Η Σόφη Θεοδωρίδου γράφει για το νέο της ιστορικό μυθιστόρημα ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

porfuro-potami
Share Button

Οι Τούρκοι τον λένε Κιζίλ Ιρμάκ, που σημαίνει Κόκκινος Ποταμός. Οι Έλληνες, πάλι, τον λένε Άλυ, ονομασία που συναντάται στον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Στράβωνα και άλλους και σημαίνει αρμυροπόταμος. Και τα δύο ονόματα ταιριαστά, μια και ο ποταμός έχει αρμυρή γεύση και χρώμα κόκκινο, καθώς πηγάζει από έδαφος με κόκκινο χρώμα με αποθέματα ορυκτού αλατιού.

Σ’ έναν παραπόταμο του Άλυ, λοιπόν, στις αρχές του εικοστού αιώνα και στον μικρό οικισμό που είναι χτισμένος στις όχθες του αρχίζει η ιστορία στο Ποτάμι. Τη μέρα εκείνη γεννιέται ένα κορίτσι ασθενικό, κι ο Δημητρός, ένας φτωχός Ρωμιός καϊκτσής, βλέπει τα νερά του ποταμού να πορφυρίζουν, γεγονός που εκλαμβάνει ως προμήνυμα της σκληρής μοίρας που περιμένει την κόρη του, στην οποία η περαστική Γαλλίδα περιηγήτρια νονά τής δίνει το όνομα Νιόβη.

Η ξανθιά κι εύθραυστη Νιόβη αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή, απολαμβάνοντας ως αντιστάθμισμα για τη γνώση του επερχόμενου θανάτου ελευθερίες ανάρμοστες για ένα θηλυκό στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του τόπου της και της δεδομένης εποχής, και λαχταρώντας ένα μόνο: να ζήσει και να βιώσει κι αυτή τις χαρές μα και τις λύπες που συνεπάγεται ο ανθρώπινος βίος, αφού δε γίνεται να γνωρίζει τα ακριβή γεγονότα που θα συνεπιφέρει η πραγματοποίηση μιας τέτοιας ευχής.

Στο γειτονικό ρωμαίικο σπίτι μεγαλώνει ένα αγόρι, ο Φιλίπ, του οποίου τον ατίθασο χαρακτήρα και το μίσος ενάντια στους Τούρκους συνδαυλίζουν οι μύθοι του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Ενώ τα χρόνια κυλούν, τα δυο παιδιά δένονται αναμεταξύ τους στα όρια πάντα που επιτρέπουν τα ήθη τους αλλά κι η γνώση πως δεν υπάρχει μέλλον για τους δυο τους. Στο μεταξύ, οι περισσότεροι Ρωμιοί του οικισμού αγωνίζονται να συμβιώσουν αρμονικά με τους Τούρκους συγχωριανούς τους και σε γενικές γραμμές το καταφέρνουν. Εξάλλου, κατοικούν στο υψίπεδο της Καππαδοκίας, ένα απομονωμένο σημείο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου συχνά φτάνει μόνο ο απόηχος των γεγονότων που θα ρημάξει σύντομα τις ζωές εκατομμυρίων χριστιανών των παράκτιων περιοχών.

Μα οι μακελλάρηδες άνεμοι του πολέμου δε θα αφήσουν τελικά ανεπηρέαστες ούτε τις δικές τους ζωές. Και θα φτάσει κάποτε η μέρα που οι άνεμοι αυτοί θα τους πετάξουν στο ποτάμι της προσφυγιάς σαν κομμένους κορμούς δέντρων, για να ξεβραστούν κάποια στιγμή στις ακτές της αρχέγονης πατρίδας, η οποία γονατίζει κάτω απ’ το βάρος της τεράστιας καταστροφής.

Τι φταίνε οι απλοί άνθρωποι για τα δεινά που παρασέρνουν ερήμην τους τις ζωές τους; Η Νιόβη, ο Φιλίπ, ο Δημητρός, η Ερασμία και άλλοι, ακόμη κι ο ευγενικός και καλλιεργημένος Τούρκος, ο Αζέτ, που είχε την ατυχία να ερωτευθεί μια αλλόθρησκη, θα κληθούν να απαντήσουν στο ερώτημα αυτό, καθώς οι ζωές τους θα παρασέρνονται στη δίνη των καιρών σε Καππαδοκία, Πόλη, Οδησσό κι Ελλάδα. Η πρώτη ύλη, η έμπνευση, «κλεμμένη» και σ’ αυτό το βιβλίο από τις ιστορίες που σκαρώνει η ίδια η ζωή.

Σας οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, αγαπημένοι μου αναγνώστες και φίλοι, για την αγάπη και τη στήριξή σας όλα αυτά τα δύσκολα ομολογουμένως χρόνια και μ’ αυτό το Ευχαριστώ θα ήθελα να κλείσω τούτο το μικρό κείμενο που έγραψα, για να συνοδέψει το νέο μου βιβλίο Πορφυρό Ποτάμι.

Καλή αντάμωση μέσα στις σελίδες του…

Share Button

The Author

Σόφη Θεοδωρίδου

Η ΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ κατάγεται από την Αλμωπία, μια μικρή επαρχία του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Λατρεύει τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, και πιστεύει πως η αγάπη της για την τελευταία την οδήγησε τελικά στη συγγραφή. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της Η ΝΥΦΗ ΦΟΡΟΥΣΕ ΜΑΥΡΑ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ, Τ’ ΑΧΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΞΥΠΟΛΥΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ, Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠ’ ΤΗ ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ, ΣΤΕΦΑΝΙ ΑΠΟ ΑΣΠΑΛΑΘΟ, ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ και ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ.