα. Αλλά οι άντρες που συναντάει δεν είναι αυτό που ήλπιζε. Και ο έρωτας εξακολουθεί να είναι μακρινό όνειρο.

Ο Μαξ ονειρεύεται μια πολύγλωσση ερωμένη, μια γυναίκα που θα τον καταλαβαίνει σε όποια γλώσσα κι αν μιλήσει. Η αναζήτησή του τον φέρνει στην Ιταλία, όπου γνωρίζει μια μαρκησία στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης.

Τρεις άνθρωποι κυνηγούν την αγάπη, σ’ ένα πανέμορφο μυθιστόρημα, βραβευμένο με το August Prize.

Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

Μέσα από ένα ταξίδι στις ηπείρους και στις γενιές, η Ιζαμπέλ Αλιέντε ξετυλίγει την ιστορία ενός κρυφού πάθους που άντεξε στον χρόνο και θέτει θέματα ταυτότητας, λύτρωσης, συμφιλίωσης.

Ένα μυθιστόρημα-ύμνος στη σταθερή αξία της ανθρώπινης αγάπης σ’ έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει.

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η Τζέιν διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα: την ικανότητα να βλέπει πραγματικά την αληθινή αγάπη. Για τα εικοστά ένατα γενέθλιά της λαμβάνει μια κάρτα από μια μυστηριώδη γυναίκα. Πρέπει να εντοπίσει και να αναγνωρίσει τους έξι τύπους αγάπης πριν από το ηλιοβασίλεμα των τριακοστών γενεθλίων της, ειδάλλως την περιμένουν σοβαρές συνέπειες.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα


10η χιλιάδα | Βραβείο Κοινού Athens Voice Choice 2017

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για τις τελευταίες ώρες της Πηνελόπης Δέλτα και το κρυφό πάθος της για τον Ίωνα Δραγούμη.

ΝΟΡΒΗΓΙΚΟ ΔΑΣΟΣ


10 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως | Κινηματογραφική Ταινία

 I once had a girl, or should I say, she once had me… She showed me her room, isn’t it good, Norwegian wood?  (Beatles)

Βαθύτατα υπαρξιακός και παράδοξα ρεαλιστής, ο μεγάλος Χαρούκι Μουρακάμι σε αυτό το πιο ανθρώπινο από τα μυθιστορήματά του στήνει μια περίλυπη, νοσταλγική γιορτή για τη χαμένη νιότη και τον έρωτα που γλιστρά συνέχεια, μα δίχως να μας στερεί ποτέ τη γλυκύτητα της προσδοκίας του.

Ο Μουρακάμι έχει συλλάβει τον παλμό της γενιάς του και δεσμεύει τον αναγνώστη τόσο ολοκληρωτικά, ώστε στενοχωριέται κανείς πραγματικά όταν η ιστορία τελειώνει.

THE BALTIMORE SUN

Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ


41η χιλίαδα

Η εκρηκτική αφήγηση, η ευρηματική πλοκή, ο έντονος σαρκασμός, το χιούμορ, οι αναπάντεχες ανατροπές, ο στοχασμός και η σαγηνευτική γλώσσα κτίζουν ένα μυθιστόρημα-ωκεανό∙ του γλυκασμού και της αρμύρας, της σιωπής και της μελωδίας, των παθών και των παθημάτων.

Ένα μυθιστόρημα που γεμίζει φως και ψυχική ανάταση τον αναγνώστη.

ΕΡΩΤΑΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟ

Η Μίνα κοίταξε τον Μάνο. Κάτι της θύμιζαν τα μάτια του, κάτι πολύ οικείο και γνώριμο, μα δεν της έδωσαν απαντήσεις. Όταν επιτέλους το έκαναν, ήταν αργά∙ πολύ αργά για να σταματήσει τον χρόνο που βάραινε στη δική της πλάτη.

Ο έρωτας όμως δε μίλησε ποτέ στον χρόνο. Τον αγνοούσε πάντα, από γενέσεως κόσμου. Αυτοί οι δύο είναι εχθροί. Ο έρωτας είναι τυφλός.

Ο έρωτας είναι τρελός. Ο έρωτας δε γνωρίζει σύνορα. Ξεχύνεται σαν άνεμος και γίνεται πόλεμος, μέχρι εκείνο που διεκδικεί να γίνει δικό του ή μέχρι να του περάσει. Μα σαν γίνει αγάπη, θα κρατήσει για πάντα.

ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗ


154η χιλίαδα

Μια ιστορία ρομαντική, όπως τα τρυφερά κοριτσίστικα όνειρα. Μια γυναίκα που αναδύεται από το σκοτεινό πέλαγος του έρωτα, για να αντικρίσει, ώριμη πια, τον εκτυφλωτικό ήλιο της αγάπης!

Ένα από τα διασημότερα long seller της Νο 1 συγγραφέως της Ελλάδας Λένας Μαντά, που μας έχει χαρίσει ανεπανάληπτα λογοτεχνικά ταξίδια.

ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ

H Αλεξάνδρα, η Μαρίνα και η Ελίνα μεγαλώνουν σε ένα αρχοντικό όπου βασιλεύει η αδιαφορία. Έχουν τα πάντα αλλά τους λείπει το πιο βασικό: η αγάπη. Ακολουθούν το πεπρωμένο τους, ερωτεύονται με πάθος, χωρίζουν. Ταξιδεύουν παρέα με τα περιστέρια της καρδιάς τους στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και στην Καλντέρα της Σαντορίνης, πετούν πάνω από τις πλατείες της Φλωρεντίας, χορεύουν με τον ήλιο της ερήμου στη χλιδή των Αραβικών Εμιράτων, προσπαθούν με πείσμα να ανακαλύψουν τι θα πει «σ’ αγαπώ».

ΛΥΚΟΦΩΣ

155 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως | Κινηματογραφική Ταινία

Oταν η Μπέλα Σουάν μετακομίζει στη μελαγχολική πόλη Φορκς και συναντά τον μυστηριώδη και γοητευτικό Έντουαρντ Κάλεν, η ζωή της παίρνει μια αναπάντεχη και, κυρίως, τρομακτική τροπή. Με την κατάλευκη επιδερμίδα του, τα χρυσαφιά μάτια του, τη σαγηνευτική φωνή του και τα υπερφυσικά χαρίσματά του, ο Έντουαρντ είναι αινιγματικός και συνάμα ακαταμάχητος. Αυτό που δε συνειδητοποιεί η Μπέλα είναι ότι όσο πιο πολύ τον πλησιάζει τόσο περισσότερο βάζει σε κίνδυνο τον εαυτό της και τους γύρω της. Και ίσως είναι πολύ αργά για να μετανιώσει…

Γεμάτο γοητεία και αγωνία, το ΛΥΚΟΦΩΣ έχει διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες, αποτελώντας παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Μεταφράστηκε σε 35 γλώσσες | Κινηματογραφική Ταινία

Πάσχω από μια σπάνια αρρώστια. Είμαι αλλεργική στον κόσμο. Δε βγαίνω από το σπίτι μου, έχω να βγω δεκαεπτά χρόνια. Τα μοναδικά άτομα που βλέπω είναι η μαμά μου και η νοσοκόμα μου, η Κάρλα. Μια μέρα ένα φορτηγό με έπιπλα σταματάει στο διπλανό σπίτι. Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου και τον βλέπω. Tο βλέμμα του καρφώνεται πάνω μου. Και εγώ δεν μπορώ να τραβήξω τα μάτια μου. Το όνομά του είναι Όλι. Ίσως δεν μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον αλλά μπορούμε να προβλέψουμε μερικά πράγματα. Για παράδειγμα, είναι σίγουρο ότι θα ερωτευτώ τον Όλι. Και είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτό θα είναι καταστροφικό.

Ένα μυθιστόρημα που αποδεικνύει πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι όταν βγαίνουμε από το καβούκι μας και κάνουμε πράγματα τρελά για την αγάπη.

Logo_Love2read2gether


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

 «…μια έξοχη ιστορία περιπέτειας, γεμάτη σασπένς με πολιτικές προεκτάσεις και ρομαντικά συναισθήματα». ‒ BOOKLIST

Η καθηλωτική τριλογία της Σουζάν Κόλινς Αγώνες Πείνας κυκλοφορεί στις 22 Φεβρουαρίου και είναι έτοιμη να σε κατακτήσει, όπως κατέκτησε εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Διάβασε πέντε ενδιαφέροντα στοιχεία που κρύβονται πίσω από την πλοκή του έργου και μπες στον φανταστικό και περιπετειώδη κόσμο της Κόλινς!

1. Η ιδέα για το Αγώνες Πείνας προέκυψε όταν η συγγραφέας Σουζάν Κόλινς παρακολουθούσε τηλεόραση και έκανε ζάπινγκ μεταξύ ειδήσεων για την εισβολή στο Ιράκ και ενός reality show. Τότε άρχισε να σκέφτεται πώς να δημιουργήσει ένα αφήγημα σχετικά με μια μάχη μέχρι θανάτου που θα μεταδίδεται από την τηλεόραση.

2. Το Πάνεμ, η περιοχή στην οποία εκτυλίσσονται οι Αγώνες Πείνας, πήρε το όνομά του από τη λατινική φράση «panem et circenses», η οποία σημαίνει «άρτος και θεάματα», τα κύρια μέσα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Ο τίτλος, Αγώνες Πείνας, φανερώνει ότι και τα δύο έχουν κεντρικό ρόλο στην τριλογία.

3. Η ιστορία του Θησέα είναι κεντρική στους Αγώνες Πείνας. Σύμφωνα με τον μύθο, οι Αθηναίοι έστελναν επτά νέους κάθε φύλου στον Λαβύρινθο προκειμένου να τους κατασπαράξει ο Μινώταυρος. Ο Θησέας, ο γιος του βασιλιά, αποφασίζει να πάει, όπως η Κάτνις Έβερντιν στη σειρά της Κόλινς. Η Κόλινς έχει περιγράψει την Κάτνις ως «φουτουριστικό Θησέα». Ο μύθος του Θησέα, μαζί με το Πάνεμ και τις μονομαχίες της αρχαίας Ρώμης, είναι μερικές από τις πολλές αναφορές της Κόλινς στη μυθολογία και την αρχαιότητα.

4. Το όνομα «Κάτνις» προέρχεται από ένα βρώσιμο είδος φυτού, το γένος Sagittaria, γνωστό επίσης ως arrowhead (αιχμή του βέλους), και υποδεικνύει τις καταπληκτικές δεξιότητες τοξοβολίας της ηρωίδας.

5. Για την Κόλινς, η τριλογία Αγώνες Πείνας αγγίζει το θέμα του πολέμου που ο ίδιος ο πατέρας της συζητούσε συχνά μαζί της. «Εάν μιλούσαμε στα παιδιά για τον πόλεμο, θα μπορούσαμε ίσως να έχουμε περισσότερες λύσεις», σημειώνει η Κόλινς. «Πιστεύω ότι το θέμα του πολέμου δε συζητείται, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θα έπρεπε, καθώς δεν είναι ευχάριστο. Ωστόσο, γνωρίζω από την εμπειρία μου ότι στη νεαρή ηλικία είμαστε αρκετά ικανοί να κατανοήσουμε και να επεξεργαστούμε πράγματα».

Η τριλογία της Κόλινς αποτελείται από τα βιβλία:

Τα βιβλία έχουν σημειώσει πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, κυκλοφορούν σε 56 χώρες και έχουν μεταφερθεί ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Μάθε περισσότερα για την τριλογία της Σουζάν Κόλινς εδώ: https://www.psichogios.gr/site/Authors/show/1106/soyzan-kolins.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το Bookoo και οι Εκδόσεις Ψυχογιός βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουν την έναρξη μαθημάτων δημιουργικής γραφής σε συνεργασία με τον καταξιωμένο συγγραφέα και εισηγητή σεμιναρίων δημιουργικής γραφής Αλέξη Σταμάτη. Ανακαλύψτε τη μαγεία της συγγραφής στη ζεστασιά του νέου μας βιβλιοπωλείου στο κέντρο της Αθήνας.

Το Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη απευθύνεται σε όσους θέλουν να επικοινωνήσουν με τα ενδότερα της συγγραφής, αυτής της «Μάγισσας Τέχνης», και να αναπτύξουν την αποκλειστικά δική τους συγγραφική «φωνή».

Τα μαθήματα διεξάγονται σε μια ατμόσφαιρα διάδρασης και λογοτεχνικότητας, μέσα από θεωρία αλλά και ασκήσεις. Μαζί με τον συγγραφέα οι συμμετέχοντες ανιχνεύουν τι σημαίνει αυτός ο «άλλος τρόπος να βλέπεις τα πράγματα» στον οποίο βασίζεται η λογοτεχνία. Εισδύουν στην «κουζίνα» του πεζογράφου και αναλύουν τον τρόπο που χρησιμοποιεί τα «υλικά» του. Τα σεμινάρια γίνονται με την καθοδήγηση ενός έμπειρου δημιουργού, ο οποίος, εκτός από την επιτυχημένη προσωπική συγγραφική διαδρομή και τη θεωρητική του κατάρτιση, διαθέτει και μια μελετημένη μέθοδο προσέγγισης της λογοτεχνίας. Μαθητές του έχουν ήδη εκδώσει δέκα βιβλία.

Αναλυτικά οι ημερομηνίες των μαθημάτων

Κάθε Πέμπτη, από 22 Φεβρουάριου έως και 29 Μάρτιου.

22/2, 1/3, 8/3, 15/3, 22/3, 29/3
Ώρες: 6-9 μ.μ.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΕΞΗ ΣΤΑΜΑΤΗ

Ο Αλέξης Σταμάτης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Αρχιτεκτονικής και Κινηματογράφου στο Λονδίνο. Έχει εκδώσει δεκατρία μυθιστορήματα και είκοσι τέσσερα συνολικά βιβλία. Το πρώτο, Ο έβδομος ελέφαντας (1998), εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Το δεύτερο, Μπαρ Φλωμπέρ (2000), εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές. Το μυθιστόρημα του Αμερικάνικη Φούγκα εκδόθηκε το 2008 στις ΗΠΑ, έχοντας κερδίσει το International Literature Award από το «National Endowment for the Arts”. Το μυθιστόρημά του Βίλα Κομπρέ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ (2007). Για τη δεύτερη συλλογή του, Αρχιτεκτονική Εσωτερικών Χώρων, του απονεμήθηκε το 1994 από τον Δήμο Αθηναίων το Βραβείο Ποίησης στη μνήμη Νικηφόρου Βρεττάκου. Το παιδικό του μυθιστόρημα Ο Άλκης και ο λαβύρινθος κέρδισε το Πρώτο Βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.

Ο μονόλογός του Η τελευταία Μάρθα παρουσιάστηκε το 2004 στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα, και παίχτηκε το 2008 στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου και ερμηνεία Χρήστου Στεργιόγλου. Τα έργα του Δακρυγόνα και Σκότωσε ό,τι αγαπάς (σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη) παίχτηκαν το 2010 και το 2012 στο ίδιο θέατρο. Ο μονόλογός του Μεσάνυχτα σ’ έναν τέλειο κόσμο ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 2013 σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη. Το έργο του Μελίσσια έχει παρουσιαστεί στο πλαίσιο του προγράμματος «Αναγνώσεις» στο Εθνικό Θέατρο. Το έργο του Innerview παίχτηκε τον χειμώνα του 2014 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Το 2013 το Innerview παίχτηκε στο Southbank Centre του Λονδίνου.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει αντιπροσωπεύσει πολλές φορές την Ελλάδα σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια. Τον Απρίλιο του 2013 μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Τέσσερις συγγραφείς του Νότου μιλούν για την κρίση». Γράφει κριτική λογοτεχνίας στην εφημερίδα Τα Νέα. Διδάσκει για έκτο χρόνο δημιουργική γραφή.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το ταξίδι συνεχίζεται και το 2018 με νέους τίτλους, που θα σε συντροφεύσουν στον ελεύθερό σου χρόνο.

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες και καλύπτουν κάθε αναγνωστική προτίμηση!

Επανέκδοση του μπεστ σέλερ της Χρυσηίδας Δημουλίδου «Τα τριαντάφυλλα δε μυρίζουν πάντοτε».

14,40€ | 12,96€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Επανέκδοση του μπεστ σέλερ της Χρυσηίδας Δημουλίδου «Το βαλς των πορσελάνινων άστρων».

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Το τρίτο βιβλίο με τις υποθέσεις του ντετέκτιβ Ράουν.

Ο συγγραφέας θεωρείται στη Δανία ως ο κορυφαίους του αστυνομικού μυθιστορήματος.

16,60€ | 14,94€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία της νεαρής τραγουδίστριας Άλις Μάρτινο που κατάφερε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να αποδείξει το μεγαλείο και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

16,60€ | 14,94€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ο λόγος με τον οποίον η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ χαιρέτισε τους φοιτητές του Χάρβαρντ κατά την αποφοίτησή τους. Λόγια που εμπνέουν και μεταλαμπαδεύουν τη θέληση για μάθηση και δημιουργία.

12,20€ | 10,98€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ένα βιβλίο για τη νέα μαμά με συμβουλές και οδηγίες για τους πρώτους μήνες μετά την απόκτηση του μωρού της.

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Βραβεία κοινού Athens Voice Choice 2017

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από το athensvoice.gr

Το ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ είναι ένα μυθιστόρημα που σαρώνει. Στα ευπώλητα των βιβλιοπωλείων αλλά και στην ψηφοφορία των αναγνωστών της A.V. ως καλύτερο βιβλίο της χρονιάς. Ο συγγραφέας του, Στέφανος Δάνδολος, μιλά για τα «φανερά» του συγγραφικά πάθη: Ιστορία, έρωτας, αγάπη και πόλεμος.

Γιατί αυτούς; Πώς αποφάσισες και κατέληξες να μυθιστοριογραφήσεις την τραγική ιστορία της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη; Και τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στα δυο πρόσωπα του δράματος; Το απέλπιδο του έρωτά τους ή το εθνικό τους μέγεθος; 

Θα έλεγα το απέλπιδο του έρωτά τους σε αντιδιαστολή με το εθνικό τους μέγεθος. Είναι εκπληκτικό το πόση τραγωδία μπορούν να κρύβουν τόσο δοξασμένες ζωές. Και κακά τα ψέματα, τέτοιο σκοτάδι είναι βούτυρο στο ψωμί για κάθε μυθιστοριογράφο που γοητεύεται από τις ανθρώπινες αντιφάσεις. Από τη μία ο θρίαμβος που όλοι γνωρίζουμε, από την άλλη οι πληγές που δεν φαίνονται, οι διαψεύσεις, το φορτίο της θλίψης. Τώρα, γιατί αυτούς; Πάντα ήθελα να βυθιστώ στο παράδοξο που μου εξέπεμπε η ζωή της Πηνελόπης Δέλτα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει βιβλία. Με κέντριζε η μαυροφορεσιά της σε συνδυασμό με το φως των κειμένων της. Το ότι στο πρόσωπό της έβλεπα θάνατο, ενώ στις λέξεις της έβλεπα ζωή.

Διαλέγεις απανωτά φλασμπάκ αντί για γραμμική αφήγηση. Η Βιέννη του 1908 και η Αθήνα του 1941 έρχονται, φεύγουν και επιστρέφουν. Στο ενδιάμεσο, η Μικρασιατική Καταστροφή, το Μακεδονικό ζήτημα, αλήθεια, δεν φοβήθηκες μήπως χαωθείς κι εσύ, μα και ο αναγνώστης σου; 

Στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο βιβλίο. Έχεις ένα κεφάλαιο που εκτυλίσσεται το 1908 και ένα κεφάλαιο που εκτυλίσσεται το 1941. Και έτσι πάει ως το τέλος. Η αφήγηση μπορεί να μην είναι γραμμική στο σύνολο του έργου, αλλά είναι γραμμική όσον αφορά την κάθε ιστορία ξεχωριστά. Επίσης και οι δύο ιστορίες καταλήγουν με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε στο τέλος η μία να συμπληρώνει την άλλη. Αν δεις τα σημειωματάριά μου, θα καταλάβεις ότι το βιβλίο δομήθηκε περίπου σαν χορογραφία. Ο ρυθμός ήταν το παν, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία.

Πόσο καιρό σου πήρε η έρευνα-φωτισμός των εποχών ως προς το ιστορικό πλαίσιο και πόσο χρόνο μετά εντρύφησες στην ιστορία αυτού του καταδικασμένου έρωτα; Κι αλήθεια, θεωρείς πως ο αχαλίνωτος ρομαντισμός της Δέλτα θα ήταν ίδιος, αν δεν ζούσε σε εκείνους τους ταραγμένους καιρούς, μα σε άλλους, όπως ο παρών: το κοινωνικό πλαίσιο αλλά και τα ήθη έχουν προχωρήσει.

Ξέρεις, έγινε το εξής: από το 2010, που άρχισα να δουλεύω τη «Χορεύτρια του Διαβόλου», έπεφτα συνεχώς πάνω στη Δέλτα. Το ίδιο συνέβη και με το «Όταν θα δεις τη θάλασσα». Επειδή τα δύο αυτά μυθιστορήματα καλύπτουν την περίοδο 1880-1945, η έρευνα με φιλοδωρούσε διαρκώς με στοιχεία γύρω από τη ζωή της, και ό,τι έβρισκα το έβαζα στην άκρη. Οπότε το ιστορικό πλαίσιο υπήρχε από νωρίς, όπως υπήρχαν και πολλά γεγονότα που αργότερα βρήκαν θέση στο «Ιστορία χωρίς όνομα». Όμως καταλυτικό ρόλο έπαιξαν τα δημοσιευμένα ημερολόγιά της, που άρχισα να τα διαβάζω ενόσω ακόμα έγραφα το «Όταν θα δεις τη θάλασσα». Εκεί μόνο μπόρεσα να συλλάβω το μέγεθος αυτού του αχαλίνωτου ρομαντισμού, όπως τον είπες. Δεν ξέρω αν αυτός ο ρομαντισμός θα ήταν ίδιος αν ζούσε στην εποχή μας, διότι εκπορευόταν και από μια αίσθηση στέρησης που οφειλόταν στον περίγυρο της εποχής της. Πιστεύω όμως ότι θα ήταν μια εξίσου εύθραυστη ύπαρξη και σήμερα, επειδή επρόκειτο για ένα βαθύτατα εγκεφαλικό πλάσμα που τα βίωνε όλα με υπερβολική ένταση, δίχως ιδιαίτερους μηχανισμούς άμυνας.

Τι θα έκανες, αν ήσουν ο σύζυγος της Δέλτα; Πόσο θα τη διευκόλυνες ή θα την παίδευες; Ξέρεις, διαβάζοντας το βιβλίο σου, σκεφτόμουν πως κι αυτός από μόνος του θα μπορούσε να είναι υλικό για ένα άλλο βιβλίο! 
Φυσικά και θα μπορούσε. Ο Στέφανος Δέλτα ήταν μια συγκλονιστική μορφή, ένας άντρας βαθύτατα τραγικός τον καιρό του ειδυλλίου της με τον Δραγούμη. Τον θαύμασα για την αξιοπρέπεια με την οποία πάλεψε να κρατήσει το σπίτι του ζωντανό, και φυσικά για την αφοσίωση που της έδειξε τα μετέπειτα χρόνια. Θα είχα εγώ την ίδια υπομονή; Δεν ξέρω. Ίσως θα την διευκόλυνα να φύγει. Από αγάπη, θα ήθελα να είναι ευτυχισμένη και θα την άφηνα να ακολουθήσει τον δρόμο της ανώδυνα.

Σκέφτεσαι καμιά φορά πως ζούμε σε άχαρες εποχές, που δεν ευνοούν ούτε τα μεγάλα πάθη, ούτε τις μεγάλες αποφάσεις; Η Δέλτα κι ο Δραγούμης στροβιλίστηκαν στη δίνη της Ιστορίας, οι ταραγμένοι καιροί επέτειναν ίσως την ένταση και του προσωπικού τους τάραχου, έζησαν όμως μια ζωή γεμάτη ίλιγγο και ανομολόγητες συγκινήσεις. Εμείς; 

Εμείς, Στέφανε, είμαστε εγκλωβισμένοι δυστυχώς στην ταχύτητα που διέπει την εποχή μας και απλώς παλεύουμε να ξορκίσουμε αυτό το άχαρο. Χθες ήταν 1996, αύριο θα είναι 2022. Έχουμε όμως τις μικρές χαρές. Έχουμε τα παιδιά μας, έχουμε την υγεία μας, έχουμε τα κείμενά μας και τις μουσικές μας, και τουλάχιστον δεν σταματάμε να ονειρευόμαστε. Δεν είναι και λίγο…

Λένε πως μετά την περιδίνηση στο μεταμοντέρνο και τις λογής εξτραβαγκάντζες, στη λογοτεχνία επιστρέφει πάλι η κλασική αφήγηση. Το μυθιστόρημα δείχνει να ξαναγυρνά σε παλαιότερες φόρμες. Το βλέπεις να συμβαίνει; Κι αν ναι, γιατί; Είναι κάτι που το ζητούν οι αναγνώστες πρώτα από όλα; 

Οι εξτραβαγκάντζες είναι πάντα γοητευτικές, είτε πρόκειται για τον Πίντσον της δεκαετίας του ’70, είτε για τον Γουίλιαμ Βόλμαν του σήμερα. Όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την κλασική αφήγηση, κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, ξαναδιάβαζα πρόσφατα τα «Ανατολικά της Εδέμ» και έκπληκτος συνειδητοποιούσα με πόση απλότητα ο Στάινμπεκ μπορούσε μέσα σε μία σελίδα να αποδομήσει κάτι για το οποίο ένας άκρατος βιρτουόζος τύπου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας θα χρειαζόταν ολόκληρα κεφάλαια. Ναι, το μυθιστόρημα επιστρέφει στη φόρμα των μεγάλων κλασικών, γιατί στις μέρες μας είναι ίσως μεγαλύτερη ανάγκη να αποδράσεις και να ταξιδέψεις μέσα σε ένα πυκνό, άρτια συγκροτημένο κείμενο, από το να περιπλανιέσαι μέσα σε γοητευτικούς λαβύρινθους. Και μεταξύ μας, χίλιες φορές προτιμώ την Ντάνα Ταρτ και τον Τζόναθαν Φράνζεν από τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.

Αναδημοσίευση από το athensvoice.gr

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Με πολλή χαρά εγκαινιάζουμε τη Λέσχη Ανάγνωσης των Εκδόσεων Ψυχογιός, την οποία θα συντονίζει η συγγραφέας κα Τέσυ Μπάιλα. Ο πρώτος κύκλος ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Μάιο.
(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από elle.gr

Ποιος είπε ότι τα μικρά κορίτσια πρέπει να έχουν για πρότυπο τις πριγκίπισσες των παραμυθιών; Οι «Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες» των εκδόσεων Ψυχογιός, είναι ένα βιβλίο που εμπνέεται από επιστήμονες, πολεμίστριες και καλλιτέχνιδες που έγραψαν ιστορία, και ενθαρρύνει τις γυναίκες να κυνηγήσουν από νωρίς τα όνειρά τους.

Οι Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες είναι ένα βιβλίο που σηματοδοτεί μια επανάσταση: χάρη σε μια επιχείρηση συμμετοχικής χρηματοδότησης (crowfunding) είναι το βιβλίο που έχει λάβει τις περισσότερες χορηγίες στην ιστορία, ένα λογοτεχνικό πόνημα (έχει ήδη μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες) που συγκέντρωσε το ασύλληπτο ποσό του ενός εκατομμυρίου τριακοσίων χιλιάδων δολαρίων σε διάστημα έξι μηνών, από τότε που ξεκίνησε η εκστρατεία, τον Απρίλιο του 2016, ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Παράλληλα, έφερε επανάσταση και στην παιδική λογοτεχνία γιατί διηγείται εκατό ιστορίες «απίστευτα» αληθινές, τη ζωή εκατό γυναικών οι οποίες έγραψαν ιστορία, που με αποφασιστικότητα και μια δόση τρέλας σπάνε τους κανόνες που τους εμπόδιζαν να πράξουν το σωστό.

 

 

Το εγχείρημα των συγγραφέων, της Φραντσέσκα Καβάλο και της Έλενα Φαβίλι, οι οποίες ίδρυσαν την Timbuktu Labs το 2012 – την πρώτη εταιρεία media με ψηφιακά προϊόντα για παιδιά – ήταν να μεταφράσουν σε απλή και προσιτή γλώσσα τις ζωές γυναικών που αντί για τον πρίγκιπα πάνω στο άσπρο άλογο προτίμησαν το πτυχίο, την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους, την επαγγελματική τους αποκατάσταση, την πιο ευγενή μορφή δικαιοσύνης μαχόμενες στην πρώτη γραμμή.

_Hypatia

Βασίλισσες, επιστήμονες, αθλήτριες, πολιτικοί, πολεμίστριες, ακτιβίστριες, συγγραφείς, καλλιτέχνηδες…μεταξύ των εκατό πρωταγωνιστριών συναντάμε διάσημες γυναίκες όπως τη Μαρία Κάλλας, την Ελισάβετ την Πρώτη, τη Μαρί Κιουρί, τη Μαλάλα Γιουσαφζάι, τη Ζαχά Χαντίντ, τη Νίνα Σιμόουν, την Κοκό Σανέλ, τις ανίκητες τενίστριες και αδερφές Σερίνα και Βίνους Γουίλιαμς, αλλά και λιγότερο διάσημες γυναίκες, όπως τη νεαρή Σύρια κολυμβήτρια Γιούσρα Μαρντίνι, που κολυμπούσε επί τρεις ώρες στα νερά της Μεσογείου για να σώσει τους συνταξιδιώτες της τραβώντας και σπρώχνοντας το κατεστραμμένο φουσκωτό με το οποίο είχαν διαφύγει από την εμπόλεμη κατάσταση στη χώρα της (το 2016 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο με την πρώτη στην ιστορία ομάδα προσφύγων)∙ ή τη Μαρία Ράιχε, που είχε ήδη ανακαλύψει ο Αλεχάντρο Αραβένα στην τελευταία Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής στη Βενετία, Γερμανίδα αρχαιολόγο η οποία, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε στη μελέτη των σχημάτων του πολιτισμού Νάζκα στην έρημο της Χιλής, χρησιμοποιώντας μια απλή μεταλλική σκάλα ανακάλυψε πως οι γραμμές που ήταν χαραγμένες στο έδαφος δεν ήταν παρά ουράνιοι αστερισμοί∙ τις υπέροχες Cholita Climbers, Βολιβιανές ορειβάτισσες, που αναρριχήθηκαν στις κορυφές των Άνδεων, εκτυφλωτικές μέσα στη χιονοθύελλα με τα πολύχρωμα σάλια και τις παραδοσιακές φούστες τους γιατί ποιος είπε ότι οι γυναίκες είναι μόνο για να μένουν στο σπίτι, για να καθαρίζουν και να μαγειρεύουν για τους άντρες;

Κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα πορτρέτο που υποκαθιστά την απουσία της πρωταγωνίστριας: εξήντα γυναίκες εικονογράφοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της Φραντσέσκα Καβάλο και της Έλενα Φαβίλι για να φιλοτεχνήσουν μια πινακοθήκη rebel girls: έτσι, υπάρχει η πληθωρική και εξωτική εικονογράφηση της Ελένα Μοράις Σοάρες (Φρίντα Κάλο και Μίριαμ Μακέμπα), η ειρωνική και εκλεπτυσμένη της Άνα Γκαλβάν (Ελισάβετ η Πρώτη, Ζινγκού και Γουάνγκ Ζενιί), η έντονη της Ντέμπορα Γκουίντι (Μάργκαρετ Θάτσερ, Μικέλα ΝτεΠρίνς και αδερφές Γουίλιαμς).

Διαβάζοντας τις Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες συγκινείσαι, γελάς, θυμώνεις: κάθε διήγηση είναι και μια ευχή για όλους, για κορίτσια, για αγόρια, για μεγάλους, μια καληνύχτα ελπίδας για αλλαγή της καθημερινότητάς μας, που αργά ή γρήγορα θα συμβεί ή ήδη συμβαίνει. Στην ιστορία της Αυστραλής ιστιοπλόου Τζέσικα Γουότσον, που από μικρή έτρεμε το νερό και στα δεκαέξι της διέσχισε τους ωκεανούς μόνη, παλεύοντας με τους ίδιους τους φόβους της, είναι κλεισμένη σε λίγες μόνο γραμμές όλη η ποίηση του εγχειρήματός της:

«Ολομόναχη, η Τζέσικα έσκιζε τα κύματα χωρίς σταματημό. Ήρθε αντιμέτωπη με κύματα ψηλά σαν ουρανοξύστες, ξύπνησε λουσμένη στο φως μαγευτικών ξημερωμάτων, συνάντησε γαλάζιες φάλαινες και χάζευε τα πεφταστέρια πάνω στο σκάφος της» (Καβάλο, Φαβίλι). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ιταλία στις 28 Φεβρουαρίου 2017∙ η Φραντσέσκα Καβάλο και η Έλενα Φαβίλι ζουν στο Βένις Μπιτς της Καλιφόρνια και αυτή την περίοδο είναι απασχολημένες με την προώθηση του βιβλίου τους, με αποκορύφωμα δύο σημαντικά ραντεβού: στις 7 Μαρτίου θα βρίσκονται στη Βουλή των Αντιπροσώπων παρουσία της Λάουρα Μπολντρίνι και της Αλεσάντρα Λόνγκο,με τη συμμετοχή της Τζέπι Κουτσάρι στην ανάγνωση αποσπασμάτων, ενώ στις 9 Μαρτίου, στις 18.30 το απόγευμα, θα παρουσιάσουν τις Ιστορίες της καληνύχτας για μικρές επαναστάτριες στο βιβλιοπωλείο Rizzoli, στη Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε ΙΙ μαζί με τη Λουτσάνα Λιτιτζέτο.

Frida-Kahlo

Τις συναντήσαμε κι εμείς και μας μίλησαν για την πολύ ωραία ιστορία τους.

Στο πανόραμα παιδικής λογοτεχνίας, Οι ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες αντιπροσωπεύουν μια παραφωνία. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταπιαστείτε με ένα τέτοιο θέμα; Και περιμένατε τόσο μεγάλη επιτυχία;

«Από την εμπειρία μας στο χώρο των επιχειρήσεων διαπιστώσαμε πως – σε αντίθεση με τους άνδρες συναδέρφους μας – είχαμε μεγαλώσει με ελάχιστα πρότυπα δυναμικών γυναικών, οι οποίες είχαν πάρει τη ζωή στα χέρια τους και είχαν επιτύχει καταπληκτικά πράγματα. Αντιληφθήκαμε επίσης πως τα αγαπημένα μας βιβλία και κινούμενα σχέδια δεν είχαν σχεδόν καμία ηρωίδα! Μετά από κάποιες έρευνες που κάναμε, συνειδητοποιήσαμε πως αυτή δεν ήταν αποκλειστικά δική μας εμπειρία. Ακόμη και σήμερα, μόνο 18,5 % των ηρωίδων στα παιδικά μέσα έχει επαγγελματικές φιλοδοξίες, σε αντίθεση με το 80% των ηρώων. Οπότε αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική. Δουλέψαμε πολύ καιρό πάνω στο χτίσιμο της εκστρατείας και πραγματοποιήσαμε μια πολύ εμπεριστατωμένη έρευνα στο πώς οι γονείς βίωναν το πρόβλημα τέτοιων στερεοτύπων, στο πώς μιλούσαν γι’ αυτά. Δουλέψαμε σχεδόν ένα χρόνο για να στήσουμε μια επιτυχημένη εκστρατεία, αλλά η επιτυχία του βιβλίου ξεπέρασε κάθε προσδοκία».

Οι Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες αφηγούνται την πραγματική ζωή μοναδικών, ασυνήθιστων γυναικών με κοινή την επιθυμία να αλλάξουν με τον δικό τους τρόπο το μέλλον του κόσμου. Τι σημαίνει για εσάς να είναι κάποιος «επαναστάτης»;

«Το μήνυμα του βιβλίου είναι, πρώτα απ’ όλα, πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να επαναστατεί κανείς. Επαναστάτες είναι όσοι αφήνονται στη μαγεία του κόσμου, όσοι αντιστέκονται στον πειρασμό της υπερβολικής σοβαρότητας. Επαναστάτες είναι τα άτομα που καλλιεργούν ένα πάθος, που δεν αφήνουν τον κυνισμό να τα διαφθείρει. Επαναστάτριες είναι και τα κορίτσια που δεν υποχωρούν μπροστά σε έναν περιορισμένο αριθμό επιλογών, που επιμένουν να αναζητούν ώσπου να βρουν αυτό που πραγματικά τις ενδιαφέρει. Και που, όταν το βρουν, δε θα το εγκαταλείψουν εύκολα. Επαναστάτριες είναι οι γυναίκες που δεν επιτρέπουν να καθορίζονται από τους άλλους, μα παλεύουν για το δικαίωμα της επιλογής του πεπρωμένου τους. Τέλος, το να είσαι επαναστάτρια, για πάρα πολλές γυναίκες σε όλο τον κόσμο, είναι ζήτημα επιβίωσης. Όχι πολυτέλεια. Γι’ αυτό, πιστεύουμε πως είναι σημαντικό να μάθουμε να είμαστε επαναστάτριες από μικρές».

Όλες οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο είναι πρότυπα θάρρους και αφοσίωσης. Με ποιες από τις ιστορίες της καληνύχτας που περιλαμβάνετε στο βιβλίο νιώθετε πιο δεμένες;

«Υπάρχει από ένα κομμάτι μας σε όλες τις ιστορίες. Ήταν τεράστιο προνόμιο για εμάς να δουλεύουμε όλους αυτούς τους μήνες περιστοιχισμένες από τόσο λαμπρά παραδείγματα. Ήταν χαρά μας να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε στον υπόλοιπο κόσμο την ιστορία κάποιων Ιταλίδων, σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν άγνωστων στην Ιταλία, όπως της ποδηλάτριας Αλφονσίνα Στράντα ή της οδηγού της Φόρμουλα 1 Λέλλα Λομπάρντι, που έμαθε να οδηγεί με το φορτηγάκι του πατέρα της, παραδίνοντας σαλάμια και μπριζόλες στους λόφους του Πιεμόντε!».

Malala-Yousafzai

Οι εκατό ιστορίες του βιβλίου εμπλουτίζονται με πορτρέτα φιλοτεχνημένα από τις πιο προικισμένες σύγχρονες εικονογράφους. Πώς χτίσατε τη σχέση μεταξύ κειμένου και εικόνων;

«Με εφαλτήριο τις ιστορίες, εξετάσαμε ποια θα ήταν η καταλληλότερη καλλιτέχνιδα για να αιχμαλωτίσει το πνεύμα κάθε προσωπικότητας. Στη συνέχεια, έγινε μια φωτογραφική έρευνα για να εμπνευστεί η καλλιτέχνιδα και μια σειρά από επαναλήψεις για να εκτιμηθεί η διαφορά μεταξύ των πορτρέτων, διατηρώντας την υφολογική συνοχή του βιβλίου».

H περιπέτειά σας θα μπορούσε αναμφίβολα να είναι η εκατοστή πρώτη ιστορία στο κλείσιμο του βιβλίου! Λέμε συνήθως πως τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Ίσως, αφού διαβάσει κανείς το βιβλίο, θα μπορούσε να πει ότι είναι ακριβώς η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας – όσο περίπλοκη κι αν είναι – που μας βοηθά να ονειρευόμαστε;

Από την αρχή της ιστορίας της εταιρείας μας, της Timbuktu Labs, το μότο μας ήταν «Κεντρίζω τη φαντασία ως εργαλείο συνειδητοποίησης της πραγματικότητας». Ας πούμε, λοιπόν, ότι πιστεύουμε πως η καλλιέργεια μιας στενής σχέσης μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου βοηθά τα άτομα να ανακαλύψουν τις δυνατότητες της πραγματικότητας και όχι τόσο τα όριά της, κι αυτό μπορεί να αλλάξει τον κόσμο σημαντικά.

Istories-tis-kalinyxtas-gia-epanastatries_Marie-Curie

Αναδημοσίευση από elle.gr


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από glow.gr

Blisscakes, cloudcakes, sparkcakes, worldcakes… Είναι όλα κέικ και είναι όλα τους υπέροχα. Με ό,τι γέμιση και επικάλυψη μπορεί να έχει συλλάβει το μυαλό και η φαντασία του Άκη Πετρετζίκη. Σας θυμίζουν κάτι από τις ωραίες εκείνες εποχές που ήσασταν παιδιά και γλιστρούσατε στην κουζίνα της μαμάς την ώρα που φουρνίζονταν αυτό το τρυφερό, βουτυρένιο κέικ. Επίσης, θυμίζουν και εκείνα τα παραμυθένια κέικ-τούρτες που φιγουράρουν στις βιτρίνες των γαλλικών σοκολατερί και των νεοϋορκέζικων sweet concept stores, που είναι τόσο όμορφα ώστε δε σας πάει η καρδιά να τα φάτε -θέλετε απλά να τα χαζεύετε. Δεν ξέρω, αν τελικά το να φτιάξει κανείς το αγαπημένο του κέικ είναι πράγματι… piece of cake (αγγλική έκφραση που μεταφορικά σημαίνει πανεύκολο).

Όταν όμως έπεσε στα χέρια μου η εντυπωσιακή έκδοση του νέου βιβλίου του Άκη Πετρετζίκη με τον ευφάνταστο τίτλο Piece of Cake (εκδ. Ψυχογιός), με 120 συναρπαστικές, γλυκές συνταγές για κέικ, αυτό που ξέρω είναι ότι ήθελα να τις δοκιμάσω όλες! Πρόκειται για ένα βιβλίο “σύμμαχο” σε κάθε σύγχρονη κουζίνα, μια πλούσια έκδοση που μετράει 384 σελίδες και 12 θεματικές ενότητες, με μοντέρνο σχεδιασμό, έτσι ώστε να απλοποιούνται ακόμα και οι πιο δύσκολες συνταγές. Με αφορμή, λοιπόν, το νέο του συγγραφικό εγχείρημα, μιλήσαμε με τον Άκη Πετρετζίκη για ζαχαροπλαστική, όνειρα, στόχους, εμπειρίες και “γλυκιές” προκλήσεις.

Αλήθεια, τι σε έκανε να λατρέψεις και να εκτιμήσεις την κουλτούρα, τη γεύση και τη μαεστρία που «κουβαλάει» ένα κομμάτι κέικ, ώστε να επιδοθείς σε 120 συνταγές; Με τι προσδοκίες ξεκίνησε αυτό το πρότζεκτ;

Αυτό το project ξεκίνησε με την επιθυμία να συγκεντρώσω τα καλύτερα κέικ σε ένα βιβλίο. Κέικ απλά, πιο περίπλοκα, μαμαδίστικα και πιο ψαγμένα… Σε αυτό το project έδωσα όλο τον εαυτό μου, κάτι το οποίο κάνω άλλωστε σε κάθε μου βιβλίο, αλλά και σε οτιδήποτε αποφασίζω να κάνω στη δουλειά μου. Το αποτέλεσμα, μπορώ να πω ότι αποζημίωσε την κάθε μου προσπάθεια, τόσο δική μου όσο και των συνεργατών μου!

Τώρα που το βιβλίο βρίσκεται στα ράφια, ανατρέχοντας στη «διαδρομή» του, εντοπίζεις κάτι αναπάντεχο που σίγουρα δεν περίμενες να αντιμετωπίσεις;

Η αλήθεια είναι πως, όταν ξεκινούσαμε τις δοκιμές για να καταλήξουμε σε αυτές τις 120 συνταγές, δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα φτιάχναμε 5.000 κέικ… Κι όμως, φτιάξαμε ακριβώς τόσα!!!

petretzikis-cake-suntagi2

Ο κώδικας comfort food πώς «σπάει» για σένα; Το κέικ ανήκει στη δική σου γευστική «ζώνη άνεσης”; Ήταν ένα από τα γλυκά που «σημάδεψαν” τα παιδικά σου χρόνια;

Αναμφίβολα το κέικ αποτελεί αγαπημένο comfort food! Σαφώς και ανήκει στη γευστική μου comfort-zone και είναι μία από τις αγαπημένες μου παιδικές γεύσεις. Εξίσου αγαπημένες, όμως, ήταν το τσουρέκι και τα… σιροπιαστά… Αλλά και οι πίτες… Γενικά, οι γονείς μου και κυρίως η μητέρα μου, ως γνήσια Θεσσαλονικιά, μαγείρευε και μαγειρεύει ακόμα υπέροχα. Οπότε έχω πολλές γευστικές παιδικές αναμνήσεις.

Σε ποια γωνιά της γης θα ξαναγύριζες για να γευτείς ένα επικό γλυκό που σε ιντρίγκαρε; Και πώς θα έβαζες το δικό σου στίγμα στις γεύσεις του;

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που πρωτοδοκίμασα τα διάσημα cronuts! Ένα είδος ντόνατ το οποίο φτιάχνεται με ζύμη κρουασάν. Τα λάτρεψα τόσο, που τότε είχα σκεφτεί ότι θα ήθελα πολύ να ήμουν εγώ ο δημιουργός τους! Επειδή δεν ήμουν όμως, αποφάσισα να σκεφτώ κάτι παρόμοιο αλλά και διαφορετικό! Κάπως έτσι, λοιπόν, γεννήθηκαν τα αγαπημένα μου Cruffins βουτύρου, τη συνταγή για τα οποία μπορείτε να βρείτε στο site μου www.akispetretzikis.com.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα, όταν επιδίδεσαι στη ζαχαροπλαστική;

Αν ακολουθείς πιστά τις αναλογίες, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα όσον αφορά το αποτέλεσμα. Το γλυκό θα βγει και θα είναι SUPER – αρκεί, φυσικά, να είναι καλή και η συνταγή.

Αποδόμηση, πειραματισμός, δημιουργικότητα. Πώς μεταφράζονται μέσα στην κουζίνα σου;

Σαφώς και πρέπει να αποδομείς τα υλικά και να πειραματίζεσαι μαζί τους. Η τέλεια συνταγή, άλλωστε, έρχεται ύστερα από αμέτρητες δοκιμές. Όσο για τη δημιουργικότητα; Αυτή είναι το Α και το Ω. Πάνω απ’ όλα όμως, για να μπορέσουν όλα αυτά να επιτευχθούν, χρειάζεται καλή οργάνωση! Μόνο έτσι λειτουργεί σωστά και αποδοτικά μία κουζίνα..

petretzikis-cake-suntagi

Σε επηρεάζει το κεφάλαιο τάσεις στο γλυκό σε διεθνές επίπεδο; Ποιες μητροπόλεις δίνουν τον παλμό σήμερα;

Φυσικά και με απασχολεί, ωστόσο δεν πιστεύω ότι υπάρχουν υλικά που είναι «της μόδας». Θεωρώ ότι τα υλικά γίνονται μόδα χάρη στον τρόπο με τον οποίο τα μαγειρεύεις. Τώρα, όσον αφορά τις χώρες που δίνουν τον παλμό, θεωρώ ότι η Γαλλία είναι ένας τόπος που εμπνέει σε όλα τα επίπεδα κάθε μάγειρα! Από εκεί και πέρα, συνεχώς στην καθημερινότητα μας δεχόμαστε επιρροές από άλλες κουζίνες.

Δώσε μας ένα δείγμα των πιο επιδραστικών για εσένα, προσωπικοτήτων σε επίπεδο ζαχαροπλαστικής.

Θα σας απαντήσω λίγο πιο γενικά, δίνοντάς σας τα ονόματα τριών chef τους οποίους θαυμάζω. Είναι οι Yotam Ottolenghi, Jamie Oliver και David Lebovitz.

Αλήθεια, η Ελλάδα πώς κινείται σε επίπεδο γλυκού; Ποιες δυναμικές της έχεις αφομοιώσει στις τεχνικές και στην έμπνευση σου;

Αγαπώ πολύ τα υλικά του τόπου μας και νιώθω πολύ τυχερός που βρισκόμαστε σε αυτή τη χώρα με τα τόσα αγαθά! Η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος με μεγάλη ποικιλία φρούτων, λαχανικών και αρωματικών και φροντίζω πάντα να τα αξιοποιώ στις συνταγές μου με διάφορους τρόπους.

Με τι όνειρα και στόχους έρχεται το μάλλον για εσένα;

Η αλήθεια είναι ότι τα όνειρα δεν σταματάνε ποτέ! Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι γενικά στη ζωή μου έχω κάνει προσεκτικά και σταθερά βήματα. Αυτός, λοιπόν, παραμένει ο στόχος μου και για το μέλλον. Να εξακολουθώ να θέτω σωστές βάσεις στη ζωή μου και να είμαι ανοιχτός στα πάντα. Όλα είναι πιθανά στη ζωή. Το σημαντικό είναι να δημιουργείς και να μην επαναπαύεσαι!

Αναδημοσίευση από glow.gr

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Τα βιβλία είναι δώρα που ανοίγεις ξανά και ξανά!

Φέτος η επιλογή του δώρου γίνεται πιο εύκολη παρά ποτέ! Έχουμε ετοιμάσει θεματικές προτάσεις βιβλίων για όλες τις αναγνωστικές προτιμήσεις, για να δωρίσεις στα αγαπημένα σου πρόσωπα τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς! Γιατί τα βιβλία είναι δώρα που ανοίγουν ξανά και ξανά! (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Χριστουγεννιάτικα βιβλία από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Τα Χριστούγεννα έρχονται! Το παραμύθι ξεκινάει!

Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη γιορτή για όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, που περιμένουν καρτερικά τα δώρα, τα χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα και, φυσικά, την έλευση του Άγιου Βασίλη! Χριστούγεννα όμως δεν είναι μόνο αυτά… Χριστούγεννα είναι και όλες οι ιστορίες που ξυπνούν στη μνήμη μας αυτές τις ημέρες, γεμάτες με τα πιο δυνατά μηνύματα ανθρωπιάς και αγάπης. Ιστορίες για τη θεία γέννηση, το μολυβένιο στρατιωτάκι, τον Αϊ-Βασίλη και τους καλικάντζαρους, τον Ρούντολφ τον μικρό τάρανδο, το κοριτσάκι με τα σπίρτα και πολλές ακόμα ιστορίες που παραμένουν διαχρονικές και αξίζει να μοιραστούμε με τα παιδιά μας.

Στις προτάσεις που ακολουθούν θα βρείτε βιβλία με όμορφες ιστορίες και γιορτινές δραστηριότητες που θα κάνουν εσάς και τα παιδιά σας να ταξιδέψετε στον μαγικό κόσμο των χριστουγεννιάτικων παραμυθιών!

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος 2018!

Τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια του Ευγένιου Τριβιζά

Βιβλία με παιχνίδια και παζλ

Βιβλία δραστηριοτήτων

Παιδικά εικονογραφημένα βιβλία


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Οι γιορτές πλησιάζουν και μαζί και οι προετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι! Αν αναζητάς νόστιμες συνταγές που θα καταπλήξουν τους καλεσμένους σου, τότε διαβάζεις το σωστό άρθρο.

Ετοιμάσου να δημιουργήσεις το πιο λαχταριστό μενού με συνταγές από τον Άκη Πετρετζίκη και τον Κωστή Κωστάκη, αλλά και προτάσεις για την επιλογή κρασιού και καφέ από τις μετρ του είδους Μάρνι Oλντ και Ανέτ Μόλντβερ αντίστοιχα. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Κάνε να χιονίσει: ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα με τρεις ιστορίες αγάπης από τρεις κορυφαίους συγγραφείς εφηβικής λογοτεχνίας, τον μοναδικό Τζον Γκριν, με τις εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, και τις εξαιρετικές Μορίν Τζόνσον και Λόρεν Μάιρακλ.

Ο Τζον Γκριν, σε ερώτηση για την εμπειρία της συγγραφής του βιβλίου, αναφέρει πως: «Ήταν τόσο μα τόσο αστεία. Λατρεύω τη Μορίν και τη Λόρεν. Περάσαμε υπέροχα, αντιμετωπίζοντας όλα αυτά τα μικρά θέματα καθώς υφαίναμε τις ιστορίες μας. Γράφοντας την ιστορία “Ένα χριστουγεννιάτικο θαύμα, μα τι θαύμα” διασκέδασα ίσως περισσότερο από ποτέ. Εμπνεύστηκα από τη Μορίν προκειμένου να κάνω την ιστορία όσο πιο τρελή μπορούσα, ενώ εμπνεύστηκα από τη Λόρεν για να της δώσω ψυχή».

Η Μορίν Τζόνσον, η συγγραφέας της ιστορίας «Το εξπρές της Τζούμπιλι», μας εξηγεί πώς αποφάσισαν να γράψουν όλοι μαζί το βιβλίο. «Κατ’ αρχάς, όλοι γνωριζόμασταν. Ο Τζον και εγώ γράφαμε μαζί στη New York Times. Μια μέρα, ο Τζον με κάλεσε και με ρώτησε: “Θέλεις να γράψουμε ένα χριστουγεννιάτικο βιβλίο μαζί με τη Λόρεν;” Και απάντησα αμέσως: “Ναι! Λατρεύω τα χριστουγεννιάτικα βιβλία”». Στην ερώτηση πώς κατάφεραν να γράψουν το βιβλίο αφού ζούσαν και οι τρεις σε διαφορετικό μέρος, απάντησε: «Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να μιλάμε πολύ στο τηλέφωνο σχετικά με το τι θέλαμε να κάνουμε. Αποφασίσαμε πως οι ιστορίες θα διαδραματίζονταν σε ένα μέρος κάποιες συγκεκριμένες ημέρες και ορίσαμε ποιοι ήρωες θα συμμετείχαν στις άλλες ιστορίες. Στη συνέχεια, καταλήξαμε στη σειρά των ιστοριών».

Μάλιστα, η Λόρεν Μάιρακλ, συγγραφέας της ιστορίας «Η προστάτιδα αγία των γουρουνιών», στην ερώτηση εάν θα ήθελε να ξαναγράψει ιστορία ούσα κομμάτι μιας τριμελούς ομάδας, απάντησε με ενθουσιασμό: «Εάν προτεινόταν η ίδια τριμελής ομάδα, εννοείται πως ναι!»

 

Παραμονή Χριστουγέννων και η χειρότερη χιονοθύελλα όλων των εποχών μεταμορφώνει μια μικρή πόλη σε ρομαντικό καταφύγιο, σαν αυτά που βλέπεις στις ταινίες. Ή περίπου. Στο κάτω κάτω κανείς δε θα περίμενε ότι μια περιπλάνηση μέσα στο κρύο, στη μέση του πουθενά, θα κατέληγε σ’ ένα μεθυστικό φιλί από έναν γοητευτικό ξένο. Και κανένας δε θα σκεφτόταν ότι μια βόλτα μέχρι ένα μαγαζί με βάφλες, θαμμένο στο χιόνι, θα οδηγούσε στον έρωτα με έναν παλιό φίλο. Ή ότι η ανακάλυψη της αληθινής αγάπης θα άρχιζε με μια βασανιστική πρωινή βάρδια σ’ ένα καφέ.

Χάρη σε τρεις από τους καλύτερους και πλέον ευπώλητους συγγραφείς εφηβικής λογοτεχνίας παγκοσμίως –τον Τζον Γκριν, τη Μορίν Τζόνσον και τη Λόρεν Μάιρακλ–, η μαγεία των γιορτών αναδεικνύεται μέσα από τρεις διασκεδαστικές και τρυφερές αλληλένδετες ιστορίες αγάπης, ρομαντισμού και φιλιών που κόβουν την ανάσα.

Το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί ήδη New York Times Bestseller και κυκλοφορεί σε 24 χώρες.

 


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η Μάρω Βαμβουνάκη γεννήθηκε στα Χανιά, όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια. Από δέκα χρόνων ήρθε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά και ψυχολογία. Από το 1972 και για έντεκα χρόνια έζησε στη Ρόδο, όπου εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα έργα της: «Ο Παλιάτσος και η Άνιμα» «Το Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης», «Χορός Μεταμφιεσμένων», «Μια Μεγάλη Καρδιά Γεμίζει με Ελάχιστα», Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη», (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2012), «Σιωπάς για να Ακούγεσαι», «Η Μπαλάντα της Ζήλειας», η συλλογή διηγημάτων «Αυτή η Σκάλα Δεν Κατεβαίνει», σε κοινό τόμο «Το Χρονικό μιας Μοιχείας», «Ντούλια» και ο «Πιανίστας και ο Θάνατος», το βιβλίο της για παιδιά «Το Δωμάτιο που Ταξιδεύει», καθώς και τα μυθιστορήματά της «Ο Ερωτευμένος Πολωνός» (υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2011), «Γενέθλια Ξανά», «Η Δικηγόρος» και «Το Βιβλίο της Εγγονής μου».


Ξεκινώντας θα αναφερθώ στην αγωνία την ώρα του τοκετού της Ρωσίδας  νύφης σας, γράφετε: «Θαυμάζω όσους λένε, ότι όταν θέλουν μπορούν να σταματούν τις κακές σκέψεις». Κι αναρωτιέμαι εγώ πάλι… Τόσο υπεράνθρωποι είναι κάποιοι άνθρωποι που επαίρονται για τις ικανότητες τους αυτές ή μήπως είναι φτιαγμένοι από άλλα υλικά;

Ούτε εγώ τους καταλαβαίνω, κυρία Πανώριου! Προσωπικά, πάντως, άγομαι και φέρομαι από τα συναισθήματά μου, ιδίως τις φρέσκες ώρες που μου συμβαίνει κάτι δυνατό. Κάποτε που υπέφερα υπερβολικά είχα πάει στην εκκλησία και προσευχόμουν: Καλέ Θεέ, κάνε με λίγο γαϊδούρι…

«Η γενιά του γιού μου», λέτε, «ακολουθεί άλλες μεθόδους, πιο συναισθηματικές, πιο καρδιακές, πιο χαλαρές  από τις δικές μας». Τι νομίζετε; Καλύτερα ίσως έτσι «το μωρό από ισότιμο μέλος μιας δημοκρατικής κοινότητας, να επιστρέφει στον τρυφερό του θρόνο»;

Ναι, νομίζω πολύ καλύτερα έτσι. Πιο φυσικά. Ο άνθρωπος, και πολύ πιο πολύ το ανθρωπάκι, είναι πάνω απ΄ όλα καρδιά. Το να αντιμετωπίζεις συστηματικά ορθολογιστικά τις ανάγκες για τρυφερότητα, αναγνώριση, ασφάλεια, σημαίνει πως προσπαθείς να κάνεις μηχανάκι τον εαυτό σου και το παιδί σου. Εκείνο όμως δε γεννήθηκε για μηχανάκι κι αυτό το στριμώχνει επικίνδυνα. Βέβαια δεν σημαίνει πως δεν το παιδαγωγούμε… Οι τρόποι όμως πρέπει να είναι στη γλώσσα του.  Θέλει λεπτή διάκριση η συνομιλία μας με τα μικρούλια.

«Όχι δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις δίχως παιδί αν επιθυμείς κι αγαπάς», γράφετε κάπου αλλού στο βιβλίο σας. Η υιοθεσία λοιπόν είναι η λύση;

Όχι μόνο λύση, είναι ευλογία. Χάρισμα μεγάλο, και δώρο, να  υιοθετήσεις μωρό. Εδώ παίρνεις ένα γατάκι από το δρόμο κι αλλάζει η καθημερινότητά του, γλυκαίνει η ψυχή σου. Τα παιδιά είναι τόσο αγνά και αθώα και όμορφα που ακόμα κι ένα «ξένο», από τις πρώτες ώρες που θα το αναλάβεις, που κρέμεται από σένα για να ζήσει ή να πεθάνει, σε κάνει ευτυχισμένο σκλάβο του.

Αναφέρεστε ακόμα και στο άτυχο εκείνο προσφυγόπουλο τον Ιλάν, το παιδί που στοίχειωσε τα όνειρα μας πρόπερσι κι ύστερα ξεχάστηκε. Και σκέπτομαι αφελώς: Άνθρωποι που αποφασίζουν για τις τύχες αυτών των παιδιών ενός κατώτατου Θεού, μάλλον ποτέ στην ζωή τους δεν θα έχουν κρατήσει στην  αγκαλιά τους ένα δικό τους μωρό, να κομπλάρουν, να φρενάρουν;

Είναι τεράστια απορία πάντα τούτη. Τι γίνεται στο νου και στην καρδιά τέτοιων ανθρώπων; Καταλήγω με τα χρόνια πως ναι, υπάρχει κακία, διαστροφή, σκοτάδι και ζόφος μέσα σε κάποια πλάσματα. Πώς και γιατί κατάντησαν έτσι, είναι μεγάλο αίνιγμα πάντοτε για την ψυχολογία, την ηθική, τις κοινωνιολογίες.

Ζείτε χρόνια στην Αθήνα Αναπολείτε ίσως, ώρες ώρες  τη ζωή σας στα Χανιά η την Ρόδο, θα αποφασίζατε μια μέρα εκεί να γυρίσετε;

Υπερβολικά. Επώδυνα… Πάντα ζω με το όνειρο ότι μια μέρα θα επιστρέψω, όμως περνάει ο καιρός… Ακόμα πως και μετά θάνατο θα επιστρέψω στους τόπους που αγάπησα κι άφησα τα κομμάτια μου, λέω στον εαυτό μου. Αν βέβαια πάω στον Παράδεισο, τι άλλο θα είναι από επιστροφή σε αγαπημένα και αγαπημένους;…

Κι ακόμα λίγο έως πολύ μελό αλλά… Σας φαντάζομαι, μέρες που είναι και με ένα καινούργιο κοριτσάκι στο σπίτι, να σταματάτε, έστω φευγαλέα, στις βιτρίνες με τα χριστουγεννιάτικα για μια ματιά στα δεντράκια.

Μα, ναί! Τα Χριστούγεννα και όλα τα παιδικά στολίδια τους είναι το τέλειο ντεκόρ της νοσταλγίας μας και της προσδοκίας μας. Μαγεύομαι την εποχή των γιορτών, ακόμα κι από τα πιο κιτς αντικείμενα μαγεύομαι!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ούτε το φανταζόμουν, ούτε ήθελα ποτέ μου να γράψω ένα εντελώς αυτοβιογραφικό βιβλίο. Είναι όμως ψεύτης όποιος πει «ποτέ» ή «πάντα» για τον εαυτό του, το πλάσμα δηλαδή που γνωρίζει λιγότερο. Έρχονται μετά γεγονότα που σε μεταμορφώνουν. 

Σ’ εμένα ήρθε η εγγονή μου κι όσα πια την ακολούθησαν. Τον ίδιο μήνα που γεννήθηκε, έτσι όπως κυκλοφορούσα, κάπως σαν εκστατική, βρέθηκα στον υπολογιστή σπρωγμένη από τυφλή ανάγκη. Εξομολόγησης; Σημειώσεων να μην ξεχαστούν; Τραγουδιού που πιέζει να το πεις, αφού μέσα μας υπάρχουν μουσικές που αποφασίζουν αυτές για εμάς; 

Υπήρχαν όμως και οι γονείς! Πιο σοβαροί, πιο προσεχτικοί, πιο υπεύθυνοι, πιο χαμηλότονοι από εμένα. Μια χαρούμενη στιγμή –η χαρά σε κάνει πιο γενναίο– τους το ξεφούρνισα. «Θα γράφεις και για μας;» ρώτησε ο γιος μου. «Είναι δυνατόν να σας αποφύγω;… Είστε ένα με την υπόθεση!» είπα μαζεμένη. 

Δεν ενθουσιάστηκαν. Ορκίστηκα με πάθος να το δουν πριν το παραδώσω για έκδοση. Να αφαιρέσω ό,τι δε θέλουν να ειπωθεί· στην ανάγκη, να μην το εκδώσω καν…

Αναδημοσίευση από blog.athensweekly.gr


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Υποδεχόμαστε τον τελευταίο μήνα του χρόνου στη ζεστασιά του σπιτιού μας παρέα με υπέροχα βιβλία!

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες και καλύπτουν κάθε αναγνωστική προτίμηση! Και μην ξεχνάς, για τις γιορτές που πλησιάζουν, τα βιβλία είναι δώρα που ανοίγεις ξανά και ξανά…🎄

Ο Dan Brown επιστρέφει την 1η Δεκεμβρίου!

Η νέα καταιγιστική περιπέτεια του Dan Brown με τον Ρόμπερτ Λάνγκντον!

ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ: 100.000 ΑΝΤΙΤΥΠΑ

Ο συγγραφέας των bestsellers με 200.000.000 αντίτυπα σε 56 χώρες!

Ο Ρόμπερτ Λάνγκτον, καθηγητής συμβολολογίας και θρησκευτικής εικονολογίας στο Χάρβαρντ, επισκέπτεται το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ για να παραστεί στην ανακοίνωση μιας σημαντικής ανακάλυψης που πρόκειται να αλλάξει για πάντα το πρόσωπο της επιστήμης. Οικοδεσπότης είναι ο Έντμοντ Κιρς, ένας σαραντάρης δισεκατομμυριούχος μελλοντολόγος, με καταπληκτικές, υψηλής τεχνολογίας εφευρέσεις και προκλητικές προβλέψεις που τον έχουν κάνει παγκοσμίως διάσημο.

DAN BROWN
ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ

Όταν ο ανίκητος υπολογιστής της NSA (Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας) των ΗΠΑ, που μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τα πάντα, αδυνατεί να σπάσει έναν μυστηριώδη κωδικό, η Σούζαν Φλέτσερ, η ιδιοφυής και όμορφη αποκρυπτογράφος της υπηρεσίας, καλείται να αναλάβει την υπόθεση. Αυτό που ανακαλύπτει τρομάζει τους έχοντες την εξουσία. Η NSA είναι σε ομηρία… όχι από όπλα ή βόμβες αλλά από έναν κωδικό τόσο περίπλοκο που θα μπορούσε να την καταστρέψει.

Επανακυκλοφορεί στις 7/12

Ο συγγραφέας των bestsellers με 200.000.000 αντίτυπα σε 56 χώρες!

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ (ΤΟΜΟΣ 1&2)
ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ

Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

Ο μάγος της ισπανικής λογοτεχνίας μάς μεταφέρει και πάλι στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων, την εμβληματική σειρά που ξεκίνησε με το διεθνές λογοτεχνικό φαινόμενο Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, το οποίο θεωρείται, μετά τον Δον Κιχότη, το πιο πετυχημένο μυθιστόρημα στην εκδοτική ιστορία της Ισπανίας.

ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΦΡΑΝΖΕΝ
ΟΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ

Ένα μυθιστόρημα εξαιρετικά ρεαλιστικό, σκοτεινά ξεκαρδιστικό και βαθιά ανθρώπινο, που επιβεβαιώνει ότι ο Τζόναθαν Φράνζεν είναι ένας από τους ευφυέστερους ερμηνευτές της αμερικανικής κοινωνίας και της αμερικανικής ψυχής.

Επανέκδοση ενός από τα πιο εμβληματικά έργα του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα Τζόναθαν Φράνζεν, που απεικονίζει με αριστουργηματικό τρόπο τη μέση αμερικανική οικογένεια.

ΒΑΛΕΡΙΟ ΜΑΣΙΜΟ ΜΑΝΦΡΕΝΤΙ
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

Είναι μια ηλιόλουστη μέρα όταν ο Άρμιν φωνάζει τον αδελφό του τον Βουλφ για να του δείξει ένα θαύμα: την κατασκευή του «δρόμου που δε σταματάει ποτέ». Ένα έργο που τους αφήνει εκστατικούς, το τεχνικό θαύμα των Ρωμαίων εχθρών.

Ιστορικό μυθιστόρημα με θέμα την αναμέτρηση Ρωμαίων και Γερμανών στον Τευτοβούργιο Δρυμό, από τον μεγάλο συγγραφέα 12 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως Βαλέριο Μάσιμο Μανφρέντι.

ΔΑΦΝΗ ΣΟΥΜΑΝ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ είναι μια ιστορία αγάπης, πάθους και μυστικών που κρύβονται ανάμεσα στα παλιά τείχη της Κωνσταντινούπολης, μέσα στις βυζαντινές πύλες, στους κήπους των αρχοντικών στα Πριγκηπονήσια. Είναι μια ιστορία χωρισμού και αντάμωσης, μια ιστορία για πατεράδες και κόρες, για άντρες και γυναίκες, για διαιρεμένες πατρίδες.

Μια ιστορία έρωτα, φιλίας και μίσους, που εκτυλίσσεται στο Φανάρι, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

ΧΟΡΧΕ ΓΚΑΛΑΝ
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Εμπνευσμένο από τα τραγικά γεγονότα που συντάραξαν το Ελ Σαλβαδόρ και τη Λατινική Αμερική, ο ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ είναι ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για τον φόβο, το μίσος και την ατιμωρησία. Ένα βιβλίο που ρίχνει φως για πρώτη φορά στα περιστατικά που έλαβαν χώρα το 1989, μια προσπάθεια να ακουστεί η φωνή των φτωχών και καταπιεσμένων.

Συναρπαστικό μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία της σφαγής Ιησουιτών μοναχών στο Ελ Σαλβαδόρ, που συγκίνησε ολόκληρο τον κόσμο.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΓΓΟΝΗΣ ΜΟΥ

Ούτε το φανταζόμουν, ούτε ήθελα ποτέ μου να γράψω ένα εντελώς αυτοβιογραφικό βιβλίο. Είναι όμως ψεύτης όποιος πει «ποτέ» ή «πάντα» για τον εαυτό του, το πλάσμα δηλαδή που γνωρίζει λιγότερο. Έρχονται μετά γεγονότα που σε μεταμορφώνουν.

Το πρώτο αυτοβιογραφικό βιβλίο της συγγραφέως των 900.000 αντιτύπων Μάρως Βαμβουνάκη. Μια τρυφερή εξομολόγηση ψυχής που θα αγγίξει γονείς και παππούδες.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει…

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Η παθιασμένη σχέση μεταξύ της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη. Μια μυθιστορηματική αναβίωση της τελευταίας μέρας της ζωής της μεγάλης Ελληνίδας συγγραφέως.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Ένα ταξίδι γεμάτο τραύματα και μυστικά, αγάπες, έρωτες και απουσίες, συναντήσεις που καθορίζονται από την Ιστορία και τη μοίρα. Ένα μυθιστόρημα όπου τα γεγονότα και οι καταστάσεις ανατρέπουν τις ζωές των ηρώων, δημιουργούν όμως ευκαιρίες και διεξόδους για να βγουν από τη δίνη όπου τους έριξαν.

Το πάντρεμα της Θρακικής εξόδου με τη μυθοπλασία σε ένα τέλειο σύνολο.

Κ. Α. Βακαλόπουλος, Καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας

ΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ
ΠΟΙΗΣΗ 2000-2017

Ο τόμος ΠΟΙΗΣΗ 2000-2017 του Γιάννη Καλπούζου περιλαμβάνει σε επανέκδοση τις συλλογές «Έρωτας νυν και αεί» και «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών», επιλεγμένα και επιμελημένα ποιήματα από τη συλλογή «Το νερό των ονείρων», καθώς και 43 νέα ποιήματα ως ξεχωριστή ενότητα με τίτλο «Νυχτέρι». Η συλλογή «Έρωτας νυν και αεί» ήταν υποψήφια στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2008.

Ο συγγραφέας έχει τιμηθεί με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και έχει χαρακτηριστεί ο κορυφαίος πεζογράφος της γενιάς του.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗ

ΘΕΚΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ
ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΜΑΜΑ = ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Το να είσαι γονιός δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά, και, σε μια προσπάθεια να την καταστήσει ευκολότερη, η Θέκλα Πετρίδου πραγματεύεται σε δεκαοχτώ κεφάλαια ισάριθμα θέματα που σχετίζονται με τον ρόλο του γονιού αναφορικά με την επικοινωνία κατά τη διάρκεια της εφηβείας και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, το διαζύγιο και τη γονική αποξένωση, τις μονογονεϊκές οικογένειες και τον καθωσπρεπισμό μιας υποκριτικής κοινωνίας, τη δύσκολη στιγμή που αρρωσταίνει ένα παιδί και την ακόμα πιο δύσκολη που φεύγει.

Συμβουλές και τρόποι αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων σε σχέση με τα παιδιά μας.

ΙΣΤΟΡΙΑ

BETTANY HUGHES
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

Η Κωνσταντινούπολη ήταν ανέκαθεν ένας τόπος όπου οι ιστορίες συγκρούονται με την Ιστορία, όπου το αφήγημα είναι τόσο δυνατό όσο το καθαρό ιστορικό γεγονός. Από το Κοράνιο μέχρι τον Σαίξπηρ, η πόλη με τα τρία ονόματα –Βυζάντιο, Κωνσταντινούπολη, Ιστανμπούλ–, αντηχεί ως ιδέα και ως τόπος και ξεπερνά τα σύνορά της, πραγματικά και φανταστικά.

Ένα πλήρες και ολοκληρωμένο έργο για την ιστορία της Κωνσταντινούπολης, βασισμένο σε λεπτομερή έρευνα και αρχαιολογικά ευρήματα.

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ − ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ

ΑΚΗΣ ΠΕΤΡΕΤΖΙΚΗΣ
PIECE OF CAKE

Blisscakes, cloudcakes, sparkcakes, worldcakes… Για μένα όλα είναι κέικ. Και είναι όλα υπέροχα. Ένα βιβλίο με 120 συναρπαστικές, πρωτότυπες, γλυκιές συνταγές για κέικ, που δε θα αφήσει κανέναν παραπονεμένο, όποιες κι αν είναι οι αγαπημένες του γεύσεις. Μια έκδοση που συγκεντρώνει τη δουλειά ετών και την επιθυμία μου να σας προσφέρω πραγματικά το καλύτερο.

Άκης Πετρετζίκης

Κυκλοφορεί στις 7/12.
Πρώτη έκδοση 17.000 αντίτυπα!

Με τις 120 καλύτερες συνταγές για κέικ από τον Άκη Πετρετζίκη, η απόλαυση γίνεται… piece of cake!

ΚΩΣΤΗΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ
ΠΙΤΕΣ ΑΠΟ ΧΕΡΙ

Θα έλεγα ότι η πίτα για τους Έλληνες είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κουλτούρα μας. Έτσι, σκέφτηκα να σας παρουσιάσω μια πιο light εκδοχή της πίτας, προσαρμοσμένη στα νέα ήθη και στον έντονο τρόπο ζωής μας. Αναλύω συνταγές από όλο τον ελλαδικό χώρο – οι πίτες, ανάλογα με τις συνήθειες της περιοχής, είναι ψημένες στον φούρνο ή στο τηγάνι. Έχω δανειστεί τις παραδοσιακές συνταγές και έχω βάλει τη δική μου προσωπική πινελιά. Ελπίζω αυτό το βιβλίο να συνεχίσει την παράδοση στις πίτες της Ελλάδας και να γίνει σύμβουλος για όσους θέλουν να μυηθούν στην τεχνική του φύλλου. Καλή απόλαυση!

Το καλύτερο βιβλίο μαγειρικής για πίτες, με όλα τα μυστικά για πεντανόστιμες ζύμες, μέσα από 62 μοναδικές συνταγές!


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

PΑΪΜΠΙΤΣ, ΝΙΟΥ ΧΑΜΣΑΪΡ. Όποιος έχει διαβάσει κάποιο βιβλίο του Νταν Μπράουν –και καθώς κυκλοφορούν 200 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων του, ξέρετε ποιοι είστε– είναι εξοικειωμένος με τη χαρακτηριστική τεχνική του να εντάσσει μικρά αποσπάσματα περιγραφικών πληροφοριών στη ροή του κειμένου. Ανάμεσα στα θέματα που αναπτύσσονται στο τελευταίο του μυθιστόρημα, Origin, συμπεριλαμβάνονται τα εξής: η απροσδιόριστη γοητεία της αφηρημένης τέχνης, οι συναρπαστικές ιδιομορφίες του καθεδρικού ναού της Σαγράδα Φαμίλια, έργου του Γκαουντί, καθώς και οι τελευταίες, απίθανες εξελίξεις στον κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης.

Το στοιχείο αυτό παίζει κεντρικό ρόλο στην προσέγγιση του Μπράουν, καθώς και ο ίδιος, ως αναγνώστης, προτιμά βιβλία τα οποία είναι διδακτικά και, ιδανικά, όχι ολότελα προϊόντα μυθοπλασίας. «Θεωρώ πως, αν είναι να διαθέσω χρόνο για να διαβάσω κάτι, καλό θα ήταν να μαθαίνω στην πορεία», δήλωσε πρόσφατα. Καθόταν στο μεγάλο και έξυπνα σχεδιασμένο σπίτι του, εδώ, στην εξοχή του Νιου Χάμσαϊρ. Αναφερόμενος στα μυθιστορήματά του, είπε: «Είναι το είδος των μυθιστορημάτων που θα διάβαζα, αν διάβαζα μυθιστορήματα».

Το Origin είναι το όγδοο μυθιστόρημα του κυρίου Μπράουν. Στις σελίδες του, ο πασίγνωστος πρωταγωνιστής του, ο ιδιοφυής καθηγητής συμβολογίας και θρησκευτικής εικονογραφίας του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκντον, ζει ακόμη μία περιπέτεια που δοκιμάζει την ευφυΐα του και απειλεί τη ζωή του, περιπέτεια στην οποία εμπλέκονται αδίστακτοι ζηλωτές, ύποπτες περιθωριακές οργανώσεις, ριζοσπαστικά μυστικά με προεκτάσεις ικανές να επηρεάσουν το μέλλον της ανθρωπότητας, σύμβολα κρυμμένα μέσα σε γρίφους και γρίφοι κρυμμένοι μέσα σε σύμβολα, καθώς και μια συμπρωταγωνίστρια, πανέξυπνη όσο και πανέμορφη.

Όπως συμβαίνει σε όλα τα βιβλία του Νταν Μπράουν, το νέο μυθιστόρημα δεν αποφεύγει τα μεγάλα ερωτήματα· αντίθετα, σπεύδει να αναμετρηθεί μαζί τους. Αυτή τη φορά, το ερώτημα είναι το εξής: Μπορεί η επιστήμη να καταστήσει ανούσια τη θρησκεία;

Καθώς ξεκινά η ιστορία, ο Έντμοντ Κιρς –«δισεκατομμυριούχος επιστήμονας υπολογιστών, μελλοντολόγος, εφευρέτης και επιχειρηματίας»– ετοιμάζεται να παρουσιάσει μια νέα ανακάλυψη σε ένα ακροατήριο που αδημονεί (και ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον κόσμο, μέσω του διαδικτύου) στο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ του Μπιλμπάο, στην Ισπανία. Έχει δεσμευτεί πως η ανακοίνωση αυτή, οι λεπτομέρειες της οποίας παραμένουν γαργαλιστικά κρυφές μέχρι το τέλος του βιβλίου, θα ανατρέψει τις απόψεις των ανθρώπων σχετικά με τη θρησκεία, αποδεικνύοντας με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι μπορεί να δημιουργηθεί ζωή αποκλειστικά βάσει των νόμων της επιστήμης, αφαιρώντας με τον τρόπο αυτό τον Θεό από την εξίσωση. (Η θεωρία υφίσταται και είναι δανεισμένη από τον καθηγητή Φυσικής στο ΜΙΤ, Τζέρεμι Ίνγκλαντ.)

Το νέο μυθιστόρημα, με τίτλο Origin, κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον εκδοτικό οίκο Doubleday στις 3 Οκτωβρίου, με αρχικό τιράζ 2 εκατομμύρια αντίτυπα, και, σύμφωνα με τον εκδότη, πρόκειται να κυκλοφορήσει σε δεκάδες χώρες μεταφρασμένο σε 42 γλώσσες. Οι αναγνώστες θα έρθουν αντιμέτωποι με τον γνώριμο κυκεώνα σπουδαίων ιδεών και ασταμάτητης δράσης, ώστε εκείνοι που δε γοητεύονται από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις να βρουν παρηγοριά στην πλοκή, και το αντίστροφο.

 Ο Νταν Μπράουν, 53 ετών, πέρασε τέσσερα χρόνια συγγράφοντας και συγκεντρώνοντας πληροφορίες για το βιβλίο. Αν μη τι άλλο, είναι πειθαρχημένος. Σηκώνεται κάθε μέρα στις 4 το πρωί και ετοιμάζει ένα ρόφημα από «μύρτιλα, σπανάκι, μπανάνα, νερό καρύδας, σπόρους τσία, σπόρους κάνναβης και… να δεις πώς τους λένε εκείνους τους άλλους σπόρους;» ρώτησε. «Λιναρόσπορους, καθώς και μια περίεργη σκόνη πρωτεΐνης φτιαγμένη από μπιζέλια». Επίσης, ετοιμάζει έναν καφέ, τον οποίο περιγράφει ως «αλεξίσφαιρο», με βούτυρο και λάδι καρύδας, το οποίο όπως λέει αλλάζει «τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλός σου επεξεργάζεται την καφεΐνη» ώστε να οξύνει τον νου σου.

Ο υπολογιστής του είναι προγραμματισμένος να παγώνει για 60 δευτερόλεπτα κάθε ώρα, στη διάρκεια των οποίων ο Νταν Μπράουν κάνει κάμψεις, έλξεις και ό,τι άλλο χρειάζεται να κάνει. Παρότι σταματά το γράψιμο το μεσημέρι, δυσκολεύεται να βγάλει τις ιστορίες από το μυαλό του. «Είναι μια τρέλα», λέει αναφερόμενος στους χαρακτήρες του. «Σου μιλάνε όλη μέρα».

Τα βιβλία του Νταν Μπράουν τον έχουν κάνει πλούσιο, όμως δεν αναδίδει την αύρα ενός πλούσιου ανθρώπου. Το σπίτι του, κρυμμένο πίσω από πύλες, δεν είναι τόσο το σπίτι ενός εκατομμυριούχου με διάθεση να επιδειχτεί, όσο εκείνο ενός ανθρώπου που διαθέτει τα μέσα να τροποποιήσει το περιβάλλον του με οποιονδήποτε ιδιαίτερο τρόπο επιθυμεί ο ίδιος (και η σύζυγός του).

dan-brown-blog

Με ξενάγησε στον χώρο, με την προϋπόθεση να μην περιγράψω το σπίτι του ως «απίστευτα κραυγαλέο».

Όχι, αν έπρεπε να το περιγράψω κάπως, θα έλεγα πως είναι απίθανα παλαβό. Πατάς ένα κουμπί στο ράφι μιας βιβλιοθήκης, κι αυτή περιστρέφεται, αποκαλύπτοντας ένα μυστικό ράφι στο οποίο βρίσκεται το πρώτο βιβλίο του Μπράουν (Η Καμηλοπάρδαλη, το Γουρούνι και το Φλεγόμενο Παντελόνι, το οποίο έγραψε όταν ήταν 5 χρόνων), καθώς και ένα περίεργο αντικείμενο, που μοιάζει με επιστημονικό κατασκεύασμα και αποδεικνύεται πως είναι η κάψουλα φύλαξης της αντιύλης που χρησιμοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι. Ακουμπάς τη γωνία ενός πίνακα στο καθιστικό, κι αυτός παραμερίζει, αποκαλύπτοντας ένα μυστικό δωμάτιο, οι τοίχοι του οποίου είναι διακοσμημένοι με χρυσούς δίσκους, με τους οποίους τιμήθηκε ο Νταν Μπράουν ως αποτέλεσμα των εξαιρετικών πωλήσεων που σημείωσαν τα έργα του στην ηχογραφημένη τους έκδοση, στη Γερμανία.

Έξω από ένα μπάνιο υπάρχει ένα πολύ παλιό αντίτυπο της Βίβλου, ανοιγμένο στη σελίδα όπου βρίσκονται τα λόγια του Ιώβ, κεφάλαιο 38, στίχος 11: «Μέχρι τούτου ελεύση και ουχ υπερβήση». («Αυτό σημαίνει πως είναι κατειλημμένο», είπε ο κ. Μπράουν). Η εσωτερική πλευρά της πόρτας καλύπτεται από πάνω μέχρι κάτω από ένα αντίγραφο μιας σελίδας από ένα σημειωματάριο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, γραμμένο με κατοπτρική γραφή. «Είναι μία από τις περίφημες ρήσεις του, την οποία δεν μπορείς να διαβάσεις μέχρι να κλείσεις την πόρτα και να καθίσεις στην τουαλέτα ή μπροστά στον νιπτήρα και να τη διαβάσεις στον καθρέφτη», εξήγησε ο κ. Μπράουν.

Εδώ συναντά κανείς και τον περίφημο πίνακα του Λεονάρντο «Η Παρθένος των Βράχων», ή τουλάχιστον το αντίγραφό του που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Κώδικας Da Vinci.

Επίσης, δείτε εδώ. Να και η «Μόνα Λίζα», να μας χαμογελά αινιγματικά από τον καμβά της, κρεμασμένη σε έναν άλλο τοίχο.

«Κι αυτό αντίγραφο είναι, για να σας προλάβω», είπε ο κ. Μπράουν. (Τέτοια είναι η δύναμη που μπορεί να ασκήσει ο κ. Μπράουν σε έναν οργανισμό ώστε ακόμη και το ψηλομύτικο Λούβρο, που φιλοξενεί το πρωτότυπο έργο, προσφέρει ξεναγήσεις εμπνευσμένες από τον Κώδικα Da Vinci και μάλιστα στην ιστοσελίδα του παραδέχεται ότι το βιβλίο και η ταινία ενίσχυσαν τη δημοφιλία του πίνακα «Μόνα Λίζα»).

Το σπίτι κατακλύζεται επίσης από πίνακες, γλυπτά και ορισμένα απρόσμενα έργα της συζύγου του κ. Μπράουν, Μπλάιθ, η οποία έχει προτίμηση στο μακάβριο. Ένας μπουφές στην τραπεζαρία διακοσμείται από ταριχευμένα ζώα, ανάμεσά τους μια αλεπού και ένας φασιανός. Πάνω σε ένα τραπέζι στην κουζίνα βρίσκεται ένα γλυπτό που θυμίζει το ύφος του Ιερώνυμου Μπος, αποτελούμενο από μικροσκοπικούς σκελετούς και άλλα αντικείμενα που περιπλέκονται, σχηματίζοντας ένα εφιαλτικό σύνολο.

«Πιθανότατα πρόκειται για δική μου πνευματική αδυναμία, όμως κάθε φορά που αντικρίζω τα αστέρια σκέφτομαι αν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εμάς εκεί έξω».

«Η Μπλάιθ έχει εμμονή με τον θάνατο», σχολίασε εύθυμα ο κ. Μπράουν. «Μια φορά, βγήκαμε ραντεβού σε ένα νεκροταφείο». Οι δυο τους γνωρίστηκαν πριν από 20 και πλέον χρόνια στο Λος Άντζελες, όπου μετακόμισε ο κ. Μπράουν μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο Άμχερστ. Μεγάλωσε στο Έξετερ, στο Νιου Χάμσαϊρ, και πήγε σχολείο στην Ακαδημία Φίλιπς Έξετερ, όπου δίδασκε μαθηματικά ο πατέρας του. (Ήμουν κι εγώ μαθητής εκεί, και είχαμε μια μικρή γνωριμία.)

Την εποχή εκείνη, ο κ. Μπράουν ήταν μουσικός, όχι πετυχημένος. Η γυναίκα, η οποία επρόκειτο να γίνει αργότερα σύζυγός του, και τον περνά περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν διευθύντρια καλλιτεχνικής ανάπτυξης στην Εθνική Ακαδημία Στιχουργών. Λόγω της άνισης επαγγελματικής τους σχέσης, επί επτά χρόνια έβγαιναν κρυφά, όπως ανέφερε ο κ.  Μπράουν, και μάλιστα κάποια στιγμή παρευρέθηκαν στην τελετή απονομής των βραβείων Grammy έχοντας ψεύτικους συνοδούς, προκειμένου να μη φανερώσουν τη σχέση τους.

Ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία του σπιτιού είναι μια φανέλα υπογεγραμμένη από τα μέλη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γερμανίας, που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014· μια σκάλα που τα σκαλοπάτια της ξεπροβάλλουν μέσα από τον τοίχο, χωρίς στηρίγματα από πάνω ή από κάτω, καθώς και δύο στήλες, πιστά αντίγραφα εκείνων που βρίσκονται στο Παρεκκλήσι του Ρόσλιν στη Σκοτία, το οποίο εμφανιζόταν στον Κώδικα Da Vinci και πολύ γρήγορα κατακλύστηκε από ενθουσιώδεις αναγνώστες του Νταν Μπράουν που αναζητούσαν το Άγιο Δισκοπότηρο.

Στο υπόγειο, βρίσκεται μια μεσαιωνική πανοπλία, η οποία μεταφέρθηκε εδώ έπειτα από ένα αποτυχημένο πέρασμα σε πιο προβεβλημένο σημείο.

«Φτιάξαμε μια εσοχή ειδικά για αυτή στη βιβλιοθήκη και το αποτέλεσμα ήταν υπερβολικό», είπε ο κ. Μπράουν. «Λες και έβλεπες κάποιο σκηνικό από τους Πειρατές της Καραϊβικής ή κάτι τέτοιο».

Ο Νταν Μπράουν δεν έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον Έντμοντ Κιρς, τον μελλοντολόγο και επιχειρηματία που εμφανίζεται στο τελευταίο του μυθιστόρημα, όμως έχουν το ίδιο αυτοκίνητο: ένα Tesla Model X, η φθηνότερη έκδοση του οποίου στοιχίζει γύρω στα 80.000 δολάρια. Μεταξύ άλλων, μπορεί να κινηθεί και να παρκάρει μόνο του.

Ο ιδιοκτήτης του δείχνει κάπως σαστισμένος που έχει στην κατοχή του ένα τόσο σπάνιο αντικείμενο. «Δεν είμαι άνθρωπος που ασχολείται με τα αυτοκίνητα», είπε. «Τρία χρόνια αφότου κυκλοφόρησε ο Κώδικας Da Vinci, εξακολουθούσα να έχω το παλιό, σκουριασμένο Volvo μου. Κι οι άνθρωποι με ρωτούσαν: “Γιατί δεν έχεις μια Maserati;” Δε μου είχε περάσει καν από το μυαλό. Δεν αποτελούσε προτεραιότητα για εμένα. Απλά δε με απασχολούσε».

Στην πορεία, αγόρασε ένα υβριδικό Lexus SUV, και στη συνέχεια ένα σπορ Tesla, πράγμα που δεν του καθόταν καλά.

«Αισθανόμουν αφύσικα», είπε. «Είχα την αίσθηση ότι έπρεπε να φοράω και μια χρυσή αλυσίδα ή να αφήσω αλογοουρά ή κάτι τέτοιο. Το συγκεκριμένο είναι κατά κάποιον τρόπο το φορτηγάκι των Tesla».

Καθίσαμε μαζί στο αυτοκίνητο, το οποίο πράγματι έφερνε ελαφρώς σε φορτηγάκι, μέχρι τη στιγμή που επιτάχυνε από τα 0 στα 100 χιλιόμετρα σε κάτι λιγότερο από τρία δευτερόλεπτα, διανύοντας τον (όχι ιδιαίτερα μακρύ) δρόμο που έβγαζε στον κεντρικό, και αργότερα άλλαξε μόνο του λωρίδα ενώ κινούμασταν στον αυτοκινητόδρομο.

Κατευθυνόμασταν στο Έξετερ, όπου ο κ. Μπράουν θα παρευρισκόταν σε μια εκδήλωση προς τιμήν της μητέρας του, η οποία πέθανε πριν από μερικούς μήνες. (Το Origin είναι αφιερωμένο σε εκείνη.) Ο κ. Μπράουν δηλώνει πως ο πατέρας του, στα 81 του χρόνια πλέον, ήταν εκείνος που του ενέπνευσε την αγάπη για την επιστήμη, τα μαθηματικά και τους γρίφους που οξύνουν τον νου, και η μητέρα του, η οποία ήταν θρησκευόμενη αλλά στην πορεία απογοητεύτηκε από τα πολιτικά παιχνίδια μέσα στους κόλπους της εκκλησίας, ήταν εκείνη που του ενστάλαξε το δέος απέναντι στα μυστήρια του κόσμου μας.

Παρότι ο ίδιος τάσσεται σαφώς υπέρ της επιστήμης, τόσο στις συζητήσεις του όσο και στα μυθιστορήματά του, δεν μπορεί να απορρίψει πλήρως την πιθανότητα να υπάρχει και κάτι άλλο στο σύμπαν.

«Πιθανότατα πρόκειται για δική μου πνευματική αδυναμία», ανέφερε, «όμως κάθε φορά που αντικρίζω τα αστέρια σκέφτομαι αν υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από εμάς εκεί έξω».

            Συνέντευξη του συγγραφέα στη Sarah Lyall, 30.09.2017 New York Times


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

Διαβάστε τώρα ένα απόσπασμα από το βιβλίο Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ – ΤΟΜΟΣ 1

Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα ότι επέστρεφα στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων. Ήμουν και πάλι δέκα χρόνων και είχα ξυπνήσει στην παλιά μου κάμαρα νιώθοντας πως η ανάμνηση του προσώπου της μητέρας μου με είχε εγκαταλείψει. Και, με τον τρόπο που καταλαβαίνει κανείς τα πράγματα στα όνειρα, ήξερα ότι το λάθος ήταν δικό μου και μόνο δικό μου, επειδή δε μου άξιζε να το θυμάμαι κι επειδή δεν είχα καταφέρει να τη δικαιώσω.

Μετά από λίγο μπήκε μέσα ο πατέρας μου, ταραγμένος απ’ τις κραυγές της αγωνίας μου. Ο πατέρας μου, που στο όνειρο ήταν ακόμα νέος και κρατούσε στα χέρια του όλες τις απαντήσεις του κόσμου, με αγκάλιαζε για να με παρηγορήσει. Έπειτα, την ώρα που τα πρώτα φώτα ζωγράφιζαν μια Βαρκελώνη από ατμό, βγήκαμε στον δρόμο. Ο πατέρας μου, για κάποιο λόγο που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω, με συνόδευσε μόνο ως την εξώπορτα. Εκεί μου άφησε το χέρι και μου έδωσε να καταλάβω πως επρόκειτο για ένα ταξίδι που έπρεπε να κάνω μόνος μου.

Άρχισα να προχωρώ, αλλά θυμάμαι ότι με βάραιναν τα ρούχα, τα παπούτσια, ως και το δέρμα μου ακόμα. Κάθε βήμα που έκανα απαιτούσε μεγαλύτερη προσπάθεια από το προηγούμενο. Φτάνοντας στη Ράμπλα, συνειδητοποίησα ότι η πόλη είχε μείνει να αιωρείται σε μια ατελείωτη στιγμή. Οι άνθρωποι είχαν πάψει να περπατούν και φαίνονταν παγωμένοι σαν φιγούρες σε μια παλιά φωτογραφία. Ένα περιστέρι που έκανε να πετάξει ίσα που κατάφερνε να δώσει ένα θολό χτύπημα με τα φτερά του. Κόκκοι γύρης αιωρούνταν ακίνητοι στον αέρα, σαν φως σε σκόνη. Το νερό της πηγής του Καναλέτας λαμπύριζε με φόντο το κενό και έμοιαζε με περιδέραιο από κρυστάλλινα δάκρυα.

Σιγά σιγά, σαν κάποιος που προσπαθεί να περπατήσει κάτω απ’ το νερό, κατάφερα να μπω στη μαγεία εκείνης της Βαρκελώνης που είχε σταματήσει στον χρόνο, μέχρι που έφτασα στο κατώφλι του Κοιμητηρίου των Λησμονημένων Βιβλίων. Εκεί πια, στάθηκα εξαντλημένος. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν εκείνο το αόρατο φορτίο που έσερνα μαζί μου και δε μ’ άφηνε καλά καλά να κινηθώ. Έπιασα σφιχτά το ρόπτρο και χτύπησα την πόρτα, αλλά κανένας δεν ήρθε να μου ανοίξει. Χτύπησα ξανά και ξανά τη μεγάλη ξύλινη πόρτα με τις γροθιές μου. Παρ’ όλα αυτά, ο φύλακας αγνοούσε την ικεσία μου. Ξέπνοος, έπεσα, τέλος, στα γόνατα. Μόνο τότε, σαν είδα τη γητειά που είχα σύρει στο κατόπι μου, όρμησε καταπάνω μου η τρομερή βεβαιότητα ότι η πόλη και η μοίρα μου θα έμεναν για πάντα παγωμένες σ’ εκείνο το ξόρκι κι ότι ποτέ δε θα κατάφερνα να θυμηθώ το πρόσωπο της μητέρας μου.

Και τότε, τη στιγμή που είχα εγκαταλείψει πια κάθε ελπίδα, το ανακάλυψα. Ένα κομμάτι μέταλλο ήταν κρυμμένο στην εσωτερική τσέπη του σακακιού της σχολικής μου στολής, που είχε πάνω του κεντημένα με γαλάζιο νήμα τα αρχικά μου. Ένα κλειδί. Αναρωτήθηκα πόσον καιρό να βρισκόταν εκεί χωρίς να το ξέρω. Το κλειδί ήταν μες στη σκουριά και σχεδόν τόσο βαρύ όσο και η συνείδησή μου. Μετά βίας κατάφερα να το σηκώσω και με τα δυο μου χέρια μέχρι την κλειδαριά. Χρειάστηκε να ξοδέψω και την τελευταία μου πνοή για να καταφέρω να το κάνω να γυρίσει. Και, πάνω που πίστεψα ότι ποτέ μου δε θα το πετύχαινα, η κλειδαριά υποχώρησε και η πόρτα γλίστρησε προς τα μέσα.

Ένας καμπυλωτός διάδρομος προχωρούσε προς το εσωτερικό του παλιού μεγάρου, διάστικτος από μια σειρά αναμμένων κεριών που έδειχναν τον δρόμο. Μπήκα μες στο σκοτάδι και άκουσα την πόρτα να κλείνει ερμητικά πίσω μου. Και τότε αναγνώρισα εκείνη τη γαλαρία με τις τοιχογραφίες αγγέλων και φανταστικών πλασμάτων που με κρυφοκοίταζαν από τις σκιές και φαίνονταν να κινούνται καθώς προχωρούσα. Διέσχισα τον διάδρομο μέχρι που έφτασα σε μια αψίδα που έβγαζε σε μια μεγάλη θολωτή αίθουσα και στάθηκα στο κατώφλι. Ο λαβύρινθος υψωνόταν μπροστά μου σε έναν ατελείωτο αντικατοπτρισμό. Μια σπείρα από σκάλες, τούνελ, γέφυρες και τόξα που συνέθεταν μια αιώνια πόλη κατασκευασμένη απ’ όλα τα βιβλία του κόσμου ανέβαινε ως τον απέραντο γυάλινο θόλο.

Η μητέρα μου με περίμενε εκεί, στη βάση του οικοδομήματος. Ήταν ξαπλωμένη σε μια ανοιχτή σαρκοφάγο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και δέρμα τόσο χλομό όσο και το λευκό φόρεμα που αγκάλιαζε το σώμα της. Τα χείλη της ήταν σφραγισμένα και τα μάτια κλειστά. Κείτονταν άψυχη, παραδομένη στην απουσία των χαμένων ψυχών. Άπλωσα το χέρι να της χαϊδέψω το πρόσωπο. Το δέρμα της ήταν κρύο σαν το μάρμαρο. Τότε άνοιξε τα μάτια της, και το βλέμμα της, μαγεμένο από τις αναμνήσεις, καρφώθηκε στο δικό μου. Όταν άνοιξε τα σκοτεινά της χείλη για να μιλήσει, ο ήχος της φωνής της ήταν τόσο εκκωφαντικός που όρμησε καταπάνω μου σαν φορτηγό τρένο, με ξεκόλλησε απ’ το πάτωμα, με τίναξε ψηλά στον αέρα και με άφησε αιχμάλωτο σε μια πτώση δίχως τέλος, ενώ ο απόηχος των λόγων της έκανε τον κόσμο να λιώνει.

Πρέπει να πεις την αλήθεια, Ντανιέλ.

Ξύπνησα έξαφνα στο μισοσκόταδο της κάμαρας, λουσμένος στον κρύο ιδρώτα, για να βρω το σώμα της Μπέα ξαπλωμένο πλάι μου. Εκείνη με αγκάλιασε και μου χάιδεψε το πρόσωπο.

«Πάλι τα ίδια;» μουρμούρισε.

Κατένευσα και πήρα μια βαθιά ανάσα.

«Μιλούσες. Στον ύπνο σου».

«Τι έλεγα;»

«Δεν κατάλαβα», είπε ψέματα η Μπέα.

Την κοίταξα και μου χαμογέλασε με κάτι που έμοιαζε με οίκτο, ή, πάλι, μπορεί και να ήταν απλώς υπομονή.

«Κοιμήσου λίγο ακόμα. Μένει ακόμα μιάμιση ώρα μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι και σήμερα είναι Τρίτη».

Το γεγονός ότι ήταν Τρίτη σήμαινε πως ήταν η σειρά μου να πάω τον Χουλιάν στο σχολείο. Έκλεισα τα μάτια μου και έκανα ότι κοιμόμουν. Όταν τα ξανάνοιξα μετά από λίγα λεπτά, είδα το πρόσωπο της Μπέα που με παρατηρούσε.

«Τι τρέχει;» τη ρώτησα.

Έσκυψε από πάνω μου και με φίλησε απαλά στα χείλη. Είχε γεύση κανέλας.

«Ούτε κι εγώ νυστάζω», είπε υπαινικτικά.

Άρχισα να τη γδύνω χωρίς βιάση. Ετοιμαζόμουν να τραβήξω τα σεντόνια και να τα πετάξω στο πάτωμα, όταν άκουσα ελαφριά βήματα έξω από την πόρτα της κάμαρας. Η Μπέα σταμάτησε το αριστερό μου χέρι που γλιστρούσε ανάμεσα στους μηρούς της και ανασηκώθηκε στηριγμένη στους αγκώνες.

«Τι συμβαίνει, αγάπη μου;»

Ο μικρός Χουλιάν μάς κοιτούσε από την πόρτα με πρόσωπο σκιασμένο από ντροπή κι ανησυχία.

«Κάποιος είναι στο δωμάτιό μου», μουρμούρισε.

Η Μπέα άφησε έναν αναστεναγμό και άπλωσε τα χέρια της προς τη μεριά του. Ο Χουλιάν βιάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο στην αγκαλιά της μητέρας του κι εγώ παραιτήθηκα από κάθε ελπίδα αμαρτίας που έτρεφα.

«Ο Άλικος Πρίγκιπας;» ρώτησε η Μπέα.

Ο Χουλιάν κατένευσε περίλυπος.

«Τώρα αμέσως θα πάει ο μπαμπάς στο δωμάτιό σου και θα τον διώξει με τις κλοτσιές, για να μην ξανάρθει ποτέ πια».

Ο γιος μας μου έριξε ένα απελπισμένο βλέμμα. Για τι άλλο χρειάζονται οι πατεράδες αν όχι για ηρωικές αποστολές τέτοιας εμβέλειας; Του χαμογέλασα κλείνοντάς του το μάτι.

«Με τις κλοτσιές», επανέλαβα με την πιο οργισμένη έκφραση που μπόρεσα να παραστήσω.

Ο Χουλιάν επέτρεψε στον εαυτό του να σκάσει ένα αμυδρό χαμόγελο. Σηκώθηκα μ’ ένα σάλτο απ’ το κρεβάτι και διέσχισα τον διάδρομο μέχρι το δωμάτιό του. Ο χώρος μού θύμιζε τόσο πολύ το δωμάτιο που είχα εγώ στην ηλικία του, έναν όροφο πιο κάτω, που για μια στιγμή αναρωτήθηκα μήπως ήμουν ακόμα παγιδευμένος στο όνειρο. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και άναψα το πορτατίφ. Ο Χουλιάν ζούσε τριγυρισμένος από παιχνίδια, κάποια κληρονομημένα από μένα, αλλά κυρίως από βιβλία. Δεν άργησα να ανακαλύψω τον ύποπτο, κρυμμένο κάτω από το στρώμα. Πήρα εκείνο το μικρό βιβλίο με το μαύρο εξώφυλλο και το άνοιξα στην πρώτη σελίδα.

Ο Λαβύρινθος των Πνευμάτων VII
Η Αριάδνα και Άλικος Πρίγκιπας

Κείμενο και εικονογράφηση του Βίκτορ Ματάς

Δεν ήξερα πια πού να τα κρύψω εκείνα τα βιβλία. Όσο κι αν έστυβα τον νου μου ψάχνοντας καινούργιες κρυψώνες, η όσφρηση του γιου μου τα εντόπιζε πάντα. Ξεφύλλισα στα γρήγορα τις σελίδες του τόμου και οι αναμνήσεις όρμησαν και πάλι καταπάνω μου.

Όταν επέστρεψα στο δωμάτιο έχοντας φυλάξει για άλλη μία φορά το βιβλίο πάνω απ’ το ντουλάπι της κουζίνας –όπου ήξερα ότι, αργά ή γρήγορα, ο γιος μου θα το ανακάλυπτε–, βρήκα τον Χουλιάν στην αγκαλιά της μητέρας του. Είχαν παραδοθεί κι οι δυο τους στον ύπνο. Στάθηκα και τους κοιτούσα από το κατώφλι, κρυμμένος στο μισοσκόταδο. Τους άκουγα που ανάσαιναν βαθιά κι αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που είχε κάνει τον ευτυχέστερο άνθρωπο του κόσμου να αξίζει τέτοια τύχη. Τους κοιτούσα που κοιμούνταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, αδιάφοροι για τον κόσμο, και δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ τον φόβο που είχα νιώσει την πρώτη φορά που τους είχα δει έτσι αγκαλιασμένους.

O-labyrinthos-ton-pneumaton2


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Έμα, ποια υπήρξε η έμπνευσή σου για αυτά τα δυο βιβλία;

Αρχικά, αυτά τα δυο βιβλία ήταν στην πραγματικότητα ένα βιβλίο… Ο Σίμος και η σκιά του. Αυτό το βιβλίο το εμπνεύστηκα από την αγάπη μου για τον νυχτερινό ουρανό και την αστρονομία (ο πατέρας μου μου έδειχνε το φεγγάρι, τα αστέρια και τους πλανήτες από πολύ μικρή ηλικία), καθώς και από τους διάφορους φόβους που είχα ως παιδί. Όταν άρχισα να δουλεύω τον Σίμο και τη σκιά του, συνειδητοποίησα ότι αυτά τα θέματα θα ταίριαζαν καλύτερα σε δυο ξεχωριστά βιβλία… και έτσι γεννήθηκαν O Σίμος, η Στέλλα και το φεγγάρι και Ο Ωρίωνας και το σκοτάδι.

Ποιες εικαστικές τεχνικές χρησιμοποίησες;

Χρησιμοποίησα πληθώρα διαφορετικών εικαστικών τεχνικών – κυρίως παραδοσιακές παρά ψηφιακές. Αυτές συμπεριλαμβάνουν γκουάς, μολύβια, ξυλομπογιές, νερομπογιές, μαρκαδόρους, στιλό και κολάζ. Μου αρέσει να δημιουργώ φυσικά και απτά έργα τέχνης τα οποία φαίνονται και γίνονται αισθητά ως χειροποίητα και αυτό ακριβώς έκανα με αυτά τα δυο βιβλία. Ο Ωρίωνας και το Σκοτάδι δημιουργήθηκε λίγο μετά τον Σίμο, τη Στέλλα και το φεγγάρι και έτσι μπορείς να δεις και την καλλιτεχνική πρόοδο μεταξύ των δυο.

Πώς νιώθεις που αυτά είναι τα πρώτα βιβλία που έγραψες και εικονογράφησες/πώς είναι να είσαι ταυτόχρονα συγγραφέας και εικονογράφος ενός βιβλίου, υπάρχει διαφορά στη δημιουργική διαδικασία;

 Λατρεύω τα δυο πρώτα μου βιβλία – έχω την αίσθηση ότι υπήρξαν μια υπέροχη αφετηρία στην καριέρα μου και είμαι πολύ υπερήφανη και για τα δυο. Το να είμαι συγχρόνως εικονογράφος και συγγραφέας έχει πολύ μεγάλη διαφορά για τα βιβλία, καθώς αυτό σημαίνει ότι από την αρχή ως το τέλος γίνονται με τον τρόπο που είχα στον νου μου και όπως τα φανταζόμουν αρχικά. Όταν εικονογραφώ τα κείμενα κάποιου άλλου, δίνω μια διαφορετική αίσθηση στο βιβλίο και καθώς ποτέ δυο μυαλά δε σκέφτονται ακριβώς το ίδιο, το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι λίγο διαφορετικό από αυτό που περίμενε αρχικά ο συγγραφέας (ή ο εικονογράφος!). Το να αναλαμβάνει και τις δυο πλευρές της διαδικασίας ένα άτομο σημαίνει σκληρότερη δουλειά, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι περισσότερο αυθεντικό και φέρει την προσωπική σφραγίδα του δημιουργού.

Πώς αισθάνεσαι που αυτά τα βιβλία εκδίδονται στην Ελλάδα;

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που αυτά τα βιβλία εκδίδονται στην Ελλάδα! Είναι ένας πανέμορφος τόπος, γεμάτος υπέροχους ανθρώπους που μιλούν μια εκπληκτική γλώσσα – είναι τιμή μου το έργο μου να εκδίδεται εκεί.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η ΕΜΑ ΓΙΑΡΛΕΤ είναι συγγραφέας, εικονογράφος και γραφίστρια που εδρεύει στο Φάλμουθ της Κορνουάλης. Της αρέσει να ζωγραφίζει, να σχεδιάζει, να γράφει, να φτιάχνει κολάζ, να κατασκευάζει, να πειραματίζεται με τα χρώματα και να σκιτσάρει. Η Έμα έχει γράψει και εικονογραφήσει αρκετά παιδικά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα Ο Σίμος, η Στέλλα και το Φεγγάρι και Ο Ωρίωνας και το Σκοτάδι που κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Τα βιβλία της έχουν υπάρξει υποψήφια και κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Εικονογραφημένου Βιβλίου της Αγγλικής Ένωσης, υποψηφιότητες για το μετάλλιο της CILIP Kate Greenaway, όπως και για τα βραβεία εικονογραφημένου βιβλίου του Cambridge, του Oxfordshire και του Stockport. Η Έμα έλαβε, επίσης, υψηλό έπαινο στα βραβεία Macmillan όταν σπούδαζε εικονογράφηση στο Πανεπιστήμιο του Φάλμουθ.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η ψυχολόγος Θέκλα Πετρίδου, με μια απρόσμενη, πρακτική, αισιόδοξη και απελευθερωτική γραφή, διατυπώνει με λέξεις όλα αυτά που πραγματικά νιώθουμε οι γονείς, αλλά φοβόμαστε να εκφράσουμε.

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΜΑΜΑ=ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ:

Συλίκου, 16 Αυγούστου

2016 ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΕΡΑ, πριν από 19 χρόνια, σαν να ήταν σήμερα. Ήμουν μόλις 22 χρόνων και νόμιζα πως τα γνώριζα όλα. Είχα πάρει, έναν μήνα νωρίτερα, το πτυχίο μου από το Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ και νόμιζα πως ήμουν ψυχολόγος. Αλλά όχι. Χρειάστηκαν χρόνια και χρόνια εμπειριών, λαθών και παθών, και ειδικά αυτό το δύσκολο ταξίδι που ξεκίνησε εκείνη την Τετάρτη, 1.45 π.μ., 13 Αυγούστου 1997, για να κερδίσω εκείνο τον τίτλο, αλλά όταν είσαι νέος, πιστεύεις πως όλα είναι εύκολα και πως είσαι πολύ δυνατός – στην περίπτωσή μας, πολύ δυνατή. Η σούπερ μαμά.

(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Αναδημοσίευση από Rolling Stone
Συντάκτης: Matt Taibbi

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κάποιος στο βιβλίο Ουτοπία για ρεαλιστές είναι το ύφος της γραφής. Ο Ρούτγκερ Μπρέγκμαν εμφανίζεται εύθυμος, αισιόδοξος, ευρηματικός, θετικός, με χιούμορ και καλή αίσθηση της οικονομίας του λόγου – σε αντίθεση με τα περισσότερα πολιτικά βιβλία… Οι πολιτικές του θέσεις φαίνεται πως έχουν δομηθεί με στόχο να ταρακουνήσουν ολόκληρο το τόξο του σημερινού αμερικανικού στοχασμού. Το βιβλίο του Μπρέγκμαν είναι, από τη μια, ένα θετικό ανάγνωσμα και, από την άλλη, μια αναζωογονητική πνοή για όποιον βίωσε την ολέθρια εμπειρία της περσινής προεδρικής εκλογικής περιόδου. Η Ουτοπία για ρεαλιστές καταδεικνύει, με χιούμορ και κατανόηση, ότι όλοι υποφέρουμε όταν ξεχνάμε πώς να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο. Και ότι βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο γιατί οι τραυματικές εμπειρίες ένας ολόκληρου αιώνα, κυνηγώντας ουτοπικές ιδέες ‒φασισμός, κομμουνισμός, ναζισμός, για να αναφέρουμε μερικές‒, μας ώθησαν να πιστεύουμε ότι «τα όνειρα με κάποιο τρόπο μετατρέπονται σε εφιάλτες» και ότι «η ουτοπία είναι δυστοπία».

Αυτό μας οδήγησε σε έναν κόσμο όπου «η πολιτική έχει αποδυναμωθεί και έχει καταλήξει να είναι απλώς διαχείριση προβλημάτων» και όπου «οι ριζοσπαστικές ιδέες για το όραμα ενός διαφορετικού κόσμου φαντάζουν στην κυριολεξία αδιανόητες». Το ενδιαφέρον στοιχείο για τη σύγχρονη Αμερική είναι η εναντίωση ακόμη και στην απλή ιδέα να προσπαθήσουμε ώστε να κατακτήσουμε μια πιο εύκολη και ευτυχισμένη ζωή. Πρόκειται για μια χώρα που κάποτε ήταν ανοιχτή σε κοινωνικούς πειραματισμούς… Τώρα, ούτε καν προσπαθούμε, και αναλωνόμαστε στο να κραυγάζουμε ο ένας στον άλλο στο Διαδίκτυο. Αυτό δε θα μας πάει μπροστά. Ίσως το «παγκόσμιο βασικό εισόδημα» και μια «εργάσιμη εβδομάδα δεκαπέντε ωρών» να μην το πετύχουν επίσης, ωστόσο το να δοκιμάσουμε φαίνεται πιο διασκεδαστικό.

Αναδημοσίευση από Rolling Stone
Συντάκτης: Matt Taibbi

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το βιβλίο αυτό δεν επιχειρεί να προβλέψει το μέλλον, επιχειρεί να ξεκλειδώσει το μέλλον ανοίγοντας τα παράθυρα του μυαλού μας.

Από ένα παγκόσμιο βασικό εισόδημα έως την εργάσιμη εβδομάδα των δεκαπέντε ωρών, και από έναν κόσμο χωρίς σύνορα έως έναν κόσμο χωρίς φτώχεια – έφτασε η ώρα να επιστρέψουμε σε μια πιο ουτοπική σκέψη, που ωστόσο έχει ρεαλιστική εφαρμογή.

Ο Ρούτγκερ Μπρέγκμαν μάς ταξιδεύει στην Ιστορία, πέρα από τον κλασικό διαχωρισμό Αριστεράς και Δεξιάς, εισάγοντας ρηξικέλευθες ιδέες, των οποίων ξεκάθαρα έχει έρθει η ώρα. Το ΟΥΤΟΠΙΑ ΓΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ είναι από εκείνα τα σπάνια βιβλία που σε αιφνιδιάζουν και προκαλούν αυτά που νομίζεις ότι γνωρίζεις, καταδεικνύοντας ότι το πιο μη ρεαλιστικό οικονομικό μοντέλο είναι αυτό που εφαρμόζουμε σήμερα.

Λίγα λόγια για τον ΡΟΥΤΓΚΕΡ ΜΠΡΕΓΚΜΑΝ

Ο ΡΟΥΤΓΚΕΡ ΜΠΡΕΓΚΜΑΝ είναι ένας από τους πλέον διακεκριμένους νεαρούς στοχαστές της Ευρώπης. Έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία με θέμα την Ιστορία, τη Φιλοσοφία και τα Οικονομικά. Το ΟΥΤΟΠΙΑ ΓΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ, που κυκλοφορεί σε 17 χώρες, έγινε μπεστ σέλερ στην Ολλανδία και αποτέλεσε αφετηρία για το κίνημα του βασικού μισθού, που σύντομα έγινε πρωτοσέλιδο στη χώρα. Ο συγγραφέας έχει προταθεί δύο φορές για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Δημοσιογραφίας για το έργο του στην ολλανδική εφημερίδα De Correspondent. Άρθρα του έχουν εμφανιστεί επίσης στην Washington Post και στο BBC.

Δείτε την ομιλία του Ρούτγκερ Μπρέγκμαν στο συνέδριο TEDTALKS.

 

 


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Μετά την πρωτοφανή του επιτυχία στη Θεσσαλονίκη, με περισσότερους από 150.000 επισκέπτες και διθυραμβικά σχόλια (ποσοστό ικανοποίησης επισκεπτών 99,4%), το κορυφαίο διεθνών προδιαγραφών Θεματικό Πάρκο της χώρας «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά» μεταφέρεται τώρα εμπλουτισμένο με νέες ενότητες, στο εκθεσιακό κέντρο Helexpo – Maroussi, ευελπιστώντας να προσφέρει σε επισκέπτες όλων των ηλικιών, μαθητές, εκπαιδευτικούς και οικογένειες από την Αθηνά και τη Νότια Ελλάδα μοναδικές διαδραστικές εμπειρίες.

Στο Θεματικό Πάρκο έκτασης 3.000 τ.μ., το οποίο δημιούργησε η ΔΕΘ- HELEXPO σε συνεργασία με τη δημιουργική ομάδα DreamWorkers και την έκτακτη συμμετοχή της ΑΣΚΤ (ΑΣΚΤ), τα μυστικά της αστείρευτης φαντασίας του Ευγένιου Τριβιζά αποκαλύπτονται με εκρηκτική πρωτοτυπία, φαντασμαγορικές κατασκευές και πρωτοποριακές «interactive mapping» και «escape room» τεχνικές, συνδυάζοντας με απαράμιλλο τρόπο τη συγκίνηση με το γέλιο, την ξενοιασιά με τον προβληματισμό και την ευαισθητοποίηση σε καίρια κοινωνικά θέματα με την απολαυστική διασκέδαση, καλλιεργώντας παράλληλα τη δημιουργικότητα και τη φιλαναγνωσία.

Το συναρπαστικό αυτό ταξίδι στους Μυστικούς Κόσμους του μεγάλου δημιουργού ξεκινάει στις 3 Νοεμβρίου 2017 και θα διαρκέσει έως τις 3 Φεβρουάριου 2018.

Δείτε ένα σύντομο βίντεο από το θεματικό πάρκο «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά»


To Εκθεσιακό κέντρο Helexpo – Maroussi , ο πιο συναρπαστικός, καθηλωτικός, μυστηριώδης, παραμυθένιος και εκπαιδευτικός χώρος της Αθήνας, παρέχει:
• Ασφάλεια
• Μεγάλο, στεγασμένο χώρο για αναμονή και ξεκούραση
• Συνεχή παρουσία προσωπικού υγείας
• Δωρεάν χώρο στάθμευσης για τα λεωφορεία και ΙΧ
• Ερμάρια αποθήκευσης αντικειμένων (για τους μαθητές)
• Εύκολη πρόσβαση σε ΑΜΕΑ

Θεματικό Πάρκο & Μουσείο «Οι Μυστικοί Κόσμοι του Ευγένιου Τριβιζά»
Διεθνές Εκθεσιακό και Συνεδριακό Κέντρο Helexpo Maroussi
Λεωφόρος Κηφισίας 39, Τ.Κ.: 151 23

Πληροφορίες/Κρατήσεις: 210 6168456 – 457
Ιστοσελίδα: mystikoikosmoitriviza.gr
Email για κρατήσεις σχολείων: sch@mystikoikosmoitriviza.gr
Email: info@mystikoikosmoitriviza.grFb: @mystikoikosmoitriviza

ΩΡΑΡΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:
Δευτέρα – Πέμπτη: 09.00 – 14.00
Παρασκευή: 09.00 – 14.00 & 17.00 – 20.00
Σάββατο: 11.00 – 20.00
Κυριακή: 11.00 – 19.00


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Ο Εμανουέλ Μακρόν, Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αφηγείται για πρώτη φορά την προσωπική του ιστορία και το όραμά του σε ένα βιβλίο δυνατό, μοναδικό, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας κοινωνίας.

Διαβάστε τώρα ένα απόσπασμα από το βιβλίο του ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ:

Tη στιγμή που ρίχνομαι σε αυτή την περιπέτεια, οφείλω να σας πω από πού έρχομαι και τι πιστεύω. Η δημόσια ζωή δεν επιτρέπει εύκολα σε κάποιον να εκφραστεί πραγματικά. Είμαι τριάντα οχτώ χρόνων. Τίποτα δε με προόριζε για τα αξιώματα που κατέλαβα ή για την πολιτική στράτευση που ασπάζομαι σήμερα. Δε θα μπορούσα πραγματικά να εξηγήσω αυτή τη διαδρομή. Βλέπω απλώς το αποτέλεσμα, που κατά βάθος ποτέ δεν επιτυγχάνεται πλήρως, μιας στράτευσης αρκετά παλιάς, μιας προαίρεσης δίχως όμοιο, για την ελευθερία καθώς, βέβαια, και κάποιας τύχης.

Γεννήθηκα τον Δεκέμβρη του 1977 στην Αμιέν, πρωτεύουσα του Πικαρντί, σε μια οικογένεια νοσοκομειακών γιατρών. Η οικογένεια αυτή είχε εισέλθει πρόσφατα στην αστική τάξη, ανερχόμενη, όπως λέγανε κάποτε, με την εργασία και το ταλέντο. Οι παππούδες μου ήταν μια δασκάλα, ένας σιδηροδρομικός υπάλληλος, μια κοινωνική λειτουργός και ένας μηχανικός γεφυρών και οδοστρωμάτων.

sale_button

Όλοι προέρχονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Η ιστορία της οικογένειάς μου είναι η ιστορία μιας δημοκρατικής ανόδου στη γαλλική επαρχία, ανάμεσα στο Οτ-Πιρενέ και το Πικαρντί. Αυτή η άνοδος περνούσε μέσα από τη γνώση και πιο συγκεκριμένα, για την τελευταία γενιά, μέσα από την ιατρική. Για τους παππούδες μου αυτή ήταν η βασιλική οδός και εκεί ήθελαν να στρέψουν τα παιδιά τους. Οι γονείς μου και σήμερα ο αδελφός μου και η αδελφή μου έγιναν συνεπώς γιατροί. Είμαι ο μόνος που δεν ακολούθησε αυτό το μονοπάτι. Σε καμιά περίπτωση από αποστροφή προς την ιατρική διότι πάντοτε εκτιμούσα ιδιαιτέρως τις επιστήμες.

Αλλά κατά την καθοριστική στιγμή που επιλέγει κάποιος τι θα κάνει στη ζωή του, εγώ θέλησα τον δικό μου κόσμο και την αποκλειστικά δική μου περιπέτεια. Όσο μπορώ να θυμάμαι, είχα πάντοτε αυτή την επιθυμία: να διαλέξω ο ίδιος τη ζωή μου. Είχα την τύχη να έχω γονείς που, αν με ενθάρρυναν να εργαστώ, ήταν επειδή έβλεπαν την εκπαίδευση ως μαθητεία της ελευθερίας. Τίποτα δε μου επέβαλαν. Μου επέτρεψαν να γίνω αυτός που έπρεπε να είμαι.

Επέλεξα συνεπώς τη ζωή μου σαν να ανακάλυπτα σε κάθε αναβαθμό μια βεβαιότητα. Τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα, αλλά ήταν απλά. Χρειάστηκε να εργαστώ πολύ, αλλά μου άρεσε. Είχα ορισμένες αποτυχίες, ενίοτε βαριές, αλλά δεν ξεστράτισα γιατί είχα διαλέξει ο ίδιος αυτό τον δρόμο. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων της μαθητείας που σφυρηλατήθηκε μέσα μου η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από την αυτοδιάθεση, την προσήλωση σε ένα σχέδιο καθορισμένο, την πραγμάτωση του ταλέντου του καθενός, όποιο κι αν είναι αυτό. Αυτή η πεποίθηση στην πορεία καθόρισε την πολιτική μου στράτευση, καθιστώντας με ευαίσθητο στην αδικία μιας κοινωνίας διαταγών, στάτους, καστών, κοινωνικής περιφρόνησης, όπου όλα συνωμοτούν –και με τι αποτέλεσμα!– για την παρεμπόδιση της προσωπικής ανάπτυξης.

Η γιαγιά μου με έμαθε να εργάζομαι. Από την ηλικία των πέντε χρόνων, μόλις το σχολείο τελείωνε, περνούσα πλάι της πολλές ώρες μαθαίνοντας γραμματική, ιστορία, γεωγραφία… Και να διαβάζω. Πέρασα ολόκληρες μέρες να διαβάζω δυνατά πλάι της. Μολιέρο, Ρακίνα, Ζορζ Ντιαμέλ, συγγραφέα κάπως λησμονημένο αλλά που εκείνη αγαπούσε, Μοριάκ και Τζιονό. Μοιραζόταν με τους γονείς μου την αγάπη για τη μάθηση και η παιδική μου ηλικία μετριόταν με την αγωνιώδη αναμονή της επιστροφής μου από κάθε διαγώνισμα.

Αυτή ήταν η πολυτέλειά μου και ήταν ανεκτίμητη. Είχα μια οικογένεια που ανησυχούσε για μένα, για την οποία ενίοτε τίποτε άλλο δε μετρούσε περισσότερο από αυτό το διαγώνισμα, αυτό το παιδικό γραπτό, και που εξέφραζε την έγνοια με εκείνα τα λόγια που τραγουδά ο Λεό Φερέ σε ένα τραγούδι και που δεν έχουν πάψει να με συγκινούν: «Μην αργήσεις να γυρίσεις, πρόσεξε μην κρυώσεις».

Αυτά τα λόγια νανούρισαν την παιδική μου ηλικία και περικλείουν κατά ένα μέρος αυτό που είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα: την τρυφερότητα, την εμπιστοσύνη, την επιθυμία της επιτυχίας. Πολλοί άνθρωποι δεν είχαν αυτή την τύχη που είχα εγώ. Ό,τι κάνει ο καθένας στη συνέχεια είναι ασφαλώς μια άλλη ιστορία. Αλλά κι έτσι ακόμα, δεν μπορώ σήμερα να μη συλλογίζομαι το δημοκρατικό σχολείο δίχως να θυμηθώ αυτή την οικογένεια της οποίας οι αξίες ήταν τόσο βαθιά ευθυγραμμισμένες με τη διδασκαλία των δασκάλων του, ούτε αυτούς τους δασκάλους οι οποίοι θεωρούσαν τιμή τους να υπερβαίνουν όλες τις ελλείψεις ώστε να καθοδηγήσουν τους μαθητές τους προς το καλύτερο. Γι’ αυτή την τάση, αυτή την επιθυμία, αυτή την αγάπη λίγες χώρες είναι ικανές και εμείς οφείλουμε σε κάθε γενιά να προσέχουμε ώστε η φλόγα αυτή να μη σβήσει.

Έτσι πέρασα την παιδική μου ηλικία μέσα στα βιβλία, κάπως έξω από τον κόσμο. Ήταν μια ζωή ασάλευτη σε μια πόλη της γαλλικής επαρχίας: μια ευτυχισμένη ζωή, αφοσιωμένη στην ανάγνωση και τη γραφή. Ζούσα σε μεγάλο βαθμό μέσω των κειμένων και μέσω των λέξεων. Τα πράγματα αποκτούσαν βαρύτητα όταν περιγράφονταν και ενίοτε προσλάμβαναν μια πραγματικότητα πιο πραγματική από την ίδια την πραγματικότητα. Το μυστικό, ενδόμυχο μάθημα της λογοτεχνίας έπαιρνε το πάνω χέρι στα φαινόμενα, προσέδιδε στον κόσμο όλο το βάθος του, που συνήθως κατά την καθημερινή ζωή δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να το ψηλαφίζουμε. Η πραγματική ζωή δεν είναι απούσα όταν διαβάζουμε. Δεν ταξίδευα λοιπόν μόνο εντός του πνεύματος. Γνώριζα τη φύση, τα άνθη και τα δέντρα μέσα από το ύφος των συγγραφέων και ακόμα περισσότερο από την έλξη που μου προκαλούσαν. Έμαθα από την Κολέτ τι είναι μια γάτα ή ένα λουλούδι και από τον Τζιονό τον παγωμένο άνεμο της Προβηγκίας και την ειλικρίνεια των χαρακτήρων. Ο Ζιντ και ο Κοκτό υπήρξαν οι αναντικατάστατοι σύντροφοί μου. Ζούσα σε έναν ευτυχή εγκλεισμό μαζί με τους γονείς μου, τον αδελφό και την αδελφή μου και τους παππούδες μου.

Για τους γονείς μου οι σπουδές ήταν απαραίτητες. Με περιέβαλλαν πάντοτε με αυτή την εξαιρετική προσοχή, αφήνοντάς με να κάνω τις επιλογές μου και να οικοδομήσω την ελευθερία μου.

Για τη γιαγιά μου, η λογοτεχνία, η φιλοσοφία και οι μεγάλοι συγγραφείς ήταν κάτι περισσότερο από τα πάντα. Οι σπουδές τής είχαν επιτρέψει να αλλάξει τη ζωή της. Είχε γεννηθεί σε μια ταπεινή οικογένεια του Μπανιέρ-Ντε-Μπιγκόρ, από πατέρα σταθμάρχη και μητέρα οικιακή βοηθό. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας που συνέχισε τις σπουδές του μετά το απολυτήριο, όταν η αδελφή της και ο αδελφός της εισήλθαν στον κόσμο της εργασίας. Η μητέρα της δεν ήξερε να διαβάζει. Ο πατέρας της διάβαζε μεν αλλά δίχως να αντιλαμβάνεται τις διαφορετικές έννοιες. Μου διηγούνταν ένα περιστατικό από τα μαθητικά της χρόνια: επιστρέφοντας στο σπίτι με τον έλεγχο της πέμπτης τάξης όπου ο καθηγητής σημείωνε πως ήταν «καλή μαθήτρια από κάθε άποψη», ο πατέρας της νόμισε ότι την κατηγορούσαν πως ήταν ελαφρών ηθών και τη χαστούκισε. Έπειτα, στην τελευταία τάξη είχε έναν καθηγητή φιλοσοφίας που κατόρθωσε να την ξεχωρίσει. Την ώθησε να συνεχίσει τις φιλολογικές σπουδές της δι’ αλληλογραφίας για να καταλήξει λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο να πάρει το πτυχίο της, που της επέτρεπε να διδάξει στη Νεβέρ, φέρνοντας μαζί της τη μητέρα της, η οποία ήταν αυτό που λέμε σήμερα μια «ταλαιπωρημένη γυναίκα», και την οποία δεν εγκατέλειψε μέχρι το τέλος.

Η γιαγιά μου ήταν δασκάλα και θα ήθελα γράφοντας αυτές τις γραμμές να απαλλάξω αυτή τη λέξη από τη γραφειοκρατική της σκόνη και να της αποδώσω τη λάμψη ενός ζωντανού πάθους, βιωμένου με αξιοθαύμαστη αφοσίωση και υπομονή. Θυμάμαι τα γράμματα των παλιών μαθητριών της, τις επισκέψεις τους. Τους είχε δείξει τον δρόμο απ’ τον οποίο περνάμε από τη γνώση στην ελευθερία. Δεν ήταν άλλωστε ένας δρόμος στρωμένος με αγκάθια: μετά τα μαθήματα πίνανε ζεστή σοκολάτα ακούγοντας Σοπέν και ανακαλύπτοντας τον Ζιροντού. Η γιαγιά μου προερχόταν από το ίδιο περιβάλλον με τις μαθήτριές της, που ήταν όλες κόρες τεχνιτών ή γεωργών του Πικαρντί. Τις καθοδηγούσε μέσα από εκείνα τα στάδια που είχε και η ίδια γνωρίσει και τους άνοιγε την πόρτα της γνώσης, του ωραίου, ίσως και του αιώνιου.

Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολλές προκαταλήψεις που έπρεπε να αντιπαλέψει κανείς μέσα στις οικογένειες. Τίποτα δεν την αποθάρρυνε, διότι η ιδιοσυγκρασία της ήταν αισιόδοξη, το δίχως άλλο, αλλά κυρίως διότι γνώριζε, επειδή το είχε ζήσει και η ίδια, ότι αυτό που ήθελε να μεταδώσει ήταν το καλύτερο αυτού που ονομάζουμε πολιτισμός και ότι ήταν θέμα της συλλογικής μας τιμής να μην ανεχτούμε να τον στερηθούν τα κορίτσια.

Υπήρξα ίσως ο στερνός μαθητής της. Και σήμερα, που εκείνη δεν υπάρχει πια, δεν περνά ούτε μέρα που να μην τη σκεφτώ ή να μην αναζητήσω το βλέμμα της. Όχι πως ψάχνω να βρω την επιδοκιμασία που εκείνη δεν μπορεί πια να μου προσφέρει, αλλά γιατί θα μου άρεσε, στη δουλειά που έχω να κάνω, να φανώ αντάξιος του διδάγματός της. Τη σκέφτηκα συχνά αυτά τα τελευταία χρόνια με αφορμή τις νέες μουσουλμάνες με τη μαντίλα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Μου φαίνεται πως θα θρηνούσε την καταπίεση του σκοταδισμού, που εμποδίζει αυτές τις κοπέλες να έχουν πρόσβαση στην αληθινή γνώση, εκείνη τη γνώση που είναι ελεύθερη και προσωπική. Αλλά ακριβώς επειδή αφιέρωσε τη ζωή της στην εκπαίδευση των κοριτσιών και μπόρεσε να εκτιμήσει πόσο αυτή δεν είναι αυτονόητη, ακόμα και σε μια χώρα σαν τη δική μας, πιστεύω πως θα είχε αποδοκιμάσει το γεγονός ότι δε βρήκαμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από την απαγόρευση, τη σύγκρουση, όλη αυτή την εχθρότητα που είναι από τη φύση της ενάντια σε ό,τι θα έπρεπε να διαβλέπουμε. Σε αυτό τον τομέα, δεν κάνουμε τίποτα καλό χωρίς αγάπη.

Και εγώ είχα αυτή την τύχη. Θυμάμαι το πρόσωπό της. Τη φωνή της. Θυμάμαι τις αναμνήσεις της. Την ελευθερία της. Τις απαιτήσεις της. Εκείνα τα πρωινά που από νωρίς πήγαινα να τη συναντήσω στο δωμάτιό της και όπου εκείνη διηγούνταν περιστατικά από τον πόλεμο και τις φιλίες της. Ως παιδί, ξανάπιανα το νήμα της συζήτησης από εκεί που είχε διακοπεί και ταξίδευα στη ζωή της με τον ίδιο τρόπο που συνεχίζει κανείς ένα μυθιστόρημα. Και τη μυρουδιά του καφέ που εκείνη πήγαινε καμιά φορά να ετοιμάσει στη μέση της νύχτας. Και τη μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου μου από τις εφτά η ώρα το πρωί, όταν εγώ καμιά φορά δεν πήγαινα να τη βρω, κι εκείνη φώναζε με προσποιητή ανησυχία: «Κοιμάσαι ακόμα;» Και όλα όσα δε θέλω να καταγράψω και τα οποία μας δένουν για πάντα.

Με τους γονείς μου οι συζητήσεις περιστρέφονταν επίσης γύρω από τα βιβλία. Κοντά τους μου έγινε η αποκάλυψη μιας άλλης γραμματείας, διαφορετικής, περισσότερο φιλοσοφικής και σύγχρονης. Οι ιατρικές συζητήσεις επίσης ήταν πολύ συχνές, κατά τη διάρκεια των οποίων, για ώρες, η νοσοκομειακή ζωή, η εξέλιξη των πρακτικών και των ερευνών αποτελούσαν το αντικείμενο αδιάκοπων πολεμικών. Κάποια χρόνια αργότερα, ο αδερφός μου Λοράν, που έγινε καρδιολόγος, και η αδελφή μου Εστέλ, που έγινε νεφρολόγος, θα έπαιρναν τη σκυτάλη των συζητήσεων αυτών.

Κατά βάθος, εκείνα τα χρόνια, διδάχτηκα την προσπάθεια, την επιθυμία της γνώσης με σκοπό την αναζήτηση της ελευθερίας. Αν αργότερα ανακάλυψα τη χαρά της πυρετώδους δραστηριότητας και τις ευθύνες, γνωρίζω πολύ καλά αυτή την ασάλευτη ζωή, μακριά από την οχλαγωγία των ανθρώπων. Είναι οι ρίζες που με προστατεύουν. Και που, θαρρώ, οδηγούν στη σοφία.

Δεν είχα τότε παρά δύο ορίζοντες: το πιάνο και το θέατρο. Το πιάνο ήταν ένα πάθος των παιδικών μου χρόνων και δε με εγκατέλειψε ποτέ.

Το θέατρο το ανακάλυψα στην εφηβεία. Ήταν σαν αποκάλυψη. Το να λέω από σκηνής εκείνα που τόσες και τόσες φορές είχα διαβάσει με τη γιαγιά μου, το να ακούω τους άλλους να παίζουν, να δημιουργούμε μαζί μια στιγμή που παίρνει σάρκα και οστά, που προκαλεί το γέλιο, που συγκινεί ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

Και έτσι στο Λύκειο, χάρη στο θέατρο, συνάντησα την Μπριζίτ. Τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους από κρυφά μονοπάτια και ερωτεύτηκα, ιδίως χάρη σε μια διανοητική συνενοχή, που μέρα με τη μέρα μετεξελίχθηκε σε αισθητηριακή εγγύτητα. Και στη συνέχεια, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, σε ένα πάθος που διαρκεί ακόμα.

Κάθε Παρασκευή συναντιόμασταν και γράφαμε μαζί για πολλές ώρες ένα θεατρικό έργο. Αυτό κράτησε για μήνες. Μόλις το έργο γράφτηκε, αποφασίσαμε να το σκηνοθετήσουμε. Μιλούσαμε για τα πάντα. Η συγγραφή μετατράπηκε σε πρόσχημα. Και ανακάλυπτα ότι γνωριζόμασταν από πάντα.

Μετά από κάποια χρόνια κατόρθωσα να κάνω τη ζωή που ήθελα. Ήμασταν δύο, αχώριστοι, παρά τους ενάντιους ανέμους.

Στα δεκαέξι εγκατέλειψα την επαρχία μου για το Παρίσι. Πολλοί νέοι Γάλλοι προβαίνουν στην ίδια μετεγκατάσταση. Για μένα ήταν η πιο όμορφη περιπέτεια. Ερχόμουν να κατοικήσω σε μέρη που δεν υπήρχαν παρά μόνο στα μυθιστορήματα, ακολουθούσα τα ίδια μονοπάτια με τους ήρωες του Φλομπέρ, του Ουγκό. Με ωθούσε η αδηφάγα φιλοδοξία των νεαρών λύκων του Μπαλζάκ.

Αγάπησα αυτά τα χρόνια πάνω στον λόφο της Σεντ-Ζε­νεβιέβ.

Μέρα με τη μέρα, δε σταματούσα να μαθαίνω. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι εκεί που στην Αμιέν ήμουν πάντα, χρόνο τον χρόνο, στην κορυφή της τάξης, εδώ δεν κατόρθωνα πλέον να διακριθώ. Ανακάλυπτα γύρω μου σπάνια ταλέντα, πραγματικές διάνοιες των μαθηματικών, παρόλο που εγώ ήμουν περισσότερο φιλόπονος. Οφείλω να ομολογήσω επίσης πως εκείνα τα πρώτα χρόνια στο Παρίσι ήταν εκείνα που διάλεξα να ζήσω και να αγαπήσω περισσότερο αντί να επιδοθώ στον φοιτητικό ανταγωνισμό.

Είχα μια εμμονή, μια σταθερή ιδέα: να ζήσω τη ζωή που είχα επιλέξει μ’ εκείνη που αγαπούσα. Να κάνω τα πάντα για να το πετύχω.

Οι πόρτες της École Normale Supérieure έμεναν κλειστές για μένα και έτσι μπήκα από πεποίθηση στο τμήμα φιλοσοφίας της Ναντέρ και, κάπως τυχαία, στις πολιτικές επιστήμες.

Εκείνα τα χρόνια ήταν ευτυχισμένα, εμψυχωμένα αδιάκοπα από την ελεύθερη μάθηση, την εξερεύνηση, τις συναντήσεις. Αγάπησα αυτά τα μέρη όπως και εκείνους που τόσα με έμαθαν. Είχα την τύχη λοιπόν, χάρη στην εύνοια του ανθρώπου που υπήρξε ο καθηγητής μου στην ιστορία και ο υπομονετικός βιογράφος του, να συναντήσω τον φιλόσοφο Πολ Ρικέρ. Μια συνάντηση πραγματικά ευτυχής, αφού τότε ο φιλόσοφος αναζητούσε κάποιον να αρχειοθετήσει τα έγγραφά του.

Δε θα λησμονήσω ποτέ τις πρώτες ώρες που περάσαμε μαζί στο Μιρ Μπλαν στο Σατενέ-Μαλαμπρί. Εγώ τον άκουγα. Δεν ήμουν αμήχανος. Και δεν ήμουν αμήχανος, οφείλω να το ομολογήσω, εξαιτίας της ολοκληρωτικής άγνοιάς μου: ο Ρικέρ δε με εντυπωσίαζε επειδή δεν τον είχα διαβάσει. Η νύχτα έπεφτε κι εμείς δεν ανάβαμε το φως. Εξακολουθούσαμε να συζητάμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνενοχής που είχε αρχίσει να εγκαθίσταται ήδη μεταξύ μας.

Από εκείνο το βράδυ ξεκίνησε μια μοναδική σχέση. Εγώ δούλευα, υπομνημάτιζα τα κείμενά του, συνόδευα τις αναγνώσεις του. Για περισσότερο από δύο χρόνια μάθαινα στο πλευρό του. Δεν είχα κανέναν τίτλο για να παίξω αυτό τον ρόλο. Η εμπιστοσύνη του με υποχρέωσε να μεγαλώσω. Χάρη σ’ εκείνον διάβαζα και μάθαινα κάθε μέρα. Αντιλαμβανόταν ως δουλειά του τη συνεχή ανάγνωση των μεγάλων κειμένων, εκείνος που συγκρινόταν συχνά με έναν νάνο στον ώμο γιγάντων. Ο Ολιβιέ Μονζάν, ο Φρανσουά Ντος, η Κατρίν Γκολντενστάιν και η Τερέζ Ντιφλό ήταν οι φιλικές και άγρυπνες παρουσίες εκείνων των χρόνων που με μεταμόρφωσαν βαθιά.

Στο πλευρό του Ρικέρ, γνώρισα τον περασμένο αιώνα και έμαθα να σκέφτομαι την Ιστορία. Με δίδαξε τη βαρύτητα με την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ορισμένα θέματα και ορισμένες τραγικές στιγμές. Με δίδαξε πώς να σκέφτομαι μέσω των κειμένων, αλλά μέσα στη ζωή. Μέσα από ένα αδιάκοπο πηγαινέλα από τη θεωρία στο πραγματικό. Ο Πολ Ρικέρ ζούσε μέσα στα κείμενα, αλλά με την επιθυμία να φωτίσει την πορεία του κόσμου, να κατασκευάσει ένα νόημα για την καθημερινότητα. Να μην υποκύπτει ποτέ στην ευκολία των αισθημάτων ή του τι λέγεται. Να μην κλείνεται ποτέ σε μια θεωρία που δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα της ζωής. Σε αυτή την αδιάκοπη, αλλά γόνιμη έλλειψη ισορροπίας η σκέψη μπορεί να σχηματιστεί και o πολιτικός μετασχηματισμός να λάβει χώρα.

Είμαστε ό,τι μαθαίνουμε να είμαστε στο πλάι των δασκάλων μας. Αυτή η διανοητική συντροφικότητα με μεταμόρφωσε. Αυτό ήταν ο Ρικέρ. Μια κριτική απαίτηση, μια εμμονή του πραγματικού και η εμπιστοσύνη στον άλλον. Υπήρξα τυχερός και το ξέρω.

Κατά τη διάρκεια των χρόνων αυτών σφυρηλάτησα την πεποίθηση ότι εκείνο που με εμψύχωνε δεν ήταν μόνο η μάθηση, η επιθυμία να διαβάζω ή να κατανοώ. Αλλά όντως να δρω και να αποπειρώμαι να αλλάξω με συγκεκριμένο τρόπο τα πράγματα. Κατευθύνθηκα λοιπόν προς το Δίκαιο και την Οικονομία. Τότε διάλεξα τη δημόσια δράση. Με μερικούς φίλους, ακριβούς, που και σήμερα ακόμα με καθοδηγούν, ετοιμάστηκα για τις εξετάσεις της Εθνικής Σχολής Διοίκησης (École Nationale d’Administration – ENA).

Προσαρμόστηκα στη σχολή και σύντομα με έστειλαν για έναν χρόνο για πρακτική άσκηση στη διοίκηση. Εκεί, κατά τη διάρκεια της πρακτικής, κατακτιέται η πρώτη εμπειρία και οι αξιωματούχοι αρχίζουν να μορφοποιούνται.

Αγάπησα εκείνη τη χρονιά της πρακτικής και της μαθητείας. Ποτέ δε συνηγόρησα υπέρ της κατάργησης της ΕΝΑ. Εκείνο που βαραίνει στο σύστημά μας είναι περισσότερο η καριέρα των υψηλών αξιωματούχων, που είναι υπερβολικά προστατευμένοι, ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος ζει μες στην αλλαγή.

Ξεκίνησα λοιπόν να υπηρετώ το Κράτος στην πρεσβεία της Γαλλίας στη Νιγηρία. Έξι μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων είχα την τύχη να εργαστώ πλάι στον Ζαν-Μαρκ Σιμόν, έναν αξιοπρόσεκτο πρέσβη. Στη συνέχεια διορίστηκα στη νομαρχία του Ουάζ. Αυτή ήταν μια διαφορετική πτυχή του Κράτους που μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω. Το Κράτος επί του γαλλικού εδάφους, οι τοπικοί αιρετοί άρχοντες, η δημόσια δράση. Έζησα με μεγάλο ενθουσιασμό όλους αυτούς τους μήνες και σφυρηλάτησα σταθερές φιλίες που κρατάνε ακόμα, με πρώτη και καλύτερη αυτή με τον Μισέλ Ζο.

Τότε συνάντησα και τον Ανρί Ερμάντ, που με επηρέασε πολύ, και ο οποίος μας άφησε πρόσφατα. Εξαρχής η σχέση μας στηρίχτηκε αφενός στη φιλική διασύνδεση και αφετέρου στο κοινό πάθος για την πολιτική στράτευση. Αυτός ο εξαιρετικός άνδρας ήταν όχι μόνο ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ένας συνοδοιπόρος του γαλλικού προοδευτισμού για δεκαετίες. Αυτός με γνώρισε στον Μισέλ Ροκάρ.

Έφυγαν και οι δύο με λίγους μήνες διαφορά μεταξύ τους μέσα στο 2016. Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαπέντε χρόνων δε σταμάτησα να βλέπω ούτε τον έναν ούτε τον άλλον. Για εμπιστευτικές στιγμές. Για προσωπικές και πολιτικές συζητήσεις. Παράλληλα με την ηλικία, την εμπειρία και τα αξιώματα, ο Μισέλ Ροκάρ και εγώ ήμασταν πολύ διαφορετικοί. Επιπλέον, διέθετε, σε μεγαλύτερο βαθμό από μένα, μια κουλτούρα του κόμματος, μια επιθυμία να αλλάξει αυτό το τελευταίο με κάθε τρόπο. Οι πνευματικές απαιτήσεις του, η αποφασιστικότητα και η φιλία του με σημάδεψαν βαθιά. Είναι εκείνος που πρώτος με έκανε να εμπεδώσω τη μέριμνα για τον κόσμο: είτε επρόκειτο για μεγάλα διεθνή θέματα στο ιστορικό τους βάθος, είτε επρόκειτο για την κλιματική αλλαγή, που υπήρξε γι’ αυτόν ένας διαρκής αγώνας επί τριάντα χρόνια, μέχρι την υπεράσπιση των πόλων.

Η περίοδος που σπούδαζα στην ΕΝΑ στάθηκε για μένα μια απροσδόκητη περίοδος. Δεν είχα πραγματικά ούτε την κλίση ούτε την αίσθηση. Η είσοδός μου λοιπόν στην ΕΝΑ ήταν μια ευχάριστη έκπληξη που μου επέτρεψε να διαλέξω. Η μελέτη των οικονομικών ήταν η ανακάλυψη μιας καινούργιας ηπείρου. Μιας ηπείρου διοικητικής, οπωσδήποτε, αλλά που για μένα είχε τη γοητεία του καινούργιου. Κατά τη διάρκεια τεσσερισήμισι χρόνων έμαθα την αυστηρότητα της επαλήθευσης, τον πλούτο των μετατοπίσεων στο πεδίο. Την εμπιστευτικότητα της πολιτικής δράσης, τη συντροφικότητα μιας δουλειάς που οδηγεί στον κόσμο.

Μπόρεσα να «οργώσω» τη χώρα και να περάσω εβδομάδες ολόκληρες στο Τρουά, στην Τουλούζ, στο Νανσί, στο Σεν-Λοράν-ντι-Μαρονί και στη Ρεν. Στιγμές συντροφικότητας που μαθαίνει κανείς να αναλύει, να ξεφλουδίζει τους πολλαπλούς μηχανισμούς που συνιστούν τη ζωή του Κράτους και των αξιωματούχων του.

Εκείνη την εποχή έγινα αναπληρωτής γενικός εισηγητής στην Επιτροπή για την απελευθέρωση της γαλλικής ανάπτυξης, στην οποία προήδρευε ο Ζακ Αταλί. Για έξι μήνες, είχα την τύχη να μπορέσω να δουλέψω στο πλευρό του σε μια επιτροπή σαράντα μελών. Με κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους γίναμε φίλοι στη συνέχεια. Αυτή η επιτροπή στάθηκε για μένα η ευκαιρία να γνωρίσω γυναίκες και άνδρες με ασυνήθιστα ταλέντα, τους διανοούμενους, τους αξιωματούχους και τους επιχειρηματίες που απαρτίζουν τη Γαλλία, να μάθω από εκείνους, αλλά και να ανοιχτώ σε ποικίλα θέματα τα οποία και δεν εγκατέλειψα ποτέ έκτοτε.

Μετά από αυτά τα χρόνια, αποφάσισα να εγκαταλείψω την «Υπηρεσία», όπως την αποκαλούν, και να εισέλθω στον ιδιωτικό τομέα και στον τομέα των επιχειρήσεων.

Ήθελα να μάθω τη «γραμματική» του, να έρθω αντιμέτωπος με τα διεθνή διακυβεύματα, γνωρίζοντας παρ’ όλα αυτά πως μια μέρα θα επέστρεφα στα δημόσια πράγματα. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων δεν έπαψα να ενδιαφέρομαι για την πολιτική. Στην επιθεώρηση Esprit συναναστρεφόμουν για ένα διάστημα τους κοντινούς ανθρώπους του Ζαν-Πιερ-Σεβενεμάν και έπειτα, με τρόπο σίγουρα εφήμερο, βρέθηκα σε ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα όπου δεν αισθανόμουν πλέον οικεία. Περπατώντας στην περιοχή του Πα-ντε-Καλέ, όπου, με τον καιρό, δημιουργήσαμε τους δεσμούς μας.

Αφού εγκατέλειψα τον δημόσιο τομέα, εργάστηκα για τον τραπεζικό οίκο Ρότσιλντ. Όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Για αρκετούς μήνες ανακάλυπτα τις μεθόδους, την τεχνική, κοντά σε ανθρώπους πιο νέους και πιο έμπειρους από εμένα. Έπειτα, καθοδηγούμενος από έμπειρους τραπεζίτες, έμαθα αυτό το παράξενο επάγγελμα, που συνίσταται στο να μπορείς να κατανοείς έναν οικονομικό τομέα και τα βιομηχανικά διακυβεύματά του, να μπορείς να πείσεις έναν διευθυντή για τις στρατηγικές επιλογές του, έπειτα να τον στηρίξεις στην επιτέλεσή τους μέσα από μια αλυσίδα τεχνικών. Κατά τη διάρκεια αρκετών χρόνων, ανακάλυπτα το εμπόριο, την υπολογίσιμη δύναμή του αλλά κυρίως έμαθα πολλά για τον κόσμο.

Δε συμμερίζομαι ούτε τον ενθουσιασμό εκείνων που εκθειάζουν αυτή τη ζωή σαν τον μη περατό ορίζοντα της εποχής μας, ούτε και την κριτική πικρία εκείνων που βλέπουν σε αυτή τη λέπρα του χρήματος και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τόσο η μια όσο και η άλλη άποψη μου φαίνονται σημαδεμένες από έναν παρωχημένο νεανικό ρομαντισμό.

Πέρασα πολύ καιρό με εξαιρετικούς συναδέλφους. Ο Νταβίντ ντε Ροτσίλντ ήξερε πράγματι, με εξυπνάδα και κομψότητα, να συγκεντρώνει γύρω του ταλέντα και προσωπικότητες που φυσιολογικά δε θα μπορούσαν να εργάζονται μαζί. Διότι αυτό το επάγγελμα δεν έχει τόσο να κάνει με το να διαχειρίζεσαι το χρήμα. Δεν έχει να κάνει με δανεισμούς και κερδοσκοπία. Πρόκειται για ένα επάγγελμα συμβουλευτικό, όπου αυτό που έχει αξία είναι οι άνθρωποι.

Αυτά τα τέσσερα χρόνια που πέρασα στην τράπεζα δε μετανιώνω για τίποτα. Πολλοί μου έχουν προσάψει αυτή την επαγγελματική ενασχόληση, αφού αυτοί που δε γνωρίζουν αυτό το σύμπαν φαντάζονται πως το γνωρίζουν, αλλά δε γνωρίζουν παρά μόνο τα φαινόμενα. Εγώ απ’ τη μεριά μου έμαθα ένα επάγγελμα· όλοι οι πολιτικοί ιθύνοντες θα έπρεπε να έχουν ένα επάγγελμα. Ανακάλυψα πολλούς τομείς και πολυάριθμες χώρες, κάτι που μου χρησίμευσε έκτοτε. Συναναστράφηκα με ανθρώπους που παίρνουν τις αποφάσεις, γεγονός που είναι πάντοτε πολύ παιδαγωγικό. Και βέβαια, χάρη σε αυτό το επάγγελμα, κατόρθωσα να κερδίζω τη ζωή μου, χωρίς ωστόσο να κάνω περιουσία που θα μου επέτρεπε να μην εργάζομαι.

Το 2012 αποφάσισα από πεποίθηση να εγκαταλείψω την τράπεζα ώστε να επιστρέψω στην υπηρεσία του Κράτους. Είχα αποφασίσει εδώ και δύο χρόνια να στρατευτώ ώστε να προετοιμάσω το πρόγραμμα και τις ιδέες της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς στο οικονομικό πεδίο, κάτι που μου είχε ζητήσει ο Φρανσουά Ολάντ. Μετά την εκλογή του, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μου έκανε την πρόταση, κατέληξα στα Ηλύσια. Υπηρέτησα λοιπόν για δύο χρόνια στο πλάι του Φρανσουά Ολάντ ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας, ασχολούμενος με θέματα της Ευρωζώνης και της οικονομίας.

Γι’ αυτά τα χρόνια, διότι αυτή είναι η άποψη που έχω για το τι σημαίνει να υπηρετώ το Κράτος, δεν έχω να διηγηθώ σπουδαία πράγματα. Οι συμβουλές ανήκουν σε αυτούς στους οποίους τις δίνουμε. Εγώ από τη μεριά μου έδωσα, ελπίζω, καλές συμβουλές, ανεξαρτήτως του αν ακολουθήθηκαν ή όχι. Δίχως αμφιβολία, έδωσα και ορισμένες κακές συμβουλές. Αναλαμβάνω την ευθύνη των πάντων. Και δεν ήταν όλα καλώς καμωμένα. Ζήτησα να απαλλαγώ από τα καθήκοντά μου δυο χρόνια αργότερα. Εγκατέλειψα τα Ηλύσια τον Ιούλιο του 2014.

Δεν επιδίωξα να βρω μια θέση στον χώρο της πολιτικής, μια θέση ευθύνης σε μια μεγάλη επιχείρηση ή στη διοίκηση, όπως συνηθίζεται. Προτίμησα, όπως λένε, να ιδιωτεύσω, να ασχοληθώ με τις επιχειρήσεις ή τη διδασκαλία. Δε σκόπευα να επανέλθω στην πολιτική. Όλο ζήλο, μια επιτροπή «δεοντολογίας» όπως την αποκαλούν, μου είχε άλλωστε επί της ουσίας απαγορεύσει να ξαναδώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτές οι υπερβολές προκαλούν θυμηδία με την εντυπωσιακή έλλειψη πραγματισμού που επιδεικνύουν. Μου ήταν αδιάφορες. Προχωρούσα σε έναν άλλο δρόμο. Και έπειτα με κάλεσε ο Πρόεδρος να αναλάβω το υπουργείο Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακών Μέσων.

Τα υπόλοιπα ανήκουν έκτοτε στη δημόσια σφαίρα. Προσπάθησα να δράσω και με συγκράτησαν. Πέρασα εκατοντάδες ώρες στο Κοινοβούλιο ώστε να οδηγήσω προς ψήφιση έναν νόμο που θεωρώ χρήσιμο. Έναν νόμο που αίρει τα εμπόδια, ανοίγει διόδους, υποστηρίζει τη δραστηριότητα, αποκαθιστά την αγοραστική δύναμη, δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Θέλησα να σχεδιάσω μια βιομηχανική πολιτική φιλόδοξη, που να στηρίζεται στην καινοτομία και στις επενδύσεις. Μετά τα χρόνια της εξασθένησης, προτεραιότητά μας είναι να υπερασπιστούμε τη βιομηχανία μας με πάθος και ενεργητικότητα, επιτρέποντας θεαματικές αναμορφώσεις όπως το PSA[1] ή το Ναυπηγείο του Ατλαντικού. Επιθυμία μου ήταν να διεξαγάγω μια πολιτική «διαυγούς βολονταρισμού» δίνοντας με επιμονή τις χρήσιμες εκείνες μάχες για τη βιομηχανία μας και την οικονομική μας εθνική κυριαρχία, είτε επρόκειτο για δύσκολες ανασυγκροτήσεις όπως στον πυρηνικό ή στον πετρελαϊκό τομέα, είτε για την υπεράσπιση του γαλλικού χάλυβα. Δεν έπαιξα ποτέ ωστόσο με τα όρια του κρατικού παρεμβατισμού ακόμα και ενώπιον απελπισμένων καταστάσεων. Και είχα βέβαια και αποτυχίες, τις οποίες και αναγνωρίζω με θλίψη. Με την υποστήριξη των επενδύσεων, την κινητοποίηση των βιομηχανιών μας γύρω από συγκεκριμένες λύσεις και την ανάπτυξη της γαλλικής τεχνολογίας («French tech»), θέλησα να προετοιμάσω τη βιομηχανία του αύριο. Διότι ένας καινούργιος άνεμος φυσάει επίσης και σε αυτό τον τομέα στη χώρα μας.

Έπειτα ήρθε η εποχή των εμποδίων και των διαφωνιών.

Μετά τις επιθέσεις του φθινοπώρου του 2015, η εγκατάλειψη μιας αναγκαίας στρατηγικής για την αξιοποίηση των καινούργιων οικονομικών δυνατοτήτων στη χώρα μας, η απουσία πραγματικής μεταρρυθμιστικής επιθυμίας και μιας μεγαλύτερης ευρωπαϊκής φιλοδοξίας, όπως και η επιλογή μιας άγονης διαμάχης γύρω από την αλλοίωση της εθνικότητας, διαμάχης που δίχαζε τη χώρα δίχως να δίνει απάντηση σε όσα συνέβαιναν, όλα αυτά μου φάνηκαν λανθασμένα, ακόμα και πραγματικά πολιτικά σφάλματα. Και ενώ η κρίση και η κοινωνική απόγνωση εξέτρεφε τον εξτρεμισμό και τη βία, τη στιγμή που οι γείτονές μας κατόρθωναν να βρουν λύσεις για να μειώσουν μακροπρόθεσμα την ανεργία, το πραγματικό «κράτος εκτάκτου ανάγκης» που έπρεπε να κηρυχτεί ήταν, στα δικά μου μάτια, οικονομικό και κοινωνικό.

Δεν έκρυψα τις διαφωνίες μου αυτές. Όσο για τη δραστηριότητά μου ως υπουργού, παρεμποδίστηκε από συσσώρευση εσφαλμένων αναλύσεων, τεχνική ανικανότητα και προσωπικές πίσω σκέψεις. Έτσι, αποφάσισα να πάρω μια πολιτική πρωτοβουλία και να ξεκινήσω το κίνημα En Marche! στις 6 Απριλίου στην Αμιέν, τη γενέθλια πόλη μου. Όποια κι αν ήταν πάντως τα εμπόδια που συνάντησα στη δράση μου, αυτή η πρωτοβουλία ποτέ δε συστάθηκε «ενάντια» αλλά «υπέρ». «Το ενάντια δεν υπάρχει» έλεγε δικαίως ο Μαλρό. Είμαι άνδρας του «υπέρ». Υπέρ του να δοκιμάσω να ξεπεράσω τους πολιτικούς διαχωρισμούς των οποίων τον αρνητικό αντίκτυπο υπολόγισα, υπέρ του να δοκιμάσω να πάω πιο μακριά στην αναγκαία επανίδρυση της χώρας. Υπέρ του να οικοδομήσω ένα σχέδιο, να ανανεώσω το νήμα της Ιστορίας μας και τη δυναμική της προόδου, υπέρ του να ζήσουν τα παιδιά μας καλύτερα από τους γονείς μας. Υπέρ του να αδράξω την επιθυμία της συμμετοχής που αρδεύει τη γαλλική κοινωνία, να κατορθώσω να αναδείξω νέα πρόσωπα, νέα ταλέντα.

Κατά τη διάρκεια των μηνών που ακολούθησαν, μια βεβαιότητα επιβλήθηκε από τα ίδια τα πράγματα: όφειλα να εγκαταλείψω την Κυβέρνηση. Ήταν η ίδια η συνέπεια που υπαγόρευσε αυτή την απόφαση, αυτό το οποίο όφειλα στη δική μου αντίληψη των πραγμάτων, σε εκείνες και σε εκείνους που με ακολουθούσαν, στην ιδέα που εγώ ο ίδιος είχα για τη χώρα μας.

Μόνο έναν λόγο θα τολμήσω να πω, και τίποτα παραπάνω, γι’ αυτούς που με χαρακτήρισαν προδότη. Εκείνοι οι οποίοι διατυπώνουν αυτούς τους χαρακτηρισμούς μου φαίνεται ότι αποκαλύπτουν την ηθική κρίση της σύγχρονης πολιτικής. Διότι όταν ισχυρίζονται ότι όφειλα να υπακούω στον Πρόεδρο σαν μηχανή, να απαρνηθώ τις ιδέες μου, να προσδέσω στο πεπρωμένο του την πραγματοποίηση όλων όσα θεωρώ σωστά, απλώς επειδή με είχε αναγορεύσει υπουργό, τι λένε στην πραγματικότητα; Το ότι η ιδέα του δημόσιου καλού πρέπει να θυσιαστεί στην ιδέα της υπηρεσίας μου. Με εξέπληττε να διαπιστώνω με τι αθωότητα εκείνοι που ήθελαν να με συντρίψουν ομολογούσαν ότι για τους ίδιους η πολιτική υπάκουε κατά βάθος στον νόμο του περιβάλλοντος: στην υποταγή, χάριν της ελπίδας μιας προσωπικής ανταμοιβής. Πιστεύω ότι όταν οι Γάλλοι αποστρέφονται την πολιτική ή όταν στρέφονται στα άκρα, είναι ακριβώς εξαιτίας μιας ενστικτώδους αποστροφής αυτών ακριβώς των συνηθειών.

Αποδίδω σε περισπασμούς τα όσα έχει πει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για το χρέος που έχω απέναντί του. Γνωρίζω πως είναι υπερβολικά προσδεδεμένος στην αξιοπρέπεια των δημόσιων αξιωμάτων και στις ιδρυτικές αξίες της δημοκρατικής πολιτικής ζωής για να ασπαστεί, έστω και για μια στιγμή, αυτή την τόσο βλαβερή αντίληψη των ανάξιων λόγου δοσοληψιών μεταξύ αμοιβαία υπόχρεων πολιτικών. Είναι κι αυτός ένας λόγος που, χωρίς στιγμή να χάσω τον σεβασμό μου προς το πρόσωπό του, τον αποχαιρέτησα με θλίψη. Μου είχε δώσει τη δυνατότητα να υπηρετήσω τη χώρα μου, πρώτα στο πλάι του, έπειτα ως μέλος της Κυβέρνησης.

Στη χώρα μου όμως και μόνο σε αυτήν οφείλω την πίστη μου και την υπακοή μου, όχι σε ένα κόμμα, σε ένα αξίωμα ή σε ένα πρόσωπο. Δε δέχτηκα τα αξιώματα που μου προσφέρθηκαν παρά μόνο επειδή μου επέτρεπαν να υπηρετήσω την πατρίδα μου. Το είπα από την πρώτη μέρα και δεν άλλαξα γνώμη από τότε. Όταν τα εμπόδια που βρέθηκαν στον δρόμο μου, η απουσία ανανέωσης ιδεών και ανθρώπων, η φρικτή έλλειψη φαντασίας, ο γενικός λήθαργος, μου κατέστησαν φανερό ότι καμιά χρήσιμη δράση δεν ήταν πια δυνατή, αποδέχτηκα τις συνέπειες και παραιτήθηκα. Η αντίληψη που έχω για τη δημόσια δράση δεν είναι ούτε εκείνη της διαχείρισης μιας καριέρας ούτε του εισιτηρίου για την ουρά αναμονής. Είναι εκείνη της μοιρασμένης συστράτευσης, με γνώμονα την προσφορά. Τίποτε άλλο δε μετράει στα μάτια μου και σίγουρα όχι οι κριτικές, οι συκοφαντίες όλων εκείνων που η πίστη τους πηγαίνει όχι στη χώρα τους αλλά σε ένα σύστημα του οποίου έχουν στην εντέλεια αντιληφθεί όσα πλεονεκτήματα και αντιμίσθια μπορεί να τους εξασφαλίσει. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε.

Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, η Μπριζίτ μοιράστηκε τη ζωή μου. Παντρευτήκαμε το 2007. Αυτή ήταν και η επίσημη καθαγίαση μιας αγάπης αρχικά παράνομης, συχνά κρυφής, μιας αγάπης που δε γινόταν κατανοητή από πολλούς ανθρώπους πριν να τους επιβληθεί.

Ήμουν, το δίχως άλλο, ισχυρογνώμων. Για να παλέψω ενάντια στις αντιξοότητες που έτειναν επίμονα να μας απομακρύνουν τον έναν απ’ τον άλλον. Για να αντιταχθώ στην τάξη των πραγμάτων που από το πρώτο δευτερόλεπτο μας καταδίκαζαν. Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως ήταν εκείνη που επέδειξε πραγματικό κουράγιο. Εκείνη επέδειξε μια γενναιόδωρη και υπομονετική αποφασιστικότητα.

Είχε τότε τρία παιδιά και έναν σύζυγο. Από τη μεριά μου, ήμουν μαθητής και τίποτε άλλο. Δε με αγάπησε για ό,τι είχα. Για μια κατάσταση. Για την άνεση ή την ασφάλεια που θα της παρείχα. Εγκατέλειψε τα πάντα για μένα. Αλλά το έκανε με αδιάκοπη μέριμνα για τα παιδιά της. Χωρίς να επιβάλει ποτέ τίποτα, αλλά δίνοντάς τους να καταλάβουν, με γλυκύτητα, ότι το ασύλληπτο μπορούσε να επιβληθεί.

Ήταν πολύ αργότερα που κατανόησα ότι η επιθυμία της να ενώσει τις ζωές μας ήταν η προϋπόθεση της ευτυχίας μας. Χάρη σ’ εκείνην, τα παιδιά της, πιστεύω, σιγά σιγά κατάλαβαν και αποδέχτηκαν. Φτιάξαμε, τουλάχιστον ελπίζω, μια άλλη οικογένεια. Λίγο απομονωμένη, σίγουρα διαφορετική. Αλλά η δύναμη που μας ενώνει είναι ακόμα πιο ανίκητη.

Πάντοτε θαύμαζα σ’ εκείνη την αφοσίωση και το θάρρος.

Κατ’ αρχάς, ως καθηγήτρια γαλλικών και λατινικών, δε σταμάτησε ποτέ να εξασκεί, με ευπρόσδεκτη απαιτητικότητα, αυτό το επάγγελμα που ανακάλυψε στα τριάντα της και το οποίο αγαπάει υπέρμετρα. Την έχω δει να περνάει άπειρες ώρες με εφήβους που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Διότι διαθέτει εκείνη την ανήσυχη ευαισθησία που της επιτρέπει να καταλαβαίνει τις πληγές τους. Διότι πίσω από το αποφασιστικό σφρίγος υπάρχει μια ευαίσθητη ήπειρος στην οποία μόνο οι εύθραυστοι έχουν πρόσβαση, καθώς εκεί μπορούν να ξαναβρούν τους εαυτούς τους.

Ως μητέρα, στη συνέχεια, επιδείκνυε την ίδια τρυφερή αποφασιστικότητα. Συντρόφευσε καθένα από τα παιδιά της στις ζωές τους και στις σπουδές τους. Πάντοτε παρούσα αλλά με μια ξεκάθαρη άποψη για το τι περίμενε από αυτά. Δεν υπάρχει μέρα που ο Σεμπαστιάν, η Λορένς και η Τιφέν δε θα την πάρουν τηλέφωνο, δε θα τη δουν, δε θα τη συμβουλευτούν. Είναι η πυξίδα τους.

Σταδιακά, η ζωή μου γέμισε από αυτά τα τρία παιδιά, τους συντρόφους τους, την Κριστέλ, τον Γκιγιόμ και τον Αντουάν και τα εφτά εγγόνια μας: την Εμά, τον Τομά, την Καμίλ, τον Πολ, την Ελίζ, την Αλίς και την Ορέλ. Είναι γι’ αυτά που αγωνιζόμαστε. Δεν τους αφιερώνω όσο χρόνο θα ήθελα και αυτά τα χρόνια είναι, στα μάτια τους, κλεμμένα χρόνια. Είναι και γι’ αυτό που δε μου επιτρέπεται να τα χαραμίσω. Η οικογένειά μας είναι το στήριγμα της ζωής μου, ο βράχος μου. Η ιστορία μας μας ενστάλαξε μια επίμονη επιθυμία να μην παραχωρήσουμε τίποτα από όσα πιστεύουμε –εφόσον πιστεύουμε σε αυτά με δύναμη και ειλικρίνεια– στον κομφορμισμό.

[1] Όμιλος εταιρειών που περιλαμβάνει και πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες όπως η Peugeot, η Citroën κ.λπ.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το φθινόπωρο έφτασε και το ταξίδι συνεχίζεται με νέα βιβλία, που θα σε συντροφεύσουν στον ελεύθερό σου χρόνο.

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες, καθώς οι νέες κυκλοφορίες του Οκτωβρίου είναι επιτέλους εδώ!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ
Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ

Βενετία. Ένα βιβλιοπωλείο διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα βιβλιοπωλείο όπου επιλέγεις βιβλία με βάση το άρωμα που αναδίνουν και με τη βοήθεια της μικρής Ιρένε, που δεν ξέρει να διαβάζει. Ένας κόσμος σαγηνευτικός, από αμέτρητες εκδόσεις, σπάνιες και νέες, που τις παραδίδει τα μεσάνυχτα ένας μαυροφορεμένος άντρας με τη γόνδολά του.

Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα από την αγαπημένη συγγραφέα 150.000 αναγνωστών, που αγγίζει τα όρια του μαγικού ρεαλισμού.

ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ

Το χάρισμα του Νικήτα Σαββάκη στα μαθηματικά προοιωνίζεται ένα λαμπρό μέλλον. Ωστόσο η μοίρα διαλύει την ανεμελιά και τον φέρνει αντιμέτωπο με μια σκληρή πραγματικότητα. Οι γονείς του μένουν άνεργοι κι αμέσως μετά έχουν ένα σοβαρό ατύχημα. Έτσι αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και να εγκαταλείψει τα όνειρά του.

Το νέο μυθιστόρημα του αγαπημένου συγγραφέα 300.000 αναγνωστών Μένιου Σακελλαρόπουλου είναι βγαλμένο από την αληθινή ζωή την εποχή της κρίσης.

ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕΣ

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει κανείς για τον έρωτα; Τον αληθινό έρωτα, όχι τον περιστασιακό, τον επιφανειακό, αυτόν που αποσκοπεί στο βόλεμα. Τον έρωτα που κινεί γη και ουρανό, γεννά πολέμους και γίνεται λαίλαπα, αυτόν που ξεπερνά κάθε εμπόδιο, καταφέρνει το αδύνατο, δημιουργεί και γκρεμίζει τα πάντα.

Ένα ερωτικό θρίλερ με ηρωίδα μια γυναίκα που δε διστάζει να βάλει σε κίνδυνο την ίδια της τη ζωη και το μέλλον της για τον άντρα που αγαπάει.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ
ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ

Η Νόρα, βαφτισμένη Ελεονώρα, νόθα κόρη του Μιχαήλου Χιωτέλλη, μαθαίνει την τέχνη του μπαλώματος στο σπίτι του πατέρα της, στη Μυτιλήνη, γύρω στα μέσα του 1800. Η ίδια, όμως, δεν μπαλώνει τα ρούχα της∙ μπαλώνει τα θλιβερά της ζωής της, ξεκινώντας από το όνομά της. Μόνο, όμως, το όνομα, γιατί ως νόθα επίθετο δεν έχει. Το ταλέντο της αυτό τη βοηθάει να επιζήσει από τα δεινά που πλήττουν το νησί και φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή της, να αντιμετωπίσει τους ανθρώπους που την πληγώνουν, με πρώτο τον αδελφό της, να δοθεί στον έρωτα χωρίς να υπολογίσει τους ηθικούς κανόνες και τελικά να αποκτήσει αυτό που πάντα επιθυμούσε: μια ταυτότητα. Κάθε μπάλωμα, όμως, έχει ένα αντίτιμο. Και η Νόρα τα πληρώνει όλα∙ και τα δεκατρία μπαλώματα. Γιατί τόσα χρειάστηκε να κάνει.

Από τη συγγραφέα του ΚΟΥΜΚΟΥΑΤ, Πηνελόπη Κουρτζή, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στη Μυτιλήνη μετά τον μεγάλο σεισμό του 1867.

ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Πού βρίσκεται ο Παράδεισος, η Εδέμ, η Γη της Επαγγελίας ή όπως αλλιώς ονομάζεται, που όλοι ψάχνουμε, και γιατί δεν μπορούμε να τον βρούμε; Ποιος ήταν ο Αδάμ και ποια η Εύα; Τους έδιωξε ο Θεός από τον Παράδεισο επειδή δοκίμασαν το μήλο της Γνώσης ή το μήλο της Άγνοιας; Μήπως τελικά ο Αδάμ πλάστηκε από το πλευρό της Εύας; Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι ο άντρας είναι το ωραίο φύλο και η γυναίκα το ισχυρό; Θα σοκαριστείτε αν μάθετε ότι το αρσενικό φύλο δεν είναι παρά μια παραλλαγή του θηλυκού; Μήπως ο άντρας είναι «φύλο παροχής υπηρεσιών»;

Επανέκδοση του μοναδικού βιβλίου της πολυαγαπημένης Χρυσηίδας Δημουλίδου με σκέψεις γύρω από τη ζωή, τη φιλοσοφία και τη θρησκεία.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΝΑΝΕΔΑΚΗ
ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΑΝΕΣ!

Πρέπει οπωσδήποτε να γίνεις μάνα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από τη μητρότητα, σου λένε οι άλλες μάνες προτού μπεις στο κλαμπ, και σε κάνουν να αναρωτιέσαι: «Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Πότε επιτέλους θα αποκτήσω μωρό;»

Επανέκδοση του διαχρονικού βιβλίου της Κατερίνας Μανανεδάκη, συγγραφέα των μπεστ σέλερ που έχουν χαρίσει εκατοντάδες χιλιάδες χαμόγελα!

Το βιβλίο βρίσκεται στην 153η χιλιάδα.

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2017

Ο ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ γεννήθηκε στο Ναγκασάκι το 1954, αλλά μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει γράψει επτά μυθιστορήματα και ήταν υποψήφιος τέσσερις φορές για το Bραβείο Booker, ενώ στις 5 Οκτωβρίου 2017 τιμήθηκε με το ύψιστο λογοτεχνικό βραβείο, το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς συγγραφείς. Το 1989, το μυθιστόρημά του ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ τιμήθηκε με το Bραβείο Booker, μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Έμα Τόμσον.

Δείτε το τηλεοπτικό σποτ εδώ!

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ
ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ

Εντέλει, τι έχουμε να κερδίσουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς το παρελθόν, κατηγορώντας τον εαυτό μας για το γεγονός πως η ζωή μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε; Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το Βραβείο Booker και έχει γυριστεί κινηματογραφική ταινία.

ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ
Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Σ’ ένα απομονωμένο χωριό στην Αγγλία, την εποχή των θρύλων, λίγο μετά τον θάνατο του βασιλιά Αρθούρου, ζει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Βρετανών, ο Αξλ και η Μπέατρις. Οι αναμνήσεις τους είναι θολές, όπως και όλων των κατοίκων, λόγω μιας μυστηριώδους ομίχλης που προκαλεί ένα είδος φθοράς. Παρά την αρρώστια της Μπέατρις, το ζευγάρι αποφασίζει να αφήσει την ασφάλεια του σπιτιού του με σκοπό να ταξιδέψει μακριά και να βρει τον γιο του, που έχει να δει εδώ και χρόνια.

Άλλοτε άγριο και άλλοτε συγκινητικό, το μυθιστόρημα του Ισιγκούρο είναι ένα παραμύθι για τις χαμένες μνήμες, την αγάπη, την εκδίκηση και τον πόλεμο.

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΝΤΑΒΙΝΤ ΛΑΓΚΕΡΚΡΑΝΤΖ
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΓΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Η Λίσμπετ Σαλάντερ εκτίει μειωμένη ποινή στις γυναικείες φυλακές Φλουντμπέργια και κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει οποιαδήποτε σύγκρουση με τις συγκρατούμενές της. Όταν προστατεύει μια κοπέλα από το Μπανγκλαντές που κρατείται στο διπλανό κελί, μπαίνει αμέσως στο στόχαστρο της Μπενίτο, της ανεπίσημης αρχηγού της φυλακής.

Το πέμπτο μέρος της σειράς Millennium!
89 εκατομμύρια αντίτυπα σε 50 χώρες!

ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΛΑΝΑΓΚΑΝ
Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΧΕΡΙΟΥ

Μια ιστορία για τη βαρβαρότητα ενός παλιού κόσμου, για τη σκληρότητα μιας νέας χώρας και για τη μοίρα των ανθρώπων σε έναν τόπο ξεχασμένο από την ελπίδα, οι οποίοι προσπαθούν να εξιλεωθούν μέσω της αγάπης.

Από τον βραβευμένο με Booker Αυστραλό συγγραφέα ακόμη ένα μυθιστόρημα που φανερώνει τη δύναμη της πένας του και της φαντασίας του.

ΤΖΟΝΤΙ ΠΙΚΟ
ΜΙΚΡΑ, ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η Αφροαμερικανή Ρουθ Τζέφερσον εργάζεται ως μαία στο νοσοκομείο του Κονέκτικατ, με πολλά χρόνια εμπειρίας. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας της, ξεκινά μια εξέταση ρουτίνας σε ένα νεογέννητο, όμως λίγα λεπτά αργότερα μαθαίνει ότι της έχουν απαγορεύσει να αγγίξει το μωρό έπειτα από εντολή των γονιών του, που είναι ακόλουθοι του Κινήματος της Λευκής Δύναμης. Το νοσοκομείο σέβεται την επιθυμία τους και την απομακρύνει. Ωστόσο, την επόμενη μέρα το μωρό παθαίνει ανακοπή την ώρα που η Ρουθ βρίσκεται μόνη μαζί του.

Η συγγραφέας των μπεστ σέλερ και μετρ των κοινωνικών μυθιστορημάτων Τζόντι Πίκο καταπιάνεται με το επίκαιρο θέμα του ρατσισμού, μέσα από ένα συγκλονιστικό οικογενειακό δράμα.

ΤΖΙΝ ΦΙΛΙΠΣ
ΑΓΡΙΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Ο ζωολογικός κήπος έχει σχεδόν αδειάσει καθώς η Τζόαν και ο τετράχρονος γιος της απολαμβάνουν κάποιες τελευταίες στιγμές παιχνιδιού. Είναι χαρούμενοι γιατί πέρασαν μια υπέροχη μέρα μαζί. Αλλά αυτό που αντικρίζει η Τζόαν, ενώ κατευθύνεται προς την έξοδο, την αναγκάζει να γυρίσει και πάλι τρέχοντας πίσω, με το παιδί στην αγκαλιά της. Για τις επόμενες τρεις ώρες δεν έχει άλλη επιλογή παρά να τρέξει για να σώσει τη ζωή της και τη ζωή του γιου της.

Ένα αριστουργηματικό θρίλερ. Κυκλοφορεί σε 28 χώρες.

ΛΙΑ ΦΛΕΜΙΝΓΚ
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ

1879, Γιορκ. Η Γκρέτα Κοστέλο πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της. Βρίσκει μερική απασχόληση στο κατάστημα ενός ηλικιωμένου κοσμηματοπώλη, του Σαούλ Έιμπραχαμς, δουλεύοντας μόνο κάθε Σάββατο. Όμως, η προσοχή της στη λεπτομέρεια, τα μακριά της δάχτυλα και η σημασία που αποδίδει στην ομορφιά σύντομα πείθουν τον Σαούλ να την εκπαιδεύσει ως κεντήστρα μαργαριταριών. Η νέα αυτή ιδιότητα θα τη βγάλει από τις δυσκολίες και θα την οδηγήσει σε μια νέα ζωή.

Ένα σαγηνευτικό ιστορικό μυθιστόρημα με μυστήρια και μυστικά, από τη συγγραφέα του μπεστ σέλερ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΤΩ ΑΠO ΤΗΝ ΕΛΙΑ.

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ο Εμανουέλ Μακρόν, ως υποψήφιος ακόμη Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, αφηγείται για πρώτη φορά την προσωπική του ιστορία, τις εμπνεύσεις του, το όραμά του για τη Γαλλία και το μέλλον της σ’ έναν νέο κόσμο που βιώνει μια «μεγάλη μεταμόρφωση», όπως δεν την έχει ξαναζήσει από τα χρόνια της Αναγέννησης και της εφεύρεσης της τυπογραφίας.

Ένα βιβλίο δυνατό, μοναδικό, που θέτει τα θεμέλια μιας νέας κοινωνίας.

Κυκλοφορεί σε 20 χώρες.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ
1919-

H ζωή είναι βέβαια για να τη ζεις, όχι για να την ταριχεύεις με τυπογραφικό μελάνι. Σαν να κλείνεις αεροστεγώς σε φιαλίδιο μια ριπή πελαγίσιου ανέμου.

H ζωή είναι για να δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι τη ροή της, όσο μπορούμε να έχουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων και να μην παραδινόμαστε σε ξένες προς εμάς δυνάμεις.

Επανέκδοση της αυτοβιογραφίας του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, εμπλουτισμένη με νέο φωτογραφικό υλικό.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΣΤΙΒΕΝ ΣΛΟΜΑΝ, ΦΙΛΙΠ ΦΕΡΝΜΠΑΧ
Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε περισσότερα από όσα πραγματικά γνωρίζουμε. Έχουμε χτίσει προηγμένες κοινωνίες και έχουμε αναπτύξει σύνθετες τεχνολογίες, κι όμως οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε ιδέα πώς δουλεύει ένα στιλό ή μια τουαλέτα. Πώς έχουμε καταφέρει τόσο πολλά γνωρίζοντας τόσο λίγα;

Ένα βιβλίο που εξηγεί με έξυπνο τρόπο γιατί συχνά νομίζουμε ότι γνωρίζουμε περισσότερα απ’ όσα πραγματικά γνωρίζουμε.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ – ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΝΤΕΡΗΣ
ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ!

Μιλάς ποτέ από μέσα σου; Τι σημαίνει αυτό; Ότι είσαι… διχα(λα)σμένη προσωπικότητα; Αν, βέβαια, ήσουν μόνο δύο που μιλούν μεταξύ τους, θα ήταν απλά τα πράγματα. Έλα, όμως, που υπάρχουν ένα σωρό προσωπικότητες μέσα σου, οι οποίες συχνά διαφωνούν μεταξύ τους… Αν δεν τους γνωρίζεις, είναι ένας Γονιός, ένας Ενήλικας, ένα Παιδί και άλλοι, όπως ο Εισαγγελέας, ο Σωτήρας, το Θύμα, ο Κομπιούτερ, ο Συγκαταβατικός, ο Διασπαστικός.

Ο πασίγνωστος και αγαπημένος ψυχολόγος 550.000 αναγνωστών αναλύει με το χαρακτηριστικό του χιούμορ τις διαφορετικές προσωπικότητες που κρύβουμε όλοι μέσα μας ανάλογα με τα βιώματά μας.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Οι δραματικές περίοδοι της Ιστορίας ανέκαθεν αποτελούσαν αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς, οι οποίοι δημιουργούν ιστορίες που εκτυλίσσονται σε χρονικές συγκυρίες που έχουν γραφτεί στις σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας, όπως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου και τον εορτασμό της επετείου του ΟΧΙ, συγκεντρώσαμε και σας παρουσιάζουμε 27 βιβλία με φόντο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις σελίδες τους θα διαβάσετε συνταρακτικές ιστορίες και μαρτυρίες από μια από τις πιο τραγικές περιόδους της παγκόσμιας Ιστορίας, και θα δείτε τον παραλογισμό του ολέθριου αυτού πολέμου μέσα από τα μάτια αθώων μικρών παιδιών, μανάδων, ερωτευμένων, στρατιωτών, αλλά και καταξιωμένων ιστορικών.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου απαγορεύτηκαν και καταστράφηκαν από το ναζιστικό καθεστώς περισσότερα από 100 εκατομμύρια βιβλία. Η απαγόρευση των βιβλίων ώθησε τους φοβισμένους πολίτες να κρύψουν ή να καταστρέψουν πολλά περισσότερα.

Στον απόηχο του Πολέμου

Τον σκληρό χειμώνα του 1946, στη μεταπολεμική Γερμανία, η Ρέιτσελ Μόργκαν καταφτάνει στα χαλάσματα του Αμβούργου μαζί με τον γιο της, Έντμουντ, τον μοναδικό που επέζησε από τη λαίλαπα του πολέμου. Εκεί σμίγει ξανά με τον σύζυγό της, Λιούις, Βρετανό συνταγματάρχη που συμμετέχει στην ανοικοδόμηση και αποκατάσταση της ρημαγμένης πόλης. Φτάνοντας, όμως, στο νέο της σπίτι, η Ρέιτσελ αιφνιδιάζεται από την τολμηρή απόφαση του συζύγου της: θα μοιράζονται το μεγάλο οίκημα με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του, έναν Γερμανό χήρο και τη δύστροπη κόρη του. Σε αυτή την τεταμένη ατμόσφαιρα, η εχθρότητα και ο θρήνος θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους στο πάθος και στην προδοσία.

Μια βαθιά συγκινητική ιστορία για μια αγάπη που γεννιέται από το μίσος.

sale_button

Αύγουστος 1943. Ο Αυστραλός χειρουργός Ντορίγκο Έβανς νιώθει να τον στοιχειώνει ακόμη, ύστερα από δύο χρόνια, η παθιασμένη σχέση του με τη γυναίκα του θείου του. Η ζωή του σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, στον Σιδηρόδρομο του Θανάτου, που συνδέει την Ταϊλάνδη με τη Βιρμανία δεν είναι παρά ένας καθημερινός αγώνας να προστατεύσει τους άντρες του από το ξύλο, την πείνα και τη χολέρα. Μέχρι την ημέρα που λαμβάνει ένα γράμμα που θα τον αλλάξει για πάντα.

Ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα για τις πολλές όψεις του καλού και του κακού, της αγάπης και του θανάτου, καθώς ένας άνθρωπος επιβιώνει και ωριμάζει, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει όσα έχει χάσει.

sale_button

Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στίβενς, ύστερα από δεκαετίες υπηρεσίας στο Ντάρλινγκτον Χολ, μόνος του μια μέρα στην αγγλική ύπαιθρο, ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι έχει υπηρετήσει την ανθρωπότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον «μεγάλου ηθικού αναστήματος τζέντλεμαν» Λόρδο Ντάρλινγκτον. Όμως, στη μνήμη του παραμονεύουν αμφιβολίες για την αληθινή φύση της «μεγαλοσύνης» του Λόρδου Ντάρλινγκτον, και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για τη φύση της δικής του ζωής.

Ένα σύγχρονο κλασικό μυθιστόρημα, μια όμορφη αναπόληση της ζωής ανάμεσα σε δύο πολέμους σε μια αγγλική έπαυλη, μια καθηλωτική επίκληση σε χαμένα όνειρα και χαμένους έρωτες.

sale_button

Από την Ήπειρο του 1940, παραμονές της επίθεσης των Ιταλών του Μουσολίνι, στην Απελευθέρωση και στον Εμφύλιο, και σχεδόν ως την Ελλάδα τού σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς σε Αθήνα, Ρώμη, Χαϊδελβέργη, η ζωή του Αντρέα, καθηγητή φιλοσοφίας, κυλά σαν το τρεχούμενο νερό, μέχρι τη μέρα που θα αλλάξει για πάντα το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν του.

Ένας απολογισμός δίχως τεφτέρια, μια βαλίτσα θύμησες χωρίς παραλήπτη και μια ζυγαριά που αψηφά κέρδη και χασούρες, έτσι όπως το έλεγε απλά, αλλά καθόλου αφιλοσόφητα, η γιαγιά Βένη: «Ζάχαρη κι αλάτι, παιδί μου, η ζωή του καθενού. Ποιου λίγο, ποιου πολύ, τι σημασία έχει; Ζάχαρη κι αλάτι η ζωή!»

sale_button

Από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα κι από κει στη μακρινή Βιέννη, ο Αλμπέρτο και η Χριστίνα γίνονται μάρτυρες των ταραγμένων στιγμών πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι όταν αυτός ξεσπάει, ό,τι ως τότε θεωρούνταν δεδομένο ανατρέπεται μέσα στη λαίλαπα των γεγονότων. Η Χριστίνα, ο Αλμπέρτο, ο Μπενίκο, η Νινόν, η Ρούλα και ο Αστέρης θα κληθούν να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους και τις πεποιθήσεις τους, αλλά και με όσα, σε πείσμα των καιρών, ποτέ δεν απαρνήθηκαν.

Ένα βιβλίο για μια πόλη, δυο κοινότητες και τους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και την Ιστορία.

sale_button

burningbook-world-war2

«Αυτό που μέλλει να δώσει φως, πρέπει να αντέχει τη φωτιά».
Βίκτορ Φρανκλ

Μυθιστορήματα εποχής

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

sale_button

Αληθινές ιστορίες

sale_button

Το Σεπτέμβριο του 1942, ο Φρανκλ και η οικογένειά του συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν. Ο Φρανκλ πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια σε τέσσερα διαφορετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, απογυμνωμένος από καθετί που τον συνέδεε με τη ζωή, μέχρι την ημέρα της απελευθέρωσής του. Είναι συγκλονιστικό όμως το πώς γαντζώθηκε στη ζωή, και στην κατάφαση στη ζωή, και είναι συγκλονιστικά απλοί οι λόγοι για τους οποίους επιχείρησε, λυσσασμένα και λογικά μαζί, να μείνει ζωντανός. Ο έρως και η γνώση συνθέτουν το νόημα της ζωής για τον Φρανκλ, και το προσωπικό του αυτό νόημα γίνεται ο πανίσχυρος κινητήρας που τον κρατάει στη ζωή. Και η αναζήτηση αυτού του Νοήματος στη ζωή όλων μας είναι, εντέλει, η κινητήρια δύναμη των πάντων.

Ένα βιβλίο-σταθμός στην ανθρωπότητα. Ένα βιβλίο-ύμνος στον άνθρωπο.

Στις άγριες θάλασσες της κατεχόμενης Ελλάδας υπάρχει ένα μυστικό ελευθερίας που το γνωρίζουν μόνο οι γενναίοι. Η «Ευαγγελίστρια», το καΐκι της διαφυγής, δε μεταφέρει ανθρώπους∙ μεταφέρει την ελπίδα της εθνικής ξαστεριάς στην πιο σκοτεινή στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Κατακτητές και πατριώτες, διώκτες και κυνηγημένοι, όλοι τους στρατευμένοι σ’ έναν πόλεμο που θα κρίνει το μέλλον του κόσμου. Από τον ασυμβίβαστο καπετάν Μιλτιάδη Χούμα μέχρι την καρτερική Ελένη του, μικροί και μεγάλοι ήρωες στροβιλίζονται σ’ ένα έπος που εκτυλίσσεται στην πανάρχαια θάλασσα του Ομήρου. Τι απέμεινε από αυτή τη φοβερή αντάρα; Μνήμες και βοές μέσα στον χρόνο αλλά και η ζωή αυτών των ανθρώπων, πλούσια σε ιδανικά, σε όνειρα, σε έρωτες και πάθη. Ζωή μοιρασμένη σε επεισόδια που θα αδυνατούσε να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία.

Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο∙ τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.

sale_button

Έγκλημα χωρίς τέλος

sale_button

sale_button

sale_button

Νεαροί ήρωες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Κρακοβία, 1939. Η Άννα Ουάνια είναι μόλις επτά χρόνων όταν οι Γερμανοί συλλαμβάνουν τον πατέρα της, καθηγητή γλωσσολογίας, κατά την επιχείρηση εκκαθάρισης των διανοούμενων στην Πολωνία. Μένει μόνη. Και τότε συναντά τον Χελιδονάνθρωπο, έναν περίεργο, ψηλό άντρα, έναν απατεώνα που κρύβει άσους στο μανίκι του, και που, όπως ο πατέρας της, έχει ταλέντο στις γλώσσες: πολωνικά, ρωσικά, γερμανικά, γίντις… ακόμη και στη γλώσσα των πουλιών. Η κοπέλα μαγεύεται από αυτόν τον μυστηριώδη άντρα και τον ακολουθεί στο άγνωστο.

Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που αποκαλύπτει τις πιο σκληρές πλευρές της ζωής ενώ ταυτόχρονα εξυμνεί τα θαύματά της.

sale_button

Όταν η νεαρή Λίζελ φτάνει στο σπίτι των θετών γονιών της, έχοντας χάσει την οικογένειά της, το μόνο που κρατάει στα χέρια της είναι το κλεμμένο εγχειρίδιο ενός νεκροθάφτη, το οποίο δεν μπορεί καν να διαβάσει, αφού δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση. Αυτή θα είναι και η αρχή της καριέρας της ως… κλέφτρας. Η Λίζελ θα αρχίσει να κλέβει βιβλία – βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν. Κι ενώ οι βόμβες των Συμμάχων πέφτουν συνεχώς και οι σειρήνες ουρλιάζουν, η Λίζελ μοιράζεται τα βιβλία της με τους γείτονές της στα καταφύγια και βρίσκει σ’ αυτά παρηγοριά. Μέχρι που κάποια μέρα η σειρήνα θα αργήσει να σφυρίξει…

Μια αξέχαστη ιστορία για τη δύναμη της ανθρωπιάς, τις ανατροπές της ζωής, αλλά και για την αστείρευτη γοητεία των βιβλίων!

sale_button

Όταν ο Πιερό χάνει τους γονείς του, αναγκάζεται να αφήσει το Παρίσι και να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τη θεία Μπίατριξ, που δουλεύει ως υπηρέτρια σε ένα πλούσιο σπίτι στις Βαυαρικές Άλπεις. Αλλά οι εποχές είναι δύσκολες, καθώς βρισκόμαστε στο 1935, στα πρόθυρα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Και δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο πλούσιο σπίτι αλλά για την κατοικία του Αδόλφου Χίτλερ. Σύντομα ο Πιερό γοητεύεται από τον Χίτλερ και μπαίνει άθελά του σ’ έναν επικίνδυνο νέο κόσμο: έναν κόσμο τρομοκρατίας, μυστικών και προδοσίας, από τον οποίο ίσως να μην μπορέσει ποτέ να δραπετεύσει.

sale_button

books-world-war2.
Το 1943, το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ και οι Αμερικανοί εκδότες συγκέντρωσαν 120 εκατομμύρια μικρά και ελαφριά βιβλία που θα μπορούσαν να κουβαλούν μαζί τους οι στρατιώτες στις τσέπες και τα σακίδιά τους στα πεδία των μαχών. Οι στρατιώτες αγάπησαν αυτά τα μικρά βιβλία που τους κρατούσαν συντροφιά στα χαρακώματα κατά την αναμονή των μαχών, στις αίθουσες των νοσοκομείων και στις μακρινές βομβαρδιστικές πτήσεις.

Σελίδες Ιστορίας

sale_button

Μετά την ερήμωση και την καταστροφή του Μεγάλου Πολέμου, ο καθένας περίμενε ότι μια ειρήνη διαρκείας θα ήταν το πρώτο μέλημα για τους άρχοντες του κόσμου. Αντί γι’ αυτό, όμως, οι νικητές προτίμησαν να εκδικηθούν και επέβαλαν επαχθείς, προσβλητικούς όρους στις συνθήκες με την ηττημένη Γερμανία. Όπως περιγράφει ο Νόρμαν Στόουν, οι συνέπειες αυτής της στρατηγικής ήταν παραπάνω από ολέθριες. Με τη Συνοπτική Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στόουν παρουσιάζει με αξιοζήλευτη ακρίβεια την πιο θανάσιμη σύγκρουση στην ανθρώπινη ιστορία και εντοπίζει τα αίτια που την προκάλεσαν μέσα στις στάχτες του Πρώτο Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Συνοπτική Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συνιστά μιαν ανεκτίμητη συμβολή στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τον εικοστό αιώνα και τον πόλεμο που καθόρισε τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας όσο κανένα άλλο.

Ο Μαξ Χέιστινγκς έγραψε το ΝΕΜΕΣΙΣ στον αντίποδα του προηγούμενου βιβλίου του, ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ, Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Για άλλη μια φορά, αντιστοιχίζει την ιστορία των στρατηγικών αποφάσεων και των εχθροτήτων με τις εμπειρίες των Βρετανών, των Αμερικανών, των Ρώσων, των Κινέζων και των Ιαπώνων στρατιωτών, που πήραν μέρος σε μερικές από τις πιο αιματηρές μάχες του πολέμου εναντίον ενός ανελέητου εχθρού. Περιγράφει τη σφαγή της ρώσικης στρατιάς τον Αύγουστο του 1945 και την εκπληκτική εκστρατεία του Σλιμ στη Βιρμανία.

Μέσα από τις μαρτυρίες και τις προσωπικές ιστορίες Αμερικανών ναυτικών, κομμουνιστών Κινέζων γκουερίλας, Ιαπώνων πιλότων μαχητικών και Βρετανών στρατιωτών στις ζούγκλες της Βιρμανίας, το ΝΕΜΕΣΙΣ δίνει τις πραγματικές διαστάσεις ενός έπους που γέννησε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του εικοστού αιώνα. 

sale_button

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης άνοιξαν πάλι και γέμισαν με καινούργια θύματα. Ο βίαιος αντισημιτισμός αναβίωσε με φόνους και πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη. Οι σφαγές βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, και σε ορισμένα μέρη (κυρίως στην Ελλάδα, τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία) οδήγησαν σε βάναυσους εμφυλίους πολέμους.

Το ΟΛΕΘΡΟΣ είναι η ιστορία της Ευρώπης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με όλες τις φρικαλέες λεπτομέρειες που την καθόρισαν μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’40. Βασισμένο κυρίως σε πρωτογενείς πηγές από δώδεκα χώρες, το ανά χείρας βιβλίο είναι το τρομακτικό και, ταυτόχρονα, συναρπαστικό χρονικό ενός κόσμου που παραφρόνησε και αποτελεί ορόσημο στην ιστοριογραφία της μεταπολεμικής Ευρώπης για δεκαετίες.

sale_button

Οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα μέσω της Βουλγαρίας στις 6 Απριλίου. Οι Έλληνες, με τη βοήθεια των βρετανικών δυνάμεων, αντιστάθηκαν σε έδαφος, θάλασσα και αέρα, αλλά κατατροπώθηκαν από τον κατά πολύ ανώτερο γερμανικό στρατό. Παρά την ύστατη προσπάθεια των Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών στο στενό των Θερμοπυλών, η Αθήνα έπεσε στις 27 Απριλίου και οι Βρετανοί απέσυραν 50.000 στρατιώτες από την Κρήτη.

Ο Τζον Καρ, μέσα από το εξαιρετικό αυτό χρονικό της άμυνας της Ελλάδας, χωρίς να υποτιμά τη βρετανική βοήθεια, βασίζεται σε ελληνικές πηγές και δίνει έμφαση στις μάχες μέχρι θυσίας των Ελλήνων και στη συμμετοχή τους στον αγώνα κατά του φασισμού.

sale_button

Ναυπηγημένο στο Λιβόρνο της Ιταλίας το 1910, το θωρηκτό Αβέρωφ, εκτοπίσματος 10.000 τόνων, αποτέλεσε τη ναυαρχίδα και μακράν το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού έως το 1951, οπότε και αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την κατασκευή του, εξακολουθεί να είναι αξιόπλοο, ένα από τα μόλις τρία θωρακισμένα καταδρομικά που υπάρχουν σήμερα σε όλο τον κόσμο. Αρχικά προορισμός του ήταν να ενταχθεί στο ιταλικό Ναυτικό, αλλά αγοράστηκε από την Ελλάδα και σύντομα έδρασε στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ έγινε το πρώτο ελληνικό πολεμικό σκάφος που εισήλθε στα ινδικά ύδατα από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και συνέχισε να υπηρετεί σε καθήκοντα συνοδείας καθ’ όλο το υπόλοιπο του πολέμου.

sale_button


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Είκοσι χρόνια μετά την έκδοση της εμβληματικής Τριλογίας του Κόσμου, ο Φίλιπ Πούλμαν επιστρέφει στον παράλληλο κόσμο, σ’ αυτό το πρώτο βιβλίο της νέας τριλογίας του ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ.

Γιατί η επιστροφή στον κόσμο της Λύρας;

Η Σκόνη. Τα ερωτήματα γι’ αυτή τη μυστηριώδη ουσία ήδη προκαλούσαν διαμάχες δέκα χρόνια πριν από την Τριλογία του Κόσμου. Στο επίκεντρο του Βιβλίου της Σκόνης βρίσκεται η πάλη ανάμεσα σε μια δεσποτική και απολυταρχική οργάνωση, που επιθυμεί να καταπνίξει την έρευνα και τον προβληματισμό, και σε όσους πιστεύουν στην ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Η ιδέα της Σκόνης διαπότισε την Τριλογία του Κόσμου. Λίγο λίγο, μέσα από την ιστορία, η ιδέα για το τι ήταν η Σκόνη έγινε ολοένα και πιο ξεκάθαρη, αλλά πάντα ήθελα να γυρίσω πίσω και να ανακαλύψω περισσότερα. Τα ερωτήματα γύρω από την ύπαρξή μας τα θεωρώ απείρως ενδιαφέροντα. Πάντα υπάρχει και κάτι παραπάνω προς διερεύνηση.

Απόλαυσα τη γνωριμία με τους νέους ήρωες, την επανασύνδεση με τη Λύρα, την εξερεύνηση των κόσμων όπου ζουν. Μου άρεσε πολύ το να βλέπω την ιστορία να εκτείνεται στους χρόνους και να με πηγαίνει σε μέρη που δεν είχα ονειρευτεί ποτέ. Όσον αφορά το μέλλον, τα χείλη μου είναι σφραγισμένα.

Φίλιπ Πούλμαν

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ αποτελεί σημείο αναφοράς
στην παγκόσμια λογοτεχνία, με πωλήσεις που έχουν ξεπεράσει
τα 17,5 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράσεις σε 40 γλώσσες.

Λίγα λόγια για τον ΦΙΛΙΠ ΠΟΥΛΜΑΝ

Ο ΦΙΛΙΠ ΠΟΥΛΜΑΝ γεννήθηκε στην Αγγλία το 1946 και σήμερα ζει στην Οξφόρδη. Τα βιβλία του, αλλά και ο ίδιος, έχουν τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ, το πρώτο μέρος της Τριλογίας του Κόσμου, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έχει τιμηθεί με τα: Carnegie, Βραβείο Παιδικού Μυθιστορήματος Guardian, Smarties και Βρετανικό Bραβείο για το Βιβλίο της Χρονιάς, και γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστές τη Νικόλ Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ. Το μυθιστόρημα Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΣΜΩΝ, το δεύτερο μέρος της Τριλογίας, έχει τιμηθεί με το Βρετανικό Βραβείο Ανάγνωσης. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με ΤΟ ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΕΝΙΟ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Whitbread 2001, το W H Smith και το Nibbies, και ήταν υποψήφιο για το Booker. Ο ίδιος ο Φίλιπ Πούλμαν έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και με το Βραβείο Astrid Lindgren 2005.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Μάλκολμ Πόλστεντ είναι ο τύπος του αγοριού που παρατηρεί τα πάντα αλλά ο ίδιος περνά απαρατήρητος. Κι έτσι ήταν ίσως αναπόφευκτο να γίνει κατάσκοπος…

Ο πατέρας του Μάλκολμ έχει ένα πανδοχείο με το όνομα Η Πέστροφα, στις όχθες του Τάμεση, και όλη η Οξφόρδη περνά το κατώφλι του. Ο Μάλκολμ και το δαιμόνιό του, η Άστα, κρυφακούν νέα και κουτσομπολιά, αλλά κατά τη διάρκεια ενός χειμώνα που βρέχει ασταμάτητα, στα χέρια του αγοριού καταλήγει ένα μυστικό μήνυμα που μιλάει για μια επικίνδυνη ουσία, τη Σκόνη.

Η κατάσκοπος στην οποία απευθυνόταν το μήνυμα του ζητάει να έχει τα μάτια του ανοιχτά κι αυτός βλέπει παντού υπόπτους: τον εξερευνητή λόρδο Άσριελ που τρέχει να ξεφύγει από κάτι, πράκτορες από το Διευθυντήριο, έναν Τσιγγάνο που λέγεται Κόραμ και μια όμορφη γυναίκα με μια διαβολική μαϊμού για δαιμόνιο. Όλοι αναζητούν το ίδιο: ένα κοριτσάκι, μωρό ακόμη, με το όνομα Λύρα.

Η Λύρα είναι ο τύπος του κοριτσιού που προσελκύει τους άλλους σαν μαγνήτης. Και ο Μάλκολμ θα έρθει αντιμέτωπος με ένα σωρό κινδύνους και θα κάνει τεράστιες θυσίες προκειμένου να τη βγάλει σώα και αβλαβή από το χάος.

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2017 απονεμήθηκε στον Βρετανό συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο.

Αυτά είναι εκπληκτικά και εντελώς απρόσμενα νέα! Και ήρθαν σε μια στιγμή όπου ο κόσμος έχει χάσει τη σιγουριά του για τις ηθικές του αξίες, την ηγεσία και την ασφάλειά του. Απλώς ελπίζω το γεγονός πως έλαβα αυτή την τεράστια τιμητική διάκριση να μπορέσει, έστω και λίγο, να ενθαρρύνει τις δυνάμεις της καλοσύνης και της ειρήνης.

Ο Καζούο Ισιγκούρο για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2017

Ο Ισιγκούρο, ιαπωνικής καταγωγής, τιμήθηκε για την ικανότητα που έχει «μέσα από τα τεράστιας συναισθηματικής δύναμης μυθιστορήματά του, να αποκαλύπτει την άβυσσο κάτω από την ψευδαίσθηση της σύνδεσής μας με τον κόσμο», όπως δήλωσε η Σουηδική Ακαδημία κατά την απονομή του βραβείου.

Το Νομπέλ Λογοτεχνίας έχει απονεμηθεί 110 φορές από το 1901 μέχρι και το 2017. Φέτος το κάθε βραβείο Νομπέλ θα συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 9.000.000 σουηδικών κορόνων (περίπου 937.000 ευρώ).

Ο ΚΑΖΟΥΟ ΙΣΙΓΚΟΥΡΟ γεννήθηκε στο Ναγκασάκι το 1954, αλλά μεγάλωσε στη Μεγάλη Βρετανία. Έχει γράψει επτά μυθιστορήματα και ήταν υποψήφιος τέσσερις φορές για το Βραβείο Booker. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και θεωρείται ένας από τους κορυφαίος Βρετανούς συγγραφείς. Το 1982, με το πρώτο του μυθιστόρημα, A pale view of hills, κέρδισε το βραβείο Winifred Holtby. Το δεύτερο μυθιστόρημά του, An artist of the floating world (1986), τιμήθηκε με τα βραβεία Whitbread Book of the Year και Premio Scanno, ενώ ήταν επίσης υποψήφιο για το Βραβείο Booker. Το 1989, το μυθιστόρημά του Τα απομεινάρια μιας μέρας τιμήθηκε με το βραβείο Booker· μεταφράστηκε σε 24 γλώσσες και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Τζέιμς Άιβορι με πρωταγωνιστές τον Άντονι Χόπκινς και την Έμμα Τόμσον. Ζει στο Λονδίνο με τη σύζυγο και την κόρη του.

Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ επανεκδόθηκε σήμερα, 05/10/2017, το βιβλίο του
ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου), ενώ κυκλοφορεί ακόμα το βιβλίο του Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου).

Αλλά αναρωτιέμαι αν αυτό που νιώθουμε σήμερα στην καρδιά μας δεν είναι σαν αυτές τις σταγόνες της βροχής που συνεχίζουν να πέφτουν πάνω μας από τα μουσκεμένα φύλλα των δέντρων, παρότι η βροχή έχει εδώ και ώρα σταματήσει να πέφτει από τον ουρανό. Αναρωτιέμαι μήπως, χωρίς τις αναμνήσεις μας, η αγάπη μας είναι προορισμένη να μαραθεί και να πεθάνει.

Απόσπασμα από το βιβλίο Ο ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

buy_btn_green

9786180110272_3D

buy_btn_green

Ποιος ο λόγος να ανησυχούμε πάρα πολύ για το τι μπορούσε ή δε θα μπορούσε να είχε κάνει κανείς για να ελέγξει την πορεία που πήρε η ζωή του; Και, ασφαλώς, είναι αρκετό για ανθρώπους όπως εσείς και εγώ να προσπαθούμε και να προσφέρουμε τη μικρή μας συνδρομή σε κάτι το αληθινό, κάτι που να αξίζει. Και αν κάποιοι από εμάς είναι έτοιμοι να θυσιάσουν πολλά στη ζωή προκειμένου να κυνηγήσουν τέτοιες φιλοδοξίες, τότε σίγουρα αυτό από μόνο του, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι ικανός λόγος για να νιώθει κανείς υπερήφανος και ικανοποιημένος.

Απόσπασμα από το βιβλίο ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Το κορίτσι με το τατουάζ επιστρέφει!
Διαβάστε πρώτοι τη συνέχεια της θρυλικής σειράς MILLENNIUM του Στιγκ Λάρσον με 89 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο ΧΟΛΓΚΕΡ ΠΑΛΜΓΚΡΕΝ, που κάθεται στην αναπηρική καρέκλα του στην αίθουσα επισκέψεων, λέει:
«Αυτό το τατουάζ με τον δράκο, πάντα ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα;»
«Ήταν κάτι που είχε να κάνει με τη μαμά μου».
«Με την Αγκνέτα;»
«Ήμουν μικρή, ίσως έξι χρόνων. Έφυγα τρέχο- ντας από το σπίτι».
«Νομίζω πως θυμάμαι τώρα. Ήταν κάποια γυναίκα που είχε έρθει για επίσκεψη. Έτσι δεν είναι; Και είχε κάποιο σημάδι».
«Φαινόταν σαν να είχε καεί στον λαιμό».
«Σαν να την είχε κάψει κάποιος δράκος;»

buy_btn_green

ΜΕΡΟΣ 1
Ο ΔΡΑΚΟΣ
12-20 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ο Στεν Στούρε ο πρεσβύτερος ανήγειρε άγαλμα το 1489 για να τιμήσει τη νίκη του επί του Δανού βασιλιά στη μάχη του Μπρούνκεμπεργ.

Στο άγαλμα –που βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης– ο ιππότης Άγιος Γεώργιος είναι καθισμένος επάνω σ’ ένα άλογο και υψώνει το σπαθί του.
Ένας δράκος που πεθαίνει κείτεται από κάτω του. Δίπλα του στέκεται μια γυναίκα με ενδυμασία Βουργουνδίας.

Η γυναίκα παριστάνει μια παρθένα που σώζει ο ιππότης στο δράμα της και θεωρείται ότι πρότυπο αποτέλεσε η σύζυγος του Στεν Στούρε του πρεσβύτερου,
Ίνιεμποργ Οκεσντότερ. Η παρθένα δείχνει ασυνήθιστα ασυγκίνητη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
12 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η Λίσμπετ Σαλάντερ επέστρεφε από το γυμναστήριο και τα ντους, όταν τη σταμάτησε στον διάδρομο ο αρχιφύλακας Άλβαρ Ούλσεν. Ο αρχιφύλακας φλυαρούσε για κάτι. Μπορεί ο τύπος να ήταν και λίγο εκνευρισμένος. Χειρονομούσε ανεμίζοντας δεξιά και αριστερά μερικά χαρτιά, αλλά η Λίσμπετ δεν άκουγε λέξη από αυτά που της έλεγε. Ή ώρα ήταν 19.30.

19.30, η χειρότερη ώρα στις φυλακές Φλουντμπέργια. Ακριβώς τότε το εμπορικό τρένο περνούσε με θόρυβο απ’ έξω, οι τοίχοι πάλλονταν, τα κλειδιά κροτάλιζαν, και μύριζε ιδρώτας και αρώματα. Καμία άλλη ώρα του εικοσιτετράωρου η φυλακή δεν ήταν τόσο επικίνδυνο μέρος όσο στις 19.30. Ήταν τότε που διαπράττονταν οι χειρότερες κακοποιήσεις, τις οποίες κάλυπτε ο εκκωφαντικός θόρυβος του τρένου και η γενική αναστάτωση που επικρατούσε προτού κλείσουν οι πόρτες των κελιών. Η Λίσμπετ Σαλάντερ άφηνε πάντα το βλέμμα της να πλανηθεί εμπρός πίσω στο τμήμα αυτή την ώρα, και σίγουρα δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή είδε τη Φάρια Κάζι.

Η Φάρια Κάζι από το Μπανγκλαντές ήταν νέα και όμορφη και καθόταν στο κελί της, ακριβώς στα αριστερά τους. Αν και η Λίσμπετ, από τη θέση όπου στεκόταν, δεν έβλεπε κάτι περισσότερο  από το πρόσωπο της Φάρια, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι τη χαστούκιζαν. Το κεφάλι της τιναζόταν δεξιά και αριστερά, και παρόλο που τα χτυπήματα δεν ήταν υπερβολικά δυνατά, υπήρχε κάτι το έμπειρο και τελετουργικό ως προς αυτά. Ό,τι και να συνέβαινε, είχε διαρκέσει αρκετή ώρα. Ήταν εμφανές και από την ταπείνωση και από την αντίδραση. Ήταν  αισθητό ήδη από απόσταση πως μια βαθιά ριζωμένη καταπίεση είχε σπάσει οποιαδήποτε θέληση αντίστασης.

Κανένα χέρι δεν προσπαθούσε να σταματήσει τα χαστούκια, και στο βλέμμα της δε διακρινόταν καμία έκπληξη, παρά μόνο ένας σιωπηλός αδιάκοπος τρόμος. Η Φάρια Κάζι ζούσε υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Η Λίσμπετ το αντιλήφθηκε κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό της, κι αυτό συμφωνούσε με ό,τι η ίδια είχε παρατηρήσει και είχε δει το χρονικό διάστημα που βρισκόταν στη φυλακή.

«Εκεί», είπε κι έδειξε  με το χέρι της προς το κελί της Φάρια.

Αλλά όταν ο Άλβαρ Ούλσεν στράφηκε προς το σημείο, η χειροδικία είχε πάρει τέλος, και τότε η Λίσμπετ έφυγε από κει, πήγε στο κελί της κι έκλεισε την πόρτα. Απ’ έξω ακούγονταν φωνές και σιγανά γέλια, μαζί και το εμπορικό τρένο, που δεν έλεγε να σταματήσει να κάνει θόρυβο και να ταρακουνάει τον κόσμο.
Μπροστά της υπήρχε ο λευκός νιπτήρας και το στενό κρεβάτι, η βιβλιοθήκη και το γραφείο με τις σημειώσεις της για την Κβαντική Μηχανική. Θα συνέχιζε τους
υπολογισμούς, τις προσπάθειές της να βρει ένα σημείο τομής μεταξύ της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου και της Κβαντικής Βαρύτητας Βρόχων;* Κοίταξε προς τα κάτω το χέρι της. Κρατούσε κάτι.

Κρατούσε το ίδια χαρτιά που πριν από λίγο ανέμιζε μπροστά της ο Άλβαρ, και παρόλο που αδιαφορούσε, τους έριξε μια ματιά από περιέργεια. Αλλά επρόκειτο
για σαχλαμάρες, για ένα τεστ νοημοσύνης με δύο λεκέδες από καφέ στο πάνω μέρος της εισαγωγικής σελίδας.

Απεχθανόταν να τη ζυγίζουν και να τη μετρούν και άφησε τα χαρτιά να πέσουν από το χέρι της και να γίνουν σαν κάποιου είδους βεντάλια στο πάτωμα του κελιού. Προς στιγμήν σβήστηκε από τη σκέψη της, αλλά μετά συλλογίστηκε πάλι τη Φάρια Κάζι. Η Λίσμπετ δεν είχε δει ποιος τη χτυπούσε. Παρ’ όλα αυτά, ήξερε
ακριβώς. Όταν πρωτοήρθε, αδιαφόρησε πλήρως για το κλίμα που επικρατούσε εδώ μέσα, αλλά αναγκάστηκε, παρά τη θέλησή της, να ενσωματωθεί στη ζωή της
φυλακής και βήμα βήμα είχε αποκρυπτογραφήσει τα ορατά και αόρατα σημάδια και είχε καταλάβει ποιος πραγματικά έκανε κουμάντο στο τμήμα.

Το τμήμα λεγόταν Β ή πτέρυγα ασφαλείας. Θεωρούνταν ως το ασφαλέστερο μέρος της φυλακής, κάτι που επιβεβαιωνόταν σε όποιον ερχόταν για επίσκεψη ή έκανε κάποιον σύντομο έλεγχο. Πουθενά αλλού στο σωφρονιστικό κατάστημα δεν υπήρχαν τόσο πολλοί φύλακες και έλεγχοι και προγράμματα αποκατάστασης των κρατουμένων. Αλλά αν κάποιος κοιτούσε λίγο πιο προσεκτικά, καταλάβαινε πως υπήρχε κάτι σάπιο εδώ μέσα. Οι φύλακες το έπαιζαν ζόρικοι και αυστηροί, αλλά και συμπονετικοί ακόμα. Στην ουσία, όμως, ήταν αδύναμοι, γλάστρες, είχαν χάσει τον έλεγχο και είχαν αφήσει την εξουσία στον εχθρό, στη μαφιόζα Μπενίτο Άντερσον και στη συμμορία της.

Η Μπενίτο κρατούσε, βέβαια, χαμηλό προφίλ στη διάρκεια της μέρας και συμπεριφερόταν σαν ιδανική κρατούμενη. Αλλά μετά το δείπνο που έτρωγαν νωρίς το βράδυ, όταν οι κρατούμενες μπορούσαν να ασκηθούν στο γυμναστήριο ή να συναντήσουν τους συγγενείς τους, εκείνη αναλάμβανε τα ηνία στο τμήμα, και καμία ώρα του εικοσιτετράωρου δεν ήταν τόσο μεγάλη η τρομοκρατία της όσο την ώρα προτού κλειδωθούν οι πόρτες των κελιών για τη νύχτα. Οι κρατούμενες περιφέρονταν στα κελιά και ψιθύριζαν απειλές και υποσχέσεις, και στη μια μεριά βρισκόταν η συμμορία της
Μπενίτο και στην άλλη τα θύματά τους.

Ήταν, φυσικά, μεγάλο σκάνδαλο που η Λίσμπετ Σαλάντερ βρισκόταν εδώ στη φυλακή. Αλλά οι περιστάσεις δεν ήταν με το μέρος της, ενώ, ειλικρινά, εκείνη δεν είχε καταβάλει και μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να εναντιωθεί. Θεωρούσε την όλη ιστορία περισσότερο σαν μια γελοία παρένθεση και πίστευε ότι μπορούσε κάλλιστα να καθίσει στη φυλακή όπως και οπουδήποτε αλλού.

Είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο μηνών για παράνομη κατακράτηση, αποκλίνουσα συμπεριφορά και εγκληματική αμέλεια που έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια για τη συμμετοχή της στα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατο του καθηγητή Φρανς Μπάλντερ, όπου εκείνη, με δική της ευθύνη, έκρυψε ένα οχτάχρονο αυτιστικό αγόρι και αρνήθηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία, επειδή, και δικαίως, θεωρούσε πως υπήρχε διαρροή από αυτούς που διενεργούσαν την έρευνα. Κανένας, βέβαια, δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι είχε συμβάλει αποτελεσματικά και είχε σώσει τη ζωή του παιδιού. Παρ’ όλα αυτά, ο εισαγγελέας Ρίκαρντ Έκστρεμ είχε διεξαγάγει την ακροαματική διαδικασία με μεγάλο πάθος, και το δικαστήριο ακολούθησε τη γραμμή του, παρόλο που ένας εκ των ενόρκων είχε διαφορετική άποψη και η δικηγόρος της Λίσμπετ, Άνικα Γιανίνι, έκανε εξαιρετική δουλειά.

Επειδή, όμως, η Άνικα δεν είχε καμία βοήθεια από τη Λίσμπετ, οι προσπάθειές της απέβησαν άκαρπες.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Οφείλουμε να είμαστε πρόθυμοι να απαρνηθούμε τη ζωή που έχουμε σχεδιάσει,

ούτως ώστε να ζήσουμε τη ζωή που μας περιμένει.

—ΤΖΟΖΕΦ ΚΑΜΠΕΛ

 

ΓΕΓΟΝΟΣ:

Όλα τα έργα τέχνης, τα αρχιτεκτονικά στοιχεία, οι τοποθεσίες, οι επιστημονικές αναφορές και οι θρησκευτικοί οργανισμοί σε αυτό το μυθιστόρημα είναι πραγματικοί.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Καθώς ο παμπάλαιος οδοντωτός σιδηρόδρομος ανηφόριζε βασανιστικά αργά την ιλιγγιώδη πλαγιά, ο Έντμοντ Κιρς παρατηρούσε την ακανόνιστη βουνοκορφή που υψωνόταν από πάνω του. Στο βάθος, πάνω στα απόκρημνα βράχια, το θεόρατο πέτρινο μοναστήρι έμοιαζε να κρέμεται στο κενό, λες και κάποια μαγική δύναμη το συγκρατούσε πάνω στο βάραθρο.

Το συγκεκριμένο, διαχρονικό ιερό, στην Καταλονία, μετρούσε περισσότερους από τέσσερις αιώνες αντίστασης στην ατέρμονη έλξη της βαρύτητας, χωρίς να ξεφεύγει στιγμή από τον αρχικό σκοπό του: την απομόνωση των ενοίκων του από τον σύγχρονο κόσμο.

ogkos_vivliou_3a_ORIGIN

buy_btn_green

Η ειρωνεία είναι πως αυτοί θα μάθουν τελικά πρώτοι την αλήθεια, αναλογίστηκε ο Κιρς, καθώς επιχειρούσε να φανταστεί την αντίδρασή τους. Ιστορικά, οι πλέον επικίνδυνοι άνθρωποι σε αυτό τον πλανήτη ήταν άνθρωποι του Θεού… ιδίως στις περιπτώσεις που οι θεοί τους απειλούνταν. Κι εγώ, ετοιμάζομαι να μπουμπουνίσω μια σφηκοφωλιά.

(περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Η 69η τελετή απονομής των μεγάλων βραβείων της αμερικανικής τηλεοπτικής βιομηχανίας (τα γνωστά Emmy) διεξήχθη στο Λος Άντζελες το βράδυ της Κυριακής. Ως καλύτερη μίνι-σειρά τιμήθηκε το Big Little Lies (HBO) που βασίζεται στο bestseller μας ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ της Λιάν Μοριάρτι! Το βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία ή μίνι σειρά απέσπασε η Νικόλ Κίντμαν. Η σειρά, ασχολήθηκε με το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών τάξεων, απέσπασε στο σύνολο 8 βραβεία, με βασικότερα εκείνα της Καλύτερης Μίνι Σειράς και ερμηνειών για τους Κίντμαν, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και Λόρα Ντερν.

Υπέροχα νέα για τους συντελεστές της τηλεοπτικής σειράς, αλλά και για τη συγγραφέα, το νέο βιβλίο της οποίας ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ κυκλοφορεί στις 21/9/2017.

 

Το μπεστ σέλερ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ, της Λιάν Μοριάρτι, το οποίο έχει μεταφραστεί σε 29 γλώσσες, πήρε σάρκα και οστά μέσα από τη μίνι τηλεοπτική σειρά του ΗΒΟ, που καθήλωσε τους φανατικούς αναγνώστες, και όχι μόνο, των βιβλίων της επιτυχημένης συγγραφέως Λιάν Μοριάρτι. Το ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ είναι ένα σκοτεινό, αλλά συνάμα κωμικό δράμα που εστιάζει σε τρεις μητέρες μικρών παιδιών, οι οποίες βλέπουν τον έλεγχο της φαινομενικά τέλειας ζωής τους να χάνεται, με τραγική κατάληξη. (περισσότερα…)


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Σκοτεινός Αρκτικός (Ίαν ΜακΓκουάιρ, Εκδόσεις Ψυχογιός)

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr – ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗΣ

Ο «Σκοτεινός Αρκτικός», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός -σε εξαίρετη, απόκοσμα ρεαλιστική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα-, είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Ίαν ΜακΓκουάιρ. Το 2016, το βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο Booker, ενώ την ίδια χρονιά ψηφίστηκε από τους «New York Times» ανάμεσα στα δέκα καλύτερα του έτους.

Από το πρώτο κεφάλαιο αναδύονται η βιαιότητα, ο ζόφος, η σκοτεινιά και με βεβαιότητα συνειδητοποιεί ο αναγνώστης ότι αυτά θα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ιστορίας. Και κάπως έτσι, πριν καλά καλά το καταλάβει, ο Ίαν ΜακΓκουάιρ τον έχει επιβιβάσει στο φαλαινοθηρικό Volunteer που ξεκινά από το Γιόρκσερ για τα νερά του Αρκτικού Κύκλου -ένα ταξίδι στον πυρήνα του σκότους.

Σκοτεινός Αρκτικός

Ο Σκοτεινός Αρκτικός είναι ο τόπος των φαλαινών και το μυθιστόρημα στήνεται με φόντο τη φαλαινοθηρία. Είναι τέλη της δεκαετίας του 1850 και η βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από το εμπόριο του λαδιού φάλαινας αρχίζει να δίνει τη θέση της στο πετρέλαιο, τον άνθρακα, το αέριο. Οι ιδιοκτήτες των φαλαινοθηρικών, αν και υπάρχουν ακόμα φάλαινες, απειλούνται με αφανισμό –μόνο οι πιο αδίστακτοι και εύστροφοι θα επιβιώσουν.

Την αυλαία της ιστορίας ανοίγει ο φαλαινοθήρας Χένρι Ντραξ, που σαλπάρει τα χαράματα με το Volunteer. Τον συναντάμε στα τελευταία του στεριανά βήματα. Μέσα σε λίγες σελίδες, σκοτώνει έναν νησιώτη από τα Σέτλαντ –τον συναντά τυχαία σε ένα μπαρ και ο νησιώτης κάνει το λάθος… να αρνηθεί να τον κεράσει δεύτερο ποτό. Λίγο αργότερα, χτυπά μέχρι θανάτου –και δεν διστάζει κατόπιν να βιάσει- έναν μικρό νέγρο, γιατί νομίζει πως θέλει να τον παρασύρει σε κάποια παγίδα. Γροθιά στο στομάχι η σχετική περιγραφή που καταλήγει: «…Ο Ντραξ περνάει σβέλτα από τη μια κίνηση στην άλλη: τη μια ενέργεια ν’ ακολουθεί την άλλη, με απάθεια και ακρίβεια, σαν μηχανή, αλλά όχι μηχανικά. Γραπώνει τον κόσμο σαν σκύλος που δαγκώνει κόκαλο – τίποτα δεν είναι ασαφές γι’ αυτόν, τίποτα δεν διαφεύγει από τις άγριες και δυσοίωνες ορέξεις του. Αυτό που ήταν ο μικρός νέγρος έχει πλέον εξαφανιστεί, έχει χαθεί εντελώς, και κάτι άλλο, τελείως διαφορετικό έχει παρουσιαστεί στη θέση του. Η αυλή έχει γίνει ένας τόπος μοχθηρής μαγείας, μεταμορφώσεων βουτηγμένων στο αίμα, και ο Χένρι Ντραξ είναι ο άγριος, ο ανόσιος σχεδιαστής της».

Ίαν ΜακΓκουάιρ

Ο Χένρι Ντραξ επιβιβάζεται στο Volunteer και, καθώς είναι βέβαιο πως θα παραμείνει ο ίδιος που ήταν στη στεριά, αυτό από μόνο του χαρτογραφεί μπελάδες στη ρότα του πλοίου.

Το πλήρωμα σχηματίζεται τυχαία από άνδρες που έχουν ως κίνητρο τη χρηματική αμοιβή ή που προσπαθούν να απομακρυνθούν από το παρελθόν τους. Ανάμεσά τους ο Πάτρικ Σάμνερ, πρώην στρατιωτικός χειρουργός, άφραγκος και με φήμη αμαυρωμένη, αποπλέει ως γιατρός του πλοίου. Στην Ινδία, στη διάρκεια της πολιορκίας του Δελχί, είδε πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ο άνθρωπος, και τώρα αναζητά προσωρινή ανακούφιση. Ωστόσο, είναι δύσκολο να τη βρει με τον Ντραξ να συμπεριλαμβάνεται στα μέλη του πληρώματος. Οι δυο τους θα αναμετρηθούν σε μια σφοδρή αντιπαράθεση με φόντο τα μαύρα νερά και το παγωμένο σκότος του αρκτικού χειμώνα, και η αναμέτρησή τους  θα είναι μια πάλη του καλού με το κακό.

Ιδιοκτήτης του φαλαινοθηρικού είναι ο Μπάξτερ και καπετάνιος του  ο Μπράουνλι. Ο τελευταίος υπήρξε και καπετάνιος του Percival. Ένας ζητιάνος, ενημερώνει σχετικά τον Σάμνερ.

Φαλαινοθηρικό του 19ου αιώνα

«“Έγινε σπιρτόξυλα από ένα παγόβουνο”, λέει. “Πάνε τρία χρόνια τώρα. Τ’ αμπάρια του ήταν γεμάτα λίπος φάλαινας, και δε γλίτωσαν ούτε ένα βαρέλι. Ούτε κομματάκι. Οχτώ άντρες πνίγηκαν και άλλοι δέκα πέθαναν από το κρύο, και κανένας απ’ όσους έζησαν δεν έβγαλε δεκάρα τσακιστή”.
“Ακούγεται σαν κακοτυχία. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα”.
“Συνέβη στον Μπράουνλι όμως, σε κανέναν άλλο. Κι ένας καπετάνιος τόσο γαμημένα άτυχος δε βρίσκει συχνά άλλο πλοίο”.»

Ωστόσο, ο Μπάξτερ εμπιστεύτηκε το Volunteer στον Μπράουνλι.  Και, κάπως έτσι, το Volunteer γίνεται ένα πλοίο άτυχο, που έλκει εξίσου άτυχους και ίσως απεγνωσμένους  άντρες. Και από την αρχή, μοιάζει να ξεκινά το ταξίδι με σάπιο σκαρί.

Το βιβλίο εστιάζει στη σχέση του ανθρώπου με την άγρια όψη της φύσης αλλά και στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Όταν οι καταστάσεις δυσκολεύουν, οι άγριοι άντρες του πληρώματος δεν είναι τίποτα παρά ανίσχυρα έρμαια στις αποφάσεις της Αρκτικής. Φάλαινες κατακρεουργούνται, άντρες εξαπατούν ο ένας τον άλλο, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό, και πάγοι συνθλίβουν τα πάντα στο πέρασμά τους –πλοία, κορμιά, ψυχές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο ΜακΓκουάιρ δημιουργεί μια ιστορία σκότους μα αυτό που, κυρίως, δημιουργεί είναι μια αξεπέραστη ιστορία ανθρωπιάς.


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Οι συγγραφείς των Εκδόσεων Ψυχογιός στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Οι συγγραφείς των Εκδόσεων Ψυχογιός στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

Το Φεστιβάλ Βιβλίου είναι ένας θεσμός που για πολλές δεκαετίες πλουτίζει την πολιτιστική ζωή της Αθήνας.

Το 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα λάβει χώρα και φέτος στον όμορφο κήπο του Ζαππείου, καθημερινά από 1 έως 17 Σεπτεμβρίου 2017.

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Δευτέρα έως Πέμπτη: 18:00-22:30
Παρασκευή & Σάββατο: 18:00-23:00
Κυριακή: 10:30-15:00 & 18:00-22:30

Σας περιμένουμε στο περίπτερό μας Νο 67-73 μαζί με τους συγγραφείς μας για να γνωριστούμε, να συζητήσουμε και να μοιραστούμε τα αγαπημένα μας βιβλία!

Το κεντρικό αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι «Βιβλίο-Θέατρο-Κινηματογράφος» – τρεις μορφές τέχνης που για χρόνια αλληλεπιδρούν δημιουργικά, και από αυτή τη σχέση εξελίσσονται χαρίζοντάς μας μοναδικά έργα.

Και φέτος η καρδιά του πολιτισμού χτυπάει στο Ζάππειο!

Μάνος Σφακιανάκης, Βέρα Αθανασίου, Μαρία Τζιρίτα, Σοφία Κομηνέα, Ανδρέας Γιβάνος στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Νικόλ-Άννα Μανιάτη, Πηνελόπη Κουρτζή, Κλαίρη Θεοδώρου στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Ισμήνη Μπάρακλη, Μαρία Ρουσάκη, Μένιος Σακελλαρόπουλος στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Γιάννης Καλπούζος, Γιώτα Φώτου, Δήμητρα Ιωάννου στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Στέφανος Δάνδολος, Βαγγέλης Μπέκας, Πέννυ Παπαδάκη στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Αργυρώ Μαργαρίτη, Τέσυ Μπάιλα, Λένα Μαντά στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο
Θάνος Κονδύλης, Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

1Q84 του Χαρούκι Μουρακάμι από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο 1Q84 του Χαρούκι Μουρακάμι:

«Τι ακριβώς μου αρέσει στα μαθηματικά με ρώτησες, ε;» Ο Τένγκο πιάστηκε από την ερώτηση μπας και κατάφερνε να τραβήξει τα μάτια του από το στήθος και από τα δάχτυλά της. «Τα μαθηματικά λοιπόν είναι σαν το τρεχούμενο νερό. Αναμφίβολα, έχουν και μπόλικη δύσκολη θεωρία, η βασική λογική τους όμως είναι απλούστατη. Όπως το νερό που τρέχει από το ψηλότερο στο χαμηλότερο σημείο, διανύοντας τη μικρότερη απόσταση, έτσι και οι αριθμοί ρέουν προς μία μόνο κατεύθυνση. Αν τα παρατηρήσεις καλά, η ροή τους σου αποκαλύπτει τα πάντα. Εσύ δεν κάνεις τίποτα, μόνο κάθεσαι και παρατηρείς. Συγκεντρώνεσαι, έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και οι αριθμοί σιγά σιγά σου τα φανερώνουν όλα. Μόνο από τα μαθηματικά έχω νιώσει τέτοια τρυφερότητα στη ζωή μου».

Η Φουκαέρι το σκέφτηκε για λίγο.

«Γιατί γραφείς μυθιστορήματα», ρώτησε με την ανέκφραστη φωνή της.

Ο Τένγκο μετέτρεψε την ερώτηση σε μεγαλύτερες προτάσεις: «Εννοείς γιατί ενώ μ’ αρέσουν τόσο τα μαθηματικά, κάθομαι και γράφω μυθιστορήματα; Γιατί δεν ασχολούμαι μόνο με τα μαθηματικά;»

Η Φουκαέρι έγνεψε καταφατικά.

«Χμ. Η πραγματική ζωή διαφέρει από τα μαθηματικά. Τα πράγματα στη ζωή δε διανύουν πάντα τη μικρότερη απόσταση. Τα μαθηματικά είναι, πώς να το πω, παραείναι κοντά στη φύση. Τα βλέπω σαν ένα όμορφο τοπίο. Απλώς είναι εκεί. Δε χρειάζεται να τα αντικαταστήσεις με κάτι άλλο. Γι’ αυτό και όταν μπαίνω στον κόσμο των μαθηματικών, νιώθω σαν να γίνομαι ολοένα και πιο διάφανος. Πολλές φορές αυτό με τρομάζει».

Η Φουκαέρι συνέχισε να κοιτάζει τον Τένγκο κατάματα, σαν να είχε κολλήσει το μουτράκι της σε μια τζαμαρία και κοίταζε το εσωτερικό ενός άδειου σπιτιού.

Ο Τένγκο συνέχισε: «Όταν γράφω μια ιστορία, χρησιμοποιώ λέξεις για να αντικαταστήσω το τοπίο γύρω μου με κάτι πιο οικείο. Ξαναφτιάχνω το τοπίο από την αρχή δηλαδή. Έτσι, επιβεβαιώνω αδιαμφισβήτητα την ύπαρξή μου μέσα στον κόσμο. Εντελώς διαφορετική διεργασία από εκείνη που ακολουθώ όταν βρίσκομαι στον κόσμο των μαθηματικών».

«Επιβεβαιώνεις την ύπαρξη σου», είπε η Φουκαέρι.

«Όχι πως το έχω καταφέρει», απάντησε ο Τένγκο.

buy_btn_green buy_btn_green buy_btn_green

© φωτογραφίας: summer.chris στο instagram


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μερικές στιγμές χαλάρωσης στην παραλία με ένα συναρπαστικό βιβλίο! Δεν αποφάσισες ακόμη ποια βιβλία θα πάρεις μαζί σου στις διακοπές; Μην αγχώνεσαι! Στη λίστα που ακολουθεί σου προτείνουμε βιβλία για κάθε προτίμηση και ηλικία, που καλύπτουν και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.

Είτε θέλεις να βουτήξεις σε ένα συναρπαστικό μυστήριο, είτε να ερωτευτείς ή απλώς να διαβάσεις μερικές ξεχωριστές, αληθινές ή χιουμοριστικές ιστορίες, έχουμε τα κατάλληλα βιβλία για να προσθέσεις στις καλοκαιρινές σου αποσκευές!

Βραβευμένα βιβλία και ξεχωριστές φωνές της παγκόσμιας λογοτεχνίας!

CRIME για κατά συρροή αναγνώστες

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Αξέχαστες ιστορίες αγάπης που έγιναν διεθνή bestseller!

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Αγαπημένες Ελληνίδες συγγραφείς

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Βιβλία εμπνευσμένα από αληθινές ιστορίες

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Μυθιστορήματα με ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Χιουμοριστικές ιστορίες για να μην ξεχνάμε να χαμογελάμε!

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Πολιτική & Φιλοσοφία

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

buy_btn_green

Να έχεις ένα υπέροχο καλοκαίρι γεμάτο συναρπαστικές ιστορίες  😀


The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!

Στην παγίδα του νερού - Πόλα Χόκινς

Η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη στο βυθό. Πρέπει να βουτήξεις σε σκοτεινά νερά για να την ανακαλύψεις.

Μετά το εκρηκτικό ντεμπούτο της με ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς επιστρέφει με ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ. Το μυθιστόρημα ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ εκτοξεύτηκε αμέσως στις λίστες των best seller διεθνώς, καταλαμβάνοντας την 1η θέση από την 1η εβδομάδα κυκλοφορίας του σε 15 χώρες!

📖 Διαβάζουμε απόσπασμα από το βιβλίο ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ:

Η ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ ΤΩΝ ΠΝΙΓΜΩΝ
ΛΙΜΠΙ

«ΞΑΝΑ! ΞΑΝΑ!»
Οι άντρες τη δένουν ξανά. Διαφορετικά αυτή τη φορά: αριστερός αντίχειρας με δεξί μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, δεξιός αντίχειρας με αριστερό. Το σκοινί γύρω από τη μέση της. Αυτή τη φορά τη σέρνουν στο νερό.
«Σας παρακαλώ», αρχίζει τώρα να ικετεύει, διότι δεν είναι σίγουρη ότι μπορεί να αντέξει το σκοτάδι και το κρύο. Θέλει να επιστρέψει σ’ ένα σπίτι που δεν υπάρχει πια, σε μια εποχή όπου εκείνη και η θεία της κάθονταν μπροστά στο τζάκι και διηγούνταν ιστορίες. Θέλει να βρεθεί στο κρεβάτι της στο αγροτόσπιτό τους, θέλει να ξαναγίνει μικρούλα, να αναπνέει τον καπνό των ξύλων και των τριαντάφυλλων και τη γλυκιά ζεστασιά του κορμιού της θείας της.
«Σας παρακαλώ».
Βουλιάζει. Μέχρι να τη σύρουν έξω τη δεύτερη φορά, τα χείλη της είναι μελανά κι έχει αφήσει την τελευταία της πνοή.

ΤΖΟΥΛΣ
2015

ΚΑΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ, έτσι δεν είναι; Τι προσπαθούσες να μου πεις; Νιώθω σαν να αφαιρέθηκα από τη συζήτηση εδώ και πολύ καιρό. Έπαψα να συγκεντρώνομαι, σκεφτόμουν κάτι άλλο, συνέχιζα τη ζωή μου, δεν άκουγα και παρανόησα. Λοιπόν, τώρα έχεις την προσοχή μου. Μόνο που σκέφτομαι ότι έχασα αρκετά από τα βασικά στοιχεία.
Όταν ήρθαν να μου το πουν, θύμωσα. Ανακουφίστηκα στην αρχή, διότι όταν εμφανίζονται στο κατώφλι σου δύο αστυνομικοί τη στιγμή που ψάχνεις για το εισιτήριο του τρένου που θα σε πάει στη δουλειά, φαντάζεσαι το χειρότερο. Φοβήθηκα για τους ανθρώπους που αγαπώ – τους φίλους μου, τον πρώην μου, τους συνεργάτες μου. Όμως δεν είχε σχέση με αυτούς, είπαν, είχε σχέση μ’ εσένα. Έτσι ανακουφίστηκα, μόνο για μια στιγμή, και μετά μου είπαν τι συνέβη, τι έκανες, μου είπαν ότι σε βρήκαν στο νερό και θύμωσα. Θύμωσα και φοβήθηκα.
Σκεφτόμουν τι θα σου έλεγα όταν ερχόμουν, ότι ήξερα πως το έκανες για να με πικάρεις, να με εκνευρίσεις, να με τρομάξεις, να αναστατώσεις τη ζωή μου. Να τραβήξεις την προσοχή μου, να με σύρεις πίσω εκεί όπου ήθελες. Και ορίστε, Νελ, τα κατάφερες: ξαναβρέθηκα στο μέρος όπου ποτέ δεν ήθελα να επιστρέψω, για να φροντίσω την κόρη σου, να ξεδιαλύνω το χάλι που δημιούργησες.

ΤΖΟΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ, 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΚΑΤΙ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕ. Σηκώθηκα από το κρεβάτι για να πάω στην τουαλέτα και είδα ότι η πόρτα της μαμάς και του μπαμπά ήταν ανοιχτή, κι όταν κοίταξα, είδα ότι η μαμά δεν ήταν στο κρεβάτι. Ο μπαμπάς ως συνήθως ροχάλιζε. Το ψηφιακό ρολόι έδειχνε 4:08. Σκέφτηκα ότι θα ήταν κάτω. Δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Και οι δύο δυσκολεύονται τώρα, αλλά εκείνος παίρνει χάπια τόσο βαριά, που δεν ξυπνά ακόμα κι αν ουρλιάζεις δίπλα στο κεφάλι του.
Κατέβηκα κάτω εντελώς αθόρυβα, γιατί συνήθως αυτό που κάνει είναι να ανάβει την τηλεόραση και να βλέπει εκείνες τις βαρετές διαφημίσεις για μηχανήματα που σε βοηθούν να χάσεις βάρος ή καθαρίζουν το πάτωμα ή κόβουν λαχανικά με δεκάδες τρόπους, κι έπειτα την παίρνει ο ύπνος. Όμως η τηλεόραση δεν ήταν αναμμένη κι εκείνη δε βρισκόταν στον καναπέ, οπότε κατάλαβα ότι είχε βγει.
Το έχει κάνει μερικές φορές – τουλάχιστον αυτές που εγώ γνωρίζω. Δεν μπορώ να ξέρω συνεχώς πού βρίσκεται ο καθένας. Την πρώτη φορά μού είπε πως βγήκε βόλτα για να καθαρίσει το μυαλό της, αλλά ένα άλλο πρωί ξύπνησα κι έλειπε και όταν κοίταξα από το παράθυρο, δεν είδα το αυτοκίνητό της παρκαρισμένο στο συνηθισμένο του σημείο μπροστά στο σπίτι.
Νομίζω πως πηγαίνει για περπάτημα στο ποτάμι ή στον τάφο της Κέιτι. Το κάνω κι εγώ μερικές φορές, αν και όχι στη μέση της νύχτας. Θα φοβόμουν να βγω στο σκοτάδι, επίσης θα με έκανε να νιώθω παράξενα, γιατί αυτό έκανε η Κέιτι: ξύπνησε στη μέση της νύχτας, πήγε στο ποτάμι και δεν ξαναγύρισε ποτέ. Ωστόσο, καταλαβαίνω γιατί το κάνει η μαμά: είναι ό,τι πιο κοντινό στην Κέιτι ετούτη τη στιγμή, εκτός ίσως από το να κάθεται στο δωμάτιό της, ακόμα κάτι που ξέρω πως κάνει μερικές φορές. Το δωμάτιο της Κέιτι είναι δίπλα στο δικό μου και ακούω τη μαμά που κλαίει.
Κάθισα στον καναπέ να την περιμένω, αλλά μάλλον με πήρε ο ύπνος, διότι όταν άκουσα την πόρτα να ανοίγει, είχε ξημερώσει και όταν κοίταξα το ρολόι πάνω από το τζάκι, έδειχνε επτά και τέταρτο. Άκουσα τη μαμά να κλείνει την πόρτα πίσω της και αμέσως να τρέχει πάνω.
Την ακολούθησα. Στάθηκα έξω από το υπνοδωμάτιο και κρυφοκοίταξα από τη χαραμάδα της πόρτας. Είχε γονατίσει δίπλα στο κρεβάτι, στην πλευρά του μπαμπά, και το πρόσωπό της ήταν κόκκινο, σαν να είχε τρέξει. Είχε λαχανιάσει και έλεγε «Άλεκ, ξύπνα, ξύπνα» και τον ταρακουνούσε. «Η Νελ Άμποτ