Η βαρεμάρα στο ζευγάρι και στον γάμο

14153-mature-older-couple-bored-kitchen-coffee-ignore-fight-wide.1200w.tn
Share Button

Είναι Αύγουστος. Είμαι σ’ ένα σπίτι στην κορυφή ενός λόφου και αγναντεύω τη θάλασσα. Ξύπνησα στις οχτώ το πρωί. Κοντεύει δύο το μεσημέρι. Είμαι μόνος. Η σύντροφός μου έχει πάει να κάνει κάποιες δουλειές. Όλες αυτές τις ώρες ασχολήθηκα με διάφορα. Έχω πολλά ενδιαφέροντα. Δεν έχω κανέναν λόγο να βαριέμαι. Κι έως πριν από λίγα λεπτά δε βαριόμουν. Τι έγινε ξαφνικά και τώρα βαριέμαι;

Πιστεύω πως αν ήταν εδώ η σύντροφός μου κι ένιωθα έτσι, μπορεί και να θύμωνα μαζί της. Δηλαδή να απέδιδα τη βαρεμάρα μου σ’ εκείνη. Υπάρχουν ψυχολόγοι που υποστηρίζουν ότι το αίσθημα της βαρεμάρας ενέχει και θυμό. Θα έλεγα πως αυτό ισχύει περισσότερο για τους πιο ανήσυχους ανθρώπους. Όταν βρεθούν σε μια μακροχρόνια συντροφική σχέση όπου δεν υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα, δεν υπάρχει διάλογος ούτε και κοινωνική ζωή, είναι φυσικό να αισθάνονται μια χρόνια δυσαρέσκεια απέναντι στον σύντροφό τους. Πολλές φορές η δυσαρέσκεια αυτή είναι ασυνείδητη και βγαίνει στην επιφάνεια με αφορμή… ένα τασάκι.

Όταν, όμως, είσαι μόνος σου και βαριέσαι, με ποιον να θυμώσεις; Σε ποιον να αποδώσεις τη βαρεμάρα σου; Ο μόνος υποψήφιος είναι ο εαυτός σου.

Θέμα για συζήτηση:

Οι άνθρωποι που χωρίζουν έπειτα από μακροχρόνιες σχέσεις επικαλούνται, για λόγο χωρισμού, κάποια ελαττώματα του συντρόφου τους ή κάποια προβλήματα στη σχέση που υπήρχαν σχεδόν από την αρχή. Γιατί ξαφνικά ‒έπειτα από τόσα χρόνια‒ τα προβλήματα και τα ελαττώματα αυτά γίνονται λόγος χωρισμού;

Πολλά ζευγάρια πέφτουν σε μια παγίδα: αγαπιούνται, παντρεύονται, κάνουν παιδιά και θωρούν την αγάπη… αυτοποτιζόμενη γλάστρα. Και αφού θεωρούν την αγάπη δεδομένη, μετατρέπουν τη συναισθηματική σχέση σε μια σχέση επίτευξης στόχων: αγορά σπιτιού, αλλαγή επίπλων και αυτοκινήτου, χτίσιμο ενός εξοχικού και βάλε. Κι ώσπου να επιτευχθούν οι στόχοι, έχει δημιουργηθεί ανάμεσά τους μεγάλη συναισθηματική αποξένωση. Έτσι, η επίτευξη των στόχων χάνει το νόημά της. «Το σπίτι το φτιάξαμε, αλλά ζούμε χώρια». Πολύ συνηθισμένο σενάριο.

Και σεξουαλικά μεταξύ τους τι γίνεται; Κανένα πρόβλημα. Όσο έχουν και οι δύο την ανάγκη να εκτονώνονται σεξουαλικά, βολεύονται. Κάποια στιγμή, αν ο ένας από τους δύο ανακαλύψει ότι το σεξ δεν είναι απλώς οργασμός, οι κραδασμοί θα φτάσουν και στη σχέση. Άλλο σεξουαλικός οργασμός κι άλλο σεξουαλική ικανοποίηση. Αυτή δεν μπορείς να τη νιώσεις μόνος… Έτσι, ένας από τους δύο (ή και οι δύο) καταφεύγουν σε κάποια… εξωτερική βοήθεια. Το θέμα είναι πως αν στην ιδέα ότι θα πας στο σπίτι σού χαλάει το κέφι, κάτι δεν πάει καλά με τον γάμο.

Πολλά δεν πάνε καλά στον γάμο, αλλά είναι τώρα η εποχή να τα σκαλίζουμε αυτά;

Αυτή είναι η γνωστή ελληνική νοοτροπία του «φασκελοκουκούλωσ’ τα». Μη θίγετε τα κακώς κείμενα. Πάνω απ’ όλα η βόλεψή μας. Η υπερβολική έμφαση στη σιγουριά φέρνει βαρεμάρα. Στο βιβλίο μου Άλλα θέλω κι άλλα κάνω αναφέρω πως ο ελληνικός γάμος, ενώ διαθέτει έναν σωρό μηχανισμούς για τη διατήρηση της ασφάλειας, δεν έχει σχεδόν κανέναν μηχανισμό ανανέωσης!

 

Κατά την άποψή μου, κάθε ζευγάρι χρειάζεται να μάθει να ισορροπεί ανάμεσα στη συντροφικότητα και στην αυτονομία, καθώς και ανάμεσα στη σιγουριά και στην ανανέωση.

Αν στη διάσταση συντροφικότητα-αυτονομία η βάρκα γείρει υπερβολικά προς τη συντροφικότητα, τότε θα μπατάρει. Συντροφικότητα χωρίς αυτονομία σημαίνει «σαλατοποίηση». Το «εγώ» και το «εσύ» δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο το «εμείς». Αυτό το σχήμα καταλήγει σε τέλμα, ρουτίνα και βαρεμάρα. Είναι σαν δυο χέρια που κρατιούνται σφιχτά να θέλουν να χτυπήσουν και παλαμάκια… Αυτό δε γίνεται. Για να χτυπήσουν παλαμάκια, πρέπει να είναι ελεύθερα.

Αν, πάλι, πέσεις στο άλλο άκρο και δεν υπάρχει το «εμείς», καταλήγεις στην αποξένωση. Πιστεύω πως η ισορροπία ανάμεσα στη συντροφικότητα και στην αυτονομία είναι η πρώτη πρόκληση που αντιμετωπίζει ένα ζευγάρι το οποίο επιθυμεί τη δέσμευση.

Από τότε που η δέσμευση εδραιώνεται, εμφανίζεται η δεύτερη πρόκληση: το να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ασφάλεια (σιγουριά) και στην ανανέωση. Αν η βάρκα γείρει πολύ προς τη σιγουριά, θα μπατάρει στο πέλαγος της βαρεμάρας. Αν, πάλι, η αναζήτηση της ανανέωσης είναι κοινή, τότε το ζευγάρι δεν κινδυνεύει να χρεοκοπήσει από βαρεμάρα. Αν η αναζήτηση της ανανέωσης δεν είναι κοινή… ένας Θεός ξέρει.

couple

Η μεγαλύτερη παγίδα στην οποία πέφτουν τα ζευγάρια στόχων είναι πως η καθημερινότητα που διαμορφώνουν ροκανίζει τα ερωτικά αισθήματα που υπάρχουν ανάμεσά τους. (Μπορεί να αυξάνονται για άλλα άτομα έξω και πέρα από τον γάμο, αυτό, όμως, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…)

Το πρώτο δείγμα φθοράς είναι το σεξ. Από κει και πέρα, κανονικά θα έπρεπε η σχέση να έχει «ημερομηνία λήξης». Αλλά αυτό δεν ισχύει όταν υπάρχουν παιδιά.

Πάμε, όμως, και στου… άλλου παπά το ευαγγέλιο. Για να είναι καλά ένα ζευγάρι, είναι απαραίτητες κάποιες προϋποθέσεις.

Η πρώτη (που προκύπτει από έρευνες) είναι η εμπιστοσύνη. Πιστεύεις ότι ο σύντροφός σου είναι συνεπής, λέει αλήθεια και είναι ικανός.

Η δεύτερη είναι τριπλή: νοητική, συναισθηματική και σεξουαλική επαφή. Όλοι θέλουμε να είμαστε «καλά» με τον σύντροφό μας και στα τρία αυτά επίπεδα. Αν η σχέση σ’ ένα από αυτά μπάζει, είναι ευάλωτη σε… έξωθεν ερεθίσματα.

Σε μια συντροφική σχέση, σχετικά με τη βαρεμάρα υπάρχουν 4 γενικές καταστάσεις. Τις παραθέτω ώστε να μπορείς να προσδιορίσεις ποιος έχει την ευθύνη της βαρεμάρας που βιώνεις.

  1. Όταν είσαι μόνος, βαριέσαι. Όταν είσαι με τον σύντροφό σου, βαριέσαι. Στην περίπτωση αυτή κάτι δεν πάει καλά με σένα και τη σχέση. Η μελαγχολία σου επηρεάζει τη σχέση, αλλά και η σχέση σού προκαλεί μελαγχολία. Εδώ χρειάζεται κάποια εξωτερική βοήθεια. Το αν θα είναι εραστής, πνευματικός ή ψυχολόγος δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η παρατεταμένη βαρεμάρα μετατρέπεται σταδιακά σε κατάθλιψη!

  2. Όταν είσαι μόνος, δε βαριέσαι. Όταν είσαι με τον σύντροφό σου, βαριέσαι. Δηλαδή βαριέσαι τον σύντροφό σου. Αν αυτό κρατήσει πολύ καιρό, κάποιος θα πρέπει να… στείλει τα μαντάτα στον σύντροφο.

  3. Όταν είσαι μόνος, βαριέσαι. Όταν είσαι με τον σύντροφό σου, δε βαριέσαι. Σε μια τέτοια περίπτωση φρόντισε να ανανεωθείς, αλλιώς θα σε βαρεθεί ο σύντροφός σου (αν δε σε έχει βαρεθεί ήδη και παραμένει λόγω βολέματος). Και πώς θα ανανεωθείς; Άλλαξε ρούχα, άλλαξε μαλλιά, μάθε κιθάρα, πήγαινε να μάθεις χορούς και γενικά πέταξε τη μούχλα από πάνω σου.

  4. Όταν είσαι μόνος, δε βαριέσαι. Όταν είσαι με τον σύντροφό σου, δε βαριέσαι. Μια χαρά! Εξελίσσεστε κι ως άτομα κι ως σχέση. Για σας η βαρεμάρα είναι κάτι σπάνιο.

Share Button

The Author

Γιώργος Πιντέρης

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΝΤΕΡΗΣ είναι διδάκτωρ Συμβουλευτικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ball State της Ιντιάνα. Έκανε σπουδές στο Λονδίνο στην Αεροναυπηγική. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Όλα τα χρόνια των σπουδών του δίδασκε παράλληλα καράτε. Ως ψυχολόγος έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό το 1977 από τη ραδιοφωνική εκπομπή «Γνώρισε τον εαυτό σου». Το 1978 αναχώρησε για τις ΗΠΑ, όπου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές και το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Ball State το 1982. Από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές στην Ελλάδα και την Κύπρο. Έχει δώσει εκατοντάδες σεμινάρια και διαλέξεις σε όλη την Ελλάδα. Aπό το τέλος του 2016 ζει και εργάζεται στη Χαλκίδα, κάνοντας ατομικές συνεδρίες, οργανώνοντας ομάδες αυτοβελτίωσης και δίνοντας εκπαιδευτικά σεμινάρια. Παίζει κιθάρα και PlayStation… Του αρέσει να υπερηφανεύεται πως είναι ο πρώτος που δίδαξε καράτε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία του ΧΑΡΑ, Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ & ΑΛΛΑ ΚΑΝΩ, ΜΗΝΥΜΑ ΕΣΤΑΛΗ. ΟΜΩΣ ΕΛΗΦΘΗ;, 19+1 ΤΡΟΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΘΕΙΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ;, ΟΤΑΝ Η ΛΟΓΙΚΗ ΠΑΡΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ και ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ!