Ο έρωτας κι η φωτιά καίνε με το ίδιο πάθος

thalassa-fwtia
Share Button

Είναι παράξενο, είναι μαγικό, αλλά οι ήρωές μου λες και θέλουν να με συναντήσουν, λες και χτυπούν την πόρτα της καρδιάς μου.

Λίγα χρόνια πριν, ένα καλοκαίρι, σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου, εντυπωσιάστηκα από ένα μεγάλο πολυτελέστατο γιοτ που άραξε στο λιμάνι κι έκανε τα βλέμματα όλων να στραφούν πάνω του. Δίπλα στο γιοτ, στην προκυμαία, έπαιζαν ξυπόλυτα παιδάκια, παιδιά προσφύγων…

Αυτό ήταν. Μια στιγμή, ένα κοίταγμα.

Κι ο χρόνος σταμάτησε να μετράει για μένα.

Κι αυτή η αντάρα της ψυχής έγινε ένα με την ερώτηση μιας φίλης αναγνώστριας, που μεγάλωσε χωρίς μητέρα. Σε μια εκδήλωση για το μυθιστόρημά μου Δυο φιλιά για την Αμέλια. Με ρώτησε αν το παρελθόν επηρεάζει το μέλλον. Αν τελικά είναι αυτό που το προδιαγράφει. Άραγε τα ορφανά παιδιά, τα παιδιά με γονείς αδιάφορους έχουν μέλλον; Είναι ομαλή η συναισθηματική και η ψυχολογική τους ανάπτυξη;

Ήταν το δικό μου σωσίβιο όλα όσα είδα σε εκείνο το λιμάνι, όλα όσα άκουσα από την αναγνώστριά μου. Το φόρεσα για να νιώσω ασφάλεια. Και βούτηξα σε μια Θάλασσα-Φωτιά.

Σε ένα μυθιστόρημα ωδή στα παιδιά.

Στα εγκαταλειμμένα παιδιά, τα παιδιά θύματα του πολέμου, τα υιοθετημένα, τα παιδιά των ναρκομανών, των προσφύγων. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς μητέρα…

Έγραψα την ιστορία της ζωής του Ορέστη και της Ηλιάνας. Το αγάπησα πολύ αυτό το μυθιστόρημά μου. Γιατί κι οι δύο ήρωές μου με βοήθησαν να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου. Με τα ελαττώματα και τις ανασφάλειές μου. Έχασα κι εγώ τη μητέρα μου όταν ήμουν δύο χρόνων…

Γράφω και ξαναγράφω για τον ρόλο της οικογένειας στην ανατροφή του παιδιού, για τον πολύτιμο ρόλο της μητέρας. Συναισθηματική αναπηρία η απώλεια ενός γονιού. Συντελεί στη δύσκολη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Του προσφέρει, όμως, κι ευκαιρίες για πρώιμη ωρίμανση, το βοηθάει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά του και τις σχέσεις που του απομένουν. Να αντλήσει δύναμη από τον εαυτό του κι από τους γύρω του.

Ο Ορέστης κι η Ηλιάνα. Ένα αγόρι, ένα κορίτσι. Που κληρονόμησαν από μικρούλια μια απώλεια. Μια απόρριψη.

Υπάρχει άραγε μέλλον γι’ αυτά τα αθώα, ευάλωτα πλάσματα;

Που δε γνωρίζουν ποτέ την αγνή, μεγαλόψυχη αγάπη μιας μάνας; Που δεν τους αγκαλιάζει η τρυφερότητα, η στοργή, η ασφάλεια;

Τι βιώματα κουβαλάει ένα παιδί που έχει μεγαλώσει χωρίς μητέρα ή πατέρα, με απορριπτικούς ή αδιάφορους γονείς;

Μήπως τελικά βρίσκει τον δρόμο μόνο του, μήπως αντλεί όλα όσα έχει ανάγκη από κάποια άλλα άτομα που στέκονται κοντά του και συμβάλλουν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του; Βοηθούν οι αναμνήσεις του; Τα αρώματα της καρδιάς του; Ο ίδιος του ο πόνος, που καταφέρνει να τον μεταμορφώσει σε αγκαλιά;

Πολλά περιστατικά από τη ζωή των ηρώων μου, πολλές ιστορίες που παραθέτω είναι αληθινές. Ένα άρθρο, μια είδηση, μια σημείωση, στις εφημερίδες ή στο διαδίκτυο γίνεται κομμάτι του μυθιστορήματος.

Έχουμε συνηθίσει πια. Σαν αστραπή περνούν από τα μάτια μας οι ειδήσεις οι τραγικές. Σφίγγεται για λίγο η καρδιά σαν τις διαβάζουμε, σαν τις ακούμε, κι ύστερα τις προσπερνάμε γρήγορα στον βωμό της δύσκολης καθημερινότητας. Μα, αν ψάξεις λίγο πιο βαθιά, αν σταθείς στην καρδιά των γεγονότων, ανακαλύπτεις πως υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται παντού, όπου τους χρειάζονται οι συνάνθρωποί τους.

Ένας άντρας και μια γυναίκα, δυο άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης, στάθηκαν για μένα αληθινοί ήρωες όταν θέλησα να ταξιδέψω στο δράμα της προσφυγιάς, στο δράμα που συνεχίζεται ανελέητο. Έμαθα για το έργο που προσφέρουν.

Και μαγεύτηκα.

Υπάρχει ελπίδα τελικά, γιατί υπάρχουν αυτοί οι αφανείς ήρωες. Ανάμεσά μας. Δίπλα μας. Δε θέλουν ανταπόδοση οι άνθρωποι-άγγελοι. Χαρίζουν απλόχερα την αγάπη τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Με γέμισαν φως. Όπως κι οι νησιώτες μας. Που καρδιοχτυπούν καιρό τώρα. Μέσα στις πράξεις τους κρύβεται η στάση ολόκληρου του ελληνικού λαού. Το βαθύ γαλάζιο του Αιγαίου κυλάει στις φλέβες κάθε Έλληνα. Που, όσο και να γκρινιάζει, ενδιαφέρεται, συμπάσχει. Δεν αφήνει να τον πλημμυρίσει το σκοτάδι, γίνεται ένα με το φως που λούζει τη χώρα μας. Βοηθάει, ανοίγει τις πόρτες του σπιτιού του και της καρδιάς του.

Δεν υπάρχουν λόγια. Δεν έχω λόγια…

Το Θάλασσα-Φωτιά είναι ένα μυθιστόρημα που τραγουδάει τη ζωή. Αγκαλιάζει τους ήρωες που ξέρουν να γελάνε, να χαίρονται, να πληγώνονται. Αλλά και να κλαίνε.

Γιατί τελικά ο έρωτας κι η φωτιά καίνε με το ίδιο πάθος.

Τον αγάπησα τον Ορέστη. Τον γοητευτικό, σεμνό, απροσπέλαστο ήρωά μου, που μεγαλώνει χωρίς μητέρα. Αγάπησα και την ντελικάτη Ηλιάνα. Το παιδικό, σαστισμένο της χαμόγελο απέναντι στη ζωή. Όλους τους ήρωές μου τους αγάπησα. Όλοι τους κρύβουν κάτι από τον εαυτό μου. Μα αυτή τη φορά λάτρεψα τον Άλκη. Δυσκολεύτηκα πολύ μαζί του. Πάλεψα με την προσωπικότητά του, πόνεσα.

Θα καταλάβετε το γιατί.

Εμπνέομαι από την ίδια τη ζωή, την καθημερινότητα, την εποχή που ζω, τις ανάγκες της, τους ανθρώπους γύρω μου.

Λατρεύω να κοιτάζω στα μάτια τους ήρωές μου. Να ερμηνεύω τα συναισθήματά τους από το βλέμμα τους. Τα χρωματίζω τα μάτια τους. Τα βάφω καστανά, πράσινα, χρυσαφένια, γαλανά, βυζαντινά. Με βοηθούν να ερμηνεύω την ψυχή τους. Γιατί τελικά η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις, είναι γραμμένη στα μάτια.

Το Θάλασσα-Φωτιά είναι ένα μυθιστόρημα ταξιδιάρικο. Αράζει στα παραδεισένια ελληνικά νησιά, στην Κέρκυρα, στην Άνδρο, στην Κάλυμνο. Ανοίγει τις φτερούγες του, φτάνει πέρα μακριά. Διασχίζει ακόμα και τον Νείλο. Κάθε ταξίδι μεγαλώνει τους ορίζοντες της σκέψης, μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας.

Πάλεψα να σας ταξιδέψω στη θάλασσα μέσα μου, στο λατρεμένο Αιγαίο, να σας δροσίσω με τις σταγόνες του, να σας κάνω να νιώσετε τα κύματά του. «Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δε μένει στο τέλος παρά η αλήθεια», όπως λέει κι ο Οδυσσέας Ελύτης στον Μικρό Ναυτίλο.

Το Αιγαίο είναι φως, είναι χτύπος της καρδιάς.

Το Θάλασσα-Φωτιά είναι πλημμυρισμένο γεύσεις, γεύσεις και μυρωδιές. Δυνατές κι απαλές μαζί, μυρωδάτες κι αναπάντεχες, καυτερές και πικάντικες.

Γιατί, όπως λέει και ο ήρωάς μου, ο Ορέστης:

«Η όσφρηση είναι μαγική. Κουνάει το μαγικό ραβδάκι της καρδιάς. Ζωντανεύει όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις. Μυρίζεις και ξαφνικά βλέπεις, ακούς, γεύεσαι, αγγίζεις, αισθάνεσαι. Εικόνες ταξιδεύουν στο μυαλό, χάδια, φιλιά, τα ίδια τα αγαπημένα σου πρόσωπα…»

Ταξιδέψτε μαζί μου, κουνήστε αυτό το μαγικό ραβδάκι της δικής σας καρδιάς, ταξιδέψτε με τις λέξεις μου, μυρίστε, γευτείτε και πάνω από όλα νιώστε.

Πώς η θάλασσα γεννάει τη ζωή. Πώς η φωτιά γεννάει το φως.

Και το φως την αγάπη.

Λίγα λόγια για το βιβλίο ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΩΤΙΑ

Ενα πολυτελέστατο γιοτ εμφανίζεται σε κάποιο νησί του Αιγαίου. Κι ένα προσφυγόπουλο, ο μικρούλης Τζαμάλ, εξαφανίζεται.

Η Ηλιάνα πασχίζει να ανακαλύψει τον έρωτα. Ντύνεται νύφη για να πάει στην εκκλησία. Και ξυπνάει δίπλα σε έναν άντρα μαχαιρωμένο. Ο Άλκης φτάνει στα άκρα για μια γυναίκα. Παίζει στα ζάρια την καριέρα του. Ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Ο Ορέστης μαγεύεται από αρώματα και γεύσεις. Γίνεται σεφ, ταξιδεύει σε μέρη μακρινά αναζητώντας ένα κοχύλι και κάτι μάτια. Μάτια βυζαντινά. Ώσπου ανακαλύπτει την αγάπη.

Μια γυναίκα ανάμεσα σε δύο άντρες, παθιασμένοι έρωτες, έρωτες-φωτιά. Συγκλονιστικές ανατροπές και κατάσκοποι. Γευστικά ταξίδια στις μυρωδάτες γωνιές της Γης κι αρώματα πολύτιμα που αποκαλύπτουν κρυμμένα μυστικά.

Ένα μυθιστόρημα κεντημένο με την αλμύρα της αγάπης, που βουτάει σε μια θάλασσα-φωτιά, στην αθωότητα των παιδικών χρόνων, στον ρομαντισμό της εφηβείας αλλά και στη «μαγική» βοήθεια: τη δύναμη της ψυχής.

Γιατί η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις, είναι γραμμένη στα μάτια..

Share Button

The Author

Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη

Η ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗ γεννήθηκε στην Αθήνα, μέσα στα βιβλία. Είναι κόρη του Νικόλαου Ρώσση, των ομώνυμων εκδόσεων, ενώ παππούς της ήταν ο επιφανής φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Θηλέων Αγίας Παρασκευής, τη Σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και το Lοndon Montessori Centre. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός για δεκαέξι χρόνια, αλλά και ως υπεύθυνη έκδοσης σε πολλούς εκδοτικούς οίκους. Έχει γράψει 10 μυθιστορήματα για ενηλίκους, πάνω από 150 παιδικά βιβλία, δικά της και διασκευές, και έχει μεταφράσει 1500 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία και το μεταφραστικό της έργο, έχει τιμηθεί δύο φορές με τον Έπαινο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και με το Bραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας. Το 2002 το όνομά της ανεγράφη στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (INTERNATIONAL BOARD ON BOOKS FOR YOUNG PEOPLE). To 2015 της απενεμήθη το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό της έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική της σχέση με τους αναγνώστες της, καθώς και το βραβείο κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία Ο ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ, για το μυθιστόρημά της, «Δίδυμα Φεγγάρια». Έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Όλα τα βιβλία της, ενηλίκων και παιδικά, κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.