Η ψυχή του πέτρινου σπιτιού

pegasus_LARGE_t_242261_54450661
Share Button

Από μικρό παιδάκι πάντα –απ’ όσα είχα διαβάσει και από τις εικόνες που είχα δει από βιβλία και εγκυκλοπαίδειες– μου ασκούσε μια παράξενη όσο και ανεξήγητη έλξη η Μονεμβασιά, Μονεμβάσια ή Μονεμβασία, όπως συχνά την ανέφεραν.

Να ήταν η ιστορία της; Τα κάστρα της; Η μουσικότητα του ονόματός της; Ή όλα αυτά μαζί, που στην παιδική μου φαντασία συνέθεταν μια σχεδόν απόκοσμη μαγεία;

Ποθούσα λοιπόν, όταν θα μεγάλωνα, να είναι ένας από τους πρώτους ταξιδιωτικούς μου προορισμούς. Κι όταν ήρθε εκείνη η στιγμή, η παλιά ανεξήγητη έλξη μετατράπηκε σε μια συναρπαστική εμπειρία, που όσο με συνέπαιρνε, άλλο τόσο μου φαινόταν απόλυτα φυσική.

Με το πέρασμα των χρόνων, κι ενώ εγώ είχα αρχίσει ήδη να ασχολούμαι με τη συγγραφή, όποτε επισκεπτόμουν τη Μονεμβασιά, βίωνα αυτή την απίστευτη αίσθηση πως είχα «ανοίξει λογαριασμούς» μαζί της. Λες κι αυτός ο τόπος ζητούσε κάτι από εμένα. Μα πώς γινόταν αυτό, χωρίς καμία ρίζα καταγωγής ή –έστω– συναισθηματική να με δένει μαζί της; Γιατί λοιπόν αυτός ο πανέμορφος τόπος με τραβούσε σαν μαγνήτης;

Η απάντηση ήρθε αναπάντεχα και σχεδόν φυσικά την περίοδο που βίωνα την αρρώστια και τη βαθμιαία κατάρρευση της μητέρας μου. Αυτό ήταν: η Μονεμβασιά μού ζητούσε μια ιστορία. Ναι. Όσο κι αν φαίνεται αλλόκοτο, είχα βρει επιτέλους την απάντηση μέσα από τις δύσκολες στιγμές που ζούσα με τη μητέρα μου. Θα έγραφα –αποφάσισα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό– για τη δύναμη της μητρικής αγάπης. Η απόφασή μου αυτή δεν ήταν καν επιλογή. Ήταν επιταγή. Επιταγή της ψυχής μου. Με δυο λόγια, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς!

Δύο φιγούρες λοιπόν άρχισαν να σχηματίζονται στο μυαλό μου, μέχρι που τελικά εγκαταστάθηκαν για τα καλά εκεί: οι φιγούρες δύο ετοιμόγεννων γυναικών, μιας αρχόντισσας Βενετσιάνας και της νεαρής υπηρέτριάς της, και δύο μωρών, που το ένα γεννιέται γερό και το άλλο δεν τα καταφέρνει.

Γίνεται να δεθείς με ένα παιδί που δεν είναι δικό σου; Η καρδιά της μάνας «ξέρει» και «αναγνωρίζει» το σπλάχνο της; Ή μήπως και τα δύο; Και πώς γίνεται μια παμπάλαια ιστορία να «μετενσαρκώνεται» και να «στοιχειώνει» ένα σύγχρονο νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι της εποχής μας;

Μόλις άρχισα να δίνω σάρκα και οστά σε αυτές τις ιδέες που κατέκλυζαν το μυαλό μου, με φόντο την ιστορική όσο και ατμοσφαιρική Μονεμβασιά, οι χαρακτήρες, οι λέξεις, οι διάλογοι, έρχονταν από μόνα τους, με έναν τρόπο μαγικό, σχεδόν μεταφυσικό και απόκοσμο, όπως ακριβώς ήταν και η ζωή των ηρώων μου!

Ήταν σαν να έπρεπε το βιβλίο να γραφτεί έτσι και όχι αλλιώς, με πρωταγωνιστές αυτούς και όχι άλλους, να εκτυλίσσεται στη Μονεμβασιά και όχι κάπου αλλού και κεντρική ιδέα να είναι η παντοδύναμη αγάπη της μάνας και όχι κάτι άλλο! Η αγάπη αυτή που εγώ ένιωθα να φεύγει σιγά σιγά και να σβήνει μαζί με τη ζωή της μητέρας μου. Η αγάπη που ποτέ κανένας άλλος δε θα μου έδινε ξανά τόσο άδολα και η πικρή συνειδητοποίηση ότι ποτέ δε θα άκουγα πάλι από τα χείλη της τις λέξεις «παιδί μου»!

Share Button

The Author

Φανή Πανταζή

Η ΦΑΝΗ ΠΑΝΤΑΖΗ γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε σε γνωστές πολυεθνικές εταιρείες και ασχολήθηκε πέντε χρόνια με τη διαφήμιση ως κειμενογράφος. Σήμερα, κύρια απασχόλησή της είναι η λογοτεχνική μετάφραση και η συγγραφή. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν με μεγάλη επιτυχία άλλα επτά μυθιστορήματά της, που έχουν πουλήσει συνολικά περισσότερα από 140.000 αντίτυπα.