Τρέμε, κόσμε! Βυζαντινέ κι αρχαίε! H τρελοπαρέα του Αγίου Μερκουρίου επιστρέφει και κάνει την Ιστορία… κουλουβάχατα!

koulouvaxata_2
Share Button

Μετά τον Ιουστινιανό, ήρθε τώρα και η σειρά του Περικλή να καταλάβει τι εστί βερίκοκο! Ή, μάλλον, τι εστί ζιζάνιο! Κι όχι μόνο ένα, αλλά τέσσερα ολόκληρα ζιζάνια· ζωή να ‘χουν, φτου, φτου, φτου.

Κατά σειρά εμφανίσεως, και κουζουλάδας, που λένε και στην Κρήτη:

  • Ο πολύξερος Οδυσσέας που μπροστά του σβήνει ακόμη κι ο πολυταξιδεμένος συνονόματός του απ’ την Ιθάκη.
  • Η μικρή τσιγγάνα Βέρα Φοβέρα, πανέμορφη, πεντάμορφη κι αγγελόμορφη, όπως τουλάχιστον πιστεύει η ίδια.
  • Ο μικρούλης και τοσοδούλης πρόσφυγας Οσμάνιος, όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός στην πρώτη περιπέτειά τους.
  • Και, τέλος, ο μικρός εκατοντάχρονος καλικάντζαρος Αζόφ, του Αζόφιου και της Αζοζεφίνας από την Αζοφική, που ταξιδεύει πέρα δώθε στον χρόνο και στα χρόνια, λες και κόλλησε με ούχου στα καθίσματα του μετρό.

Μια με χύτρες ταξιδιάρικες και μια με κουφάλες σκανδαλιάρικες, τα τέσσερα ζιζάνια στροβιλίζονται, τραμπαλίζονται, λικνίζονται και ζαλίζονται, διασχίζουν όρη κι άγρια βουνά, θάλασσες και πέλαγα, χρόνια κι αιώνες.

Η χύτρα τσίριξε δαιμονισμένα κι άρχισε να περιστρέφεται πιο γρήγορα κι από σβούρα. Ύστερα, πέταξε το καυτό καπάκι της γεμίζοντας με ζεστούς ατμούς ολόκληρο το υπόγειο. Όταν έπειτα από μισή ώρα οι ατμοί διαλύθηκαν, στο υπόγειο δεν υπήρχε παρά μονάχα το τάβλι, που παρέμενε ανοιχτό, περιμένοντας να παίξουν μαζί του ο Αζόφ, ο Οδυσσέας, ο Οσμάν και η Βέρα. Αν βέβαια έβγαιναν ζωντανοί και σώοι από αυτή την περιπέτεια στην οποία είχαν μπλέξει.

Αμ δεν είχαν μπλέξει αυτοί…

Άλλοι βρήκαν τον μπελά τους…

Στο πρώτο βιβλίο, ο Ιουστινιανός, η Θεοδώρα, ο Βελισάριος, οι Πράσινοι, οι Βένετοι, οι ψαράδες, οι δάσκαλοι, οι έμποροι, οι πολεμιστές, με λίγα λόγια όλοι οι κάτοικοι της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Οι ζητωκραυγές από τα πλήθη του Βυζαντινού Ιπποδρόμου έσκιζαν τον αέρα κι ακούγονταν πεντακάθαρα μέχρι τα υπόγεια, εκεί όπου βρίσκονταν τώρα οι τέσσερις φίλοι.

 «Θεός σώζει τον Βασιλέα…»

«Πολύχρονος, Αύγουστε Ιουστινιανέ…»

«Αυτοί λένε πως έχουμε Αύγουστο, αλλά δεν έχει πολύ κρύο;» αναρωτήθηκε η Βέρα Φοβέρα.

«Δεν εννοούν τον μήνα, ανόητη…» απάντησε απότομα ο Οδυσσέας. «Αύγουστος στη Ρώμη και στα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου ονομαζόταν ο βασιλιάς, ο αυτοκράτορας…»

Στο δεύτερο βιβλίο, μαύρο μπελά βρήκε ο Χρυσός Αιώνας. Και μαζί του, ο Περικλής, η Ασπασία, ο Σόλωνας, ο Σωκράτης, οι ιερείς του Παρθενώνα, οι βουλευτές του Βουλευτηρίου, μέχρι κι οι κατσίκες που προορίζονταν για τις θυσίες, που χίλιες φορές θα προτιμούσαν ν’ ανεβούν μοναχές τους πάνω στο θυσιαστήριο, παρά να πέσουν στα χέρια των τεσσάρων ζιζανίων.

Ο Οδυσσέας και η Βέρα πήδηξαν με φόρα στην πλάτη του Αζόφ, που είχε μεταμορφωθεί σε κατσίκα κι έτρεχε προς τη βελανιδιά με την τεράστια κουφάλα, στη γωνία της αυλής του Περικλή.

«Μα τον θεό Διόνυσο… Βλέπω μια κατσίκα να καλπάζει σαν άλογο και δυο παιδιά να την καβαλάνε… Το έχω παρακάνει, μου φαίνεται, μ’ αυτό το κρασί… Μήπως να δοκίμαζα και κανένα κύπελλο με κώνειο έτσι για αλλαγή;» αναρωτήθηκε ο φιλόσοφος Σωκράτης κοιτώντας την περίεργη εικόνα.

«Θυμάσαι τα μαγικά λόγια για να ανοίξει ο κορμός;» ρώτησε ο Οδυσσέας τον Αζόφ.

«@$*$&΅΅..!*&%&^#**#….» φώναξε ο Αζόφ τρέχοντας.

Ο κορμός άνοιξε σε κλάσμα δευτερολέπτου.

Όταν έκλεισε, η κατσίκα και τα παιδιά είχαν εξαφανιστεί.

«Α πα πα… Τι ταχυδακτυλουργικό ήταν αυτό; Έφτασα τα σαράντα χρόνια μου και πρώτη φορά είδα κάτι τέτοιο…» ακούστηκε η φωνή του κατάπληκτου Σωκράτη. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος, βρε παιδί μου… Και για όσους δεν κατάλαβαν, μεγαλώνω μαθαίνοντας…»

Αλλά εσείς δε χρειάζεται να μεγαλώσετε για να μάθετε τα πάντα για την αρχαία Αθήνα. Αρκεί να διαβάσετε αυτή τη θεόμουρλη περιπέτεια. Καλού κακού, όμως, κάντε τον σταυρό σας κι ας είμαστε προ Χριστού. Γιατί και σ’ αυτό το δεύτερο βιβλίο, τα τέσσερα πειραχτήρια κοντεύουν να κάνουν τον Περικλή έξαλλο, τον Χρυσό Αιώνα σαν τενεκέ ξεγάνωτο, και την αρχαία ιστορία…

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ!

book-button
book-button
Share Button

The Author

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου και κατοικεί στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει δεκατέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας, ενώ έχει συμμετάσχει σε τρεις συλλογές διηγημάτων. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος, ενώ ΤΟ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στο πλαίσιο του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Επίσης, το μυθιστόρημα ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών – ΕΚΕΒΙ 2010, ενώ το ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ υποψήφιο για το ίδιο βραβείο το 2012, όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις ψήφους των αναγνωστών και των Λεσχών Ανάγνωσης. Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ έχει γράψει και τα πολιτικά θρίλερ SΦΑΓΕΙΟ SΑΛΟΝΙΚΗΣ και ΜΑΥΡΗ ΑΥΓΗ με το ψευδώνυμο ΘΑΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ.