Η Δήμητρα Μανθεάκη γράφει για το νέο της μυθιστόρημα Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ

mantheaki-2017
Share Button

Μπορεί άραγε και δικαιούται κάποιος να τύχει άφεσης και παραγραφής των σφαλμάτων που πλήγωσαν και δημιούργησαν συνάμα σοβαρά προβλήματα σε άλλους ανθρώπους αν δείξει πραγματική μεταμέλεια, καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να γιατρέψει τις πληγές που άνοιξαν ο εγωισμός, η απερισκεψία, η ελαφρότητα και κυρίως η έλλειψη αυτοσυγκράτησης και η απουσία σεβασμού προς τα συναισθήματα του άλλου;

Είναι σωστό να διεκδικήσει ξανά αυτά που περιφρόνησε στο παρελθόν για ένα καπρίτσιο, μια παρόρμηση στιγμής, προκειμένου να ικανοποιήσει τις προσωπικές του ανάγκες, έχοντας την αξίωση το θύμα της απαράδεκτης συμπεριφοράς του να παρακάμψει ή και να σβήσει μονοκοντυλιά βάρβαρες καταστάσεις που ανέτρεψαν τη ζωή του; Και ποιος μπορεί να διαβεβαιώσει τον παθόντα ότι το ίδιο ή ανάλογο λάθος δε θα επαναληφθεί, πιθανότατα την επομένη, έστω και σε διαφορετικές συνθήκες; Κανένας, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να προδικάσουν τα μελλούμενα. Άλλωστε, όταν σκοτώσεις την εμπιστοσύνη κάποιου προς το πρόσωπό σου μια φορά, είναι πολύ δύσκολο να την ανακτήσεις.

Αυτό το δίλημμα είχε να αντιμετωπίσει και η ηρωίδα του βιβλίου μου Η Αλήθεια που Θέλω να Ξεχάσω, η Περσεφόνη.

Η δεκαπεντάχρονη Περσεφόνη Λυδάκη, κόρη Ελλήνων μεταναστών στο Μοντέστο της Καλιφόρνια, ποτέ δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο άντρας που λάτρευε κυριολεκτικά θα της φερόταν με τόσο πρόστυχο τρόπο, ταπεινώνοντάς την σαν να ήταν σκουπίδι και κάνοντας την αγάπη και τα όνειρά της συντρίμμια. Σαν να μην ήταν αρκετό το σκληρό χτύπημα που δέχτηκε από τον Αντόνιο, οι γονείς και των δύο θα συνωμοτήσουν και θα την εξορίσουν από τον τόπο της, στέλνοντάς την στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, για να πληρώσει για την ελαφρότητά της και την αδυναμία της να αντισταθεί και να προστατεύσει τον εαυτό της και την τιμή της.

Η συναισθηματική φουρτούνα, η αγάπη που μεταλλάχθηκε σε βαθύ μίσος και η αμείλικτη αυτοκριτική θα κυριαρχήσουν στο είναι της Περσεφόνης τα μετέπειτα χρόνια ενώ ο κόσμος θα βράζει στη φωτιά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως ξανά, μερικά χρόνια αργότερα, θα υποχρεωθεί να φύγει μαζί με τη νονά της την Ιωάννα για να γλιτώσουν τη ζωή τους σε καινούργια εξορία, στην άλλη άκρη του πλανήτη, στις Φιλιππίνες, σε μια παντελώς άγνωστη γι’ αυτές χώρα, όπου τις περιμένουν καινούργια δεινά.

Δυστυχώς, δε θα είναι οι μόνες που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα απρόσμενα, καθόσον εκείνος που τη φρόντιζε ανιδιοτελώς για τόσα χρόνια, ο στρατιωτικός Χανς, σύζυγος της νονάς της της Ιωάννας, θα πέσει θύμα συκοφαντίας από τον ζηλόφθονο υφιστάμενό του και η τιμωρία που θα του επιβληθεί από τους Ναζί δε θα είναι μόνο ταπεινωτική, αλλά θα αποσκοπεί στην αναπόφευκτη φυσική εξόντωσή του.

Η νονά Ιωάννα και η βαφτισιμιά της η Περσεφόνη, δυο γυναίκες μόνες και απροστάτευτες στην αφιλόξενη Μανίλα, που στενάζει κάτω από τον αφόρητο ζυγό των Γιαπωνέζων, θα ζήσουν στιγμές φρίκης, αγωνίας και απόγνωσης και θα πολεμήσουν με όλες τους τις δυνάμεις να επιβιώσουν από την πείνα, τις σφαίρες και τον εγκλεισμό στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Τα ατέλειωτα «γιατί» που τις βασανίζουν, καθώς το ένα χτύπημα ακολουθεί το άλλο βυθίζοντάς τες στην απελπισία και στο άγχος τόσο για τις ίδιες, όσο και για τα αγαπημένα τους πρόσωπα, μένουν χωρίς απάντηση και η μοναδική διέξοδός τους είναι να κάνουν την καρδιά τους πέτρα για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις κακουχίες.

Κι ενώ αργότερα η κατάσταση φαίνεται ότι αρχίζει να εξομαλύνεται σε ζωτικούς τομείς -τόσο στα θέματα καρδιάς όσο και της ελπίδας σωτηρίας από την κατοχή των Γιαπωνέζων- θα έρθει η μεγάλη, η απρόσμενη ανατροπή και θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος: Δύο άνθρωποι με δεσμούς αίματος θα βρεθούν αντιμέτωποι ως εχθροί στην έκβαση μιας φονικότατης μάχης και θα ρίξουν την κρίσιμη ζαριά που θα καθορίσει τη ζωή ή τον θάνατό τους.

Θα θελήσει η Μοίρα να αποφευχθεί το ανοσιούργημα ή θα συνεχίσει το καταστροφικό της έργο εξοντώνοντας τους ήρωες;

Η απάντηση θα δοθεί στις σελίδες του βιβλίου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Καλιφόρνια, δεκαετία του 1930. Η νεαρή Περσεφόνη Λυδάκη, κόρη Ελλήνων μεταναστών, είναι τρελά ερωτευμένη με τον Αντόνιο, γιο του αριστοκράτη αφεντικού της οικογένειάς της, Φερνάντο Λοπέζ. Ο Αντόνιο ισχυρίζεται ότι νιώθει το ίδιο, όμως η απρόσμενη και απαράδεκτη συμπεριφορά του απέναντί της θα βάλει ταφόπλακα στη σχέση τους και θα απομακρύνει την κοπέλα από την οικογένεια και την πατρίδα της.

Στην εξορία της θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μοναξιά, τα ματαιωμένα όνειρά της, αλλά και τα τόσα παράδοξα που της επιφυλάσσει το πεπρωμένο. Έρμαιο των καταστάσεων, βυθισμένη στον πόνο που προκαλεί η απώλεια αγαπημένων προσώπων, βλέπει τις ανατροπές να διαφεντεύουν τη ζωή της· η ίδια, ανήμπορη να αντιδράσει, μετατρέπεται σε παθητικό θεατή των γεγονότων που σημαδεύουν τις μέρες και τις νύχτες της στην άλλη άκρη του κόσμου, στις Φιλιππίνες, εκεί όπου βρέθηκε άθελά της.

Άραγε θα θελήσει η μοίρα να της δώσει την ευκαιρία να ξαναφτιάξει τη ζωή της και να γνωρίσει επιτέλους την πραγματική ευτυχία;

buy_btn_green
Share Button

The Author

Δήμητρα Μανθεάκη

Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ-ΜΑΝΘΕΑΚΗ γεννήθηκε στα Γιάννενα και μεγάλωσε στη Σπάρτη. Σπούδασε Ελληνική και Αγγλική Φιλολογία και συνέχισε τις σπουδές της στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως επιχειρηματίας, διατηρώντας φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Είναι παντρεμένη με τον Αλέξη Μανθεάκη, γνωστό επικοινωνιολόγο, συγγραφέα και πολιτικό αναλυτή. Κατοικεί στην Αθήνα με τον σύζυγό της και τη δημοσιογράφο κόρη της Μαρίνα. Με την ιδιότητα της αρχαιολόγου είναι μέλος του Δ.Σ. της παγκόσμιας οργάνωσης για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα IPSACI (The International Parthenon Sculptures Action Committee) που αριθμεί 240.000 μέλη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία της ΕΓΩ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΤΑΛΙΜΠΑΝ και το ΕΙΧΑ ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ .