Σοφία Βόικου: Υπάρχει άραγε πόλη που δακρύζει;

Sofia-Voikou_H-poli-pou-dakryzei
Share Button

Κάθε βράδυ, στη Βενετία, η παλίρροια φουσκώνει και το νερό αναβλύζει μέσα από τα σπλάχνα της, πλημμυρίζοντας τις πλατείες και τους δρόμους. Το θέαμα είναι ονειρικό, καθώς η ίδια η πόλη χύνει τα δάκρυά της προσπαθώντας να ξεπλύνει τις αμαρτίες, τα λάθη και τις ενοχές των ανθρώπων της.

Ένα ανοιξιάτικο βράδυ λοιπόν, στην έρημη πλατεία του Αγίου Μάρκου, καθόμουν στο ιστορικό καφέ Φλοριάν, εκεί όπου σύχναζε ο θρυλικός Καζανόβα, πίνοντας σπριτς, το ελαφρύ πορτοκαλί ποτό που απολαμβάνουν όλοι οι Βενετσιάνοι. Οι νότες που ξεχύνονταν από το βιολί, το πιάνο και το φλάουτο, σε συνδυασμό με το ποτό και την ονειρική εικόνα της πλατείας, χαλάρωσαν τις αισθήσεις μου.

Δε θέλει και πολύ το μυαλό (τουλάχιστον το δικό μου) για να ξεστρατίσει. Ήδη από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη Βενετία, είχα την εντύπωση πως είχα σεργιανίσει κι άλλοτε στα σοκάκια της κι είχα διασχίσει εκατοντάδες φορές τα κανάλια της. Εγώ, που είμαι ένα άτομο που δυσκολεύομαι ιδιαίτερα στον προσανατολισμό (ακόμα και στη Θεσσαλονίκη συνεχώς μπερδεύω στενά και δρόμους), στη Βενετία κυκλοφορούσα με μια άνεση απίστευτη, τα βήματά μου ήξεραν πού να πατήσουν. Και μάλιστα χωρίς να ρίξω ούτε μια ματιά στον χάρτη που βρισκόταν μέσα στην τσάντα μου.

Σ’ αυτή την πόλη λοιπόν, που ο χρόνος δεν την επηρεάζει καθόλου, που το χθες είναι το δικό της παρόν, άφησα τις αισθήσεις μου να χαλαρώσουν και το μυαλό μου να ταξιδέψει.

Τότε ήταν η πρώτη φορά που μου «έκλεισε το μάτι» η μικρή Ιρένε. Μια νέα μυθιστορηματική ηρωίδα μόλις είχε επισκεφτεί το μυαλό μου. Την έβαλα στην άκρη, δεν ήταν η κατάλληλη ώρα. Έγραφα άλλο βιβλίο και είχα φτάσει σχεδόν στη μέση. Επέστρεψα στην Ελλάδα, συνέχισα να γράφω το βιβλίο το οποίο είχα ήδη ξεκινήσει. Όμως η Ιρένε ήταν ατίθαση και απαιτητική, όπως κάθε παιδί της ηλικίας της. Οι ήρωες των μυθιστορημάτων, βλέπετε, είναι πιο δυναμικοί και πιο ζωντανοί από τους αληθινούς ανθρώπους. Προσπαθούσα να γράψω και φράση δεν έλεγε να βγει.

Και δεν ήταν μόνο η Ιρένε. Είχαν αρχίσει να με «επισκέπτονται» και ο σινιόρε Φραντσέσκο με το ξύλινο πόδι, ο Πάμπλο με τις χειροποίητες βενετσιάνικες μάσκες του, η Σινιόρα με το άρωμα λευκής πούδρας, ο Ρωμανός, ο Έλληνας με το αιρετικό το αίμα.

Δεν είχα πλέον άλλη επιλογή. Ένα πρωί, άνοιξα τον υπολογιστή κι άρχισα να γράφω μια νέα ιστορία. Για ένα παράξενο βιβλιοπωλείο στη Βενετία, όπου τα βιβλία είναι τυλιγμένα με ένα χοντρό χειροποίητο χαρτί, ένα βιβλιοπωλείο όπου οι πελάτες επιλέγουν όχι με βάση τον τίτλο, τον συγγραφέα ή το εξώφυλλο, αλλά με βάση το άρωμα που αναδίδουν τα βιβλία.

Έτσι γεννήθηκε Η πόλη που δακρύζει. Είναι το μόνο βιβλίο στο οποίο δεν οδήγησα εγώ τους ήρωες εκεί όπου ήθελα, αλλά ήταν εκείνοι που διάλεξαν τον δρόμο μόνοι τους. Ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό κι ονειρικό που μιλάει για βιβλία, παλιές εκδόσεις και σπάνια χειρόγραφα. Ένα βιβλίο που αφηγείται ιστορίες για δάκρυα που χύθηκαν και χαμόγελα που χαράχτηκαν.

Κάποια στιγμή η Ιρένε μού είπε:

«Λυπάμαι… τα βιβλία ευτυχίας είναι σπάνια. Για να σου αποκαλυφθεί ένα βιβλίο ευτυχίας, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει από όλα τα αρώματα. Να διαβάσεις πολλά… αλλιώς πώς θα καταλάβεις πως αυτό που κρατάς είναι ευτυχία;»

Εγώ την εμπιστεύθηκα. Εσείς;

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Λυπάμαι… Τα βιβλία με άρωμα ευτυχίας είναι σπάνια. Ο σινιόρε Φραντσέσκο λέει πως είναι τόσο σπάνια που πρέπει να πληρώσεις μια περιουσία για να τα αγοράσεις. Εγώ, πάλι, λέω πως, για να σου αποκαλυφθεί ένα βιβλίο ευτυχίας, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει από όλα τα αρώματα. Να διαβάσεις πολλά… αλλιώς πώς θα καταλάβεις πως αυτό που κρατάς είναι ευτυχία;»

Βενετία. Ένα βιβλιοπωλείο διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ένα βιβλιοπωλείο όπου επιλέγεις βιβλία με βάση το άρωμα που αναδίνουν και με τη βοήθεια της μικρής Ιρένε, που δεν ξέρει να διαβάζει. Ένας κόσμος σαγηνευτικός, από αμέτρητες εκδόσεις, σπάνιες και νέες, που τις παραδίδει τα μεσάνυχτα ένας μαυροφορεμένος άντρας με τη γόνδολά του.

Ο Ρωμανός, ο Έλληνας με το αιρετικό αίμα, κυνηγάει με πάθος παλιά χειρόγραφα και περγαμηνές, ενώ παρασύρει σ’ έναν καταστροφικό έρωτα την όμορφη Ελιζαμπέτα. Πίσω από τις μισάνοιχτες γρίλιες ενός διάσημου πορνείου, η Σινιόρα κινεί αόρατα νήματα και επεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων.

Όταν η παλίρροια πλησιάζει και το νερό στη λιμνοθάλασσα φουσκώνει, η πόλη δακρύζει για να ξεπλύνει μια μεγάλη αμαρτία που βαραίνει στις πλάτες ενόχων και αθώων.

Ένα μυθιστόρημα-εξερεύνηση στον μυστηριώδη κόσμο των ανθρώπινων σχέσεων με φόντο την ατμοσφαιρική και ερωτική Βενετία.

Η πόλη που δακρύζει - Σοφία Βόικου

Share Button

The Author

Σοφία Βόικου

Η ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Sophia Antipolis της Νίκαιας, στη Γαλλία, στον τομέα της Επικοινωνίας και του Πολιτισμού των χωρών της Μεσογείου. Σπούδασε επίσης Ιστορία της Τέχνης στην École du Louvre στη Γαλλία. Έχει διδάξει Θεωρία της Επικοινωνίας και Ιστορία της Τέχνης στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ για χρόνια διατηρούσε μόνιμη στήλη για τα εικαστικά δρώμενα σε διάφορα πολιτιστικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων και έχει γράψει δύο παραμύθια για παιδιά, ενώ από το 1997 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο της διαφήμισης και επικοινωνίας. Έχοντας περάσει από τη θέση της κειμενογράφου, και καταλήγοντας διευθύντρια δημιουργικού, πολλές διαφημιστικές καμπάνιες φέρουν την υπογραφή της. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΔΙ, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ, ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΛΕΜΟΝΙ, ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ, ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ, ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΒΑΡΔΑΡΗ και Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ.