Author Archives: Θοδωρής Παπαθεοδώρου

About Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.

Ποδοκροτήματα κι οχλοβοή καθώς συνάζονταν οι φαμελίτες του Μεσολογγιού στην τρίτη φάλαγγα για ν’ ακολουθήσουν τις δύο προηγούμενες των πολεμιστών που θα έβγαιναν πρώτες για να ασφαλίσουν τον χέρσο τόπο πριν απ’ τα ταμπούρια των αραπάδων και των Τούρκων. Μαζί με όλους τους άλλους κι αυτός, με τα άρματά του και τα φισέκια του έτοιμα. Σιμά κι η γυναίκα του που είχε ποδεθεί τσαρούχια και φουστανέλα, γελέκι και σελάχι με χαρμπί και μαχαίρι, οι περισσότερες γυναίκες τους έτσι είχαν ντυθεί για να δείχνουν σερνικές, τον εχθρό να τρομάξουν και ν’ αποφύγουν αιχμαλωσίες και βιασμούς.

Ξεθηκάρωσε το κοφτερό γιαταγάνι του κι άπλωσε το άλλο χέρι του να πάρει απάνω του το παιδί. Η γυναίκα του δεν τον άφησε. Το τράβηξε απότομα, το σήκωσε και στην δική της αγκάλη το έσφιξε, ένα με τα στήθια που το βύζαξαν και το ανάστησαν.

«Θα το βαστάω εγώ…» του είπε ανυποχώρητα.

«Μπορείς;»

«Συ έχεις άλλη δουλειά να κάνεις με το λεύτερο χέρι σου», πρόσταξε και του έδειξε την πιστόλα που είχε μπηγμένη στο σελάχι.

«Θα το κρατάω γερά. Θα είναι πιο σίγουρο στην αγκαλιά μου…»

«Πιο σίγουρο απ’ την αγκαλιά της μάνας;» απόρησε ξαφνιασμένη η γυναίκα του.

Δεν επέμεινε. Διέκρινε στα μάτια της την απαρασάλευτη πίστη, το γνώριζε τούτο το σημάδι της πεισμονής της, δε φελούσε να επιμείνει, τίποτα δε θα κατάφερνε.

«Θ’ αντέξεις όμως για δύο μες στη χαλασιά και τη φωτιά; Θ’ αντέξεις και για σένα και γι’ αυτό;» τη ρώτησε δείχνοντας το σπλάχνο τους, που στεκόταν ασάλευτο απ’ το αφιόνι που το είχαν πρωτύτερα ποτίσει.

«Και γι’ αυτό θ’ αντέξω και για σένα…» του αποκρίθηκε ανενδοίαστα, ανασηκώθηκε και τον φίλησε άλλη μια φορά στο μπαρουτοκαπνισμένο του μάγουλο. «Τάμα το κάνω, κύρη μου… Θ’ αντέξω… Σαν τη δύναμη της μάνας άλλη δεν έχει… Λόγο στον Θεό δίνω…»

Της ανταπόδωσε το εξημμένο βλέμμα, τη γλυκοφίλησε τρεις φορές κι ύστερα στράφηκε μπρος του και τράβηξε τη γεμάτη πιστόλα του.

«Πίσω μου να στέκεις! Μη με χάσεις απ’ τα μάτια σου!» έδωσε τη στερνή εντολή του καθώς ο αγγελιαφόρος των καπεταναίων έτρεχε μπρος πίσω στη φάλαγγα και τους πρόσταζε να ’τοιμαστούν για την έξοδο.

***

Διακόσια χρόνια διάβηκαν από τότε που αρματώθηκε ο λαός μας με του Ρήγα τους στίχους, τα οράματα της Φιλικής και τη φλογερή διακήρυξη του Υψηλάντη: «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Διακόσια χρόνια απ’ τον ξεσηκωμό που γίνηκε δύναμη, θρίαμβος και λευτεριά.

Από τούτο το κάλεσμα της ιερής μνήμης δε θα μπορούσα να λείψω μήτε ως άνθρωπος μήτε ως συγγραφέας. Με δέος, περηφάνια και βαθιά εθνική συνείδηση, καταπιάστηκα ν’ αναπλάσω συγγραφικά την ατμόσφαιρα του Εικοσιένα, να την αποτυπώσω με λέξεις και να τη ζωντανέψω μ’ αισθήματα˙ όχι μονάχα με τα τρανά, τα ηρωικά, μα και με τα μικρά, τ’ ανθρώπινα.

Γιατί το Εικοσιένα, παρεκτός από αγώνας της εθνικής μας ανεξαρτησίας, ήταν σύγκαιρα κι αγώνας του κάθε ανθρώπου για αξιοπρέπεια. Ήταν το μεγαλείο ενός σκλαβωμένου λαού που κατάκτησε ολομόναχος τη λευτεριά του. Καταπώς το έγραψε ο Παλαμάς: Η μεγαλοσύνη στα έθνη δε μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.

Το άγιο αίμα του λαού μας.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το μικρό αγόρι κρεμιέται απάνω της, τα χεράκια του δεμένα στον λαιμό της, το προσωπάκι του φωλιασμένο στον κόρφο της. Η μάνα τον σφίγγει στην αγκάλη της, ανασαίνει με λαχτάρα τις ανάσες του και μια στιγμή καρτερά. Μια στιγμή για το στερνό της κοίταγμα, το στερνό της δάκρυ, τα στερνά της λόγια. «Γιε μου… Αϊτέ μου…» Μια στιγμή μονάχα πριν ριχτεί στο βάραθρο.
Σουλιώτισσες, Μοραΐτισσες, δολιομάνες, μορφές σκλαβωμένες μα και μορφές θεριεμένες που ρίχνονται σε αγώνα ανείπωτο για ν’ αλλάξουν την αλυσόδετη μοίρα τους.
Στο Σούλι και στα Γιάννενα, στον Μοριά και στα Ψαρά, στη Ρούμελη και στο Μεσολόγγι, φτάνει η στιγμή του σηκωμού, η ώρα της Επανάστασης. Τότε αρχινά τούτο δω το μυθιστόρημα, όταν οι γονατισμένοι πιάνουν τ’ άρματα και ορθώνουν ψυχή και μπόι στον πανίσχυρο δυνάστη.

Η Λέγκω, ο Σίμος, η Δέσπω, ο Νικόλας, η Αργυρώ και σιμά τους οι Κολοκοτρωναίοι, οι Τζαβελαίοι, ο Ανδρούτσος, ο Καραϊσκάκης, οι αρματωμένοι της Kλεφτουριάς κι οι απόστολοι της Φιλικής, οι μπουρλοτιέρηδες κι οι καπετάνισσες. Ήρωες και ηρωίδες του λαού μας που βαφτίστηκαν μια φορά στο λάδι για την πίστη τους και μια φορά στο αίμα για την πατρίδα τους. Αυτός είναι ο αγώνας τους. Αυτή είναι η Ιστορία μας.


The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ… ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ; Η Άνω, η Κάτω, η Βόρεια, η Νότια, η Δώθε, η Κείθε ή μήπως του περιβόητου Ίλιντεν;

Ας πιάσουμε το κουβάρι της «ονοματολογικής κολοκυθιάς», που με προχειρότητα, πίεση και βιάση παίζουμε μήνες τώρα, ας το πιάσουμε από το πυροτέχνημα που προέκυψε αιφνιδίως τις τελευταίες εβδομάδες, από το περιβόητο, πλην παντελώς άγνωστο στους περισσότερους, «Ίλιντεν». (περισσότερα…)


The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.

Από τη μέρα που αντίκρισα το φως του κόσμου, δυο λογιών ιστορίες άκουγα να κουβεντιάζουν συχνότερα οι γεροντότεροι στον γενέθλιο τόπο μου. Με άχθος συνήθως και με την ευχή να μη ζήσουν τέτοιο κακό τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Δεν ήταν ιστορίες χαράς, μήτε φεγγερές, μήτε ευκολοχώνευτες. Σκοτεινές ήταν, πλεγμένες σε υφάδι δύσκολο, σκληρό, επικίνδυνο. Κάποιες στους τραγικούς καιρούς του Εμφυλίου αναφέρονταν κι άλλες σε διωγμούς και ξεριζωμούς, στους καιρούς των κομιτάτων και των σλαβικών μαχαιριών

Έχοντας εδώ κι οχτώ χρόνια ολοκληρώσει την Τετραλογία του Εμφυλίου με έρευνα, μόχθο, ελπίζω κι ευαισθησία, κι έχοντας αρκετά ξεφύγει από τα συγγραφικά δεσμά εκείνης της οδυνηρής περιόδου και από το συναισθηματικό δέσιμο με την Αριάδνη, τη Μέλπω και την Αγγέλα, τις μυθιστορηματικές ηρωίδες μου, θέλησα τώρα να καταπιαστώ με τα πρώτα χρόνια του περασμένου αιώνα, τότε που η αλύτρωτη, βόρεια πατρίδα μου βίωνε διπλή σκλαβιά. Με τον Μακεδονικό Αγώνα αποφάσισα να ξεκινήσω τούτο το μακρύ ταξίδι, έναν αγώνα ανορθόδοξο, ύπουλο κι αμείλικτο. Έναν αγώνα, δυστυχώς, άγνωστο στους περισσότερους.

Μήτε πάνοπλους στρατούς είχε εκείνος ο αγώνας, μήτε δοξασμένους στρατηγούς· εθελοντές μονάχα που άφησαν τη βολή τους στην πρωτεύουσα, τα αξιώματα και τις απολαύσεις τους και βάδισαν τον δύσβατο, μα τιμητικό δρόμο της ανιδιοτελούς, εθνικής προσφοράς. Αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του στρατού μας, Κρήτες, Μοραΐτες και Ρουμελιώτες οπλαρχηγούς, απλούς αγωνιστές, δασκάλους και δασκάλες από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Αμέτρητοι οι Μακεδόνες και οι Θράκες που δε βαστούσαν άλλο την τουρκική σκλαβιά κι έβλεπαν με πόνο κι οδύνη πως σύντομα θα την αντικαθιστούσε η βουλγαρική αν δεν έπαιρναν τον αγώνα στα χέρια τους. Άντρες άφησαν το αλέτρι και ζώστηκαν τ’ άρματα, γυναίκες μεταμορφώθηκαν σε Εστιάδες κι αμαζόνες συνάμα, όλοι κι όλες με αφάνταστη τόλμη και ανιδιοτελή αφοσίωση στην πίστη, την παιδεία και την ελευθερία.

Πάσχισα έπειτα από έρευνα μεγάλη σε βιβλία, σε έγγραφα, σε απομνημονεύματα, μα και σε προφορικές μαρτυρίες απογόνων, να αποδώσω μυθιστορηματικά το ηρωικό έπος αυτών των απλών, καθημερινών ανθρώπων. Για την πατρίδα να μιλήσω και για το γένος μας το ελληνικό, ειδικά τούτες τις εποχές που η αρνησιπατρία έγινε μόδα και η φιλοπατρία καθυβρίζεται. Τούτες τις εποχές που η καταδυνάστευση της επονομαζόμενης «πολιτικής ορθότητας» αποσύρει απ’ τα σχολειά μας κάθε αναφορά στους ήρωές μας και στις θυσίες τους.

Κάποιοι ίσως με χαρακτηρίσουν πατριδολάτρη, κάποιοι σοβινιστή. Δε με αγγίζουν τέτοιες μομφές και επικρίσεις. Όσο κοινότοπο ή παλιομοδίτικο κι αν ακούγεται, αγαπώ απλώς την πατρίδα μου και, σε πείσμα των καιρών, περηφάνια νιώθω γι’ αυτήν και βαθύ σεβασμό για τη λαμπρή Ιστορία της. Γιατί τούτα τα σύνορα, όπου δεκάδες χιλιάδες πρόγονοί μας έχυσαν το αίμα τους για να τα υπερασπιστούν, τούτο το κομμάτι γης που ονομάζουμε πατρίδα δεν είναι μια λέξη χωρίς ουσία, δεν είναι κούφιος λόγος. Αν αμφιβάλλετε, ρωτήστε έναν άνθρωπο που δεν έχει.

Η πατρίδα είναι η σκέπη του καθενός και όλων μας, είναι το χώμα που πατάμε, το χώμα που φυλάγει τους αγαπημένους μας, είναι η ελευθερία, η περηφάνια, η αυτοτέλεια και η αξιοπρέπειά μας. Αυτά κι ακόμη περισσότερα είναι για εμένα η πατρίδα.

Ελπίζω και για εσάς…

Λίγα λόγια για το βιβλίο ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

Αν κάτι έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια που αξιώθηκα να ζήσω, είναι πως η ελευθερία και η αγάπη είναι αξεχώριστες. Γέννες της ίδιας σποράς, καρποί των αδείλιαστων ψυχών. Δεν αρκεί να επιθυμείς, δεν αρκεί να περιμένεις. Πρέπει να τολμήσεις, ν’ αγωνιστείς για όσα αξίζουν στη ζωή. Για να έχει νόημα. Για να μην ξοδευτεί άδικα. Εγώ ανήκω σε μια τέτοια γενιά. Στη γενιά που δε φοβήθηκε τη θυσία… 

Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Μακεδόνισσες. Ελληνίδες. Στη χαραυγή του εικοστού αιώνα, άγριος κι αδυσώπητος ξεσπάει ο αγώνας στη σκλάβα Μακεδονία. Η γη ματώνει, ο ελληνισμός ψυχορραγεί. Τούρκοι, Βούλγαροι, κομιτάτα, τσέτες, πυρπολήσεις, εκτελέσεις, αμέτρητες θυσίες.

Γυναίκες της μικρής πατρίδας… Σαν την Αρετή. Σαν τη Φωτεινή. Ζυμώθηκαν με τον κίνδυνο, πάλεψαν για το γένος, την πίστη, τη λευτεριά. Θέριεψαν οι ψυχές τους κι έκλαψαν συνάμα. Για τους φίλους που έπεσαν, τα μαρτύρια που άντεξαν, τα μυστικά που βάσταξαν. Για το λατρεμένο παιδί που έχασε τόσο άδικα η μία. Για τον άντρα που αγάπησε παράφορα και σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια η άλλη. Μπορεί να τις κυνήγησαν, μπορεί να τις βασάνισαν. Δεν τις δάμασαν όμως ποτέ. Αυτές. Τις γυναίκες της μικρής πατρίδας μας…


The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.

Μετά τον Ιουστινιανό, ήρθε τώρα και η σειρά του Περικλή να καταλάβει τι εστί βερίκοκο! Ή, μάλλον, τι εστί ζιζάνιο! Κι όχι μόνο ένα, αλλά τέσσερα ολόκληρα ζιζάνια· ζωή να ‘χουν, φτου, φτου, φτου.

Κατά σειρά εμφανίσεως, και κουζουλάδας, που λένε και στην Κρήτη:

  • Ο πολύξερος Οδυσσέας που μπροστά του σβήνει ακόμη κι ο πολυταξιδεμένος συνονόματός του απ’ την Ιθάκη.
  • Η μικρή τσιγγάνα Βέρα Φοβέρα, πανέμορφη, πεντάμορφη κι αγγελόμορφη, όπως τουλάχιστον πιστεύει η ίδια.
  • Ο μικρούλης και τοσοδούλης πρόσφυγας Οσμάνιος, όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός στην πρώτη περιπέτειά τους.
  • Και, τέλος, ο μικρός εκατοντάχρονος καλικάντζαρος Αζόφ, του Αζόφιου και της Αζοζεφίνας από την Αζοφική, που ταξιδεύει πέρα δώθε στον χρόνο και στα χρόνια, λες και κόλλησε με ούχου στα καθίσματα του μετρό.

Μια με χύτρες ταξιδιάρικες και μια με κουφάλες σκανδαλιάρικες, τα τέσσερα ζιζάνια στροβιλίζονται, τραμπαλίζονται, λικνίζονται και ζαλίζονται, διασχίζουν όρη κι άγρια βουνά, θάλασσες και πέλαγα, χρόνια κι αιώνες.

Η χύτρα τσίριξε δαιμονισμένα κι άρχισε να περιστρέφεται πιο γρήγορα κι από σβούρα. Ύστερα, πέταξε το καυτό καπάκι της γεμίζοντας με ζεστούς ατμούς ολόκληρο το υπόγειο. Όταν έπειτα από μισή ώρα οι ατμοί διαλύθηκαν, στο υπόγειο δεν υπήρχε παρά μονάχα το τάβλι, που παρέμενε ανοιχτό, περιμένοντας να παίξουν μαζί του ο Αζόφ, ο Οδυσσέας, ο Οσμάν και η Βέρα. Αν βέβαια έβγαιναν ζωντανοί και σώοι από αυτή την περιπέτεια στην οποία είχαν μπλέξει.

Αμ δεν είχαν μπλέξει αυτοί…

Άλλοι βρήκαν τον μπελά τους…

Στο πρώτο βιβλίο, ο Ιουστινιανός, η Θεοδώρα, ο Βελισάριος, οι Πράσινοι, οι Βένετοι, οι ψαράδες, οι δάσκαλοι, οι έμποροι, οι πολεμιστές, με λίγα λόγια όλοι οι κάτοικοι της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Οι ζητωκραυγές από τα πλήθη του Βυζαντινού Ιπποδρόμου έσκιζαν τον αέρα κι ακούγονταν πεντακάθαρα μέχρι τα υπόγεια, εκεί όπου βρίσκονταν τώρα οι τέσσερις φίλοι.

 «Θεός σώζει τον Βασιλέα…»

«Πολύχρονος, Αύγουστε Ιουστινιανέ…»

«Αυτοί λένε πως έχουμε Αύγουστο, αλλά δεν έχει πολύ κρύο;» αναρωτήθηκε η Βέρα Φοβέρα.

«Δεν εννοούν τον μήνα, ανόητη…» απάντησε απότομα ο Οδυσσέας. «Αύγουστος στη Ρώμη και στα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου ονομαζόταν ο βασιλιάς, ο αυτοκράτορας…»

Στο δεύτερο βιβλίο, μαύρο μπελά βρήκε ο Χρυσός Αιώνας. Και μαζί του, ο Περικλής, η Ασπασία, ο Σόλωνας, ο Σωκράτης, οι ιερείς του Παρθενώνα, οι βουλευτές του Βουλευτηρίου, μέχρι κι οι κατσίκες που προορίζονταν για τις θυσίες, που χίλιες φορές θα προτιμούσαν ν’ ανεβούν μοναχές τους πάνω στο θυσιαστήριο, παρά να πέσουν στα χέρια των τεσσάρων ζιζανίων.

Ο Οδυσσέας και η Βέρα πήδηξαν με φόρα στην πλάτη του Αζόφ, που είχε μεταμορφωθεί σε κατσίκα κι έτρεχε προς τη βελανιδιά με την τεράστια κουφάλα, στη γωνία της αυλής του Περικλή.

«Μα τον θεό Διόνυσο… Βλέπω μια κατσίκα να καλπάζει σαν άλογο και δυο παιδιά να την καβαλάνε… Το έχω παρακάνει, μου φαίνεται, μ’ αυτό το κρασί… Μήπως να δοκίμαζα και κανένα κύπελλο με κώνειο έτσι για αλλαγή;» αναρωτήθηκε ο φιλόσοφος Σωκράτης κοιτώντας την περίεργη εικόνα.

«Θυμάσαι τα μαγικά λόγια για να ανοίξει ο κορμός;» ρώτησε ο Οδυσσέας τον Αζόφ.

«@$*$&΅΅..!*&%&^#**#….» φώναξε ο Αζόφ τρέχοντας.

Ο κορμός άνοιξε σε κλάσμα δευτερολέπτου.

Όταν έκλεισε, η κατσίκα και τα παιδιά είχαν εξαφανιστεί.

«Α πα πα… Τι ταχυδακτυλουργικό ήταν αυτό; Έφτασα τα σαράντα χρόνια μου και πρώτη φορά είδα κάτι τέτοιο…» ακούστηκε η φωνή του κατάπληκτου Σωκράτη. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος, βρε παιδί μου… Και για όσους δεν κατάλαβαν, μεγαλώνω μαθαίνοντας…»

Αλλά εσείς δε χρειάζεται να μεγαλώσετε για να μάθετε τα πάντα για την αρχαία Αθήνα. Αρκεί να διαβάσετε αυτή τη θεόμουρλη περιπέτεια. Καλού κακού, όμως, κάντε τον σταυρό σας κι ας είμαστε προ Χριστού. Γιατί και σ’ αυτό το δεύτερο βιβλίο, τα τέσσερα πειραχτήρια κοντεύουν να κάνουν τον Περικλή έξαλλο, τον Χρυσό Αιώνα σαν τενεκέ ξεγάνωτο, και την αρχαία ιστορία…

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ!

book-button
book-button

The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.

«Εύχομαι να ζήσεις σ’ ενδιαφέροντες καιρούς…»

Ευλογία και κατάρα συνάμα τούτη η ευχή που δίνουν οι άνθρωποι στη μακρινή Κίνα. Υπάρχουν χρόνια βαριά, ασήκωτα στους ώμους των περισσοτέρων. Όταν τα γεγονότα τούς παρασέρνουν και τους στροβιλίζουν σαν πολυκαιρισμένα χαρτιά στον άνεμο, όταν όλα ανατρέπονται γύρω τους, όταν η Ιστορία ή η μοίρα αλληστρατίζει τις ζωές τους, όταν όλα τα γνώριμα, τα οικεία, τα καθησυχαστικά χάνονται· σύμβολα, μέρη κι άνθρωποι.

Τέτοιοι «ενδιαφέροντες» καιροί ξημέρωσαν τον Απρίλη του ’67 στην πατρίδα μας, τέτοιοι «ενδιαφέροντες» καιροί έβαλαν τον λαό μας στον γύψο για εφτά ολόκληρα χρόνια. Η Χούντα, απότοκο ασφαλώς μιας δημοκρατίας άρρωστης και μιας φαυλοκρατίας ευημερούσας, έφερε μαζί της τα πεσκέσια κάθε Χούντας, κόκκινης ή μαύρης, που πρεσβεύει πως κατέχει το αλάθητο και δικαιούται να διαφεντεύει τις ζωές των ανθρώπων αδίστακτα και απόλυτα. Κυνηγητά, συλλήψεις, απομόνωση και «περάστε από το τμήμα δι’ υπόθεσίν σας». Φυλακίσεις, βασανισμοί και εξορίες για να επιβληθεί η περιώνυμη «τάξις εις άπασαν την επικράτειαν».

Ενδιαφέροντες και σκοτεινούς καιρούς γυρεύω κι εγώ να ψηλαφήσω σε κάθε μυθιστόρημά μου. Μετά τον Εμφύλιο, η περίοδος της Χούντας απασχόλησε επί μακρόν τη σκέψη μου. Εξαφανισμένη παντελώς κι αυτή η ιστορική περίοδος απ’ τα βιβλία των σχολειών μας. Ολίγος Θεοδωράκης και ολίγος Ρίτσος σε μια γιορτή, τραγούδια και περηφάνια για την ηρωική αντίσταση των φοιτητών, αυτά τα σύντομα κάθε Νοέμβρη κι από δω παν κι άλλοι, δημοκρατικά ευτυχείς. Ούτε λέξη αυτοκριτικής, ούτε λέξη για την ανοχή που επέδειξε η ελληνική κοινωνία στη Χούντα, ένα μεγάλο μέρος και συμπαράσταση. Κουβέντα για τα αίτια που οδήγησαν τον περισσότερο κόσμο ν’ αναπολεί «έναν λοχία να βάλει τάξη». Ούτε μια εξήγηση για το ότι η πρώτη μαζική αντίδραση ήρθε έξι χρόνια αργότερα, με την Κατάληψη της Νομικής το 1973. Το μόνο που υπήρχε εν αφθονία ήταν άσματα ηρωικά και σπαραξικάρδια από τους λαμπρούς διανοούμενους και τους πολιτικούς αστέρες, που κατέφυγαν με αμερικανικά διαβατήρια και ευρωπαϊκές παρεμβάσεις στην ασφάλεια του εξωτερικού, κι από εκεί, ανάμεσα σε σαρντονέ και Μπρι, σήκωναν τα μπαϊράκια του αγώνα, καλώντας τον έρμο ελληνικό λαό να επαναστατήσει ενάντια στην «επανάσταση».

Μα υπήρχαν κι οι άλλοι ευτυχώς. Αυτοί που απέφυγαν τα παχιά κι ασφαλή λόγια, αυτοί που δε δίστασαν, αυτοί που πάλεψαν με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Ο Αλέκος Παναγούλης πρώτα απ’ όλα, ο Σπύρος Μουστακλής έπειτα, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς και κάποιοι ακόμα, Δον Κιχότες μάλλον παρά επαναστάτες μ’ ασκέρια, λαμπρές φιγούρες που φώτισαν τα σκοτάδια όσο μπόρεσαν, που αγωνίστηκαν, που φυλακίστηκαν, που εξορίστηκαν, που βασανίστηκαν ανελέητα. Κοντά τους, δίπλα τους, εκατοντάδες απλοί άνθρωποι που οι ζωές τους παρασύρθηκαν απ’ τους ενάντιους ανέμους, που κανείς δε νοιάστηκε για την περίπτωσή τους, άνθρωποι καθημερινοί, της «διπλανής πόρτας».

Με τέτοιους ανθρώπους θέλησα να καταπιαστώ και πάλι, καταπώς είχα κάνει και στην Τετραλογία του Εμφυλίου. Με ανθρώπους που τα ονόματά τους δεν ακούγονται μήτε σε σχολικές γιορτές, μήτε σε θούριους λαϊκούς και ποιήματα επαναστατικά για τσουκάλια, συντρόφους, αίματα, χώματα και γροθιές υψωμένες. Τέτοιοι άνθρωποι μ’ απασχόλησαν, που αγωνίστηκαν να επιβιώσουν μέσα στις συμπληγάδες, που δεν είχαν διαβατήρια για να το σκάσουν απ’ την κόλαση, που η ελπίδα, πολλές φορές κι η αγάπη, ήταν τα μόνα τους αναχώματα, τα μόνα τους όπλα. Τέτοιοι άνθρωποι κυριαρχούν σε τούτο το μυθιστόρημα, με αυτούς θ’ ανταμώσετε όσοι μου κάνετε την τιμή να διαβάσετε τις σελίδες του.

Εύχομαι, κι ελπίζω, πως δε θα το μετανιώσετε ούτε αυτή τη φορά…

Φιλικά,

    Παραγγείλτε το βιβλίο!

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

 

Οι ΖΩΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ είναι το πολυαναμενόμενο δεύτερο μέρος της διλογίας του Θοδωρή Παπαθεοδώρου που ξεκίνησε πέρσι με τις ΖΩΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ και αποτελεί το πορτρέτο μια κυνηγημένης γενιάς.


The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.