Monthly Archives: June 2017

Origin – Το νέο εκπληκτικό μυθιστόρημα του Dan Brown έρχεται τον Δεκέμβριο!

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 28 June 2017
  • Tagged
Το νέο μυθιστόρημα του Dan Brown ORIGIN κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2017 από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ!

Αποκαλύφθηκε η υπόθεση αλλά και ο χώρος όπου διαδραματίζεται το πολυαναμενόμενο βιβλίο του Dan Brown ORIGIN, το οποίο θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ τον Δεκέμβριο του 2017.

Από τη στιγμή της αναγγελίας της έκδοσης, τον Σεπτέμβριο του 2016, ο αυξανόμενος ενθουσιασμός των αναγνωστών σε παγκόσμια κλίμακα για την επόμενη περιπέτεια του αγαπημένου πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Λάνγκντον έχει οδηγήσει σε μια ξέφρενη αναζήτηση πληροφοριών. Για πρώτη φορά, λοιπόν, η σιωπή έσπασε και αποκαλύφθηκαν τόσο ο χώρος δράσης όσο και η υπόθεση του νέου πολυαναμενόμενου θρίλερ του παγκόσμιου εκδοτικού φαινομένου Νταν Μπράουν, βάζοντας τέλος στις φήμες που κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες στο διαδίκτυο. Το μυθιστόρημα ORIGIN θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Dan Brown - Origin

Το νέο μυθιστόρημα του Dan Brown ORIGIN κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2017 από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ!

Origin – Το νέο εκπληκτικό μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν

Ο Ρόμπερτ Λάνγκντον, καθηγητής συμβολολογίας και θρησκευτικής εικονογραφίας στο Χάρβαρντ, φθάνει στο υπερσύγχρονο Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, προκειμένου να παρακολουθήσει μια σημαντική ανακοίνωση – πρόκειται για μια ανακάλυψη που «θα αλλάξει το πρόσωπο της επιστήμης για πάντα». Οικοδεσπότης της βραδιάς είναι ο Έντμοντ Κιρς, ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος, του οποίου οι εντυπωσιακές, υψηλής τεχνολογίας εφευρέσεις και οι ρηξικέλευθες προβλέψεις τον έχουν αναγάγει σε προσωπικότητα παγκοσμίου φήμης. O Κιρς, που πριν από χρόνια υπήρξε ένας από τους πιο ευφυείς μαθητές του Λάνγκντον στο Χάρβαρντ, πρόκειται να φέρει στο φως μια εκπληκτική ανακάλυψη… μια ανακάλυψη που θα δώσει την απάντηση στα δύο θεμελιώδη ερωτήματα που απασχόλησαν βασανιστικά την ανθρωπότητα από τις απαρχές της μέχρι σήμερα.

Λίγο μετά την έναρξη της παρουσίασης, άψογα σχεδιασμένης από τον Έντμοντ Κιρς και τη διευθύντρια του μουσείου Άμπρα Βιδάλ, η βραδιά ξαφνικά μετατρέπεται σε χάος, συγκλονίζοντας εκατοντάδες επισκέπτες και εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο. Αντιμέτωποι με την απειλή να χαθεί για πάντα η πολύτιμη ανακάλυψη του Κιρς, ο Λάνγκντον και η Άμπρα αναγκάζονται να διαφύγουν εσπευσμένα στη Βαρκελώνη και να αποδυθούν σε έναν αγώνα δρόμου, με τον χρόνο να τους πιέζει αμείλικτα, προκειμένου να εντοπίσουν τον απόκρυφο κωδικό που θα ξεκλειδώσει το ανατρεπτικό μυστικό του Κιρς.

Κυνηγημένοι από έναν ιδεοληπτικό, επικίνδυνο εχθρό, του οποίου η γνωσιακή δύναμη φαίνεται να πηγάζει από το ίδιο το Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης, οι Λάνγκντον και Άμπρα θα ανακαλύψουν τις πιο σκοτεινές πτυχές του ιστορικού και θρησκευτικού γίγνεσθαι. Σε μια αναζήτηση, διανθισμένη με μοντέρνα τέχνη και αινιγματικά σύμβολα, έχουν μόνο λίγες ώρες να φέρουν στο φως την εκπληκτική ανακάλυψη του Κιρς, αλλά και τη συνταρακτική αλήθεια για την προέλευση και τη μοίρα της ανθρωπότητας.

Η δράση του βιβλίου τοποθετείται στην Ισπανία. Η Βαρκελώνη, το Μπιλμπάο, η Μαδρίτη και η Σεβίλλη είναι οι κύριες τοποθεσίες στις οποίες διαδραματίζεται η νέα περιπέτεια του Ρόμπερτ Λάνγκντον. Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του, οι τοποθεσίες στα μυθιστορήματα αποτελούν στοιχείο-κλειδί της πλοκής.

Dan-Brown

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο ΝΤΑΝ ΜΠΡΑΟΥΝ, ένας από τους πλέον πολυδιαβασμένους συγγραφείς παγκοσμίως, γεννήθηκε το 1964 στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ. Εκτός από τον περίφημο ΚΩΔΙΚΑ DA VINCI, έχει γράψει άλλα τρία μυθιστορήματα, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ, ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ και INFERNO, στα οποία κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Λάνγκντον. Επίσης έχει γράψει τα θρίλερ ΑΡΚΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ και ΨΗΦΙΑΚΟ ΟΧΥΡΟ. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 52 γλώσσες και έχουν πουλήσει περισσότερα από 200 εκατομμύρια αντίτυπα. Σήμερα, ο Νταν Μπράουν ζει στη Νέα Αγγλία με τη σύζυγό του.

Arktiki-pagida
Aggeloi-kai-daimones
Kodikas-Da-Vinci
To-xameno-symvolo
Inferno
Kodikas-Da-Vinci-gia-neous

Πέθανε ο συγγραφέας Μάικλ Μποντ, δημιουργός του αρκούδου Πάντινγκτον

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 28 June 2017
  • Tagged
michael-bond

Με μεγάλη μας λύπη αποχαιρετούμε τον βρετανό συγγραφέα  Μάικλ Μποντ, δημιουργό του διάσημου Αρκούδου Πάντινγκτον,  ο οποίος απεβίωσε στις 27/06 σε ηλικία 91 ετών, έπειτα από σύντομη ασθένεια. Continue reading…

36 βιβλία που θα χαρίσουν στο παιδί σας ένα αξέχαστο καλοκαίρι!

Καλοκαιρινές προτάσεις βιβλίων για παιδιά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Τα σχολεία κλείνουν και οι καλοκαιρινές διακοπές βρίσκονται προ των πυλών!

Στο μυαλό όλων οι διακοπές του καλοκαιριού είναι συνώνυμες της ανεμελιάς και του ατέλειωτου παιχνιδιού, παρ’ όλα αυτά, και το βιβλίο αποτελεί μια εξαιρετική εναλλακτική δραστηριότητα στη διάρκεια των διακοπών.

Τα παιδιά αγαπούν, άραγε, τα βιβλία; Βέβαια! Αρκεί να τους προσφέρουν χαρά και διασκέδαση και να μην αποτελούν καταναγκαστική εργασία. Για κάθε παιδί υπάρχει το κατάλληλο βιβλίο, γι’ αυτό βοηθήστε το να επιλέξει σύμφωνα με την ηλικία και τα ενδιαφέροντά του, ενισχύστε τη «φιλαναγνωσία» του την περίοδο των διακοπών και χαρίστε του έτσι ένα αξέχαστο καλοκαίρι!

Ετοιμάσαμε και με χαρά μοιραζόμαστε μαζί σας αυτή τη λίστα βιβλίων, για να ανακαλύψετε ιδανικές προτάσεις για μαθητές ανάλογα με την τάξη του σχολείου:

Νηπιαγωγείο

Για τους μικρούς μας φίλους, ηλικίας 5-6 χρόνων, σας προτείνουμε βιβλία με θέμα τον θεσμό της οικογένειας και την καθημερινή συμπεριφορά, καθώς και αγαπημένα κλασικά παραμύθια!

Α′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 6-7 χρόνων σάς προτείνουμε βιβλία με θέμα τους κινδύνους του Διαδικτύου, την οικογένεια και την υιοθεσία, καθώς και ένα παραμύθι βασισμένο στην όπερα του Μότσαρτ, που θα τα ταξιδέψει.

Β′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 7-8 χρόνων σάς προτείνουμε ένα βιβλίο με το επίκαιρο θέμα της εποχής μας, τους κινδύνους του Διαδικτύου, ένα βιβλίο που προάγει τη συνεργασία και την ελπίδα, καθώς και δύο κλασικά και αγαπημένα.

Γ′ δημοτικού

Για τους φίλους μας ηλικίας 8-9 ετών σάς προτείνουμε βιβλία για την οικογένεια και την αυτοεκτίμηση, καθώς και για το πολύ σημαντικό θέμα του σχολικού εκφοβισμό και των παιδικών δικαιωμάτων. Τέλος, προτείνουμε και ένα βιβλίο μυθολογίας από τη σειρά «Μυθικοί ήρωες».

Δ′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 9-10 ετών σάς προτείνουμε βιβλία με θέμα την οικογένεια και την υιοθεσία, καθώς και δύο όμορφες περιπέτειες.

Ε′ δημοτικού

Για τα παιδιά ηλικίας 10-11 ετών σάς προτείνουμε βιβλία με χιούμορ, περιπέτεια και φιλοζωία.

ΣΤ′ δημοτικού

Για τα παιδιά 11-12 ετών σάς προτείνουμε βιβλίο με θέμα τον κίνδυνο του Διαδικτύου, καθώς και βιβλία με θέματα κοινωνικά και ιστορικά.

ΓΥΜΝΑΣΙΟ

Για τα παιδιά του γυμνασίου προτείνουμε βιβλία με θέματα ιστορικά, κοινωνικά, τις ανθρώπινες σχέσεις και περιπέτειες.

ΛΥΚΕΙΟ

Για τους μεγάλους μας φίλους επιλέξαμε και σας προτείνουμε βιβλία με θέμα τον φεμινισμό, τον αυτισμό, τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και περιπετειώδεις ιστορίες.

Ο τελευταίος λόγος του Άγιου Παϊσίου για τον θάνατο και τη μετά τον θάνατο ζωή

Paisios Agioreitis10

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε συχνά ότι «δε θα βγάλουμε ρίζες εδώ» και πως ξεχνούμε ότι θα φύγουμε από τούτη τη ζωή. Όλοι οι άνθρωποι έχουν υποχρέωση να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, το οποίο προσδιόριζε ως «προετοιμασία για την Πατρίδα μας τον Ουρανό, τον Παράδεισο». Το «παν» είναι να συλλάβει ο άνθρωπος το νόημα αυτό. Ο Θεός είναι καλός και θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων. Γι’ αυτό και σταυρώθηκε ο Χριστός. Η πύλη του Παραδείσου δεν είναι στενή. Αν ο άνθρωπος έχει –μικρή έστω– διάθεση να μη λυπήσει τον Θεό, ο φύσει αγαθός Θεός θα οικονομήσει ώστε να τον πάρει στην καλύτερη ώρα του, σε ώρα μετάνοιας, και θα τον «σπρώξει σκανδαλωδώς» στον Παράδεισο. Από φιλότιμο και μόνο πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να δει τον άνθρωπο στην Κόλαση. Όταν ο άνθρωπος πιστέψει στον Θεό και στη μέλλουσα ζωή, τότε καταλαβαίνει ότι η επίγεια ζωή είναι μάταιη και ότι απλώς ετοιμάζει το «διαβατήριό» του για την άλλη ζωή. Αυτή η ζωή δεν είναι για να περάσουμε καλά. Χρησιμεύει για να δίνουμε εξετάσεις προκειμένου να περάσουμε στην άλλη ζωή. Σε τούτη τη ζωή δοκιμάζεται ο καθένας στο κατά πόσο ανταποκρίνεται σε όσα ζητά ο Θεός. Σε περίπτωση που οι άνθρωποι το θυμούνταν αυτό, τότε οι μικροπρέπειες και οι γκρίνιες θα εξέλιπαν.

Ο άνθρωπος που δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, αν ξαφνικά βρεθεί σε μια δύσκολη κατάσταση δε θα μπορέσει να βοηθήσει ή να βοηθηθεί καθόλου. Υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί που σπουδάζουν ψυχολογία, διαθέτουν καλοσύνη και «σκοτώνονται» για να βοηθήσουν ανθρώπους που υποφέρουν. Όσοι από αυτούς δεν έχουν πίστη και μια σχετική πνευματικότητα, δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τι να πουν, και θα βρεθούν σε πολύ δεινή θέση όταν θα χρειαστεί να παρηγορήσουν δύσκολες περιπτώσεις αναπηρίας ή ασθένειας· για παράδειγμα, κάποιον που του λείπει το ένα πόδι ή μια νεαρή γυναίκα με προχωρημένο καρκίνο που έχει τρία μικρά παιδιά. Διά της επιστήμης της ψυχολογίας και μόνο δε θα μπορούν να τους βοηθήσουν. Από την άλλη, οι ίδιοι οι πονεμένοι άνθρωποι, μόνο αν συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής θα μπορέσουν να καταλάβουν γιατί ο Θεός επέτρεψε την αναπηρία ή την αρρώστια τους. Αν υπομείνουν και δε γογγύζουν, τότε θα λάβουν Ουράνιο μισθό. Τέλος, καλό είναι να γνωρίζουν ότι ο Θεός δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ούτε τους αναπήρους και τους ασθενείς ούτε τα μικρά παιδιά της μητέρας που υποφέρει.

Ο Κύριος είπε: «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ…» (Ματθ. 6, 33). Από εκεί ξεκινά η απλότητα και κάθε σωστή αντιμετώπιση. Ο Άγιος ήθελε να γίνει μέριμνά μας η Βασιλεία των Ουρανών – όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν. Αν όμως ο άνθρωπος απορροφάται από τούτη τη ζωή, χάνει τον καιρό του και «χαραμίζεται». Αντίθετα, αν προετοιμάζεται για την άλλη ζωή, έτσι αποκτά νόημα η επίγεια. Όπου και να βρεθεί κανείς, αν αγωνιστεί φιλότιμα μπορεί να πετύχει το «ποθούμενο», δηλαδή τη σωτηρία της ψυχής του. Ο Λωτ, παρ’ ότι ζούσε στα φοβερά Σόδομα και Γόμορρα, έφθασε σε μεγάλα ύψη πνευματικότητας. Στις μέρες μας, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα «γεγονότα» μάς αναγκάζουν να αγωνιστούμε για να γίνουμε καλύτεροι και να πλησιάσουμε περισσότερο τον Θεό, ώστε να λάβουμε τη θεϊκή δύναμή Του.

Ο Άγιος δεν ήθελε να βλέπει τον άνθρωπο να βασανίζεται εξαιτίας του ότι δεν κατόρθωσε να αποκτήσει πλούτο ή δόξα. Στην άλλη ζωή, την αληθινή, τα μάταια τούτα πράγματα και οι μάταιες δόξες δε χρειάζονται ούτε μεταφέρονται. Το μόνο που μεταφέρεται είναι τα έργα μας, τα οποία και θα μας δώσουν το «ανάλογο διαβατήριο» για το «μεγάλο και αιώνιο ταξίδι μας».

«Το δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού», ο «Νοέμβριος» και ο Μαγικός ρεαλισμός του Χόρχε Γκαλάν

Untitled design (5)
Αναδημοσίευση από ert.gr
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Ο Χόρχε Γκαλάν γεννήθηκε στο Ελ Σαλβαδόρ το 1973. Αγαπούσε από μικρός τις ιστορίες που άκουγε, όσο παράξενες κι αν ήταν. Η αίσθηση του πραγματικού ήταν πάντα παρούσα στις διηγήσεις των μεγάλων. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να τις αφηγηθεί και να μιμηθεί την προφορικότητα του λόγου. Δεν ήταν πρόθεσή του να ακολουθήσει το μονοπάτι του Μαγικού ρεαλισμού, όμως η λατινοαμερικάνικη ιδιοσυγκρασία του δεν τον άφησε να ξεφύγει από αυτό. Ο ίδιος δηλώνει λάτρης του Ουίλλιαμ Φώκνερ, στον οποίο πάντα επιστρέφει, είτε για να διαβάσει μερικές παραγράφους, είτε ξανά και ξανά τα βιβλία του. Και να το πρώτο παράδοξο: Ο Φώκνερ ήταν επηρεασμένος από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, αλλά και ο Μάρκες είχε αναφορές από τον Φώκνερ.

Ο Χόρχε Γκαλάν ξεκίνησε γράφοντας ποιήματα. Θεωρούσε ότι τα μυθιστορήματά του είχαν ελλείψεις και ξαφνιάστηκε πολύ όταν έδωσε σε κάποιον να διαβάσει το χειρόγραφο του βιβλίου Το δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού και του άρεσε πολύ. Γιατί οι ιστορίες που περιλαμβάνει το βιβλίο, δεν είναι «κανονικές», είναι γεμάτες «φαντασία». Συνεχίζει να γράφει ποιήματα, με μια κοινωνική χροιά, γιατί, όπως υποστηρίζει, «η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα και τα προβλήματα είναι τόσο έντονα που σε κρατάει, δεν μπορείς να την παραβλέψεις, δεν μπορείς να την ξεχάσεις».

Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Διηγήματος στη χώρα του (Premio Nacional de Novela Corta) για μια νουβέλα που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Είχε όμως την τύχη να διακριθεί με πολλά άλλα βραβεία σε άλλες χώρες, όπως στην Ισπανία, όπου ζει πλέον μόνιμα, μετά τις απειλές που δέχτηκε κατά της ζωής του, με αφορμή την έκδοση του ιστορικού μυθιστορήματος Νοέμβριος, όπου αφηγείται, με στοιχεία και ονόματα, τη δολοφονία έξι ιησουιτών καθηγητών στην εστία της ιησουιτικής κοινότητας του Κεντροαμερικανικού Πανεπιστημίου του Σαν Σαλβαδόρ (UCA) από μέλη του διαβόητου Τάγματος Ατλάκατλ, το 1989, εννέα χρόνια μετά την ψυχρή δολοφονία του αρχιεπισκόπου του Ελ Σαλβαδόρ Όσκαρ Ρομέρο. Το έγκλημα παραμένει ατιμώρητο, οι δολοφόνοι είναι ελεύθεροι. Η έρευνα για το βιβλίο διάρκεσε πάνω από μια δεκαετία.

«Ζώντας μακριά από την πατρίδα μου έχω την αίσθηση ότι είμαι παγιδευμένος στον κόσμο και δεν μπορώ να γυρίσω στο σπίτι μου.»

«Στη χώρα μου τέτοιου είδους γεγονότα δεν είναι περιστασιακά. Πολλοί συγγραφείς χρειάστηκε να την εγκαταλείψουν λόγω παρόμοιων συνθηκών», λέει ο ίδιος. «Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις πιο επικίνδυνες χώρες του κόσμου. Την προηγούμενη χρονιά η εφημερίδα The Guardian έγραψε ότι ήμασταν η πιο επικίνδυνη χώρα στον κόσμο. Σε μια μικρή χώρα, με 6 και κάτι εκατομμύρια κατοίκους, έχουμε φτάσει να έχουμε πενήντα δολοφονίες ημερησίως. Είμαστε μια άρρωστη κοινωνία, μια κοινωνία που νοσεί. Και πολλές φορές έχω την τάση να πιστεύω ότι δεν θα βρούμε λύση. Γιατί η βία είναι κυκλική στην ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ, επανέρχεται, κάνει κύκλους και τον τελευταίο αιώνα ήταν πάντα παρούσα. Και γι αυτό πιστεύω ότι μπορεί να μην έχουμε καμία μοίρα».

Σε ερώτηση αν η λογοτεχνία μπορεί να προσφέρει κάποιον δρόμο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Χόρχε Γκαλάν απαντά θετικά. Και προσθέτει: «Η κοινωνία του Ελ Σαλβαδόρ έχει ζήσει ανάμεσα στη σιωπή και στη λησμονιά. Και μέσω της λογοτεχνίας, αυτή η σιωπή και η λησμονιά σπάνε. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια επίγνωση, που μέχρι σήμερα δεν υπήρχε. Υπάρχουν παιδιά κάτω των 20 ετών που δεν γνωρίζουν τίποτα για τη δολοφονία των ιησουιτών και αυτή έγινε μόλις 28 χρόνια πριν. Αν δεν έχουμε ιστορική μνήμη δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Ίσως η δουλειά της λογοτεχνίας να είναι ακριβώς αυτό. Να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη έτσι ώστε οι ερχόμενες γενιές να μπορούν να κάνουν κάτι γι αυτό. Και να ξαναθυμηθούμε ίσως, ότι κάποτε ήμασταν μια υπέροχη χώρα για να ζει κανείς. Όχι ότι δεν υπήρχε βία τη δεκαετία του 1940 ή του 1950, δεν θέλω να πω αυτό, αλλά δεν είναι συγκρίσιμη με όλο αυτό που ακολούθησε».

Μιλώντας για την ιστορική μνήμη, και τη σιωπή με την οποία σκόπιμα περιβάλλεται, ο Χόρχε Γκαλάν αναφέρεται στο παράδειγμα του σημαντικότερου ίσως ποιητή της χώρας του, του, του Roque Dalton, το έργο του οποίου γνώρισε όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο. «Διάβασα Όμηρο και όλους τους Ισπανούς συγγραφείς πριν διαβάσω Roque Dalton», λέει χαρακτηριστικά. Ο Dalton δολοφονήθηκε το 1975. Ένα ακόμα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο. Δεν ήταν μόνο ποιητής, αλλά επίσης δοκιμιογράφος, δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής. Τα βιβλία του άρχισαν να εκδίδονται για πρώτη φορά όταν, με την αλλαγή της Κυβέρνησης, ο Γκαλάν εργάστηκε για ένα διάστημα στον κρατικό εκδοτικό οίκο, κι έτσι μπόρεσε να βοηθήσει στην κυκλοφορία των έργων του Dalton στη χώρα που τον γέννησε.

Από την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση των δημοσιογράφων με τον Χόρχε Γκαλάν, που έγινε στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιός, στο πλαίσιο της επίσκεψης του συγγραφέα στη χώρα μας για το φεστιβάλ LEA, δεν θα μπορούσε να λείψει το θέμα του κατ’ εξοχήν λατινοαμερικάνικου Μαγικού ρεαλισμού, όπου γεγονότα και πλάσματα φανταστικά ή παράξενα, περιγράφονται από τον συγγραφέα με μια φυσικότητα και την τεχνική του ρεαλισμού, δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση ψευδαίσθησης ενός κόσμου ονειρικού. Ο Χόρχε Γκαλάν, με την ανάλογη απλοϊκότητα και φυσικότητα, μας εξηγεί: «Πιστεύω πως έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία μας. Για μας είναι η καθημερινότητα, το συνηθισμένο. Όλοι οι λατινοαμερικάνοι έχουν δει φαντάσματα, ή γνωρίζουμε κάποιον που έχει δει. Όταν ήμασταν υποψήφιοι για κάποιο βραβείο, πάντα ξέραμε αν θα κερδίσουμε ή όχι. Γιατί κάποιος το είχε δει στον ύπνο του. Κι αν μας έλεγε ότι “είδα στον ύπνο μου ότι θα κερδίσεις”, ήμασταν απόλυτα σίγουροι ότι έτσι θα γινόταν. Και πάντα έπεφτε μέσα. Μπορεί να είναι μια πραγματικότητα μαγική αλλά είναι μια πραγματικότητα αληθινή. Για μας είναι απλώς η αλήθεια. Και μπορεί οι ιστορίες στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού να φαίνονται φανταστικές, αλλά εμένα μου τις διηγήθηκε κάποιος σαν αληθινές. Εμείς έχουμε συνηθίσει να ζούμε μαζί με το παράξενο. Η λατινοαμερικάνικη παραγωγή, αυτή τη στιγμή, είναι ένα σύμπαν πολύ πλούσιο. Βρίσκεται σε εξαίρετη υγεία».

Αν ο ορισμός του Μαγικού ρεαλισμού είναι η ενσωμάτωση του πραγματικού με το φανταστικό, θα μπορούσαμε να πούμε αν υπάρχουν όρια ανάμεσα σε αυτά τα δύο?

Προφανώς υπάρχουν, αλλά τόσο στη δική μας καθημερινότητα, όσο και παλαιότερα, δεν ήταν ευδιάκριτα. Η απίστευτη ιστορία στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού με τα δίδυμα κορίτσια που μπορούσαν να πετάνε και μάλιστα ανταγωνίζονταν για το ποια από τις δύο μπορούσε να μείνει στον αέρα για περισσότερη ώρα, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Αυτή η ιστορία μπορεί να φαίνεται εντελώς αστεία και φανταστική, ωστόσο μου τη διηγήθηκε με τόσο βιωματικό τρόπο η ίδια η πρωταγωνίστρια, στην οποία συνέβη αυτό το γεγονός, όταν ήταν μικρή. Είτε το πιστεύει κανείς είτε όχι, το συναρπαστικό είναι ότι για την ίδια ήταν μια πραγματικότητα, μια αλήθεια. Και αυτό με γοήτευε πάντα, να ακούω τέτοιες ιστορίες.

Γιατί πιστεύετε ότι το φανταστικό στοιχείο του Μαγικού ρεαλισμού προκαλεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού παγκοσμίως;

Ίσως λόγω της μακρινής απόστασης από την ευρωπαϊκή ήπειρο και όχι λόγω του παράδοξου. Η ευρωπαϊκή λογοτεχνική σκέψη είναι πιο ρεαλιστική. Όχι ότι εμείς οι λατινοαμερικάνοι δεν είμαστε ρεαλιστές, απλά γράφουμε για μια διαφορετική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε.

Αυτό που επίσης ελκύει το αναγνωστικό κοινό είναι ότι μέσα από τη λογοτεχνική έκφραση του Μαγικού Ρεαλισμού προσεγγίζονται κάθε είδους θέματα, κυρίως πολιτικά, που επιδρούν στη λατινοαμερικάνικη πραγματικότητα.

Η λογοτεχνία είναι ένα μέσο για να μιλήσεις για αυτές τις προβληματικές. Πολλοί πιστεύουν ότι αν και ζούμε σε δημοκρατία, δεν υπάρχει πραγματικά ελεύθερη έκφραση. Στη χώρα μου, για παράδειγμα, οι μεγαλύτερες εφημερίδες δεν έκαναν καμία αναφορά ή κριτική γύρω από τη δολοφονία των έξι ιησουιτών ιερέων, το 1989, από μέλη του Τάγματος Ατλάκατλ. Στα 28 χρόνια που πέρασαν από τότε, κανένας δεν τόλμησε να γράψει ούτε καν ένα σχετικό διήγημα. Κατά κάποιον τρόπο, αυτή η σιωπή, σκοπό είχε να ξεχαστεί αυτή η ιστορία. Αυτό που έκανα λοιπόν, ήταν να προσπαθήσω να διασώσω αυτή την ιστορία, να προσπαθήσω να μην ξεχαστεί.

Η Θεολογία της Απελευθέρωσης, είχε μία παράδοση στο Ελ Σαλβαδόρ. Η προσπάθεια των κληρικών να εντάξουν την εκκλησία στον αγώνα για την κοινωνική ισότητα και την εξάλειψη της φτώχειας και της αδικίας.

Όλοι οι Ιησουίτες που αναφέρω στο βιβλίο μου Νοέμβριος, εξασκούσαν στην πράξη τη Θεολογία της Απελευθέρωσης.

Η Κουβανική επανάσταση και οι αλλεπάλληλες δικτατορίες στη Λατινική Αμερική έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη λογοτεχνική έκρηξη των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Έχουμε περάσει σε άλλη εποχή;

Σε άλλη εποχή, σίγουρα. Δεν έχουμε τέτοιου είδους παραδείγματα σήμερα. Έχει αλλάξει εντελώς η οπτική με την οποία προσεγγίζονται οι θεματικές. Αυτό που εγώ θέλω να εκφράσω μέσα από τα βιβλία μου είναι ίσως μια απάντηση για ό,τι συμβαίνει στη χώρα μου. Να καταλάβω, να εξηγήσω. Όταν ζεις σε μια κοινωνία τόσο βίαιη, νιώθεις την ανάγκη να εξηγήσεις κάποια πράγματα. Να δώσεις απαντήσεις για το πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Υπάρχει πρωτοπορία στη σύγχρονη λογοτεχνία; Σε τι θα μπορούσαμε να πούμε ότι έγκειται η δεξιότητα ενός συγγραφέα;

Ναι, πάντοτε θα υπάρχουν πρωτοπορίες. Η δεξιοτεχνία ενός συγγραφέα έχει πάντα να κάνει με το στυλ του.

Εσείς αναζητήσατε τη λογοτεχνία ή η λογοτεχνία σας ανακάλυψε;

Πιστεύω ότι χωρίς καν να το καταλάβω, η λογοτεχνία ήταν ανέκαθεν κομμάτι του εαυτού μου. Όπως όταν κάποιος ανακαλύπτει την εσωτερική ταυτότητά του… Πρόκειται για μια συναισθηματική διαδικασία, όχι διανοητική. Έφτασα σε ένα σημείο όπου πλέον είχα ανάγκη να γράψω και να διηγηθώ ιστορίες.

Το βιβλίο σας Νοέμβριος θα μεταφερθεί σύντομα και στη μεγάλη οθόνη. Είστε σύμφωνος με το σενάριο;

Πριν από λίγες μέρες διάβασα το τελικό σενάριο και μου άρεσε πολύ. Ο σκηνοθέτης, ο Ισπανός Imanol Uribe είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης. Είμαι ενθουσιασμένος με όλο το σχεδιασμό που έχει γίνει για την ταινία.

Σας εύχομαι καλή επιτυχία.

Σας ευχαριστώ πολύ.


 

Το βιβλίο του Χόρχε Γκαλάν

Το δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού κυκλοφορεί, σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

. Το βιβλίο αποτελεί ένα εξαίσιο δείγμα λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής ενσωματώνοντας τους τοπικούς μύθους και θρύλους και μιλώντας για τα βαθιά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα του τόπου. Είναι ένα μυθιστόρημα πολλών αναγνώσεων, από εκείνα που μένουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά του αναγνώστη.

Το πολυαναμενόμενο ιστορικό μυθιστόρημα Νοέμβριος, που τιμήθηκε με το Βραβείο της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας (RAE) και αναφέρεται στη δολοφονία έξι ιησουιτών το 1989, αναμένεται να κυκλοφορήσει το Νοέμβριο, επίσης από τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Το βιβλίο πρόκειται σύντομα να μεταφερθεί στον κινηματογράφο από τον Ισπανό σκηνοθέτη Ιμάνολ Ουρίμπε.

Και επειδή στην παρούσα στήλη των Βιβλιοπαρουσιάσεων θέλουμε να γνωρίζουμε στους αναγνώστες μας τόσο νέους συγγραφείς όσο και ξένους που ίσως δεν μάθαμε ακόμα, ας κλείσουμε αυτή την παρουσίαση με μερικά από τα ονόματα που ξεχωρίζει ο Jorge Galán, εκτός από τον προαναφερόμενο William Faulkner, και φυσικά τους Gabriel García Márquez, Juan Rulfo, Octavio Paz και Pablo Neruda: Piedad Bonett (Κολομβιανή συγγραφέας και ποιήτρια), Roberto Bolaño (Χιλιανός συγγραφέας), Oracio Castellanos Moya (Σαλβαδοριανός μυθιστοριογράφος), Ernesto Cardenal Martínez (Νικαραγουανός ποιητής και πολιτικός), Claribel Alegría (Νικαραγουανή ποιήτρια, η οποία πρόσφατα, στα 93 της χρόνια, κέρδισε το Βραβείο Reina Sofía de Poesía Iberoamericana).

jorge-gkalan

Αναδημοσίευση από ert.gr
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Συμφιλίωση μέσα από την αλήθεια

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 19 June 2017
  • Tagged
jurenec
Αναδημοσίευση από kathimerini.gr
της Μαργαρίτας Πουρνάρα

Φέρτε στο μυαλό σας το παρουσιαστικό ενός Αμερικανού ήρωα. Αποκλείεται να τον φανταστείτε να έχει ύψος 1.50, σκεβρωμένο σκελετό, καμπούρα και χοντρά γυαλιά μυωπίας. Ομως ο αιδεσιμότατος Εϊσα Τζένινγκς, που πήγε στη Σμύρνη λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή με την οικογένειά του για να εργαστεί στη ΧΑΝ, ήταν ένας ήρωας, καθώς κατάφερε να διασώσει εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες. Οργάνωσε με απίστευτη εφευρετικότητα τη μεταφορά τους από τη φλεγόμενη πόλη σε έδαφος ελληνικό, με κάθε δυνατό τρόπο. Και δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτούς που βρίσκονταν στην προκυμαία, αλλά φρόντισε να σώσει και συμπατριώτες μας από ολόκληρη τη μικρασιατική ακτογραμμή. Για να επιτύχει τον στόχο του, τον οποίον θεωρούσε άκρως χριστιανικό, δωροδόκησε, είπε ψέματα πως έχει τη στήριξη των ΗΠΑ, συνωμότησε με άλλους επίδοξους σωτήρες των Ελλήνων, επιστράτευσε οποιοδήποτε μέσον πολιτικής πίεσης, ακόμα και για να κάμψει την αντίσταση της ελληνικής κυβέρνησης που φοβήθηκε να επέμβει ενεργά! Την εκπληκτική ιστορία του ανθρώπου αυτού, του οποίου ούτε το όνομα δεν πολυγνωρίζουμε στην Ελλάδα, διηγείται με μαεστρία ο ελληνικής και πολωνικής καταγωγής Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Λου Γιουρένεκ.

Το βιβλίο του με τίτλο «Η μεγάλη φωτιά», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, δεν στηρίζεται μονάχα στην έρευνα για τον Αμερικανό από μηχανής θεό με το παράξενο σουλούπι. Ο συγγραφέας διαλέγει προσεκτικά μια ομάδα από αντιθετικούς, υπαρκτούς χαρακτήρες έτσι ώστε να περιγράψει το συμβάν ως μια συναρπαστική, αληθινή πλοκή. Βρέθηκε πρόσφατα στην Ελλάδα για να δώσει μια ομιλία στο Ψηφιακό Μουσείο Νέας Σμύρνης, ένα μικρό, όμορφο μουσείο που αξίζει να επισκεφθείτε, και μίλησε στην «Κ».

Με ακρίβεια

«Η φιλοδοξία μου στην έκδοση αυτή ήταν να διηγηθώ την καταστροφή της Σμύρνης με ακρίβεια, βασιζόμενος σε αρχεία, αποχαρακτηρισμένα διπλωματικά έγγραφα, ακόμα και συνεντεύξεις. Πρωτίστως όμως έκανα πολλά ταξίδια σε Ελλάδα και κυρίως στην Τουρκία, εν είδει ρεπορτάζ. Ηθελα να δω με τα μάτια μου και να καταλάβω με τις αισθήσεις μου τι έβλεπαν οι πρόσφυγες, πώς ήταν το τοπίο όπου έγιναν οι μάχες. Για να μπορέσεις να κάνεις τη διήγηση ενός πραγματικού γεγονότος τόσο ζωντανή ώστε να εμπλακεί ο αναγνώστης σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, πρέπει να διαλέξεις ένα σωστό cast από προσωπικότητες έτσι ώστε να φωτιστούν όλες οι πλευρές: από τον Τζένινγκς μέχρι τον Νουρεντίν Πασά της Σμύρνης και την οικογένεια του Ωνάση που ενσάρκωνε το δαιμόνιο στο εμπόριο, και από τον Αμερικανό ναύαρχο Μαρκ Μπρίστολ, τον ύπατο αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη που μισούσε τους Ελληνες και τους Αρμένιους, έως τον πρόξενο Τζορτζ Χόρτον που έκανε προσπάθειες να γλιτώσει το χριστιανικό στοιχείο».

Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, με την υπόθεση να επικεντρώνεται στις ημέρες της απόλυτης καταστροφής για το ελληνικό στοιχείο. Ακόμα και στην ομιλία που έδωσε στη Νέα Σμύρνη ο Πολωνομανιάτης Γιουρένεκ, η διήγησή του για το τι συνέβαινε πάνω στην προκυμαία ήταν τόσο ζωντανή και με τέτοια λεπτομέρεια, που πολλοί ακροατές μικρασιατικής καταγωγής από το κοινό βαριανάσαιναν. Αυτό πάντως που τον προβλημάτισε περισσότερο ως δημοσιογράφο και συγγραφέα είναι ότι οι σημερινοί Ελληνες δεν φαίνεται να γνωρίζουν τόσα πράγματα για τη μικρασιατική εκστρατεία και την τρομερή της κατάληξη.

Η ενοχή της ήττας

Κυρίως, τον απασχολεί το γεγονός ότι δεν αποκαλούμε την εξάλειψη του χριστιανικού στοιχείου με τον όρο γενοκτονία, όπως θα οφείλαμε να κάνουμε κατά τη γνώμη του: «Μέσα σε μία δεκαετία, από το 1912 έως και το 1922, εξοντώθηκαν στη Μικρά Ασία περίπου 3 εκατομμύρια Ελληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι. O Εβραίος Ράφαελ Λέμκιν, που επινόησε τον όρο, τον πρωτοανέφερε για τα γεγονότα αυτά στην Ανατολία στις αρχές του 20ού αιώνα και όχι για το Ολοκαύτωμα. Τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος του Χίτλερ θαύμαζαν τον Κεμάλ για τον τρόπο που έβγαλε από τη μέση τους εχθρούς τους. Και ο ίδιος ο Αδόλφος έλεγε: “Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους;”. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι οι Ελληνες τραυματίστηκαν τόσο από αυτό το γεγονός και ότι υπάρχει ίσως ακόμα η ενοχή της ήττας. Η ιδεολογία επίσης έχει παίξει τον ρόλο της στο να μη γίνει μια πραγματικά ανοικτή συζήτηση για το τι πραγματικά συνέβη στη Μικρά Ασία».

Οταν του ανέφερα την τεράστια διαμάχη που έγινε για την περιγραφή του συμβάντος περίπου ως «συνωστισμός στην προκυμαία» στη διατύπωση σε σχολικό βιβλίο, αλλά και το γεγονός ότι συχνά ακροδεξιά στοιχεία θέλουν να οικειοποιηθούν το εθνικό αφήγημα για δική τους χρήση, ο Γιουρένεκ τόνισε: «Την Ιστορία δεν μπορείς να τη βουρτσίζεις και να την εξωραΐζεις για να έχεις καλύτερες σχέσεις σήμερα με τους γείτονές σου ή τους παλιούς εχθρούς σου. Ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί αυτό είναι μέσα από την αλήθεια, από το πόσο φρικτά μπορεί να είναι τα γεγονότα. Μόνο τότε έρχεται η ανακούφιση και η συμφιλίωση».

Μιλώντας για τη μνήμη των επιζώντων και την ενοχή που συχνά τους διακατέχει, ο Γιουρένεκ βάζει μέσα και τον εαυτό του, μιλώντας αυτήν τη φορά ως δημοσιογράφος και όχι ως συγγραφέας: «Διδάσκω εδώ και πολλά χρόνια δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Bοστώνης και συνειδητοποίησα ότι οι δημοσιογράφοι της δικής μου γενιάς κατάφεραν και έκαναν καλές καριέρες χωρίς την τεράστια αγωνία για το τι θα συμβεί στον Τύπο. Η δική σας γενιά των συναδέλφων πρέπει δυστυχώς να δώσει τη μάχη της επαγγελματικής επιβίωσης. Η μόνη μας ελπίδα είναι ότι μπορεί το χαρτί να πεθάνει αλλά δεν θα σβήσει ποτέ η ανάγκη να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να πει την αλήθεια με τρόπο ακριβή και ενδιαφέροντα».

Αναδημοσίευση από kathimerini.gr
της Μαργαρίτας Πουρνάρα

22 εξαιρετικά δώρα για τη Γιορτή του Πατέρα!

KALOKAIRINES_PROTASEIS_ARKT

Την Κυριακή 18 Ιουνίου είναι η Γιορτή του Πατέρα και η εκδοτική ομάδα μας σας προτείνει 22 εξαιρετικά βιβλία για να χαρίσετε στον αγαπημένο σας μπαμπά. Είκοσι δύο δώρα που θα σας βγάλουν σίγουρα ασπροπρόσωπους και που εκείνος θα απολαύσει!

Λίγα λόγια για την ιστορία
της Παγκόσμιας Ημέρας του Πατέρα

Η πρώτη καταγεγραμμένη ιστορικά περίπτωση εορτασμού της Ημέρας του Πατέρα ήταν στις 5 Ιουλίου 1908, στο Φέαρμοντ της Δυτικής Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών, από την Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον, η οποία ήθελε να τιμήσει τους 210 νεκρούς πατέρες που έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο στην αποκαλούμενη Τραγωδία του Μόνονγκα. Η Κλέιτον διάλεξε την πιο κοντινή Κυριακή στα γενέθλια του εκλιπόντα πατέρα της για να διεξαχθεί η εορτή.

Ο καλός πατέρας δίνει στα παιδιά του ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα.
– Jonas Salk

Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα καθιερώθηκε στις 19 Ιουνίου του 1910, από την Αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να δημιουργήσει μια γιορτή ανάλογη με την Ημέρα της Μητέρας, προκειμένου να τιμήσει και να ευχαριστήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα έξι παιδιά της οικογένειας, καθώς και τους υπόλοιπους βετεράνους πατέρες του Εμφυλίου. Το 1966, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάταγμα που τιμούσε επισήμως τους πατεράδες, και καθιέρωσε την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ’ όλη την οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππούς ή ο προπάππους. Έξι χρόνια αργότερα, το 1972, ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον οριστικοποίησε τη γιορτή ως μόνιμη εθνική εορτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Στην Ελλάδα, η γιορτή καθιερώθηκε μέσω του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια (ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.), εξαιτίας της απαξίωσης του πατέρα από τη δικαιοσύνη κατά τα διαζύγια.

Δείτε τις προτάσεις που ετοιμάσαμε, επιλέξτε βιβλίο αναλόγως των αναγνωστικών ενδιαφερόντων του πατέρα σας και επισκεφθείτε το βιβλιοπωλείο της προτίμησής σας για να πάρετε ένα δώρο που ο αγαπημένος σας γονιός θα ανοίγει ξανά και ξανά!

Και βέβαια μην ξεχάσετε την προσωπική αφιέρωση…

Πιστεύω πως ό,τι γινόμαστε βασίζεται σε αυτά που οι πατεράδες μας μάς δίδαξαν σε περίεργες στιγμές, όταν δεν προσπαθούσαν να μας διδάξουν κάτι. Είμαστε φτιαγμένοι απο μικρά θραύσματα σοφίας.
– Umberto Eco

ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ το νέο καταιγιστικό μυθιστόρημα της Πόλα Χόκινς

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 8 June 2017
  • Tagged
into-the-water

Έναν χρόνο μετά τη φρενήρη πορεία του πρώτου της ψυχολογικού θρίλερ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς επιστρέφει με σκοπό να ταράξει τα εκδοτικά νερά με το νέο της μυθιστόρημα ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ, το οποίο έχει μεταφραστεί ήδη σε 44 γλώσσες, ενώ από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του βρίσκεται στην πρώτη θέση στις λίστες των μπεστ σέλερ 15 χωρών στις οποίες εκδόθηκε ήδη. Με την ίδια καταιγιστική γραφή και τη βαθιά κατανόηση των ανθρώπινων ενστίκτων που μάγεψαν εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως στο εκρηκτικό ντεμπούτο της ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, η Πόλα Χόκινς υπογράφει ακόμα ένα απολαυστικό μυθιστόρημα, το οποίο αντλεί στοιχεία από τις ιστορίες που λέμε για το παρελθόν και τη δύναμή τους να καταστρέψουν τη ζωή που ζούμε στο παρόν.

Η Χόκινς αξίζει συγχαρητήρια, τόσο για την τόλμη της να δοκιμάσει κάτι νέο όσο και για το γεγονός πως το κάνει καλά.

The Daily Telegraph

Το βιβλίο ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ σύντομα και στον κινηματογράφο

Εκτός από εκδοτική επιτυχία, το μυθιστόρημα ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ αποτέλεσε και κινηματογραφική επιτυχία, με πρωταγωνίστρια τη βραβευμένη Έμιλι Μπλαντ, κάτι που όπως όλα δείχνουν θα επαναληφθεί και με την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ. Η εταιρεία παραγωγής DreamWorks Studios έχει εξασφαλίσει ήδη τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου με παραγωγούς τους Μαρκ Πλατ (La La Land, Το κορίτσι του τρένου) και Τζάρεντ ΛεΜπόφ (Το κορίτσι του τρένου), και σε ρόλο executive producer τη συγγραφέα του βιβλίου Πόλα Χόκινς.

Η ανάγνωση του νέου ψυχολογικού θρίλερ της Πόλα Χόκινς ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ήταν σαν κατάδυση σε βαθιά, σκοτεινά νερά. Με έπιασε από τον λαιμό, κρατώντας με σε αγωνία μέχρι τις τελευταίες σελίδες. Η σαιξπηρικού τύπου πλοκή θα σας αφήσει χωρίς ανάσα.

B&N Reads

Λίγα λόγια για την υπόθεση του βιβλίου

«Τζούλια, εγώ είμαι. Πάρε με, είναι ανάγκη. Σε παρακαλώ, Τζούλια, είναι σημαντικό».

Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό της, η Νελ Άμποτ τηλεφώνησε στην αδελφή της.

Η Τζουλς δεν το σήκωσε, αγνοώντας την έκκλησή της για βοήθεια.

Τώρα η Νελ είναι νεκρή. Λένε ότι πήδηξε. Και η Τζουλς αναγκάζεται να επιστρέψει στο μέρος με το οποίο έλπιζε ότι είχε ξεμπερδέψει οριστικά, για να φροντίσει την έφηβη κόρη που άφησε πίσω η αδελφή της.

Η Τζουλς, όμως, φοβάται. Φοβάται πολύ. Τις καλά θαμμένες αναμνήσεις της, τον παλιό μύλο, τη γνώση ότι η Νελ αποκλείεται να πήδηξε.

Και πάνω απ’ όλα, φοβάται το νερό και εκείνο το μέρος που ονομάζουν Κολυμπήθρα των Πνιγμών…

Η αλήθεια είναι καλά κρυμμένη στον βυθό. Πρέπει να βουτήξεις σε σκοτεινά νερά για να την ανακαλύψεις.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η ΠΟΛΑ ΧΟΚΙΝΣ εργάστηκε ως δημοσιογράφος για δεκαπέντε χρόνια πριν ασχοληθεί με τη συγγραφή. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ζιμπάμπουε και μετακόμισε στο Λονδίνο το 1989, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Το πρώτο της μυθιστόρημα, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, έγινε παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, με περισσότερα από 20 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως. Μεταφράστηκε σε περισσότερες από σαράντα γλώσσες, έγινε Νο 1 μπεστ σέλερ σε όλο τον κόσμο και μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνίστρια την Έμιλι Μπλαντ. Το ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της.

Paula Hawkins

Η Χόκινς έχει καταλάβει πλέον μια θέση στην πρώτη γραμμή της γυναικείας πεζογραφίας, δίπλα σε ονόματα όπως η Τζίλιαν Φλιν και η Μεγκ Άμποτ, που έδωσαν νέα πνοή στην κατηγορία «ψυχολογικό θρίλερ» προσθέτοντας στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού και δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αγωνίας και φόβου.

Vogue Magazine

Η Λένα Μαντά είναι ένας υπέροχος άνθρωπος

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 5 June 2017
  • Tagged
manta-pounentis-gramma-apo-xryso

Ο Μάκης και η Λένα είναι και οι δύο Ταύροι, γεννημένοι με μια ημέρα διαφορά. Κάπου εκεί τελειώνουν και οι διαφορές τους και ξεκινά η λίστα με όσα τους ενώνουν. Τους ενώνει η χαρά που έχουν κάθε φορά που συναντιούνται, η αγάπη για τα βιβλία, για την όμορφη ζωή και τις ανατροπές. Πώς η Λένα Μαντά από μια νοικοκυρά που έγραφε τα βράδια, έγινε η συγγραφέας που έχει περισσότερους από 1.700.00 αναγνώστες και απίθανα πιστούς θαυμαστές;

– Μου κάνει εντύπωση που ήρθες στο ραντεβού μας χωρίς τον Γιώργο σήμερα.

– Εδώ θα ήταν. Αλλά είχε να πάρει κάποια πράγματα για τον Αλέξανδρο και θα επιστρέψει.

– Όταν μιλάω για εσένα, σε παρομοιάζω με την J.K. Rowling. Ήταν κι αυτή μια γυναίκα που ξεκίνησε εντελώς ξαφνικά, μια νοικοκυρά. Βέβαια, δεν είχε ένα στήριγμα όπως έχεις εσύ τον Γιώργο. Κάποια στιγμή λοιπόν, γράφει ένα βιβλίο, τη μαθαίνει όλος ο κόσμος και αλλάζει η ζωή της. Κι εσύ κάπως έτσι. Μια καλή νοικοκυρά που έγινε το φαινόμενο “Λένα Μαντά” .
– Κάπως έτσι. Εγώ έγραφα και πριν από το 2007 που έγινε μεγάλη επιτυχία το “Σπίτι δίπλα στο ποτάμι”. Μόνο που έγραφα αλλά κανείς δε με είχε πάρει είδηση. Το 2007 βγαίνει “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι” και όλοι ανακαλύπτουν την Λένα Μαντά. Και όλοι νομίζουν ότι είναι το πρώτο μου βιβλίο ενώ ήταν το τέταρτο. Από εκεί και μετά όλα πήραν το δρόμο τους.

– Πότε ξεκίνησες να γράφεις δηλαδή;
-Από πολύ μικρή έγραφα παραμυθάκια. Ήταν ωραίο το ταξίδι που μου έδινε η γραφή. Σταδιακά, τα παραμυθάκια έγιναν διηγήματα και νουβέλες. Πάντα έγραφα. Δε θυμάμαι ποτέ να μην έγραφα.

-Πόσο δύσκολο όμως ήταν για εσένα να μπεις σε αυτόν το χώρο που είναι τόσο ανταγωνιστικός όσο και ο χώρος του θεάματος;
-Μη σου πω και περισσότερο ανταγωνιστικός. Γιατί εδώ γράφουμε λίγο περισσότερο από όσο διαβάζουμε. Άρα ήταν δύσκολο. Η πρώτη απόπειρα ήταν και απογοητευτική. Πολύ κλάμα, πολλή στεναχώρια, πολλές απορρίψεις.

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά “Γράμμα από χρυσό”, κυκλοφόρησε στις 11 Μαΐου και έχει ήδη διαβαστεί από χιλιάδες αναγνώστες. Είναι η ιστορία της Φένιας που κληρονομεί ένα παρατημένο αρχοντικό σπίτι στην Αθήνα και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Παράλληλα “κληρονομεί” και την ιστορία της οικογένειας της, η οποία και αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια της με καταιγιστικούς ρυθμούς. Έρωτες, περιπέτειες, συγκρούσεις, τραύματα, μυστικά, όνειρα, μυστήριο και αληθινές σχέσεις σε μια ιστορία που ξεκινάει το 1910 και μας ταξιδεύει από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Αθήνα.

-Να όμως που μια γυναίκα καταφέρνει όχι μόνο να ξεπεράσει εμπόδια και στερεότυπα αλλά και να πρωταγωνιστήσει στο χώρο του βιβλίου.
-Να σου πω όμως κάτι; Δε θέλω να πάρω εύσημα που δε μου ανήκουν. Τα εύσημα ανήκουν στον Γιώργο, αυτός ξεκίνησε να τρέχει. Αυτός ήταν που επέμενε τότε να αλλάξω επιτέλους εκδοτικό οίκο. Αν περίμενα από εμένα, ακόμα θα έκλαιγα. Απλά μερικές φορές, συμβαίνουν κάποια πράγματα στη ζωή και γίνεται ένα κλικ, γυρίζει ένας διακόπτης και αλλάζει όλη η ζωή σου ξαφνικά. Ο Γιώργος με έφερε στις εκδόσεις Ψυχογιός και έτσι ξεκίνησε και εξελίχθηκε υπέροχα η συνεργασία μας.

Φαντάζομαι όμως ότι έπαιξε ρόλο και ο πληθωρικός χαρακτήρας σου. Είχες βάλει έναν στόχο, ήξερες μέσα σου ότι έχεις ταλέντο
-Ήξερα ότι το αγαπούσα. Δε γινόταν να μη γράφω. Το πρώτο βιβλίο μου εκδόθηκε το 2001 ενώ “Το βαλς με 12 θεούς” βγήκε το 2005. Αυτά τα τέσσερα χρόνια έτρωγα τη μια απόρριψη μετά την άλλη, αλλά δε σταματούσα να γράφω. Το ένα ήταν άσχετο από το άλλο. Άλλο ο έρωτας άλλο η απόρριψη. Εγώ συνέχισα να γράφω. Κι όταν άρχισε η συνεργασία με τις εκδόσεις Ψυχογιός, έδεσε η χημεία μας και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Τα πάντα είναι χημεία. Και στις σχέσεις και στις συνεργασίες.

–  Σαρώνει σε πωλήσεις το “Γράμμα από χρυσό”.
– Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε πολύ δυναμικά. Νόμιζα ότι δεν ξέρω το γιατί, αλλά τελικά ξέρω. Είναι ένας συνδυασμός. Είναι μέσα πάλι η Κωνσταντινούπολη, από εκεί ξεκινάει το 1910 και φθάνει μέχρι και τις ημέρες μας στην Αθήνα. Είναι ένα ενδιαφέρον ταξίδι, μακρινό με πολλές διακλαδώσεις. Και αυτό κέρδισε τον αναγνώστη. Συνηθίζω να λέω ότι δεν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση από τον ψίθυρο του ευχαριστημένου αναγνώστη. Γιατί αν τα βιβλία μου δε μιλούσαν στις καρδιές των αναγνωστών όσο και να έσπρωχνε ο εκδοτικός οίκος, θα παραμέναμε χαμηλά. Κάτι άγγιξε τους αναγνώστες. Ίσως να μίλησε στην καρδιά των αναγνωστών το γεγονός ότι είναι μια ιστορία αγάπης που πηγαίνει πίσω έναν αιώνα σχεδόν, και περνάει από γενιά σε γενιά. Και το εξώφυλλο μέτρησε, που είναι εμπνευσμένο, τόσο το μαύρο όσο και το χρυσό. Όλα ήρθαν και έδεσαν και έχουμε αυτό το αποτέλεσμα σήμερα.

– Εγώ βρήκα το βιβλίο αυτό πιο ενήλικο. Βρήκα τη Λένα να διαφοροποιεί λιγάκι τις ιστορίες της σε σχέση με τα άλλα της βιβλία.
– Να σου πω ότι αυτό το βιβλίο από τη μέση και μετά έχει γραφτεί στο χέρι και όχι στον υπολογιστή. Αυτό το βιβλίο είχε μια απότομη στάση. Ενώ πήγαινε πάρα πολύ καλά, ξαφνικά αρρώστησε ο Γιώργος. Είχαμε νοσοκομεία, είχαμε μια πολύ δύσκολη περίοδο αποθεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι ήμουν κοντά στον Γιώργο και μακριά από τον υπολογιστή μου. Έτσι, έγραφα στο χέρι. Και τα βράδια που εκείνος κοιμόταν, το αντέγραφα στον υπολογιστή. Μήπως να ξαναγυρίσω να γράφω στο χέρι;

– Όταν γράφεις πώς είσαι μέσα στο σπίτι; Πώς είναι η ψυχολογία σου;
– Χάλια, χάλια, χάλια. Και γράφω σε καθημερινή βάση, συνήθως 7-8 μήνες τον χρόνο. Και περνάω όσα περνάει η ηρωίδα. Αυτό το βιβλίο μου πήρε κάτι παραπάνω σε χρόνο γιατί είχε και έρευνα. Είχε διάβασμα. Έβγαζα φωτοτυπίες, κρατούσα σημειώσεις. Όταν γράφω, επωμίζομαι και της ηρωίδας μου τα βάσανα, και εκεί είναι ακόμα χειρότερα. Ταυτίζομαι. Περνάω και ψυχοσωματικά, το βλέπω.

– Τί πέρασες με αυτή την ηρωίδα σου;
– Τα πάντα! Με την Φένια, την απόγονο των ηρωίδων αυτού του βιβλίου -γιατί έχει πολλές-, δέθηκα πάρα πολύ. Περάσαμε πολλά μαζί. Εκείνη τα ξενύχτια μου, εγώ τις ιστορίες της ζωής της.
Με τις άλλες ήταν λίγο πιο ταξιδιάρικα γιατί ήταν πολύ μακριά από μένα.
Αλλά η Φένια ήταν πιο κοντά σε εμένα ακόμα και ηλικιακά. Κι ας είναι ανύπαντρη και χωρίς παιδιά, δεν έχει σημασία που εκεί διαφέρουμε. Ταυτίστηκα με την οδύνη και τον πόνο της. Ταυτίστηκα με ό,τι περνάει, και με τα δύσκολα -όπως ήταν και τα δικά μου- παιδικά της χρόνια. Είχαμε σημεία επαφής και κοινά πατήματα. Κλάψαμε πολύ οι δυο μας. Η Φένια είναι και πιο μεγάλη από όσο είναι συνήθως οι ηρωίδες μου. Τελικά οι ηρωίδες μου μεγαλώνουν μαζί μου. Τώρα το συνειδητοποίησα. Δεν είναι καλό αυτό. Χαχα

– Πάντα μου έκανε εντύπωση σε εσένα το ότι δεν κρατάς για τον εαυτό σου τίποτα. Ούτε τα ευχάριστα ούτε δυσάρεστα που μπορεί να συμβαίνουν σε εσένα ή σε μέλη της οικογένειας σου.
-Μα δεν υπάρχει λόγος και δεν έχω να κρύψω κάτι. Έχω μια τόσο ζεστή και ανοιχτή σχέση με το αναγνωστικό κοινό. Όταν μου εκμυστηρεύονται τα δικά τους προβλήματα, αν είναι άρρωστες, αν είναι άρρωστο το παιδί τους ή αν έχουν οικογενειακά θέματα, είναι δύσκολο εγώ να κρύβομαι. Άσε που δε θα ήταν και τίμιο. Δεν είχε νόημα να κρύψω ότι είχα αρρωστήσει εγώ ή ότι αρρώστησε ο Γιώργος. Ή ακόμα και πρόσφατα που χώρισε η κόρη μου, καλά μη φανταστείς από αρραβώνα χώρισε… γιατί να το κρύψω; Δεν εξιδανικεύω την εικόνα μου και τη ζωή μου. Γι’ αυτό και παίρνω μηνύματα από αναγνώστες που παίρνουν δύναμη να ξεπεράσουν ό,τι ξεπέρασε η οικογένεια μου και άλλα πολλά. Αν είχα μια πιο περίπλοκη ζωή μπορεί και να τα έκρυβα, τι να σου πω… Τώρα τί να κρύψω; Παντρεμένη γυναίκα είμαι, δυο παιδιά έχω, συμπέθερους έχω, ξαδέλφια έχω, τι στο καλό να κρύψω;

– Έχεις μια ευκολία στην επαφή και στην αλήθεια. Και είναι σαν να λες ότι η ζωή δεν είναι μόνο χαμόγελο και χαρά, είναι και τα δύσκολα που έρχονται. Αλλά εμείς εδώ είμαστε, τα αντιμετωπίζουμε και προχωράμε.
– Σημασία έχει πώς χειρίζεσαι τα αρνητικά και ποιο μήνυμα περνάς με τη στάση σου στους ανθρώπους σου, στο κοινό σου. Πέρυσι που είχαμε το θέμα με τον Γιώργο, με το που συνήλθε και μου το επέτρεψαν οι γιατροί, τον πήρα και φύγαμε για τις παρουσιάσεις. Πέρυσι οι παρουσιάσεις ήταν για εκείνον, το λέω ξεκάθαρα. Για να φύγουμε από το σπίτι και να μη σκέφτεται. Εντάξει, τον ζόρισα λίγο παραπάνω αλλά τελικά δικαιώθηκα γιατί κανονικά με ό,τι είχε, δεν προβλεπόταν να έχει συνέλθει.

– Δεν κοιμάσαι πολλές ώρες, ξέρω.
– Όχι. Και το χειμώνα που γράφω, κοιμάμαι ακόμα λιγότερες ώρες.

– Λειτουργείς καλύτερα όταν περνάς ζόρια;
Ναι, ναι. Όταν ξεκίνησα να γράφω σαν παιδί, πάλι ζόρια περνούσα. Εγώ ήθελα να φύγω από τα ζόρια και οτιδήποτε έγραφα για εμένα ήταν η βαλίτσα μου. Όταν περνάω δύσκολα, που πάντα κάτι υπάρχει που με δυσκολεύει είτε περισσότερο είτε λιγότερο σοβαρό, οτιδήποτε κι αν με απασχολεί, το γράψιμο είναι η βαλίτσα μου. Το πήρα και έφυγα. Όταν το γράφω περνάω τέλεια.

– Ποιο είναι το μυστικό της καλής επικοινωνίας;
– Να λες αυτό που αισθάνεσαι. Είναι κακό όταν προσπαθείς να προφυλάξεις τον άλλον και δεν λες στον άλλον αυτό που θέλεις να πεις και το πας γύρω γύρω. Τελικά και δε λες αυτό που θέλεις, και ο άλλος δεν κατάλαβε αυτό που ήθελες να πεις. Η επικοινωνία γίνεται ακόμα χειρότερη. Πες “βρε παιδί μου, κάνε πιο πέρα, δεν αντέχω άλλο”. Δεν θα γίνει και τίποτα. Η γιαγιά μου έλεγε “Καλύτερα να κοκκινίζεις μιά παρά να πρασινίζεις κάθε ημέρα”. Εγώ προτιμώ να κοκκινίζω μιά, και ναι αφήνω το πρασίνισμα για τα φυτά. Δε μου πάει. Ειλικρίνεια και χιούμορ, αυτό χρειάζεται.

– Είσαι όπως πάντα ένα βιβλίο μπροστά; Έχεις έτοιμο το βιβλίο του 2018;
– Εννοείται. Και στο μυαλό μου έχω και το βιβλίο του 2019 και κρατιέμαιιιι, πόσο κρατιέμαι. Λέω κάτσε κάτω, θα περιμένεις μέχρι τον Οκτώβριο. Θα έρθει ο Οκτώβριος και θα γράψεις. Και μου κάνει αντίπραξη ο καιρός! Επειδή ξέρει ότι μου αρέσει να γράφω με βροχή, βρέχει συνέχεια, σαν να μου λέει στρώσου. Αλλά δε θέλω ακόμα. Αυτή την εποχή, διαβάζω.

Το βιβλίο της Λένας Μαντά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και το βρίσκεις σε όλα τα βιβλιοπωλεία.