Η Βανέσα Αδαμοπούλου μας μιλάει για το νέο της βιβλίο ΑΠΟ ΖΑΧΑΡΗ ΚΙ ΑΛΑΤΙ

ZAXARI-ALATI
Share Button

Τι είναι η έμπνευση και με ποιον τρόπο φωλιάζει στο μυαλό ενός δημιουργού; Δεν ξέρω να πω με ακρίβεια, θα σας εκμυστηρευτώ όμως ότι σχεδόν ποτέ η έμπνευση δε σε απαντά σε στιγμές ιδανικές – βολεμένο σε μια αφράτη καρέκλα, παρέα με μια κούπα αχνιστό καφέ στο χέρι σου.

Στην περίπτωσή μου, το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του Από ζάχαρη κι αλάτι έσκασε στο μυαλό μου, με τη μορφή απανωτών πυροτεχνημάτων, πάνω από ένα ταπεινό πιάτο φακές που κατάπινα λαίμαργα, στο τέλος μιας κοπιαστικής ημέρας. Το ίδιο εκείνο βράδυ έγραψα τις πρώτες σελίδες μιας φανταστικής ιστορίας, που θα με συντρόφευε και θα με παίδευε, ορισμένες φορές, για έναν ολόκληρο χρόνο.

Ο Αντρέας, ο ήρωας του βιβλίου μου, αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την πολυτάραχη ζωή του κι «όλα όσα άγγιξε με τα δάχτυλά του». Αναμετρήθηκε μαζί μου με φανερό πάθος και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του.

Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο μπορεί να γίνει εφιάλτης, αν ο ήρωας του βιβλίου σου παραμένει αφανής ή άφαντος, κι αυτή ακριβώς η πρόκληση είναι που με γοήτευσε εξαρχής. Ευτυχώς, ο Αντρέας με νίκησε κατά κράτος, κρατώντας γερά τα ηνία σε ολόκληρη την αφήγηση της μυθοπλασίας.

Μίλησε μέσα από εμένα, ως οχτάχρονο αγόρι που βιώνει, μαζί με τις εξάρσεις της παιδικής του ηλικίας, μια πρωτοφανή ανατροπή τής, μέχρι τότε γνώριμης, καθημερινότητάς του: πόλεμος και Κατοχή. Πώς φαίνεται, στ’ αλήθεια, ένας πόλεμος και μια μακρά περίοδος Κατοχής μέσα απ’ τα μάτια ενός παιδιού; Πώς εκλαμβάνει ένα μικρό αγόρι τη σκληρή πραγματικότητα και πώς τη φιλτράρει η άγουρη ψυχοσύνθεσή του; Πώς φαντάζουν στα μάτια του οι στρατιώτες του αλβανικού μετώπου και η πραγματικότητα ενός παντοδύναμου Χίτλερ; Πώς πορεύονται όλα αυτά χέρι χέρι με την ασυγκράτητη επιθυμία του για ζωή και τα πρώτα δειλά σκιρτήματα της νιότης; Πώς ορθώνεται η επιτακτική ανάγκη για επιβίωση και γνώση του ανεξερεύνητου, ακόμα, κόσμου, μπρος στα χαλάσματα μιας ολόκληρης εποχής;

Θα μιλήσει στη συνέχεια ως έφηβος μιας μεταπολεμικής πραγματικότητας, που ζει καθημερινά στον εφιάλτη της εμφύλιας διαμάχης, χωρίς αυτό να του στερεί την αυτοτροφοδοτούμενη επιθυμία να μεγαλώσει, να ονειρευτεί, να ερωτευτεί, να ζήσει.

Θα τον ακολουθήσω διακριτικά στην ενηλικίωσή του, θα με κάνει περήφανη, θα με πονέσει, θα με συγκινήσει. Θα τον ακολουθώ μέχρι εκεί που θέλει εκείνος να μιλήσει, μέχρι εκεί που αντέχει η πληγή του το κοφτερό μαχαίρι, που κουβαλάει μέσα του.

Θα τον συντροφεύσω ως τα γεράματά του. Θα μου διηγηθεί τη μεγάλη πορεία της ζωής του συμπυκνωμένη, επιγραμματικά, με τίτλους και τελείες, θα σταθεί σε εκείνα μόνο που θέλει ο ίδιος και εγώ δε θα τον εμποδίσω.

Μεγάλο το ταξίδι του και συναρπαστικό! Τον ευχαριστώ για αυτή την όμορφη και αποκαλυπτική διαδρομή. Ξέρω πως ξέρει πως τον ένιωσα, τον αφουγκράστηκα, τον αγάπησα βαθιά.

Και θέλω, κλείνοντας, να γνωρίζει και πόσο απεριόριστα τον θαύμασα, γιατί παρ’ όλα τα δύσκολα και τα αναπάντεχα που ήρθαν να τον συναντήσουν, εκείνος δεν έχασε στιγμή την αλύπητη επιθυμία του για ζωή, έρωτα και πάθη!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένας διακεκριμένος επιστήμονας εξομολογείται. Ξετυλίγει θαρρετά τον μίτο της ύπαρξής του με ιδιαίτερο ζήλο και νοσταλγία, αγκαλιάζει όλα εκείνα που τον έθρεψαν και τον στοίχειωσαν, εκείνα που αγάπησε κι άγγιξε με τα δάχτυλά του. Αναμετριέται με θεριά και δαίμονες, δίνει φωνή σε όσους έφυγαν, για να στήσει από την αρχή τους σταθμούς της πολυτάραχης ζωής του.

Από την Ήπειρο του 1940, παραμονές της επίθεσης των Ιταλών του Μουσολίνι, στην Απελευθέρωση και στον Εμφύλιο, και σχεδόν ως την Ελλάδα τού σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς σε Αθήνα, Ρώμη, Χαϊδελβέργη, η ζωή του Αντρέα, καθηγητή φιλοσοφίας, κυλά σαν το τρεχούμενο νερό, μέχρι τη μέρα που θα αλλάξει για πάντα το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν του.

Ένας απολογισμός δίχως τεφτέρια, μια βαλίτσα θύμησες χωρίς παραλήπτη και μια ζυγαριά που αψηφά κέρδη και χασούρες, έτσι όπως το έλεγε απλά, αλλά καθόλου αφιλοσόφητα, η γιαγιά Βένη: «Ζάχαρη κι αλάτι, παιδί μου, η ζωή του καθενού. Ποιου λίγο, ποιου πολύ, τι σημασία έχει; Ζάχαρη κι αλάτι η ζωή!»

buy_btn_green

Share Button

The Author

Βανέσσα Αδαμοπούλου

Η ΒΑΝΕΣΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία, Μεθοδολογία και Θεωρία της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολείται με το τραγούδι επαγγελματικά, εμφανίζεται σε μουσικές παραστάσεις και έχει πρωταγωνιστήσει σε παιδικά μιούζικαλ. Το 2009 άρχισε να πλάθει ιστορίες στο χαρτί. Έκτοτε γράφει συχνά, μεταφράζει θεατρικά έργα που πέφτουν στα χέρια της, ενώ συνδημιούργησε και ένα blog για μαμάδες, όπου κατέγραψε τις προσωπικές της ιστορίες καθημερινής τρέλας ως… νεόκοπη μητέρα. Το 2011 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο Αθώοι στον έρωτα. Αυτό είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.