Διαβάστε τώρα τις πρώτες σελίδες από το βιβλίο ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΓΙΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

to-koritsi-pou-dipsouse-gia-ekdikisi
Share Button

Το κορίτσι με το τατουάζ επιστρέφει!
Διαβάστε πρώτοι τη συνέχεια της θρυλικής σειράς MILLENNIUM του Στιγκ Λάρσον με 89 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο ΧΟΛΓΚΕΡ ΠΑΛΜΓΚΡΕΝ, που κάθεται στην αναπηρική καρέκλα του στην αίθουσα επισκέψεων, λέει:
«Αυτό το τατουάζ με τον δράκο, πάντα ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί είναι τόσο σημαντικό για σένα;»
«Ήταν κάτι που είχε να κάνει με τη μαμά μου».
«Με την Αγκνέτα;»
«Ήμουν μικρή, ίσως έξι χρόνων. Έφυγα τρέχο- ντας από το σπίτι».
«Νομίζω πως θυμάμαι τώρα. Ήταν κάποια γυναίκα που είχε έρθει για επίσκεψη. Έτσι δεν είναι; Και είχε κάποιο σημάδι».
«Φαινόταν σαν να είχε καεί στον λαιμό».
«Σαν να την είχε κάψει κάποιος δράκος;»

buy_btn_green

ΜΕΡΟΣ 1
Ο ΔΡΑΚΟΣ
12-20 ΙΟΥΝΙΟΥ

Ο Στεν Στούρε ο πρεσβύτερος ανήγειρε άγαλμα το 1489 για να τιμήσει τη νίκη του επί του Δανού βασιλιά στη μάχη του Μπρούνκεμπεργ.

Στο άγαλμα –που βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης– ο ιππότης Άγιος Γεώργιος είναι καθισμένος επάνω σ’ ένα άλογο και υψώνει το σπαθί του.
Ένας δράκος που πεθαίνει κείτεται από κάτω του. Δίπλα του στέκεται μια γυναίκα με ενδυμασία Βουργουνδίας.

Η γυναίκα παριστάνει μια παρθένα που σώζει ο ιππότης στο δράμα της και θεωρείται ότι πρότυπο αποτέλεσε η σύζυγος του Στεν Στούρε του πρεσβύτερου,
Ίνιεμποργ Οκεσντότερ. Η παρθένα δείχνει ασυνήθιστα ασυγκίνητη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
12 ΙΟΥΝΙΟΥ

Η Λίσμπετ Σαλάντερ επέστρεφε από το γυμναστήριο και τα ντους, όταν τη σταμάτησε στον διάδρομο ο αρχιφύλακας Άλβαρ Ούλσεν. Ο αρχιφύλακας φλυαρούσε για κάτι. Μπορεί ο τύπος να ήταν και λίγο εκνευρισμένος. Χειρονομούσε ανεμίζοντας δεξιά και αριστερά μερικά χαρτιά, αλλά η Λίσμπετ δεν άκουγε λέξη από αυτά που της έλεγε. Ή ώρα ήταν 19.30.

19.30, η χειρότερη ώρα στις φυλακές Φλουντμπέργια. Ακριβώς τότε το εμπορικό τρένο περνούσε με θόρυβο απ’ έξω, οι τοίχοι πάλλονταν, τα κλειδιά κροτάλιζαν, και μύριζε ιδρώτας και αρώματα. Καμία άλλη ώρα του εικοσιτετράωρου η φυλακή δεν ήταν τόσο επικίνδυνο μέρος όσο στις 19.30. Ήταν τότε που διαπράττονταν οι χειρότερες κακοποιήσεις, τις οποίες κάλυπτε ο εκκωφαντικός θόρυβος του τρένου και η γενική αναστάτωση που επικρατούσε προτού κλείσουν οι πόρτες των κελιών. Η Λίσμπετ Σαλάντερ άφηνε πάντα το βλέμμα της να πλανηθεί εμπρός πίσω στο τμήμα αυτή την ώρα, και σίγουρα δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή είδε τη Φάρια Κάζι.

Η Φάρια Κάζι από το Μπανγκλαντές ήταν νέα και όμορφη και καθόταν στο κελί της, ακριβώς στα αριστερά τους. Αν και η Λίσμπετ, από τη θέση όπου στεκόταν, δεν έβλεπε κάτι περισσότερο  από το πρόσωπο της Φάρια, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι τη χαστούκιζαν. Το κεφάλι της τιναζόταν δεξιά και αριστερά, και παρόλο που τα χτυπήματα δεν ήταν υπερβολικά δυνατά, υπήρχε κάτι το έμπειρο και τελετουργικό ως προς αυτά. Ό,τι και να συνέβαινε, είχε διαρκέσει αρκετή ώρα. Ήταν εμφανές και από την ταπείνωση και από την αντίδραση. Ήταν  αισθητό ήδη από απόσταση πως μια βαθιά ριζωμένη καταπίεση είχε σπάσει οποιαδήποτε θέληση αντίστασης.

Κανένα χέρι δεν προσπαθούσε να σταματήσει τα χαστούκια, και στο βλέμμα της δε διακρινόταν καμία έκπληξη, παρά μόνο ένας σιωπηλός αδιάκοπος τρόμος. Η Φάρια Κάζι ζούσε υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Η Λίσμπετ το αντιλήφθηκε κοιτάζοντας απλώς το πρόσωπό της, κι αυτό συμφωνούσε με ό,τι η ίδια είχε παρατηρήσει και είχε δει το χρονικό διάστημα που βρισκόταν στη φυλακή.

«Εκεί», είπε κι έδειξε  με το χέρι της προς το κελί της Φάρια.

Αλλά όταν ο Άλβαρ Ούλσεν στράφηκε προς το σημείο, η χειροδικία είχε πάρει τέλος, και τότε η Λίσμπετ έφυγε από κει, πήγε στο κελί της κι έκλεισε την πόρτα. Απ’ έξω ακούγονταν φωνές και σιγανά γέλια, μαζί και το εμπορικό τρένο, που δεν έλεγε να σταματήσει να κάνει θόρυβο και να ταρακουνάει τον κόσμο.
Μπροστά της υπήρχε ο λευκός νιπτήρας και το στενό κρεβάτι, η βιβλιοθήκη και το γραφείο με τις σημειώσεις της για την Κβαντική Μηχανική. Θα συνέχιζε τους
υπολογισμούς, τις προσπάθειές της να βρει ένα σημείο τομής μεταξύ της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου και της Κβαντικής Βαρύτητας Βρόχων;* Κοίταξε προς τα κάτω το χέρι της. Κρατούσε κάτι.

Κρατούσε το ίδια χαρτιά που πριν από λίγο ανέμιζε μπροστά της ο Άλβαρ, και παρόλο που αδιαφορούσε, τους έριξε μια ματιά από περιέργεια. Αλλά επρόκειτο
για σαχλαμάρες, για ένα τεστ νοημοσύνης με δύο λεκέδες από καφέ στο πάνω μέρος της εισαγωγικής σελίδας.

Απεχθανόταν να τη ζυγίζουν και να τη μετρούν και άφησε τα χαρτιά να πέσουν από το χέρι της και να γίνουν σαν κάποιου είδους βεντάλια στο πάτωμα του κελιού. Προς στιγμήν σβήστηκε από τη σκέψη της, αλλά μετά συλλογίστηκε πάλι τη Φάρια Κάζι. Η Λίσμπετ δεν είχε δει ποιος τη χτυπούσε. Παρ’ όλα αυτά, ήξερε
ακριβώς. Όταν πρωτοήρθε, αδιαφόρησε πλήρως για το κλίμα που επικρατούσε εδώ μέσα, αλλά αναγκάστηκε, παρά τη θέλησή της, να ενσωματωθεί στη ζωή της
φυλακής και βήμα βήμα είχε αποκρυπτογραφήσει τα ορατά και αόρατα σημάδια και είχε καταλάβει ποιος πραγματικά έκανε κουμάντο στο τμήμα.

Το τμήμα λεγόταν Β ή πτέρυγα ασφαλείας. Θεωρούνταν ως το ασφαλέστερο μέρος της φυλακής, κάτι που επιβεβαιωνόταν σε όποιον ερχόταν για επίσκεψη ή έκανε κάποιον σύντομο έλεγχο. Πουθενά αλλού στο σωφρονιστικό κατάστημα δεν υπήρχαν τόσο πολλοί φύλακες και έλεγχοι και προγράμματα αποκατάστασης των κρατουμένων. Αλλά αν κάποιος κοιτούσε λίγο πιο προσεκτικά, καταλάβαινε πως υπήρχε κάτι σάπιο εδώ μέσα. Οι φύλακες το έπαιζαν ζόρικοι και αυστηροί, αλλά και συμπονετικοί ακόμα. Στην ουσία, όμως, ήταν αδύναμοι, γλάστρες, είχαν χάσει τον έλεγχο και είχαν αφήσει την εξουσία στον εχθρό, στη μαφιόζα Μπενίτο Άντερσον και στη συμμορία της.

Η Μπενίτο κρατούσε, βέβαια, χαμηλό προφίλ στη διάρκεια της μέρας και συμπεριφερόταν σαν ιδανική κρατούμενη. Αλλά μετά το δείπνο που έτρωγαν νωρίς το βράδυ, όταν οι κρατούμενες μπορούσαν να ασκηθούν στο γυμναστήριο ή να συναντήσουν τους συγγενείς τους, εκείνη αναλάμβανε τα ηνία στο τμήμα, και καμία ώρα του εικοσιτετράωρου δεν ήταν τόσο μεγάλη η τρομοκρατία της όσο την ώρα προτού κλειδωθούν οι πόρτες των κελιών για τη νύχτα. Οι κρατούμενες περιφέρονταν στα κελιά και ψιθύριζαν απειλές και υποσχέσεις, και στη μια μεριά βρισκόταν η συμμορία της
Μπενίτο και στην άλλη τα θύματά τους.

Ήταν, φυσικά, μεγάλο σκάνδαλο που η Λίσμπετ Σαλάντερ βρισκόταν εδώ στη φυλακή. Αλλά οι περιστάσεις δεν ήταν με το μέρος της, ενώ, ειλικρινά, εκείνη δεν είχε καταβάλει και μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να εναντιωθεί. Θεωρούσε την όλη ιστορία περισσότερο σαν μια γελοία παρένθεση και πίστευε ότι μπορούσε κάλλιστα να καθίσει στη φυλακή όπως και οπουδήποτε αλλού.

Είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο μηνών για παράνομη κατακράτηση, αποκλίνουσα συμπεριφορά και εγκληματική αμέλεια που έθετε σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια για τη συμμετοχή της στα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατο του καθηγητή Φρανς Μπάλντερ, όπου εκείνη, με δική της ευθύνη, έκρυψε ένα οχτάχρονο αυτιστικό αγόρι και αρνήθηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία, επειδή, και δικαίως, θεωρούσε πως υπήρχε διαρροή από αυτούς που διενεργούσαν την έρευνα. Κανένας, βέβαια, δεν αμφισβήτησε το γεγονός ότι είχε συμβάλει αποτελεσματικά και είχε σώσει τη ζωή του παιδιού. Παρ’ όλα αυτά, ο εισαγγελέας Ρίκαρντ Έκστρεμ είχε διεξαγάγει την ακροαματική διαδικασία με μεγάλο πάθος, και το δικαστήριο ακολούθησε τη γραμμή του, παρόλο που ένας εκ των ενόρκων είχε διαφορετική άποψη και η δικηγόρος της Λίσμπετ, Άνικα Γιανίνι, έκανε εξαιρετική δουλειά.

Επειδή, όμως, η Άνικα δεν είχε καμία βοήθεια από τη Λίσμπετ, οι προσπάθειές της απέβησαν άκαρπες.

Share Button

The Author

Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός

Όταν κλείνει ένα βιβλίο, ανοίγει ένας κύκλος επικοινωνίας. Ζήστε την εμπειρία. Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή!