Monthly Archives: Ιανουάριος 2018

Θέκλα Πετρίδου: Τα παιδιά δε σου ανήκουν, αλλά ούτε κι εσύ τους ανήκεις

Τελικά δεν ήμουν/είμαι μόνη!

Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από την κυκλοφορία του βιβλίου μου Χαρούμενη μαμά = Χαρούμενα παιδιά, και η ανατροφοδότηση που παίρνω από εσάς τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες είναι απίστευτη!

Η αλήθεια είναι πως, όταν άρχισα να το γράφω, το έκανα χαλαρά, έβγαλα κοινώς τα εσώψυχά μου, χωρίς να έχω σκοπό να τα αφήσω γραμμένα έτσι, χωρίς περικοπές.

Αυτό που έκανα λοιπόν ήταν να γράψω αυτό το βιβλίο για να πω τον πόνο μου, να φωνάξω την απόγνωσή μου και να βγάλω από μέσα μου το παράπονό μου για τη δύσκολη, πολύ δύσκολη δουλειά τού να είσαι μαμά, και γονιός γενικότερα. Και που κανένας δε μας προετοιμάζει για αυτήν!

Κανένας!

Όταν έγινα μάνα στα είκοσι δύο για πρώτη φορά και στα είκοσι πέντε για δεύτερη, τα είδα όλα!

Και χαίρομαι τόσο πολύ που διαβάζω τα μέιλ σας, που μου λέτε πως κι εσείς περάσατε ή περνάτε τα ίδια! Άρα δεν ήμουν μόνη μου τότε που αντιλαμβανόμουν τον ρόλο μου ως μικρομάνας πολύ δύσκολο, ούτε μόνη μου είμαι τώρα που χαίρομαι βλέποντας τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και να παίρνουν τον δρόμο τους.

Γιατί κάποια πράγματα είναι αλήθειες και πρέπει να τα λέμε.

Το βρεφικό κλάμα σού σπάει τα νεύρα.

Από τις πολλές φορές που ακούς το «μαμά», «μαμά», «μαμά», τρελαίνεσαι.

Πολύ συχνά δεν ξέρεις τι να απαντήσεις στις ερωτήσεις τους.

Τα λυπάσαι από τη μία και δεν τα αντέχεις από την άλλη.

Έχεις επιπλέον και τον περίγυρο ‒θειάδες, μανάδες, πεθερές, φιλενάδες‒ να παριστάνουν τις γκουρού στο ζήτημα, και εσύ να νιώθεις όλο και πιο άχρηστη μάνα.

Ε, λοιπόν, δεν είσαι μόνη!

Ούτε εσύ, αλλά ούτε κι εγώ, που νόμιζα πως ήμουν τέρας επειδή ένιωθα έτσι. Έχει πολλές γυναίκες στη θέση μας, και άντρες επίσης, επειδή ευτυχώς στις μέρες μας μεγαλώνουμε τα παιδιά μαζί με τους άντρες. Έχει πολλούς γονείς λοιπόν που αντιμετωπίζουν τη γονεϊκότητα όπως είναι· ένα δύσκολο, υπεύθυνο καθήκον χωρίς συγκεκριμένες οδηγίες προς ναυτιλλομένους.

Όσες ακόμη δεν το έχετε πάρει μη φοβάστε, δεν έγραψα άλλον έναν κλασικό οδηγό!

Έγραψα αυτή την «κατάθεση ψυχής», την «εξομολόγηση», για να τα βγάλω αφενός από μέσα μου, να λυτρωθώ, και για να βοηθήσω όσο γίνεται στην απενοχοποίηση των γονιών για τον ρόλο τους και τα συναισθήματά τους.

Είναι οκέι να σε νευριάζουν τα παιδιά σου.

Είναι οκέι να νιώθεις κουρασμένος κι εξαντλημένος από αυτή την ιστορία.

Είναι οκέι να βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου και τη σχέση σου.

Τα παιδιά δε σου ανήκουν, αλλά ούτε κι εσύ τους ανήκεις.

Και είναι οκέι να είσαι εσύ χαρούμενη κι ευχαριστημένη. Γιατί μόνο έτσι θα τα μεγαλώσεις κι αυτά προς αυτή την υγιή κατεύθυνση!

Καλή ανάγνωση, φίλες/φίλοι!

Φιλιά!
Θέκλα Πετρίδου,
Ψυχολόγος ‒ συγγραφέας


ΥΓ. Είχα βάλει από χρόνια στο μάτι τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Δεινή αναγνώστρια κι εγώ, ονειρεύτηκα πως, όταν θα έγραφα ένα βιβλίο που να αξίζει τον κόπο, θα το έστελνα μόνο στον Ψυχογιό και πουθενά αλλού. Αυτό και έκανα! Χωρίς να γνωρίζω τίποτα και κανέναν τότε. Ούτε τον κ. Θάνο Ψυχογιό, που είναι γλυκύτατος και ανθρώπινος ‒ ναι, τον γνώρισα από κοντά και είναι εξαιρετικός. Ούτε την Αγγέλα Σωτηρίου, τη διευθύντρια εκδόσεων, που με καλοδέχτηκε από την πρώτη στιγμή και την ένιωσα φίλη και συμπαραστάτρια, ούτε την Πόπη Γαλάτουλα, τη διευθύντρια του τμήματος δημοσίων σχέσεων, που με σύστησε στην Ελένη Μενεγάκη και μου έδωσε την ευκαιρία μιας ζωής, ούτε την Κλειώ Ζαχαριάδη, που χειρίζεται τόσο καλά το τμήμα μάρκετινγκ. Ούτε την Αμέρισσα Μπάστα ή την Ειρήνη Γαβρέλα, από το τμήμα δημοσίων σχέσεων, που με βοήθησαν και με βοηθούν με όλα, όσον αφορά στις παρουσιάσεις και στις συνεντεύξεις.

Λίγα λόγια το βιβλίο

ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΓΟΝΙΟΣ; ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ ΤΩΡΑ!

Η ψυχολόγος Θέκλα Πετρίδου, με μια απρόσμενη, πρακτική, αισιόδοξη και απελευθερωτική γραφή, διατυπώνει με λέξεις όλα αυτά που πραγματικά νιώθουμε οι γονείς, αλλά φοβόμαστε να εκφράσουμε.

Το βρεφικό κλάμα σού σπάει τα νεύρα, είναι στιγμές που νιώθεις άχρηστος γονιός, δεν αντέχεις τις αταξίες των παιδιών σου, τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις πώς να τους συμπεριφερθείς, πώς να μιλήσεις για κάποια θέματα, πώς να καταλάβεις και να διαχειριστείς τόσο τα δικά σου όσο και τα δικά τους συναισθήματα.

Το να είσαι γονιός δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά, και, σε μια προσπάθεια να την καταστήσει ευκολότερη, η Θέκλα Πετρίδου πραγματεύεται σε δεκαοχτώ κεφάλαια ισάριθμα θέματα που σχετίζονται με τον ρόλο του γονιού αναφορικά με την επικοινωνία κατά τη διάρκεια της εφηβείας και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, το διαζύγιο και τη γονική αποξένωση, τις μονογονεϊκές οικογένειες και τον καθωσπρεπισμό μιας υποκριτικής κοινωνίας, τη δύσκολη στιγμή που αρρωσταίνει ένα παιδί και την ακόμα πιο δύσκολη που φεύγει.

Τα βασικά ερωτήματα είναι τρία:

  • Πρέπει να θυσιάζομαι για τα παιδιά μου;
  • Να ακούω το ένστικτό μου ή τους γύρω μου;
  • Να είμαι φίλος ή γονιός;

6+1 νέα βιβλία μόνο για εσένα!

Το ταξίδι συνεχίζεται και το 2018 με νέους τίτλους, που θα σε συντροφεύσουν στον ελεύθερό σου χρόνο.

Οι προτάσεις που ετοιμάσαμε για εσένα είναι πολλές και ενδιαφέρουσες και καλύπτουν κάθε αναγνωστική προτίμηση!

Επανέκδοση του μπεστ σέλερ της Χρυσηίδας Δημουλίδου «Τα τριαντάφυλλα δε μυρίζουν πάντοτε».

14,40€ | 12,96€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Επανέκδοση του μπεστ σέλερ της Χρυσηίδας Δημουλίδου «Το βαλς των πορσελάνινων άστρων».

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Το τρίτο βιβλίο με τις υποθέσεις του ντετέκτιβ Ράουν.

Ο συγγραφέας θεωρείται στη Δανία ως ο κορυφαίους του αστυνομικού μυθιστορήματος.

16,60€ | 14,94€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα βασισμένο στην αληθινή ιστορία της νεαρής τραγουδίστριας Άλις Μάρτινο που κατάφερε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα και να αποδείξει το μεγαλείο και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

16,60€ | 14,94€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ο λόγος με τον οποίον η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ χαιρέτισε τους φοιτητές του Χάρβαρντ κατά την αποφοίτησή τους. Λόγια που εμπνέουν και μεταλαμπαδεύουν τη θέληση για μάθηση και δημιουργία.

12,20€ | 10,98€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ένα βιβλίο για τη νέα μαμά με συμβουλές και οδηγίες για τους πρώτους μήνες μετά την απόκτηση του μωρού της.

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Βραβεία κοινού Athens Voice Choice 2017

15,50€ | 13,95€

ΤΟ ΘΕΛΩ!

Ιστορία χωρίς όνομα – Το κρυφό πάθος της Πηνελόπης Δέλτα

Αναδημοσίευση από το athensvoice.gr

Το ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ είναι ένα μυθιστόρημα που σαρώνει. Στα ευπώλητα των βιβλιοπωλείων αλλά και στην ψηφοφορία των αναγνωστών της A.V. ως καλύτερο βιβλίο της χρονιάς. Ο συγγραφέας του, Στέφανος Δάνδολος, μιλά για τα «φανερά» του συγγραφικά πάθη: Ιστορία, έρωτας, αγάπη και πόλεμος.

Γιατί αυτούς; Πώς αποφάσισες και κατέληξες να μυθιστοριογραφήσεις την τραγική ιστορία της Πηνελόπης Δέλτα και του Ίωνα Δραγούμη; Και τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στα δυο πρόσωπα του δράματος; Το απέλπιδο του έρωτά τους ή το εθνικό τους μέγεθος; 

Θα έλεγα το απέλπιδο του έρωτά τους σε αντιδιαστολή με το εθνικό τους μέγεθος. Είναι εκπληκτικό το πόση τραγωδία μπορούν να κρύβουν τόσο δοξασμένες ζωές. Και κακά τα ψέματα, τέτοιο σκοτάδι είναι βούτυρο στο ψωμί για κάθε μυθιστοριογράφο που γοητεύεται από τις ανθρώπινες αντιφάσεις. Από τη μία ο θρίαμβος που όλοι γνωρίζουμε, από την άλλη οι πληγές που δεν φαίνονται, οι διαψεύσεις, το φορτίο της θλίψης. Τώρα, γιατί αυτούς; Πάντα ήθελα να βυθιστώ στο παράδοξο που μου εξέπεμπε η ζωή της Πηνελόπης Δέλτα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει βιβλία. Με κέντριζε η μαυροφορεσιά της σε συνδυασμό με το φως των κειμένων της. Το ότι στο πρόσωπό της έβλεπα θάνατο, ενώ στις λέξεις της έβλεπα ζωή.

Διαλέγεις απανωτά φλασμπάκ αντί για γραμμική αφήγηση. Η Βιέννη του 1908 και η Αθήνα του 1941 έρχονται, φεύγουν και επιστρέφουν. Στο ενδιάμεσο, η Μικρασιατική Καταστροφή, το Μακεδονικό ζήτημα, αλήθεια, δεν φοβήθηκες μήπως χαωθείς κι εσύ, μα και ο αναγνώστης σου; 

Στην πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο βιβλίο. Έχεις ένα κεφάλαιο που εκτυλίσσεται το 1908 και ένα κεφάλαιο που εκτυλίσσεται το 1941. Και έτσι πάει ως το τέλος. Η αφήγηση μπορεί να μην είναι γραμμική στο σύνολο του έργου, αλλά είναι γραμμική όσον αφορά την κάθε ιστορία ξεχωριστά. Επίσης και οι δύο ιστορίες καταλήγουν με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε στο τέλος η μία να συμπληρώνει την άλλη. Αν δεις τα σημειωματάριά μου, θα καταλάβεις ότι το βιβλίο δομήθηκε περίπου σαν χορογραφία. Ο ρυθμός ήταν το παν, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία.

Πόσο καιρό σου πήρε η έρευνα-φωτισμός των εποχών ως προς το ιστορικό πλαίσιο και πόσο χρόνο μετά εντρύφησες στην ιστορία αυτού του καταδικασμένου έρωτα; Κι αλήθεια, θεωρείς πως ο αχαλίνωτος ρομαντισμός της Δέλτα θα ήταν ίδιος, αν δεν ζούσε σε εκείνους τους ταραγμένους καιρούς, μα σε άλλους, όπως ο παρών: το κοινωνικό πλαίσιο αλλά και τα ήθη έχουν προχωρήσει.

Ξέρεις, έγινε το εξής: από το 2010, που άρχισα να δουλεύω τη «Χορεύτρια του Διαβόλου», έπεφτα συνεχώς πάνω στη Δέλτα. Το ίδιο συνέβη και με το «Όταν θα δεις τη θάλασσα». Επειδή τα δύο αυτά μυθιστορήματα καλύπτουν την περίοδο 1880-1945, η έρευνα με φιλοδωρούσε διαρκώς με στοιχεία γύρω από τη ζωή της, και ό,τι έβρισκα το έβαζα στην άκρη. Οπότε το ιστορικό πλαίσιο υπήρχε από νωρίς, όπως υπήρχαν και πολλά γεγονότα που αργότερα βρήκαν θέση στο «Ιστορία χωρίς όνομα». Όμως καταλυτικό ρόλο έπαιξαν τα δημοσιευμένα ημερολόγιά της, που άρχισα να τα διαβάζω ενόσω ακόμα έγραφα το «Όταν θα δεις τη θάλασσα». Εκεί μόνο μπόρεσα να συλλάβω το μέγεθος αυτού του αχαλίνωτου ρομαντισμού, όπως τον είπες. Δεν ξέρω αν αυτός ο ρομαντισμός θα ήταν ίδιος αν ζούσε στην εποχή μας, διότι εκπορευόταν και από μια αίσθηση στέρησης που οφειλόταν στον περίγυρο της εποχής της. Πιστεύω όμως ότι θα ήταν μια εξίσου εύθραυστη ύπαρξη και σήμερα, επειδή επρόκειτο για ένα βαθύτατα εγκεφαλικό πλάσμα που τα βίωνε όλα με υπερβολική ένταση, δίχως ιδιαίτερους μηχανισμούς άμυνας.

Τι θα έκανες, αν ήσουν ο σύζυγος της Δέλτα; Πόσο θα τη διευκόλυνες ή θα την παίδευες; Ξέρεις, διαβάζοντας το βιβλίο σου, σκεφτόμουν πως κι αυτός από μόνος του θα μπορούσε να είναι υλικό για ένα άλλο βιβλίο! 
Φυσικά και θα μπορούσε. Ο Στέφανος Δέλτα ήταν μια συγκλονιστική μορφή, ένας άντρας βαθύτατα τραγικός τον καιρό του ειδυλλίου της με τον Δραγούμη. Τον θαύμασα για την αξιοπρέπεια με την οποία πάλεψε να κρατήσει το σπίτι του ζωντανό, και φυσικά για την αφοσίωση που της έδειξε τα μετέπειτα χρόνια. Θα είχα εγώ την ίδια υπομονή; Δεν ξέρω. Ίσως θα την διευκόλυνα να φύγει. Από αγάπη, θα ήθελα να είναι ευτυχισμένη και θα την άφηνα να ακολουθήσει τον δρόμο της ανώδυνα.

Σκέφτεσαι καμιά φορά πως ζούμε σε άχαρες εποχές, που δεν ευνοούν ούτε τα μεγάλα πάθη, ούτε τις μεγάλες αποφάσεις; Η Δέλτα κι ο Δραγούμης στροβιλίστηκαν στη δίνη της Ιστορίας, οι ταραγμένοι καιροί επέτειναν ίσως την ένταση και του προσωπικού τους τάραχου, έζησαν όμως μια ζωή γεμάτη ίλιγγο και ανομολόγητες συγκινήσεις. Εμείς; 

Εμείς, Στέφανε, είμαστε εγκλωβισμένοι δυστυχώς στην ταχύτητα που διέπει την εποχή μας και απλώς παλεύουμε να ξορκίσουμε αυτό το άχαρο. Χθες ήταν 1996, αύριο θα είναι 2022. Έχουμε όμως τις μικρές χαρές. Έχουμε τα παιδιά μας, έχουμε την υγεία μας, έχουμε τα κείμενά μας και τις μουσικές μας, και τουλάχιστον δεν σταματάμε να ονειρευόμαστε. Δεν είναι και λίγο…

Λένε πως μετά την περιδίνηση στο μεταμοντέρνο και τις λογής εξτραβαγκάντζες, στη λογοτεχνία επιστρέφει πάλι η κλασική αφήγηση. Το μυθιστόρημα δείχνει να ξαναγυρνά σε παλαιότερες φόρμες. Το βλέπεις να συμβαίνει; Κι αν ναι, γιατί; Είναι κάτι που το ζητούν οι αναγνώστες πρώτα από όλα; 

Οι εξτραβαγκάντζες είναι πάντα γοητευτικές, είτε πρόκειται για τον Πίντσον της δεκαετίας του ’70, είτε για τον Γουίλιαμ Βόλμαν του σήμερα. Όμως τίποτα δεν συγκρίνεται με την κλασική αφήγηση, κατά τη γνώμη μου. Για παράδειγμα, ξαναδιάβαζα πρόσφατα τα «Ανατολικά της Εδέμ» και έκπληκτος συνειδητοποιούσα με πόση απλότητα ο Στάινμπεκ μπορούσε μέσα σε μία σελίδα να αποδομήσει κάτι για το οποίο ένας άκρατος βιρτουόζος τύπου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας θα χρειαζόταν ολόκληρα κεφάλαια. Ναι, το μυθιστόρημα επιστρέφει στη φόρμα των μεγάλων κλασικών, γιατί στις μέρες μας είναι ίσως μεγαλύτερη ανάγκη να αποδράσεις και να ταξιδέψεις μέσα σε ένα πυκνό, άρτια συγκροτημένο κείμενο, από το να περιπλανιέσαι μέσα σε γοητευτικούς λαβύρινθους. Και μεταξύ μας, χίλιες φορές προτιμώ την Ντάνα Ταρτ και τον Τζόναθαν Φράνζεν από τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.

Αναδημοσίευση από το athensvoice.gr

7 Πράγματα που κάνει ένα παιδί και …ανεβάζει τη μάνα του στα κάγκελα!!!

Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού, και η μαμά στα κάγκελα! Θα με ρωτήσεις: «Είναι άσχημα τα κάγκελα;» «Καθόλου», θα σου απαντήσω, «γιατί αν σου πετύχει το κάγκελο, μπορεί να φορεθεί και στο δεξί σαν κόσμημα!» Πάντως, αυτή την εποχή ΔΕΝ υπάρχει γυναίκα-μάνα που να ΜΗΝ είναι στα κάγκελα.

Κάτι η κρίση η οικονομική, κάτι η κρίση η ψυχολογική, κάτι η κρίση «Με πιάνει κρίση γενικώς», δεν έχεις αντοχές, βρε αδερφέ. Γιατί, πόσα να αντέξεις κι εσύ; Πόσα; Να αντέξεις τους φόρους, να αντέξεις του λογαριασμούς, να αντέξεις το ότι, μπαίνεις στο μετρό, και ο μόνος που σου χαμογελάει είναι ένας κύριος από απέναντι που έχει πάθει εγκεφαλικό και απλώς έχει στραβώσει το στόμα του;

Αχχχ… Να τα παλεύεις όλα, και να έχουν τον απάλευτο, και να έχεις και το βλαστάρι. Τι θυσίες κάνεις μέχρι να πάρει το Νομπέλ και να σε ευχαριστήσει ώστε να αποθεωθείς επιτέλους ως μάνα, που σου κάνει τα νεύρα κορδέλες, σου τα πλέκει με το τσιγκελάκι και σε αποτελειώνει με το πιο αθώο ύφος του κόσμου.

Έλα να πούμε τον πόνο μας αντάμα, να βρούμε παρηγοριά. Ο λευκός μαμαδομανδύας που δένει πίσω με ωραιότατο φιόγκο θα φορεθεί πολύ και φέτος!

7 (τουλάχιστον) πράγματα που κάνει ένα παιδί και σε αποτελειώνουν!

1. ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ

ti-travame-ki-emeis-oi-manes (9)

Όλα μπορώ να τα αντέξω (λέμε τώρα), αλλά την γκρίνια δεν την αντέχω.

«Γιατίιιιι;» «Το θέλωωωωω!» «Σε πέντε λεπτάαααα!» «Σε λίγοοοοο!» «Η μαμά του Παναγιώτη είναι πιο καλήηηηη!» «Η μαμά της Λυδίας είναι πιο καλήηηηη!» «Άσε μεεεεε!» Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια, να το σκάσεις, να πας να κρυφτείς σ’ ένα περίπτερο και να τις φας όλες τις σοκολάτες, να μην αφήσεις σοκοφρέτα ούτε για δείγμα. Αυτή η καλή κυρία που τη βγάζουν με τον γερανό, εκατό κιλά και βάλε, είναι φίλη σας; Όχι άλλη γκρίνια! Στα γόνατα πέφτω και παρακαλάω, αλλά αν μπορούσε κανείς να ακούσει την παράκλησή μου, θα είχα άλλη τύχη…

2. ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ Ή ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

ti-travame-ki-emeis-oi-manes (15)

«Φάε». «Δεν τρώω!» «Μην τρως, έχεις φάει τα πάντα». «Κάνεις κακό στην υγεία σου, είσαι πολύ αδύνατο». «Κάνεις κακό στην υγεία σου, έχεις παχύνει πολύ». Φέρε το γιαούρτι με το μέλι και την μπάρα δημητριακών, φέρε και τη Merenda πάνω στο ψωμί με βούτυρο. Διατροφή σωστή και υπομονή. Εμάς, κυρία μου, η μάνα μου μας έκανε ένα φαΐ. «Αυτό έχει, κι αν το θες». Και τώρα: «Έλα, Αντώνη μου… Αν το φας/δεν το φας, θα σε πάω εγώ στο λούνα παρκ, να σε κουνάω ένα μισάωρο χωρίς σταματημό, κι ας μ’ έχει πεθάνει η μέση μου από το πρωί!» Άτιμη παλιοκοινωνία…

3. ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

ti-travame-ki-emeis-oi-manes (8)

Θέλει να δει τον Μπομπ Σφουγγαράκι, την Πέπα, το The Voice, τις ειδήσεις, την ελληνική ταινία, το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών στη Ζιμπάμπουε, θέλει να δει τα πάντα προκειμένου να ΜΗΝ κοιμηθεί. Πόσα νανουρίσματα μπορείς να τραγουδήσεις όταν είναι μωρό; «Τρέχωωωωω και οδηγώωωωω στην Αττική Οδό…» Να μπω στο αμάξι και να φύγω μακριά, να μείνω ξάγρυπνη για πάντα, εγώ και ο κόμης Δράκουλας. «Κοιμήσου, αγάπη μου… Έχω να πάω και στη δουλειά αύριο, που θα με διώξουν στο τέλος. Και, άτιμη κρίση, θα ξενυχτάω στα φανάρια να πουλάω ηρεμιστικά!»

4. ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ti-travame-ki-emeis-oi-manes (16)

Αμαξάκια, κουκλίτσες, πατίνια, μπάλες, ένα σπίτι μέσα στα παιχνίδια, όλο τα μαζεύει κι όλο τον αμάζευτο έχουν. Και ακόμα, μαρκαδόροι, μπίλιες, επιτραπέζια. Αν είχα ένα ευρώ για κάθε πεντάευρο χαμένο από τη Monopoly, θα είχα γίνει εκατομμυριούχος. Αλλά πού θα πάει… Δε θα μεγαλώσει, δε θα κάνει δικό του σπίτι, δε θα κάνει δικά του παιδιά; Έλα, όμως, που εγώ ΔΕ θα ζω να τα δω. Θα τα έχω τινάξει πριν την ώρα μου, θα έχω πετάξει μακριά, σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη, που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δε μας ξέρει!

5. ΔΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙ

Cute schoolboy keeping open book on head in classroom

Αχχχ… Το δικό μου το παιδί και να ΜΗ διαβάζει; Που εγώ διάβαζα δέκα εξωσχολικά βιβλία την εβδομάδα; Και ήμουν άριστη μαθήτρια και απουσιολόγος και σημαιοφόρος και όλα τα εις -ορος. Και τώρα, με τον ορό στο χέρι, να τρέχω δεξιά και αριστερά στο σπίτι και να ουρλιάζω: «Αν δε διαβάσεις, θα πεθάνωωωωω! Πώς θα γίνεις χρήσιμος στην κοινωνίααααα;» Και να σκέφτομαι, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως αν διαβάσει πολύ και διαπρέψει, θα φύγει στο εξωτερικό, άτιμη κρίση, και θα αφήσει μόνη τη μανούλα. Θα πεθάνω όπως και να το δεις το θέμα, αλλά διάβασε την, έστω και μία φορά, τη ρημάδα την ιστορία!

6. ΣΥΝΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ

Little girl and father are enjoying reading book together

Που ΕΓΩ τα κάνω όλα, και ύστερα αυτοί γίνονται παρεάκι και με ειρωνεύονται! ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ. Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, κι αν τους ξανακάνω εγώ γλυκό κορμό, που τρελαίνονται να τον τρώνε, να μου τρυπήσεις τη μύτη. Αρκετά μέχρι εδώ, φτάνει!

7. ΔΕ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΙΛΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ

ti-travame-ki-emeis-oi-manes (7)

Αχχχ… Να τα έχεις κάνει όλα γι’ αυτό, να έχεις κάνει τα πάντα. Να έχεις αφήσει στην άκρη το όνειρό σου να γίνεις αστροναύτης σ’ ένα ασημί γυαλιστερό διαστημόπλοιο ώστε να εξερευνήσεις το σύμπαν, κι αυτό να σου λέει: «ΜΕΓΑΛΩΣΑ, ΔΕ ΘΕΛΩ ΑΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!» Αχχχ… Τι παιχνίδια μού παίζει η ζωή!

Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες!

Έλα, πες μου κι εσύ τα δικά σου, δε σε ακούει κανένας! Τι σε «φρικάρει» περισσότερο από αυτά που κάνει το βλαστάρι σου; Για πες…

Πρέπει οπωσδήποτε να γίνεις μάνα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από τη μητρότητα, σου λένε οι άλλες μάνες προτού μπεις στο κλαμπ, και σε κάνουν να αναρωτιέσαι: «Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Πότε επιτέλους θα αποκτήσω μωρό;»

Καλά, δεν ξέρεις τι χάνεις, συνεχίζουν με χαμόγελο. Η εγκυμοσύνη είναι υπέροχη εμπειρία, η γέννα παιχνιδάκι και το μωρό σου θα είναι άγγελος. Θα έχεις και τον άντρα σου να σε βοηθάει στα δύσκολα! Κι όσο για τη δουλειά σου; Μην ανησυχείς, βρε κουτό. Όλα συνδυάζονται αν το θέλεις!

Μια συνωμοσία ροζ πανευτυχίας που ξεσκεπάζεται όταν, δυστυχώς, είναι πια πολύ αργά. Όταν έχεις αποκτήσει μια τεράστια κοιλιά σαν φάλαινα, όταν γεννάς, αν και θα προτιμούσες να πατήσεις σε αναμμένα κάρβουνα, και όταν το μωρό ουρλιάζει ρυθμικά, σε κοιτάζει με αγωνία και εσύ αδυνατείς να καταλάβεις τι θέλει από σένα! Κι όλα αυτά την ώρα που η στρίγκλα διευθύντριά σου απαιτεί τα πάντα, ενώ ο στοργικός πατέρας σφυρίζει αδιάφορα!

Ένα διαχρονικό βιβλίο, που καταρρίπτει τον μύθο της ιδανικής μητέρας, της υπέροχης συζύγου και της τέλειας εργαζόμενης. Οι «αληθινές» γυναίκες έχουν μαύρους κύκλους στα μάτια, δε χωράνε μετά τη γέννα στο καλό τους τζιν και τα νεύρα τους είναι μονίμως χάλια, γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει… τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες!

Επανέκδοση του βιβλίου «Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες» (Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2005)

Λέσχη ανάγνωσης των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Με πολλή χαρά εγκαινιάζουμε τη Λέσχη Ανάγνωσης των Εκδόσεων Ψυχογιός, την οποία θα συντονίζει η συγγραφέας κα Τέσυ Μπάιλα. Ο πρώτος κύκλος ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Μάιο.
Continue reading…

Η Μαρία Τζιρίτα μάς μιλάει για το νέο της βιβλίο Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ

Η έμπνευση για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου ξεπήδησε από τα λόγια του παππού του ήρωά μου, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν ο παππούς του συντρόφου μου. Μπορεί το βιβλίο μου αυτό να μη γράφει στο εξώφυλλο «βασισμένο σε αληθινή ιστορία», είναι όμως σίγουρα βασισμένο σε αληθινά πρόσωπα και χαρακτήρες, γύρω από τους οποίους έπλεξα έναν μύθο.

«Ποτέ να μην αδικήσεις κανέναν άνθρωπο. Η αδικία είναι ό,τι χειρότερο στη ζωή, αγόρι μου. Και να πληγωθείς και να πονέσεις, πόνο μη δώσεις. Και ν’ αδικηθείς, μην αδικήσεις. Να είσαι ταπεινός. Την καρδιά σου βράχο να κάνεις αν χρειαστεί, μα στην αδικία μην παραδοθείς…»

Τα λόγια αυτά σημάδεψαν τον Μάξιμο από την ηλικία των δέκα ετών και διαμόρφωσαν τη συμπεριφορά του τα επόμενα χρόνια. Δοκιμάστηκε πολύ σκληρά από τη ζωή και βίωσε πολλές και επώδυνες απώλειες. Αυτό που βλέπουμε, όμως, τελικά μέσα από την ιστορία αυτή είναι ότι ένας άντρας, και μάλιστα αυτός που αξίζει να γράφεται με Α κεφαλαίο, μπορεί να γίνει σκληρός αν πονέσει και πληγωθεί, αλλά μόνο απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Ο σωστός και ακέραιος χαρακτήρας, οι αρχές και η ηθική του δε θα του επιτρέψουν να γίνει κακός. Θα προτιμήσει να αδικηθεί ο ίδιος παρά να αδικήσει. Να πονέσει ο ίδιος, παρά να πληγώσει. Μπορεί εξωτερικά να δείχνει σκληρός σαν βράχος, μα η καρδιά του παραμένει πάντα χρυσή.

Αυτό είναι κυρίως το μήνυμα που θέλησα να περάσω και, όπως πάντα, να μοιραστώ μαζί σας τα δικά μου συναισθήματα και όλα όσα έμαθα γνωρίζοντας από κοντά έναν τέτοιο άνθρωπο. Εκτός από τον Μάξιμο, όμως, θα συναντήσετε και τον αδελφό του, τον Ζαχαρία, ο οποίος βρίσκεται στον αντίποδα. Είναι εγωιστής, απαθής, με λίγα λόγια αυτό που λέμε «ο κακός». Σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν αυτά τα δυο παιδιά να γεννήθηκαν από τους ίδιους γονείς και να μεγάλωσαν στο ίδιο σπίτι. Γνωρίζοντάς τους, όμως, εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως η συμπεριφορά των γονιών μπορεί να πυροδοτήσει τη ζήλια και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα αδέλφια και να οδηγήσει σε μια πολύ κακή σχέση μεταξύ τους.

Επίσης, άλλο ένα πολύ σημαντικό θέμα που θίγεται μέσα στο βιβλίο είναι και των γυναικών κοντά στα σαράντα, που από τον πανικό της ηλικίας και τον φόβο της μοναξιάς κάνουν εκπτώσεις στα θέλω τους και συμβιβάζονται με λάθος σχέσεις προκειμένου να αποκτήσουν οικογένεια. Ένα τίμημα που μπορεί να πληρώσουν πολύ ακριβά για το υπόλοιπο της ζωής τους, αλλά που δυστυχώς δεν το συνειδητοποιούν παρά όταν είναι πολύ αργά.

Τελικά, η απόκτηση ενός παιδιού αποτελεί αυτοσκοπό για κάθε γυναίκα ή και, γιατί όχι, για κάθε άντρα; Είναι τέτοια η επιρροή που ασκεί ο κοινωνικός μας περίγυρος που δεν μπορούμε διαφορετικά να νιώσουμε πλήρεις και ευτυχισμένοι; Κι αν αποκτήσουμε τελικά παιδιά, κατά πόσο είμαστε υπεύθυνοι για τον χαρακτήρα τους αλλά και τη σχέση που αναπτύσσουν μεταξύ τους; Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θέλω να πιστεύω πως βρίσκουν τις απαντήσεις τους μέσα από την ιστορία του Μάξιμου κι εύχομαι να βοηθήσουν και εσάς να βρείτε τις δικές σας.

Καλή ανάγνωση!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ο Μάξιμος γεννιέται σε ένα χωριό της ορεινής Κορινθίας. Η αδυναμία που του δείχνει ο πατέρας του προκαλεί τη ζήλια και τελικά το μίσος του μεγαλύτερου αδελφού του προς το πρόσωπο του. Η ζωή θα τα φέρει έτσι που τα δυο αδέλφια μεγαλώνοντας θα χαθούν ο ένας από τη ζωή του άλλου. Ο Μάξιμος θα διαμορφώσει έναν τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα, στηρίζοντας τους γονείς του στο χωριό, αλλά η ζωή θα του δείξει το σκληρό της πρόσωπο και σύντομα οι απώλειες που θα βιώσει θα τον μεταμορφώσουν σε έναν σκληρό βράχο.

Όταν μερικά χρόνια αργότερα γνωρίζει τη Σαβίνα, η καρδιά του θα ζωντανέψει και πάλι. Όμως εκεί που οι πληγές του παρελθόντος δείχνουν να έχουν επουλωθεί, η επιστροφή του άσωτου αδελφού του θα ανατρέψει για ακόμα μια φορά όλες τις ισορροπίες στη ζωή του.

Μετά από τόσα χτυπήματα θα καταφέρει τελικά ο Μάξιμος να μείνει πιστός στα λόγια του αγαπημένου του παππού που τον στοιχειώνουν μια ζωή;

«Ποτέ να μην αδικήσεις κανέναν άνθρωπο. Η αδικία είναι ό,τι χειρότερο στη ζωή, αγόρι μου. Και να πληγωθείς και να πονέσεις, πόνο μη δώσεις. Και ν’ αδικηθείς, μην αδικήσεις. Να είσαι ταπεινός. Την καρδιά σου βράχο να κάνεις αν χρειαστεί, μα στην αδικία μην παραδοθείς…»

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΡΙΕΣ. Ένα βιβλίο που απορρίπτει τα στερεότυπα

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 9 Ιανουαρίου 2018
  • Tagged

Αναδημοσίευση από elle.gr

Ποιος είπε ότι τα μικρά κορίτσια πρέπει να έχουν για πρότυπο τις πριγκίπισσες των παραμυθιών; Οι «Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες» των εκδόσεων Ψυχογιός, είναι ένα βιβλίο που εμπνέεται από επιστήμονες, πολεμίστριες και καλλιτέχνιδες που έγραψαν ιστορία, και ενθαρρύνει τις γυναίκες να κυνηγήσουν από νωρίς τα όνειρά τους.

Οι Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες είναι ένα βιβλίο που σηματοδοτεί μια επανάσταση: χάρη σε μια επιχείρηση συμμετοχικής χρηματοδότησης (crowfunding) είναι το βιβλίο που έχει λάβει τις περισσότερες χορηγίες στην ιστορία, ένα λογοτεχνικό πόνημα (έχει ήδη μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες) που συγκέντρωσε το ασύλληπτο ποσό του ενός εκατομμυρίου τριακοσίων χιλιάδων δολαρίων σε διάστημα έξι μηνών, από τότε που ξεκίνησε η εκστρατεία, τον Απρίλιο του 2016, ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Παράλληλα, έφερε επανάσταση και στην παιδική λογοτεχνία γιατί διηγείται εκατό ιστορίες «απίστευτα» αληθινές, τη ζωή εκατό γυναικών οι οποίες έγραψαν ιστορία, που με αποφασιστικότητα και μια δόση τρέλας σπάνε τους κανόνες που τους εμπόδιζαν να πράξουν το σωστό.

 

 

Το εγχείρημα των συγγραφέων, της Φραντσέσκα Καβάλο και της Έλενα Φαβίλι, οι οποίες ίδρυσαν την Timbuktu Labs το 2012 – την πρώτη εταιρεία media με ψηφιακά προϊόντα για παιδιά – ήταν να μεταφράσουν σε απλή και προσιτή γλώσσα τις ζωές γυναικών που αντί για τον πρίγκιπα πάνω στο άσπρο άλογο προτίμησαν το πτυχίο, την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους, την επαγγελματική τους αποκατάσταση, την πιο ευγενή μορφή δικαιοσύνης μαχόμενες στην πρώτη γραμμή.

_Hypatia

Βασίλισσες, επιστήμονες, αθλήτριες, πολιτικοί, πολεμίστριες, ακτιβίστριες, συγγραφείς, καλλιτέχνηδες…μεταξύ των εκατό πρωταγωνιστριών συναντάμε διάσημες γυναίκες όπως τη Μαρία Κάλλας, την Ελισάβετ την Πρώτη, τη Μαρί Κιουρί, τη Μαλάλα Γιουσαφζάι, τη Ζαχά Χαντίντ, τη Νίνα Σιμόουν, την Κοκό Σανέλ, τις ανίκητες τενίστριες και αδερφές Σερίνα και Βίνους Γουίλιαμς, αλλά και λιγότερο διάσημες γυναίκες, όπως τη νεαρή Σύρια κολυμβήτρια Γιούσρα Μαρντίνι, που κολυμπούσε επί τρεις ώρες στα νερά της Μεσογείου για να σώσει τους συνταξιδιώτες της τραβώντας και σπρώχνοντας το κατεστραμμένο φουσκωτό με το οποίο είχαν διαφύγει από την εμπόλεμη κατάσταση στη χώρα της (το 2016 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο με την πρώτη στην ιστορία ομάδα προσφύγων)∙ ή τη Μαρία Ράιχε, που είχε ήδη ανακαλύψει ο Αλεχάντρο Αραβένα στην τελευταία Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής στη Βενετία, Γερμανίδα αρχαιολόγο η οποία, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε στη μελέτη των σχημάτων του πολιτισμού Νάζκα στην έρημο της Χιλής, χρησιμοποιώντας μια απλή μεταλλική σκάλα ανακάλυψε πως οι γραμμές που ήταν χαραγμένες στο έδαφος δεν ήταν παρά ουράνιοι αστερισμοί∙ τις υπέροχες Cholita Climbers, Βολιβιανές ορειβάτισσες, που αναρριχήθηκαν στις κορυφές των Άνδεων, εκτυφλωτικές μέσα στη χιονοθύελλα με τα πολύχρωμα σάλια και τις παραδοσιακές φούστες τους γιατί ποιος είπε ότι οι γυναίκες είναι μόνο για να μένουν στο σπίτι, για να καθαρίζουν και να μαγειρεύουν για τους άντρες;

Κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα πορτρέτο που υποκαθιστά την απουσία της πρωταγωνίστριας: εξήντα γυναίκες εικονογράφοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της Φραντσέσκα Καβάλο και της Έλενα Φαβίλι για να φιλοτεχνήσουν μια πινακοθήκη rebel girls: έτσι, υπάρχει η πληθωρική και εξωτική εικονογράφηση της Ελένα Μοράις Σοάρες (Φρίντα Κάλο και Μίριαμ Μακέμπα), η ειρωνική και εκλεπτυσμένη της Άνα Γκαλβάν (Ελισάβετ η Πρώτη, Ζινγκού και Γουάνγκ Ζενιί), η έντονη της Ντέμπορα Γκουίντι (Μάργκαρετ Θάτσερ, Μικέλα ΝτεΠρίνς και αδερφές Γουίλιαμς).

Διαβάζοντας τις Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες συγκινείσαι, γελάς, θυμώνεις: κάθε διήγηση είναι και μια ευχή για όλους, για κορίτσια, για αγόρια, για μεγάλους, μια καληνύχτα ελπίδας για αλλαγή της καθημερινότητάς μας, που αργά ή γρήγορα θα συμβεί ή ήδη συμβαίνει. Στην ιστορία της Αυστραλής ιστιοπλόου Τζέσικα Γουότσον, που από μικρή έτρεμε το νερό και στα δεκαέξι της διέσχισε τους ωκεανούς μόνη, παλεύοντας με τους ίδιους τους φόβους της, είναι κλεισμένη σε λίγες μόνο γραμμές όλη η ποίηση του εγχειρήματός της:

«Ολομόναχη, η Τζέσικα έσκιζε τα κύματα χωρίς σταματημό. Ήρθε αντιμέτωπη με κύματα ψηλά σαν ουρανοξύστες, ξύπνησε λουσμένη στο φως μαγευτικών ξημερωμάτων, συνάντησε γαλάζιες φάλαινες και χάζευε τα πεφταστέρια πάνω στο σκάφος της» (Καβάλο, Φαβίλι). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ιταλία στις 28 Φεβρουαρίου 2017∙ η Φραντσέσκα Καβάλο και η Έλενα Φαβίλι ζουν στο Βένις Μπιτς της Καλιφόρνια και αυτή την περίοδο είναι απασχολημένες με την προώθηση του βιβλίου τους, με αποκορύφωμα δύο σημαντικά ραντεβού: στις 7 Μαρτίου θα βρίσκονται στη Βουλή των Αντιπροσώπων παρουσία της Λάουρα Μπολντρίνι και της Αλεσάντρα Λόνγκο,με τη συμμετοχή της Τζέπι Κουτσάρι στην ανάγνωση αποσπασμάτων, ενώ στις 9 Μαρτίου, στις 18.30 το απόγευμα, θα παρουσιάσουν τις Ιστορίες της καληνύχτας για μικρές επαναστάτριες στο βιβλιοπωλείο Rizzoli, στη Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε ΙΙ μαζί με τη Λουτσάνα Λιτιτζέτο.

Frida-Kahlo

Τις συναντήσαμε κι εμείς και μας μίλησαν για την πολύ ωραία ιστορία τους.

Στο πανόραμα παιδικής λογοτεχνίας, Οι ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες αντιπροσωπεύουν μια παραφωνία. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να καταπιαστείτε με ένα τέτοιο θέμα; Και περιμένατε τόσο μεγάλη επιτυχία;

«Από την εμπειρία μας στο χώρο των επιχειρήσεων διαπιστώσαμε πως – σε αντίθεση με τους άνδρες συναδέρφους μας – είχαμε μεγαλώσει με ελάχιστα πρότυπα δυναμικών γυναικών, οι οποίες είχαν πάρει τη ζωή στα χέρια τους και είχαν επιτύχει καταπληκτικά πράγματα. Αντιληφθήκαμε επίσης πως τα αγαπημένα μας βιβλία και κινούμενα σχέδια δεν είχαν σχεδόν καμία ηρωίδα! Μετά από κάποιες έρευνες που κάναμε, συνειδητοποιήσαμε πως αυτή δεν ήταν αποκλειστικά δική μας εμπειρία. Ακόμη και σήμερα, μόνο 18,5 % των ηρωίδων στα παιδικά μέσα έχει επαγγελματικές φιλοδοξίες, σε αντίθεση με το 80% των ηρώων. Οπότε αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική. Δουλέψαμε πολύ καιρό πάνω στο χτίσιμο της εκστρατείας και πραγματοποιήσαμε μια πολύ εμπεριστατωμένη έρευνα στο πώς οι γονείς βίωναν το πρόβλημα τέτοιων στερεοτύπων, στο πώς μιλούσαν γι’ αυτά. Δουλέψαμε σχεδόν ένα χρόνο για να στήσουμε μια επιτυχημένη εκστρατεία, αλλά η επιτυχία του βιβλίου ξεπέρασε κάθε προσδοκία».

Οι Ιστορίες της καληνύχτας για επαναστάτριες αφηγούνται την πραγματική ζωή μοναδικών, ασυνήθιστων γυναικών με κοινή την επιθυμία να αλλάξουν με τον δικό τους τρόπο το μέλλον του κόσμου. Τι σημαίνει για εσάς να είναι κάποιος «επαναστάτης»;

«Το μήνυμα του βιβλίου είναι, πρώτα απ’ όλα, πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να επαναστατεί κανείς. Επαναστάτες είναι όσοι αφήνονται στη μαγεία του κόσμου, όσοι αντιστέκονται στον πειρασμό της υπερβολικής σοβαρότητας. Επαναστάτες είναι τα άτομα που καλλιεργούν ένα πάθος, που δεν αφήνουν τον κυνισμό να τα διαφθείρει. Επαναστάτριες είναι και τα κορίτσια που δεν υποχωρούν μπροστά σε έναν περιορισμένο αριθμό επιλογών, που επιμένουν να αναζητούν ώσπου να βρουν αυτό που πραγματικά τις ενδιαφέρει. Και που, όταν το βρουν, δε θα το εγκαταλείψουν εύκολα. Επαναστάτριες είναι οι γυναίκες που δεν επιτρέπουν να καθορίζονται από τους άλλους, μα παλεύουν για το δικαίωμα της επιλογής του πεπρωμένου τους. Τέλος, το να είσαι επαναστάτρια, για πάρα πολλές γυναίκες σε όλο τον κόσμο, είναι ζήτημα επιβίωσης. Όχι πολυτέλεια. Γι’ αυτό, πιστεύουμε πως είναι σημαντικό να μάθουμε να είμαστε επαναστάτριες από μικρές».

Όλες οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στο βιβλίο είναι πρότυπα θάρρους και αφοσίωσης. Με ποιες από τις ιστορίες της καληνύχτας που περιλαμβάνετε στο βιβλίο νιώθετε πιο δεμένες;

«Υπάρχει από ένα κομμάτι μας σε όλες τις ιστορίες. Ήταν τεράστιο προνόμιο για εμάς να δουλεύουμε όλους αυτούς τους μήνες περιστοιχισμένες από τόσο λαμπρά παραδείγματα. Ήταν χαρά μας να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε στον υπόλοιπο κόσμο την ιστορία κάποιων Ιταλίδων, σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν άγνωστων στην Ιταλία, όπως της ποδηλάτριας Αλφονσίνα Στράντα ή της οδηγού της Φόρμουλα 1 Λέλλα Λομπάρντι, που έμαθε να οδηγεί με το φορτηγάκι του πατέρα της, παραδίνοντας σαλάμια και μπριζόλες στους λόφους του Πιεμόντε!».

Malala-Yousafzai

Οι εκατό ιστορίες του βιβλίου εμπλουτίζονται με πορτρέτα φιλοτεχνημένα από τις πιο προικισμένες σύγχρονες εικονογράφους. Πώς χτίσατε τη σχέση μεταξύ κειμένου και εικόνων;

«Με εφαλτήριο τις ιστορίες, εξετάσαμε ποια θα ήταν η καταλληλότερη καλλιτέχνιδα για να αιχμαλωτίσει το πνεύμα κάθε προσωπικότητας. Στη συνέχεια, έγινε μια φωτογραφική έρευνα για να εμπνευστεί η καλλιτέχνιδα και μια σειρά από επαναλήψεις για να εκτιμηθεί η διαφορά μεταξύ των πορτρέτων, διατηρώντας την υφολογική συνοχή του βιβλίου».

H περιπέτειά σας θα μπορούσε αναμφίβολα να είναι η εκατοστή πρώτη ιστορία στο κλείσιμο του βιβλίου! Λέμε συνήθως πως τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν. Ίσως, αφού διαβάσει κανείς το βιβλίο, θα μπορούσε να πει ότι είναι ακριβώς η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας – όσο περίπλοκη κι αν είναι – που μας βοηθά να ονειρευόμαστε;

Από την αρχή της ιστορίας της εταιρείας μας, της Timbuktu Labs, το μότο μας ήταν «Κεντρίζω τη φαντασία ως εργαλείο συνειδητοποίησης της πραγματικότητας». Ας πούμε, λοιπόν, ότι πιστεύουμε πως η καλλιέργεια μιας στενής σχέσης μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου βοηθά τα άτομα να ανακαλύψουν τις δυνατότητες της πραγματικότητας και όχι τόσο τα όριά της, κι αυτό μπορεί να αλλάξει τον κόσμο σημαντικά.

Istories-tis-kalinyxtas-gia-epanastatries_Marie-Curie

Αναδημοσίευση από elle.gr

Ο κορυφαίος Έλληνας σεφ Άκης Πετρετζίκης μιλάει για το νέο του βιβλίο με 120 συνταγές για cake

Αναδημοσίευση από glow.gr

Blisscakes, cloudcakes, sparkcakes, worldcakes… Είναι όλα κέικ και είναι όλα τους υπέροχα. Με ό,τι γέμιση και επικάλυψη μπορεί να έχει συλλάβει το μυαλό και η φαντασία του Άκη Πετρετζίκη. Σας θυμίζουν κάτι από τις ωραίες εκείνες εποχές που ήσασταν παιδιά και γλιστρούσατε στην κουζίνα της μαμάς την ώρα που φουρνίζονταν αυτό το τρυφερό, βουτυρένιο κέικ. Επίσης, θυμίζουν και εκείνα τα παραμυθένια κέικ-τούρτες που φιγουράρουν στις βιτρίνες των γαλλικών σοκολατερί και των νεοϋορκέζικων sweet concept stores, που είναι τόσο όμορφα ώστε δε σας πάει η καρδιά να τα φάτε -θέλετε απλά να τα χαζεύετε. Δεν ξέρω, αν τελικά το να φτιάξει κανείς το αγαπημένο του κέικ είναι πράγματι… piece of cake (αγγλική έκφραση που μεταφορικά σημαίνει πανεύκολο).

Όταν όμως έπεσε στα χέρια μου η εντυπωσιακή έκδοση του νέου βιβλίου του Άκη Πετρετζίκη με τον ευφάνταστο τίτλο Piece of Cake (εκδ. Ψυχογιός), με 120 συναρπαστικές, γλυκές συνταγές για κέικ, αυτό που ξέρω είναι ότι ήθελα να τις δοκιμάσω όλες! Πρόκειται για ένα βιβλίο “σύμμαχο” σε κάθε σύγχρονη κουζίνα, μια πλούσια έκδοση που μετράει 384 σελίδες και 12 θεματικές ενότητες, με μοντέρνο σχεδιασμό, έτσι ώστε να απλοποιούνται ακόμα και οι πιο δύσκολες συνταγές. Με αφορμή, λοιπόν, το νέο του συγγραφικό εγχείρημα, μιλήσαμε με τον Άκη Πετρετζίκη για ζαχαροπλαστική, όνειρα, στόχους, εμπειρίες και “γλυκιές” προκλήσεις.

Αλήθεια, τι σε έκανε να λατρέψεις και να εκτιμήσεις την κουλτούρα, τη γεύση και τη μαεστρία που «κουβαλάει» ένα κομμάτι κέικ, ώστε να επιδοθείς σε 120 συνταγές; Με τι προσδοκίες ξεκίνησε αυτό το πρότζεκτ;

Αυτό το project ξεκίνησε με την επιθυμία να συγκεντρώσω τα καλύτερα κέικ σε ένα βιβλίο. Κέικ απλά, πιο περίπλοκα, μαμαδίστικα και πιο ψαγμένα… Σε αυτό το project έδωσα όλο τον εαυτό μου, κάτι το οποίο κάνω άλλωστε σε κάθε μου βιβλίο, αλλά και σε οτιδήποτε αποφασίζω να κάνω στη δουλειά μου. Το αποτέλεσμα, μπορώ να πω ότι αποζημίωσε την κάθε μου προσπάθεια, τόσο δική μου όσο και των συνεργατών μου!

Τώρα που το βιβλίο βρίσκεται στα ράφια, ανατρέχοντας στη «διαδρομή» του, εντοπίζεις κάτι αναπάντεχο που σίγουρα δεν περίμενες να αντιμετωπίσεις;

Η αλήθεια είναι πως, όταν ξεκινούσαμε τις δοκιμές για να καταλήξουμε σε αυτές τις 120 συνταγές, δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα φτιάχναμε 5.000 κέικ… Κι όμως, φτιάξαμε ακριβώς τόσα!!!

petretzikis-cake-suntagi2

Ο κώδικας comfort food πώς «σπάει» για σένα; Το κέικ ανήκει στη δική σου γευστική «ζώνη άνεσης”; Ήταν ένα από τα γλυκά που «σημάδεψαν” τα παιδικά σου χρόνια;

Αναμφίβολα το κέικ αποτελεί αγαπημένο comfort food! Σαφώς και ανήκει στη γευστική μου comfort-zone και είναι μία από τις αγαπημένες μου παιδικές γεύσεις. Εξίσου αγαπημένες, όμως, ήταν το τσουρέκι και τα… σιροπιαστά… Αλλά και οι πίτες… Γενικά, οι γονείς μου και κυρίως η μητέρα μου, ως γνήσια Θεσσαλονικιά, μαγείρευε και μαγειρεύει ακόμα υπέροχα. Οπότε έχω πολλές γευστικές παιδικές αναμνήσεις.

Σε ποια γωνιά της γης θα ξαναγύριζες για να γευτείς ένα επικό γλυκό που σε ιντρίγκαρε; Και πώς θα έβαζες το δικό σου στίγμα στις γεύσεις του;

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που πρωτοδοκίμασα τα διάσημα cronuts! Ένα είδος ντόνατ το οποίο φτιάχνεται με ζύμη κρουασάν. Τα λάτρεψα τόσο, που τότε είχα σκεφτεί ότι θα ήθελα πολύ να ήμουν εγώ ο δημιουργός τους! Επειδή δεν ήμουν όμως, αποφάσισα να σκεφτώ κάτι παρόμοιο αλλά και διαφορετικό! Κάπως έτσι, λοιπόν, γεννήθηκαν τα αγαπημένα μου Cruffins βουτύρου, τη συνταγή για τα οποία μπορείτε να βρείτε στο site μου www.akispetretzikis.com.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα, όταν επιδίδεσαι στη ζαχαροπλαστική;

Αν ακολουθείς πιστά τις αναλογίες, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα όσον αφορά το αποτέλεσμα. Το γλυκό θα βγει και θα είναι SUPER – αρκεί, φυσικά, να είναι καλή και η συνταγή.

Αποδόμηση, πειραματισμός, δημιουργικότητα. Πώς μεταφράζονται μέσα στην κουζίνα σου;

Σαφώς και πρέπει να αποδομείς τα υλικά και να πειραματίζεσαι μαζί τους. Η τέλεια συνταγή, άλλωστε, έρχεται ύστερα από αμέτρητες δοκιμές. Όσο για τη δημιουργικότητα; Αυτή είναι το Α και το Ω. Πάνω απ’ όλα όμως, για να μπορέσουν όλα αυτά να επιτευχθούν, χρειάζεται καλή οργάνωση! Μόνο έτσι λειτουργεί σωστά και αποδοτικά μία κουζίνα..

petretzikis-cake-suntagi

Σε επηρεάζει το κεφάλαιο τάσεις στο γλυκό σε διεθνές επίπεδο; Ποιες μητροπόλεις δίνουν τον παλμό σήμερα;

Φυσικά και με απασχολεί, ωστόσο δεν πιστεύω ότι υπάρχουν υλικά που είναι «της μόδας». Θεωρώ ότι τα υλικά γίνονται μόδα χάρη στον τρόπο με τον οποίο τα μαγειρεύεις. Τώρα, όσον αφορά τις χώρες που δίνουν τον παλμό, θεωρώ ότι η Γαλλία είναι ένας τόπος που εμπνέει σε όλα τα επίπεδα κάθε μάγειρα! Από εκεί και πέρα, συνεχώς στην καθημερινότητα μας δεχόμαστε επιρροές από άλλες κουζίνες.

Δώσε μας ένα δείγμα των πιο επιδραστικών για εσένα, προσωπικοτήτων σε επίπεδο ζαχαροπλαστικής.

Θα σας απαντήσω λίγο πιο γενικά, δίνοντάς σας τα ονόματα τριών chef τους οποίους θαυμάζω. Είναι οι Yotam Ottolenghi, Jamie Oliver και David Lebovitz.

Αλήθεια, η Ελλάδα πώς κινείται σε επίπεδο γλυκού; Ποιες δυναμικές της έχεις αφομοιώσει στις τεχνικές και στην έμπνευση σου;

Αγαπώ πολύ τα υλικά του τόπου μας και νιώθω πολύ τυχερός που βρισκόμαστε σε αυτή τη χώρα με τα τόσα αγαθά! Η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος με μεγάλη ποικιλία φρούτων, λαχανικών και αρωματικών και φροντίζω πάντα να τα αξιοποιώ στις συνταγές μου με διάφορους τρόπους.

Με τι όνειρα και στόχους έρχεται το μάλλον για εσένα;

Η αλήθεια είναι ότι τα όνειρα δεν σταματάνε ποτέ! Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι γενικά στη ζωή μου έχω κάνει προσεκτικά και σταθερά βήματα. Αυτός, λοιπόν, παραμένει ο στόχος μου και για το μέλλον. Να εξακολουθώ να θέτω σωστές βάσεις στη ζωή μου και να είμαι ανοιχτός στα πάντα. Όλα είναι πιθανά στη ζωή. Το σημαντικό είναι να δημιουργείς και να μην επαναπαύεσαι!

Αναδημοσίευση από glow.gr