Η Χρυσηίδα Δημουλίδου γράφει για την αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από το μυθιστόρημα ΧΙΟΝΙ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ

xioni-sti-photia
Share Button

Η Βασιλική που γεννήθηκε το 1953 είναι υπαρκτό πρόσωπο, ζει στη Θεσσαλονίκη και τη γνωρίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Για μένα υπήρξε μία από τις ωραιότερες Ελληνίδες, όχι μόνο της εποχής της, αλλά και του σήμερα. Η κινηματογραφική ομορφιά της άγγιζε το τέλειο και θυμάμαι πως κάθε φορά που την αντίκριζα έμενα με το στόμα ανοιχτό από τον θαυμασμό.

Εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1970, ένα ψηλόλιγνο, μοντέρνο κορίτσι με διαστάσεις μοντέλου ξένων προδιαγραφών μόνο Ελληνίδα δε θύμιζε. Ήταν τόσο εντυπωσιακή, που από όπου κι αν περνούσε, έστρεφαν κεφάλια. Και δεν ήταν μόνο οι τέλειες αναλογίες του κορμιού και το υπέροχο πρόσωπό της, ντυνόταν με την τελευταία λέξη της μόδας και με ό,τι πιο μοντέρνο και πρωτοποριακό κυκλοφορούσε. Υπήρξε προάγγελος της χειραφέτησης των Ελληνίδων κάποιες δεκαετίες αργότερα. Αν είχε πάει στα καλλιστεία, σίγουρα θα είχε πάρει τίτλο ή αν έκανε καριέρα μοντέλου ή ηθοποιού, θα έφτανε πολύ ψηλά. Η ίδια όμως δεν είχε συναίσθηση της δύναμης που είχε η εξωτερική της εμφάνιση, αντίθετα, πίστευε πως ήταν απλά μια συμπαθητική κοπέλα και μάλλον ξαφνιαζόταν που τραβούσε την προσοχή.

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω τη ζωή της ήταν κάτι σαν δικαίωση για όσα πέρασε, για τις ευκαιρίες που έχασε. Γιατί η Βασιλική δεν τόλμησε να υψώσει ανάστημα όταν έπρεπε, ήταν κατά βάθος ντροπαλή, άτολμη σε καταστάσεις που απαιτούσαν θάρρος, πυγμή και τσαγανό. Όμως δεν είχε και βοήθεια από κανέναν και το γεγονός ότι ζούσε σε χωριό, όπου τα μυαλά ήταν κονσερβοποιημένα, έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Πιστεύω ακράδαντα πως αν είχε πατήσει πόδι από νωρίς στα πρέπει και είχε υποστηρίξει με θάρρος τα θέλω της, σήμερα η πορεία της ζωής της θα ήταν πολύ διαφορετική κι εκείνη δε θα έσερνε πίσω της έναν μεγάλο σταυρό, με σοβαρότατο πρόβλημα υγείας, που μαζί με τα οικονομικά προβλήματα την ταλανίζουν πολλά χρόνια τώρα. Όμως επειδή υπάρχουν πίσω της δύο αξιοθαύμαστοι γιοι και εγγόνια, μακαρίζει την τύχη της και λέει δόξα τω Θεώ.

Την αγαπώ αυτή τη γυναίκα, πάντα την αγαπούσα και τη θεωρώ κομμάτι της ζωής μου. Ίσως να ήταν η αιτία που εγώ πάτησα πόδι και έκανα την επανάστασή μου αργότερα, όταν ο δικός μου πατέρας πρόβαλε αντιρρήσεις σε κάποια πράγματα, όπως να μην πάω γυμνάσιο και μετά να μη φύγω για σπουδές στην Αθήνα και γίνω αεροσυνοδός. Εγώ όμως αντέδρασα και δεν έσκυψα το κεφάλι όπως έκανε εκείνη, που αργότερα η έλλειψη γνώσεων και πτυχίου δεν της επέτρεψε να εργαστεί εκεί που της άξιζε ή επιθυμούσε.

Για μένα η μόρφωση είναι διαβατήριο που σου επιτρέπει να περνάς σύνορα και να ορίζεις εσύ τους κανόνες. Η γνώση μαζί με την υγεία είναι τα πολυτιμότερα εφόδια ζωής. Βέβαια η Βασιλική «μορφώθηκε» αργότερα μέσα από τα μονοπάτια της ωριμότητας και των εμπειριών κι αν σήμερα κάποιος συζητήσει μαζί της, διαπιστώνει πως αυτή η γυναίκα δεν έχει απλώς γνώσεις, είναι μια φιλόσοφος. Γι’ αυτό και απολαμβάνω πάντα την παρέα της και τις συζητήσεις μας και δεν είναι λίγες οι φορές που πραγματικά με εντυπωσιάζει με αυτά που λέει και το πώς χειρίζεται τον λόγο. Σίγουρα είναι μια δυναμική γυναίκα, μόνο που άργησε να το δείξει, μάλλον να το καταλάβει, και η ίδια.

Η ιστορία της Βασιλικής εκδόθηκε από τον προηγούμενο εκδοτικό μου οίκο στις αρχές του 1999. Κι επειδή τότε για προσωπικούς της λόγους δεν μπορούσα να αναφερθώ σε λεπτομέρειες της ζωής της, το βιβλίο έγινε σχετικά μικρό, είναι το πιο ολιγοσέλιδο έργο μου. Με την επανέκδοσή του αποφάσισα, πέρα από την αλλαγή τίτλου, να το αναπτύξω κάπως περισσότερο. Αν βέβαια το έγραφα τώρα, σίγουρα θα έφτανε πάνω από τις πεντακόσιες σελίδες και θα ήταν μεταφερμένο διαφορετικά. Όλα όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο που θα διαβάσετε δεν είναι ακριβή εξιστόρηση της ζωής της, υπάρχει και μια μικρή μυθοπλασία, γιατί έπρεπε να δοθεί και λογοτεχνική χροιά, επίσης έχουν αλλάξει τοποθεσίες και ονόματα, εκτός από το δικό της. Όμως όλη η δομή στηρίζεται επάνω στη ζωή της και όλα τα τραγικά γεγονότα είναι αληθινά.

Η ίδια όταν το πρωτοδιάβασε μου είπε ότι δεν μπορούσε να σταματήσει τους λυγμούς και ότι της θύμισα πολλά που και η ίδια είχε ξεχάσει ή δεν ήθελε να θυμάται. Σήμερα ζει ολομόναχη από επιλογή, με μια πενιχρή σύνταξη και με πάρα πολλές οικονομικές δυσκολίες. Δεν μπορεί να περπατήσει για πολλή ώρα και είναι εθισμένη στα παυσίπονα από τους μόνιμους πόνους και μετά από μια πρόσφατη, μεγάλη χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, που αντί να της κάνει καλό, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Γι’ αυτό και ένα μέρος των εσόδων θα κατατεθεί στον λογαριασμό της από μένα, αν και ποτέ δεν την έχω λησμονήσει. Της αξίζει κάθε αγάπη, επειδή πάνω από όλα είναι πολύ ωραίος άνθρωπος.

Η ιστορία της Βασιλικής άνετα θα μπορούσε να μεταφερθεί τηλεοπτικά όχι μόνο επειδή περνά πολλά μηνύματα, αλλά και διότι είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που η ομορφιά αντί να δικαιωθεί, φυλακίστηκε, προδόθηκε, καταπατήθηκε.

Share Button