ΦΛΩ ΚΑΙ ΤΙΜΟΛΕΩΝ. ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ: Ένα μυθιστόρημα για νέους κάθε ηλικίας που προκαλεί και συναρπάζει…

Share Button

Όταν δεις φώκια Monachus, μην τρέξεις κοντά της. Δεν είναι αξιοθέατο. Είναι από τα πιο σπάνια πλάσματα και φοβάται…

Σκέψεις και λόγια για το βιβλίο

Αν και το στοιχείο της φωτιάς είναι αυτό που με χαρακτηρίζει, το νερό, και ειδικότερα η θάλασσα είναι αυτή που με ηρεμεί, με συνεπαίρνει, με κάνει να ονειρεύομαι… Ανέκαθεν ήθελα να ζω δίπλα στη θάλασσα. Η ζωή στο βυθό και ειδικά οι φάλαινες, τα δελφίνια, οι χελώνες και οι φώκιες μοναχοί είναι τα πλάσματα που με γοητεύουν περισσότερο.

Και θυμώνω πολύ με όλους αυτούς που χωρίς λόγο, έτσι για το κέφι ή το συμφέρον τους, θανατώνουν αναίτια αυτά τα υπέροχα πλάσματα.

ΦΛΩ ΚΑΙ ΤΙΜΟΛΕΩΝ. ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΦΩΚΙΑΣ

Ο σπόρος λοιπόν ενός τέτοιου μυθιστορήματος, ενός κειμένου με πρωταγωνιστές παιδιά και ένα από αυτά τα ζώα, υπήρχε μέσα μου από πολύ παλιά. Αλλά δεν είχε μορφή, δεν γνώριζα ούτε τα πρόσωπα ούτε τον τίτλο, δεν υπήρχε καν σκελετός, μόνο μια ιδέα.

Η μορφή και τα πρόσωπα άρχισαν να σχηματοποιούνται αργότερα. Το 2000, διάβασα το άρθρο ενός περιοδικού που αναφερόταν στη δράση της Mom στις βόρειες Σποράδες σχετικά με τη σωτηρία της φώκιας Monachus-Monachus. Και ομολογώ πως μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσα ότι και το συγκεκριμένο θαλάσσιο θηλαστικό κινδυνεύει με εξαφάνιση. Αυτό ήταν και το γεγονός που ξεκαθάρισε μέσα μου τον έναν από τους δύο πρωταγωνιστές˙ τη φώκια.

Το 2001 που επισκέφτηκα το Ευρωπαϊκό Σχολείο στο Λουξεμβούργο, καλεσμένος ως συγγραφέας από Έλληνες ομογενείς, και συγκεκριμένα από την κυρία Λυδία, μια πολύ δραστήρια Ελληνίδα μάνα, γνώρισα τους εκεί Έλληνες μαθητές και ανάμεσά τους τα παιδιά της, τη Φλωρεντία, δηλαδή τη Φλω, και τον Τιμολέοντα. Δυο υπέροχα παιδιά, πανέξυπνα, που τα ονόματά τους μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, κυρίως για το πόσο ταιριαστά ήταν ηχητικά μεταξύ τους. Έτσι πήρα την απόφαση οι ήρωές μου να είναι ένα κορίτσι, γύρω στα δώδεκα με δεκατρία, με το όνομα Φλω (Φλωρεντία), και ένα αρσενικό φωκάκι με το όνομα Τιμολέων.

Από τότε πάλεψα πολύ να ξεθαμπώσω τη μορφή, την ψυχή και το χαρακτήρα της ηρωίδας μου, να βρω την υπόθεση του νέου κειμένου- μυθιστορήματος, να ξετυλίξω το κουβάρι του μύθου και να φτάσω στη λύτρωση, αλλά… Όσο και να προσπάθησα, όσο κι αν δοκίμασα με τον έναν ή τον άλλο χαρακτήρα, τη μια ή την άλλη εκδοχή στην πλοκή, το αποτέλεσμα ήταν πάντα ίδιο˙ μια θολή εικόνα. Γι’ αυτό και το άφησα σε μια γωνίτσα του μυαλού μου να ωριμάσει. Θυμάμαι ήταν το 2002, μόλις είχαν γεννηθεί τα παιδιά μου.

Αντί για αυτό ήρθε το Όστρακο στα μαλλιά που για να γραφτεί, να βρει το δρόμο του και να γίνει βιβλίο από τις εκδόσεις Ψυχογιός πέρασαν οχτώ χρόνια, ταυτόχρονα Τα Χριστούγεννα του Αλήτη, από πίσω τους, με διαφορά δύο ετών, κυκλοφόρησε το Μέτωπο στον καθρέφτη και παράλληλα οι Οικολογικές Διακοπές για όλο το χρόνο, και κατόπιν τρεις μικρές ιστορίες με τον Ορφέα, δηλαδή Ένα… ψυγείο για τον Ορφέα, Ο Ορφέας και οι αθλητές του ανέμου και Ο Ορφέας και οι νταήδες με τα κίτρινα ποδήλατα.

Στο μεταξύ, ο σπόρος του Τιμολέοντα και της Φλω ωρίμαζε μέσα μου. Οι πληροφορίες για τη Mom, τις βόρειες Σποράδες με το Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο, την Αλόννησο και τις φώκιες πλήθαιναν, και το 2012 κατάφερα να τις ταξινομήσω, να ξεδιαλέξω τις πιο ταιριαστές για την υπόθεση της ιστορίας μου, να βρω τον τίτλο Φλω και Τιμολέων – Το κάλεσμα της φώκιας και να γράψω τις πρώτες τριάντα σελίδες. Τότε, μαζί με την ηρωίδα μου πήραν σάρκα και οστά και μερικοί ακόμα χαρακτήρες. Τα μέλη της οικογένειας της, ο κτηνίατρος και πατέρας της Φλω, Πέτρος Καλομοίρης, η παιδοψυχολόγος μητέρα της, Κορίνα, και η μεγαλύτερη αδερφή της, η Κρύστα. Και τους τρεις, σε δευτερεύοντες όμως ρόλους, τους συναντούμε και στο Μέτωπο στον καθρέφτη. Σάρκα και οστά απέκτησε επίσης και ο Έρικ, πρώτος ξάδερφος της Φλω και ανιψιός του Πέτρου. Αυτός προοριζόταν για το ρόλο του αντιήρωα.

Αλλά το κουβάρι της κλωστής μου άρχισε και πάλι να μπλέκεται, μετά τις πρώτες τριάντα σελίδες υπήρχαν συνεχώς κόμποι. Άλλοι ήρωες με πιο δυνατούς χαρακτήρες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο, η Νανά με το Τρελό μου αμαξίδιο, κάποιοι άλλοι που έγιναν και αυτοί ήρωες βιβλίων μου και η Γιασμίν, που πρωταγωνιστεί στη μικρή ιστορία Γιασμίν, μια ζωή από την αρχή. Η Φλω και ο Τιμολέων έμειναν για δεύτερη φορά πίσω, αλλά σε μια πιο ζεστή γωνιά του μυαλού μου –φαίνεται ο σπόρος χρειαζόταν κι άλλο χρόνο να ωριμάσει.

Και ωρίμασε.

Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, που ωριμάζει ένα θέμα, στο μυαλό μου γίνεται τρελό πανηγύρι. Με λίμνη μοιάζει που μόλις ταράχτηκαν τα νερά της από κάποιο βότσαλο-έμπνευση και όλα, πρόσωπα, ήρωες και αντιήρωες, σκηνικό, εικόνες, συναισθήματα, επιμέρους γεγονότα κ.ά. τρέχουν και σπρώχνονται το ένα με το άλλο για να καταλάβουν τη θέση τους.

Και το μυθιστόρημα δεν είναι ένα ήρεμο ποταμάκι που τα νερά του κυλούν έτσι απλά μέχρι να καταλήξουν στη θάλασσα. Το μυθιστόρημα μοιάζει με επιδέξιο χορευτή που άλλοτε λικνίζεται αισθησιακά κι άλλοτε τινάζεται στον αέρα, εκτοξεύεται, κάνει ανάποδες στροφές, ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί. Και είναι τόσο γοργός ο ρυθμός του, που δυσκολεύεσαι να το ακολουθήσεις, μα συνάμα μαγεύεσαι από τις αρετές του, τις τεχνικές αφήγησης, τις ανατροπές. Όλα αυτά τα στοιχεία που πολλές φορές σού κόβουν την ανάσα.

Αυτό προσπάθησα να κάνω και τούτη τη φορά. Ως δημιουργός δεν έμεινα παρατηρητής σε κάποιο ανέγγιχτο και απόρθητο κάστρο. Βίωσα τις καταστάσεις των ηρώων, μπήκα στο πετσί του ρόλου τους –κάθε φορά μου συμβαίνει αυτό και είναι συναρπαστικό– στην αρένα της βιοπάλης και μάτωσα, πόνεσα μαζί τους. Τους ακολούθησα σε κάθε τους βήμα, όλους μαζί κι έναν-έναν χωριστά. Τα παιδιά, τους μεγάλους. Η ανάσα μου έγινε μία με τη δική τους. Κι ένιωσα κάθε τους σκίρτημα, κάθε τους συναίσθημα. Ένιωσα την αγωνία και το φόβο για το άγνωστο, τον αυθορμητισμό και τη διάθεσή τους για περιπέτεια, την περιέργεια τέλος και το πάθος που χαρακτηρίζει τη νιότη τους. Επέδειξα όμως, όπως όφειλα, εγκράτεια και σωφροσύνη και κράτησα τις ισορροπίες μέχρι να έρθει η κάθαρση, δίχως λάθη, αλλά με αναπάντεχες ανατροπές και απόλυτη ειλικρίνεια.

Βιώνοντας όλο αυτό το ταξίδι από την αρχή μέχρι το τέλος, ένιωσα για άλλη μια φορά τη λύτρωση και συνάμα αγάπησα τη Φλω για την γνησιότητα του χαρακτήρα και τον αυθορμητισμό της. Ζήλεψα τη ζωή του Πέτρου Καλομοίρη. Θαύμασα τον καπετάν Πυθαγόρα για τον τρόπο σκέψης του και την αποφασιστικότητά του. Εκστασιάστηκα από τις ομορφιές του τοπίου. Συγκινήθηκα από τις υπερπροσπάθειες των νθρώπων της Mom. Και ένιωσα περήφανος για την ευστροφία και την ευρηματικότητα του Έρικ.

Άλλο ένα ταξίδι συγγραφής, αυτή τη φορά παρέα με τη Φλω και τον Τιμολέων, έχει φτάσει στο τέλος του. Το τρίτο μου μυθιστόρημα Φλω και Τιμολέων – Το κάλεσμα της φώκιας είναι πια γεγονός. Σειρά έχουν τώρα το ταξίδι του βιβλίου από χέρι σε χέρι και από καρδιά σε καρδιά, καθώς και τα δικά σας πολλαπλά ταξίδια στα μονοπάτια της ιστορίας.

Και εγώ, με ένα αίσθημα ικανοποίησης, εκτός από τη Σίσσυ μου και τα δυο μας παιδιά, τον Πρόδρομο και την Ελευθερία, οφείλω χιλιάδες ευχαριστώ στις Εκδόσεις Ψυχογιός, τη συγγραφική μου οικογένεια, και πρωτίστως και ιδιαιτέρως στον κ. Θάνο προσωπικά, που τόσα κάνει για όλους τους συγγραφείς του και για μένα προσωπικά και μου προσφέρει ασφάλεια.

Κι επειδή οι εκδόσεις Ψυχογιός δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά πολλά, οφείλω άπειρα ευχαριστώ στις αγαπημένες όλων μας˙ στην καλή νεράιδα του εκδοτικού, τη Δομινίκη Σάνδη, αλλά και στην Αγγέλα Σωτηρίου, τον φύλακα άγγελο όλων. Στην Κλειώ Ζαχαριάδη για την έγνοια και τις πολύτιμες συμβουλές της, αλλά και στην Πόπη Γαλάτουλα και στη Χρυσούλα Τσιρούκη, που ρίχνει την τελευταία ματιά και χτενίζει το κείμενο όπως η μάνα τα παιδιά της. Σε όλα τα κορίτσια και τα αγόρια που εργάζονται με τόσο πάθος, προκειμένου να εκπληρωθούν τα δικά μας όνειρα…

Εύχομαι η Φλω και ο Τιμολέων να γίνουν οι αγαπημένοι σου ήρωες, φίλη αναγνώστρια και φίλε αναγνώστη, αυτοί που θα σε συναρπάσουν, και Το κάλεσμα της φώκιας αφενός να το αγαπήσεις, αφετέρου να γίνει ο αγγελιοφόρος που θα μεταφέρει το μήνυμα για τη σωτηρία της φώκιας Monachus Monachus σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Να το αγαπήσεις, αγαπημένη μου φίλη και αγαπημένε μου φίλε, και καλή σου απόλαυση!

Μερκούριος Αυτζής

Συγγραφέας – Εκπαιδευτικός

Τα πρόσωπα, και όχι μόνο, της ιστορίας

Τιμολέων: είναι μια μεσογειακή φώκια που σε ηλικία περίπου τριών εβδομάδων βρέθηκε από τη Φλω και τον Έρικ τραυματισμένη στη Φούρκα Χαλκιδικής. Μεταφέρθηκε στο Κέντρο Περίθαλψης της Mom στην Αλόννησο.

Φλω ή Φλωρεντία: είναι αδερφή της Κρύστας και κόρη του βιολόγου και κτηνίατρου Πέτρου Καλομοίρη, ειδικού συνεργάτη της Mom, και της παιδοψυχολόγου Κορίνας Πετράκη από την Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Είναι δεκατριών χρονών, θα πάει στη Δευτέρα γυμνασίου και αγαπάει ιδιαίτερα τα ζώα της θάλασσας. Το όνομά της το συναντάμε και στο μυθιστόρημα Μέτωπο στον καθρέφτη, που σημαντικό ρόλο έχουν η Κρύστα και η μαμά της, η Κορίνα Πετράκη.

Έρικ Ρίλκε: είναι ο εντεκάχρονος γιος του Γερμανού Μαξ Ρίλκε και της Ελληνίδας Κάλλιας Καλομοίρη, αδερφής του Πέτρου Καλομοίρη. Οι γονείς του έχουν χωρίσει και ο Έρικ για ένα διάστημα φιλοξενείται στο σπίτι της Φλω. Έχει μανία με τους πειρατές και κυκλοφορεί με ένα ζευγάρι κιάλια στο λαιμό του.

Πέτρος Καλομοίρης: είναι βιολόγος και κτηνίατρος, ειδικός συνεργάτης της Mom (Εταιρίας για τη Μελέτη και Προστασία της Μεσογειακής Φώκιας). Τον συναντάμε ελάχιστα στο μυθιστόρημα Μέτωπο στον καθρέφτη.

Καπετάν Πυθαγόρας: είναι γύρω στα εξήντα πέντε, άριστος δύτης, και τρέφει μεγάλη αγάπη για τη θάλασσα. Έχει στην ιδιοκτησία του ένα καΐκι και μια βάρκα. Συνεργάζεται με τη Mom και είναι ο φύλακας άγγελος της φώκιας Monachus Monachus και του Θαλάσσιου Πάρκου.

Στην οικογένεια Καλομοίρη, εκτός από τον Πέτρο Καλομοίρη και τα δυο κορίτσια, την Φλω ή Φλωρεντία και την Κρύστα ή Κρυσταλλένια, αναφέρονται ο παππούς Κλέωνας και η γιαγιά Αργυρώ αλλά και η αδερφή του Πέτρου Κάλλια ή Καλλιθέα, που έχει γιο τον Έρικ από τον αποτυχημένο γάμο της με τον Γερμανό Μαξ Ρίλκε. Την οικογένεια συμπληρώνει η μάνα των δύο κοριτσιών, η Κορίνα Πετράκη που είναι γόνος του Ανδρέα και της Ελευθερίας Πετράκη.

Στην ιστορία εμφανίζεται και μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών, που μένουν ή παραθερίζουν στην Αλόννησο και είναι οι καλοκαιρινοί φίλοι της Φλω. Αυτοί είναι: ο Αχιλλέας, ο εγγονός του Καπετάν Πυθαγόρα, ο Φάνης, που είναι μεγάλο πειραχτήρι, η Βιβή, με το χαρακτηριστικό της χιούμορ, και η Αιμιλία, φίλη της Φλω από το σχολείο.

Εμφανίζονται επίσης οι πειρατές:

Χανς ή Κάπτεν-Μπαντάνας: είναι ο καπετάνιος του ιστιοφόρου. Φριτς: ένα τέρας με ξανθιά αλογοουρά, τετράγωνο πρόσωπο και αφτιά σαν του Σρεκ. Ο Μπίλι ένα γομάρι ελληνικής καταγωγής. Ο Γερμανός Χερ Τόμας που είναι ειδικός στα ναυάγια. Η Φροϊλάιν Ίνγκε μια ξανθιά Γερμανίδα καλλονή και η Λία που έχει διπλό ρόλο.

Χωροχρόνος

Η υπόθεση εκτυλίσσεται χρονικά την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2008 στην Φούρκα Χαλκιδικής, τον τόπο της εξοχικής κατοικίας του Πέτρου Καλομοίρη. Και συνεχίζεται στην Αλόννησο και στο Θαλάσσιο Πάρκο των Βορείων Σποράδων, όπου ο Πέτρος Καλομοίρης εργάζεται εκεί ως ειδικός συνεργάτης.

Share Button

The Author

Μερκούριος Αυτζής

Από τα άγουρα χρόνια των κοντών παντελονιών είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη φύση και τις μυρωδιές του κάμπου. Τα βιώματα αυτής της εποχής σημάδεψαν τη ζωή του, κι όταν έγινε δάσκαλος και ήρθε σε επαφή με το παιδί, αγάπησε το λογοτεχνικό βιβλίο. Σπούδασε θέατρο, μετεκπαιδεύτηκε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο ΕΚΠΑ και είναι κάτοχος μάστερ λογοτεχνίας. Παράλληλα επισκέπτεται δεκάδες σχολεία όπου κουβεντιάζει με τα παιδιά-αναγνώστες και αναπτύσσει ποικίλες δράσεις. Είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (Ελλ. Τμήμα της IBBY) από το 1998 και το διάστημα 2002-2014 διετέλεσε Σύμβουλος και Έφορος στο Δ.Σ. αυτού. Την περίοδο 2015-2017 επιμελήθηκε τη στήλη «Ζήτω η Περιέργεια!» στο ένθετο «Ο Μαγικός Κόσμος του παιδικού βιβλίου» της ηλεκτρονικής εφημερίδας Kosvoice.gr. Η πρώτη του συγγραφική απόπειρα (1994), το ανέκδοτο θεατρικό έργο «Αν τα παιδιά έχτιζαν το αύριο», απέσπασε διάκριση από τη Γ.Λ.Σ. Έκτοτε κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, καθώς και στο βιβλίο Γλώσσα Δ΄ Δημοτικού – Πετώντας με τις λέξεις. Συνολικά μέχρι τώρα έχει τιμηθεί τρεις φορές, ενώ το βιβλίο του Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2004) έχει συμπεριληφθεί το 2005 στα White Ravens της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου. Συνεργάστηκε με τις Εκδόσεις Μίνωας και Ελληνικά Γράμματα, ενώ δύο βιβλία του κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Παρρησία. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα εφηβικά μυθιστορήματα: ΟΣΤΡΑΚΟ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ, ΜΕΤΩΠΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ, το ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ, καθώς και τα παιδικά: ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ, ΕΝΑ…ΨΥΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ, Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ, Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΤΑΗΔΕΣ ΜΕ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ, ΤΡΕΛΟ ΜΟΥ ΑΜΑΞΙΔΙΟ και ΓΙΑΣΜΙΝ – ΜΙΑ ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ. Και το ταξίδι στον γοητευτικό κόσμο των βιβλίων συνεχίζεται… βγάζοντας κάθε φορά από τη φαρέτρα των ενδιαφερόντων του ό,τι η έμπνευση μπολιάσει. Παράλληλα δε σταματά να οραματίζεται, να διαβάζει, να ακούει μουσική, να απολαμβάνει τις χαρές της ζωής. Κι όσο περνάει ο καιρός και η «Ιθάκη» των ονείρων του περιμένει στο βάθος του ορίζοντα, μακαρίζει τη στιγμή που βρέθηκε στον δρόμο της και νιώθει πληρότητα που τα βιβλία του φτάνουν στα χέρια σας…