Ομιλία του Κωνσταντίνου Λούλη στον Ροταριανό Όμιλο Βόλου

41bb39c82dc37000def20daa4554ac19
Share Button
H ομιλία πραγματοποιήθηκε σε εκδήλωση προς τιμήν του Κωνσταντίνου Λούλη
στον Ροταριανό Όμιλο Βόλου στις 22/9/16.

Θεωρώ μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι σήμερα ενώπιόν σας. Ενώπιον εκλεκτών φίλων μου και συμπολιτών που με τιμούν προπαντός με την αγάπη τους.

9786180114836

Εγκάρδια ευχαριστώ όλους εκείνους που είχαν την πρωτοβουλία αυτής της εκδήλωσης και ανέλαβαν τη διοργάνωσή της. Αυτή την ημέρα θέλω να την αφιερώσω σε μια αξιόλογη κοινωνική ομάδα που πάντα θαύμαζα. Στους αυτοδημιούργητους επιχειρηματίες. Αυτούς που ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους μόνο με την ευχή των γονέων τους και μεγαλούργησαν με την αξία τους.

Προσωπικά, επειδή όταν κλείσω κάποτε τον κύκλο της επίγειας ζωής μου, θα φύγω με αναπάντητο το ερώτημα ποια θα ήταν άραγε η δική μου πορεία αν δεν είχα βρει έτοιμο το επιχειρηματικό υπόβαθρο των προγόνων μου, στέκομαι πάντα απέναντι στους αυτοδημιούργητους ανθρώπους με βαθύτατο σεβασμό και δέος.

Αξίζει σε μια ξεχωριστή ομιλία να αναπτυχθεί αυτό το κεφάλαιο. Προσωπικά, θα ήταν τιμή μου να αναφερθώ στην αξιοθαύμαστη πορεία ενός λαμπρού συμπολίτη μας που ευτύχησα να επισκεφθώ και να θαυμάσω τα έργα του στη δεύτερη πατρίδα του, την Αιθιοπία. Τον αξιαγάπητο σε όλους Χαράλαμπο Τσιμά.

Σήμερα, όμως, όπως μου ζητήσατε, θα σταχυολογήσω ορισμένες σελίδες του βιβλίου μου «Η επιβίωση της Ελλάδας μέσα από διαδοχικά θαύματα», του οποίου σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί η 6η έκδοση από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Τα 20.000 βιβλία που κυκλοφόρησαν και τα σχόλια που υπάρχουν στις τελευταίες 10 σελίδες της 5ης έκδοσης ήταν για εμένα η μεγαλύτερη αναγνώριση για τον κόπο αυτής μου της προσπάθειας.

Πολιτικοί όλων των κομμάτων, από τη Δεξιά έως την Αριστερά, ακαδημαϊκοί, ιερωμένοι, ιστορικοί, απόγονοι πρωταγωνιστών της νεότερης ιστορίας μας καταθέτουν πως είναι ένα εμπεριστατωμένο και προπαντός αντικειμενικό ιστορικό βιβλίο.

Αυτό με συγκίνησε και επιβράβευσε την απόφασή μου να γράψω όλες τις ιστορικές αλήθειες χωρίς ανακρίβειες και υστεροβουλίες.

Πιστεύω πως τόσο τα «εύγε» όσο και τα «αναθέματα» δεν αποδόθηκαν αντικειμενικά σε ορισμένους πρωταγωνιστές της ιστορίας.

Δυστυχώς, για κάποιους διαγράφηκαν εντέχνως όλα τα αρνητικά στοιχεία, ενώ για άλλους όλα τα θετικά. Όλοι, όμως, έπραξαν και τα δύο.

Θεωρώ θεμελιώδες οι νέοι μας να γνωρίζουν την ιστορία του τόπου μας, που αντικατοπτρίζει, όμως, την πορεία όπως εξελίχθηκε με όλες τις αρετές αλλά και τις αδυναμίες της φυλής μας.

Καθώς, όπως είναι γνωστό, οι ηγέτες και οι λαοί όταν ξεχνούν τα σφάλματα του ιστορικού τους παρελθόντος, είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν.

Το ταξίδι στο πλοίο που λέγεται ΕΛΛΑΣ είναι λογικά προβλέψιμο και οδηγεί, δυστυχώς, σε ναυάγιο τη στιγμή που η τρικυμία συνεχώς επιδεινώνεται. Οι καιρικές μεταβολές και οι περιπέτειες είναι επαναλαμβανόμενες, αλλά χωρίς να μας προσφέρουν διδάγματα, με αποτέλεσμα το ταξίδι αυτό να είναι απρόβλεπτο.

Για όσους ασχολούνται λίγο περισσότερο με την ιστορία, τους υπενθυμίζω πως ακριβώς σαν σήμερα, στις 22 Σεπτεμβρίου 1964, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου είχε δηλώσει την πρόθεσή του να ενοποιήσει το ΙΚΑ με όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των υπαλλήλων των τραπεζών και του δημοσίου.

52 χρόνια μετά, όπου εν τω μεταξύ όλες οι ανάλογες προσπάθειες κατέληξαν στο κενό, γνωρίζουμε όλοι το αδιέξοδο της κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας.

palaia-voyli-cart-postal

Τώρα, όμως, οι δανειστές μας θα επιβάλουν την ενοποίηση με το τρίτο, ίσως και το τέταρτο μνημόνιο, προς ικανοποίηση της ψυχής του αείμνηστου Γεωργίου Παπανδρέου.

Γενικά, αξίζει να σας διαβάσω την αναφορά μου στο κεφάλαιο με τίτλο «Ελληνικά Ιστορικά Παράδοξα».

Στην Ελλάδα έχουν συμβεί πολλά ιστορικά παράδοξα, ιδιαίτερα στη νεότερη ιστορία της:

Ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, παρότι είχε επιβάλει ολοκληρωτικό καθεστώς, όχι μόνο δε συμμάχησε με τους δικτάτορες της Ευρώπης, αλλά τους πολέμησε και τους νίκησε.

Η Αριστερά, παρά τη συρρίκνωσή της λόγω των αιματηρών γεγονότων του Δεκεμβρίου 1944, διά της ηγεσίας της, έπειτα από δύο χρόνια, το 1946, και ενώ διατηρούσε υπολογίσιμες δυνάμεις στο εκλογικό σώμα, αποφάσισε αποχή από τις εκλογές, χαρίζοντας έτσι τη νίκη στους συντηρητικούς αντιπάλους της.

Οι τρεις δικτάτορες του 20ού αιώνα (Πάγκαλος, Μεταξάς, Παπαδόπουλος) δεν καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και συνέβαλαν στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου της εργατικής και αγροτικής τάξης.

Η βασιλική δυναστεία της Ελλάδας ανατράπηκε τελικά και εκδιώχθηκε από τους συντηρητικούς συνταγματάρχες.

Μετά τη λήξη του εσωτερικού πολέμου το 1949 (κατ’ άλλους Εμφυλίου ή συμμοριτοπολέμου), και ενώ νικήτριες ήταν οι αντικομμουνιστικές δυνάμεις του τακτικού στρατού, τις επόμενες δεκαετίες αφιερώθηκαν δρόμοι και αγάλματα στους ηττημένους (αριστερούς) και όχι στους νικητές των εθνικών δυνάμεων.

Η σύναψη διπλωματικών σχέσεων με τα δογματικά κομμουνιστικά καθεστώτα της Κίνας και της Αλβανίας πραγματοποιήθηκε επί της δικτατορικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Ενώ οι Έλληνες, στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, βοήθησαν τους Εβραίους, το 1948 η Ελλάδα ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που ψήφισε στον ΟΗΕ κατά της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, το οποίο αναγνώρισε έπειτα από 45 χρόνια, επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Στη δίκη Μπελογιάννη, το 1952, ο μόνος που μειοψήφησε στη θανατική καταδίκη του ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, τότε στρατοδίκης, ακραιφνής αντικομμουνιστής, ενταγμένος στον ΙΔΕΑ.

Τα βασικά οράματα των Ελλήνων αριστερών και οι επιδιώξεις της εργατικής τάξης, μέσα από πολύχρονους αγώνες και αιματηρές θυσίες για την κατάκτηση βασικών εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όπως η καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας, η παροχή κοινωνικής ασφάλισης, η απονομή σύνταξης, η ετήσια μηνιαία άδεια, η απαγόρευση της παιδικής εργασίας κ.ά., δεν εκπληρώθηκαν επί φιλελεύθερων κυβερνήσεων, αλλά κατά την περίοδο 1936-1941, επί δικτατορίας Ιωάννη Μεταξά.

Ενώ οι αρχαίοι Έλληνες καθιέρωσαν το ιδανικό πολίτευμα της αθηναϊκής δημοκρατίας, οι Νεοέλληνες –πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων– γενικά απαξίωσαν τη δημοκρατία, παραβιάζοντας και αλλοιώνοντας με την πάροδο των δεκαετιών όλο και περισσότερες βασικές αρχές της, υποβιβάζοντας σταδιακά το επίπεδό της.

Δύο στελέχη, και μάλιστα βουλευτές του ΚΚΕ της δεκαετίας του 1930, οι Μιχάλης Τυρίμος και Μανώλης Μανωλέας, οι οποίοι βρίσκονταν στις φυλακές από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, συνεργάστηκαν στη συνέχεια ανοιχτά με τους κατακτητές, κάνοντας, δε, ομιλίες και προπαγάνδα από το ραδιόφωνο, εξυμνώντας τους ναζί και τον εθνικοσοσιαλισμό!

Ο αρχηγός των Ταγμάτων Ασφαλείας, στρατηγός Βασίλειος Ντερτιλής, συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1944, όταν αποκαλύφθηκε η συνεργασία του τόσο με το στρατηγείο των Άγγλων στη Μέση Ανατολή όσο και με την Κυβέρνηση του Καΐρου. Στάλθηκε μάλιστα στο στρατόπεδο Νταχάου (όπου ήταν κρατούμενοι οι Αλέξανδρος Παπάγος και Νίκος Ζαχαριάδης), απ’ όπου απελευθερώθηκε από τα συμμαχικά στρατεύματα.

Ο στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας, ηγέτης των εθνικοφρόνων δεξιών ανταρτών στο ιδρυτικό καταστατικό του ΕΔΕΣ, καταδίκασε και αποκήρυξε το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τον Ιωάννη Μεταξά.

vouli3

Ο όρος-σκοπός «για τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κράτους» δεν αναφέρεται στην ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ, αλλά σε αυτήν του ΕΔΕΣ.

Ο αποταχθείς το 1935 συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης, μετέπειτα ηγέτης του Λαϊκού Δημοκρατικού Στρατού, αποκαταστάθηκε το 1941 από την κυβέρνηση δωσίλογων του Γεωργίου Τσολάκογλου.

Η αφετηρία όλων των μαρξιστικών επαναστάσεων είχε ως βασικό στόχο την ευημερία και την αναβάθμιση του επιπέδου ζωής των εργατών και αγροτών, που θα προέκυπτε από την προσδοκώμενη ισοκατανομή του πλούτου.

Παρά τις αγαθές προθέσεις των ηγετών όλων των κομμουνιστικών κινημάτων, που κατάφεραν να κατακτήσουν την εξουσία σε 26 χώρες της γης, τα αποτελέσματα στην πράξη ήταν ελάχιστα έως μηδαμινά. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε και από την οργή και αγανάκτηση των καταπιεσμένων, στερημένων και εξαπατηθεισών μαζών όταν εξαντλήθηκαν τα όρια της υπομονής τους.

Ειδικά μάλιστα όταν διαπίστωσαν πως τελικά οι μόνοι που ευημερούσαν ήταν οι κρατούντες την εξουσία. Ισοκατανομή υπήρχε μόνο στη φτώχεια.

Μάταια πολλές θεωρίες προσπαθούν μετά την περεστρόικα να δικαιολογήσουν την αποτυχία της εφαρμογής του μαρξισμού και του οικονομικού δόγματος του Αναστάς Μικογιάν.

Αυτό, όμως, που δεν μπόρεσε να εφαρμόσει με επιτυχία κανένα μαρξιστικό καθεστώς, έστω σε μία χώρα, το πέτυχαν στην Ελλάδα, σύντομα και αποτελεσματικά, τα δύο πλέον αντικομμουνιστικά καθεστώτα της ιστορίας μας.

Σύμφωνα με συγκεκριμένους, υψηλούς μάλιστα, δείκτες, η ταχύτερη οικονομική αναβάθμιση –χωρίς δανεισμό– των δύο αυτών κοινωνικών ομάδων (αγροτών-εργατών) πραγματοποιήθηκε από τα ριζοσπαστικά αντιμαρξιστικά καθεστώτα Μεταξά και Παπαδόπουλου, αντίστοιχα τις περιόδους 1936-1940 και 1967-1973.

Είναι πραγματικά ένα παράδοξο φαινόμενο, άξιο έρευνας, το πώς αυτά τα δύο καθεστώτα, μέσα από μια συνεχή αντικομμουνιστική προπαγάνδα, κατάφεραν ουσιαστικά να εφαρμόσουν με επιτυχία στην πράξη τους μαρξιστικούς στόχους τους οποίους ιδεολόγοι κομμουνιστές σε άλλες χώρες απέτυχαν παταγωδώς να υλοποιήσουν.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα η οποία γιορτάζει την επέτειο της έναρξης του πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940), σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες του κόσμου, που τιμούν τη νίκη τους με τη λήξη του πολέμου.

Μεταπολεμικά, και ενώ αποζημιώθηκαν με συντάξεις και κοινωνικές παροχές 251.281 (!) αντιστασιακοί –ορισμένοι εκ των οποίων σκότωσαν μάλιστα και πολλούς Έλληνες– δε μερίμνησε ποτέ, ανάλογα, καμία κυβέρνηση για όλους εκείνους τους Έλληνες στρατιώτες που πολέμησαν κατά την περίοδο της Κατοχής τις δυνάμεις του Άξονα στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι.

Όλες αυτές οι αναφορές φανερώνουν την ιδιορρυθμία των Ελλήνων. Αυτές τις «ιστορικές πρωτοτυπίες» δεν τις συναντά κανένας στην ιστορία άλλων λαών, γι’ αυτό είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς προβλέψεις και αναλύσεις για την Ελλάδα.

Επίσης θα σας διαβάσω κάποια στοιχεία και αριθμούς που πιστεύω πως σας ενδιαφέρουν:

— Τη 10ετία 2000-2010 η φορολογική και επενδυτική νομοθεσία στην χώρα μας άλλαξε… 293 φορές! Δηλαδή κάθε 15 ημέρες.

— Το 2013 εκδόθηκαν 730 ερμηνευτικές φορολογικές διατάξεις και εγκύκλιοι! Τρεις κάθε εργάσιμη ημέρα. Δηλαδή από μία κάθε 2,5 ώρες!

— Ο αριθμός των καθηγητών ανώτατων σχολών αυξήθηκε από 852 το 1981 σε… 16.734 (!) το 2011, με ανάλογη ίδρυση νέων πανεπιστημιακών σχολών.

— Στον τόπο μας, αντί να δοθεί βαρύτητα σε τρεις θεμελιώδεις και βασικούς τομείς, ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ – ΓΕΩΡΓΙΑ – ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ, αρχίζοντας από τη δημιουργία αντίστοιχων σχολών, εμείς δεν εκτιμήσαμε και δεν αξιολογήσαμε σωστά τα αγαθά της χώρας που μας έδωσε ο Θεός, όπως δυστυχώς αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος.

— Ακούω νέους να σπουδάζουν σε σχολές ΤΕΙ, 4ετούς και 5ετούς φοίτησης, «επισκευής μουσικών οργάνων», «αντοχής υλικών», «διαχείρισης ήχου και φωτός» κ.ά., διερωτώμενος για την επαγγελματική τους αποκατάσταση.

Ειλικρινά, θλίβομαι, επειδή γνωρίζω πως ελάχιστοι σπουδάζουν γεωργοί, τυροκόμοι και άλλα επαγγέλματα σχετικά με τα ζώα και τους καρπούς της γης. Όχι θεωρητική γεωπονία, αλλά πρακτική παραγωγή των αγαθών.

panoramiki-thea-athinas

— Επίσης θα διαβάσετε πως οι Έλληνες τελικά κατακτήσαμε την πρώτη θέση στις ημέρες που χρειάζεται ένας εργαζόμενος πολίτης για να πληρώσει τους φόρους του.

187 ημέρες ο Έλληνας, 99 ο Αυστραλός και 57 ο Ελβετός.

— Παράλληλα κατακτήσαμε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση την πρώτη θέση της διαφθοράς και την τελευταία της ανάπτυξης!

— Βέβαια, σε πρόσφατη έρευνα, πριν από 15 ημέρες, ερωτηθέντες Έλληνες όλης της επικράτειας, όλων των κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων σχετικά με το ποιος ευθύνεται για τη χρεοκοπία της χώρας, το 71% απάντησε… «οι ξένοι», δηλαδή οι τοκογλύφοι, οι μασόνοι, οι Εβραίοι και οι σκοτεινές αόρατες δυνάμεις!

Με αυτήν τη λογική της συντριπτικής πλειοψηφίας δεν πρέπει να διερωτώμεθα γιατί δεν αρχίζει η επανεκκίνηση της χώρας προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης και της προόδου.

— Στο βιβλίο αυτό διαβάζει κανείς πως, ενώ τεκμηριωμένα οι μαχητές όλων των αντιστασιακών οργανώσεων την περίοδο 1941-1944 ήταν περίπου 100.000 και παρά τους θανάτους αυτών, τα επόμενα 40 χρόνια ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε σύνταξη σε 251.281 αντιστασιακούς! (Οι περισσότεροι μάλιστα είχαν γεννηθεί τη 10ετία του ’30.) Στη συνέχεια, δε, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. διόρισε και τα παιδιά τους στο δημόσιο!

Επειδή τελικά ο Έλληνας δε διακρίνεται, ευτυχώς ή δυστυχώς, για την ευγνωμοσύνη στους ευεργέτες του, έκανε το 48% του ΠΑΣΟΚ το 1981 4,7% το 2015!

— Επί ΝΔ, κατά την περίοδο της αρχηγίας του Κώστα Καραμανλή του νεότερου, το 2008-2009, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού κράτους, το σύνολο των πάσης φύσεως φόρων (από καύσιμα, τσιγάρα, επιχειρήσεις, πολίτες κτλ.) δεν έφτασαν για να καλύψουν τους μισθούς των υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων!

Δυστυχώς, η λύση για την
κάλυψη του «ανοίγματος» και τις λοιπές δημόσιες δαπάνες ήταν ο εύκολος δρόμος του δανεισμού.

— Τα 15 υπουργεία που βρίσκονται στην Αθήνα μισθώνουν επιπλέον 255 κτίρια (!) για να χωρέσουν οι υπάλληλοί τους.

— Το 1980 η ελληνική γεωργία κάλυπτε το 80% των αναγκών της χώρας.

Έπειτα από μια περίοδο 35 ετών, όπου οι Έλληνες αγρότες έλαβαν 100 δισεκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεις και ενισχύσεις για να αναβαθμίσουν και να βελτιώσουν τις αποδόσεις των καλλιεργειών τους και δημιουργήθηκαν παράλληλα… 544 (!) φορείς χρηματοδοτούμενοι από τους Έλληνες φορολογούμενους, και ενώ λοιπόν οι φορείς αυτοί, οι οποίοι ασχολούνται με θέματα αγροτικής ανάπτυξης και, πάνω απ’ όλα, το Υπουργείο Γεωργίας μετονομάστηκε σε «Υπουργείο Ανάπτυξης», το 2015 η ελληνική γεωργία κάλυπτε το… 20% των αναγκών της χώρας έναντι του 80% του 1980!

Δεν επαρκούν 15-20 λεπτά για να περιγράψω τη συλλογή των ιστορικών πληροφοριών που καταγράφω στο βιβλίο μου.

Υπάρχουν, όμως, γεγονότα που, κατά την άποψή μου, εγκληματικά έχουν αποσιωπηθεί στη διδασκαλία της νεοελληνικής ιστορίας στα σχολεία μας.

Για παράδειγμα, πιστεύω πως λίγοι γνωρίζουν ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις το 1919 δε μας έδωσαν το πράσινο φως για να αποβιβάσουμε στρατεύματα στη Μικρά Ασία με σκοπό να απελευθερώσουμε τον εκεί ελληνισμό και να ενσωματώσουμε τα εδάφη της Ιωνίας στη Μητέρα Ελλάδα.

Η εντολή των Μεγάλων Δυνάμεων ήταν να αναλάβουμε μόνο την τήρηση της τάξης, επειδή τότε δεν υπήρχε ΟΗΕ.

Αυτό, όμως, στον λαό παρουσιάστηκε διαφορετικά.

Στη συνέχεια, το 1920, όταν ο Βενιζέλος, παρά τις αγαθές του προθέσεις και τις προσπάθειές του να πάρει την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων για την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, συνειδητοποίησε τον κίνδυνο κονιορτοποίησης του οράματός του, προκήρυξε εκλογές, προσδοκώντας ίσως την ήττα του ως μόνη διέξοδο για την αποφυγή ευθυνών μιας τεράστιας εθνικής καταστροφής.

Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι σε μια τέτοια κρίσιμη για το έθνος εκλογική αναμέτρηση ο Βενιζέλος εφάρμοσε ένα νέο εκλογικό σύστημα, όπου για πρώτη φορά μάλιστα πραγματοποιούνταν εκλογές με χάρτινα ψηφοδέλτια σε κάποιες περιφέρειες και σε άλλες με τα παραδοσιακά σφαιρίδια.

Σύμφωνα με το νέο αυτό εκλογικό σύστημα, τελικά το πρώτο κόμμα σε ψήφους, του Βενιζέλου, έλαβε 118 έδρες, ενώ το δεύτερο, η αντιβενιζελική αντιπολίτευση, με λιγότερες ψήφους, εξέλεξε 251 βουλευτές!

timthumb

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος μάλιστα σε εκείνες τις εκλογές δεν πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στην Κρήτη, όπου είχε τεράστια δύναμη, αλλά στον Πειραιά, όπου το νεοσύστατο τότε ΚΚΕ, με το όνομα Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, μείωσε σημαντικά τη δύναμη των Φιλελευθέρων, έτσι ώστε να μην κερδίσει έδρα στον Πειραιά και να φύγει στο εξωτερικό.

Στο δε δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου έπειτα από έναν μήνα, λόγω της αποχής των Κεντροαριστερών, οι οποίοι ουσιαστικά του επέστρεψαν το στέμμα, ο Κωνσταντίνος επανήλθε θριαμβευτικά με 1 εκατομμύριο ψήφους υπέρ και μόνο δέκα χιλιάδες κατά!

Πιστεύω πως μέσα από τη σύγχρονη ιστορία έχει αποδειχθεί ότι στο σύνολό μας, πολίτες και πολιτικοί, διακρινόμαστε τελικά από την ανικανότητα αξιολόγησης και αξιοποίησης των δημοκρατικών αξιών, επειδή αλλιώς δε θα φτάναμε σε αυτή την κατάσταση.

Η εφαρμογή «ανάπηρων δημοκρατικών μοντέλων» που αρμόζουν σε υπανάπτυκτες χώρες οδήγησε στη σημερινή μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας, και έτσι η πατρίδα μας μετατράπηκε σε μια χώρα με «ειδικές ανάγκες», αναξιόπιστη και ανίκανη, που ελπίζει μόνο στην «κατανόηση και συνδρομή των ξένων».

Πιστεύω άλλωστε ότι δημοκρατία με κηδεμόνες δε νοείται, όπως και η ευημερία χωρίς δημοκρατία είναι αδιανόητη.

Η μετατόπιση ευθυνών, οι συνεχείς υποσχέσεις, οι ατελείωτοι πειραματισμοί, καθώς και οι προδομένες επιλογές δημιουργούν σε όλο και περισσότερους πολίτες –όπως και σε εμένα– απογοήτευση και μαύρα συναισθήματα.

Εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθεί αυτό που έχει πει ο Αϊνστάιν, ότι δηλαδή «Είναι βλακώδες να κάνεις συνέχεια τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα», και να επαληθευθεί αυτό που είπε πριν από 2.500 περίπου χρόνια ο Ηράκλειτος, ότι δηλαδή «Για να επιτύχεις, πρέπει να ελπίζεις στο ανέλπιστο».

Share Button

The Author

Κωνσταντίνος Λούλης

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΛΗΣ γεννήθηκε το 1955. Έζησε στον Βόλο, όπου και τελείωσε τη στοιχειώδη και μέση εκπαίδευση. Είναι διπλωματούχος της Ελβετικής Σχολής Τεχνικών Κυλινδρόμυλων. Το 1975 ανέλαβε τη διεύθυνση των μύλων Λούλη, συνεχίζοντας για έκτη γενιά, την οικογενειακή παράδοση, που ξεκίνησε στην Ήπειρο το 1782. Το 1979 κατασκεύασε τον πρώτο κυλινδρόμυλο στην Ελλάδα, με νέα τεχνολογία ξηρού καθαρισμού σίτου και με εντελώς μηδενικά στερεά, υγρά, αέρια απόβλητα. Τη δεκαετία του 1990 κατασκεύασε με την ίδια λογική πρότυπους μύλους στα Βαλκάνια (Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία), καθώς και αρτεργοστάσια, μακαρονοποιεία, μπισκοτοποιεία και αλυσίδα 100 ιδιωτικών πρατηρίων, κατακτώντας το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς και απασχολώντας συνολικά 3.500 άτομα. Τα εργοστάσια αυτά ήταν οι μεγαλύτερες ελληνικές ιδιωτικές επενδύσεις στις χώρες αυτές. Τη διετία 1989-1991 διετέλεσε Πολιτικός Διοικητής του Αγίου Όρους. Τo 1990 απέκτησε την αρχαιότερη καθημερινή επαρχιακή εφημερίδα της Ελλάδας, τη Θεσσαλία. Το αρχείο της, από το 1898, και το πλούσιο φωτογραφικό της υλικό, που είχαν επιμεληθεί οι πρώτοι διευθυντές της, Άγγελος Κεφαλάς (αδελφός του Αγίου Νεκταρίου), Δημοσθένης Ρίζος και Τάκης Οικονομάκης, αποτέλεσε τη βασική πηγή για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Την περίοδο 1992-1994 διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Από το 1998 έως το 2008 υπήρξε μέλος της οικονομικής επιτροπής της Εκκλησίας της Ελλάδος, με πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και μέλη τους Μητροπολίτες Καρυστίας, Λαγκαδά και Ύδρας, ενώ το 2003 ανέλαβε υπεύθυνος του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδας, για διάστημα δύο ετών. Από το 2004 είναι επίτιμος πρόξενος της Ολλανδίας στην Κεντρική Ελλάδα (Θεσσαλία- Ήπειρος) και πρόεδρος του κληροδοτήματος Λούλη στα Ιωάννινα. Το 2007 το Πανεπιστήμιο Κίνγκστον τού απένειμε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα. Το 2008, όταν ξέσπασε ο θόρυβος για το δήθεν σκάνδαλο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, πρωτοστάτησε στον αγώνα υπεράσπισης του ηγουμένου Εφραίμ και των συκοφαντηθέντων μοναχών της αδελφότητας, συμμετέχοντας σε είκοσι τηλεοπτικές συζητήσεις. Το 2011, μετά την προφυλάκιση του ηγουμένου, ίδρυσε τον Σύλλογο Φίλων της Μονής, στον οποίο είναι πρόεδρος. Το 2014 τα μέλη του συλλόγου ξεπέρασαν τα 20.000. Τον Ιούνιο του 2010 παρέδωσε τη διοίκηση των μύλων Λούλη στον γιο του, Νικόλαο, ενώ από το 2015 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στην Ινδία. Έχει εκδώσει δύο βιβλία με τίτλο Θα πούμε τελικά... το ψωμί ψωμάκι; και Η υφήλιος επί... χάρτου και η πλανητική οικοφονία. Είναι παντρεμένος, πατέρας πέντε παιδιών και παππούς τεσσάρων εγγονιών.