Monthly Archives: March 2017

Oι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ τιμήθηκαν με το βραβείο SUPERBRANDS 2016 στην κατηγορία ΕΚΔΟΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ

sureperbrands-award-k (1)

Greece_Award SealΤη Δευτέρα 21 Μαρτίου 2017 οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ τιμήθηκαν ως κορυφαία εταιρική επωνυμία στην κατηγορία «Εκδοτικοί Οίκοι» στην εκδήλωση απονομής των Βραβείων Corporate Superbrands Greece 2016, που διοργάνωσε για πέμπτη χρονιά στην Ελλάδα ο διεθνούς κύρους οργανισμός SUPERBRANDS. Continue reading…

Το συγγραφικό δίδυμο Ζώτου & Καραγεωργίου μας μιλάει για το νέο του ιστορικό μυθιστόρημα ΑΓΩΝΕΣ ΚΥΡΙΩΝ

agwnes-kuriwn

Φθινόπωρο 2015. Μόλις είχε κλείσει ένας συγγραφικός κύκλος τριών ετών και μπροστά μας ανοιγόταν το άγνωστο. Οι μέρες κυλούσαν γοργά, πήρε να μπαίνει ο χειμώνας, όμως εμείς δε λέγαμε να αρχίσουμε ακόμη τις γνωστές μας συζητήσεις για το επόμενο βιβλίο. Δεν είχαμε βρει το θέμα, δε μας είχε χτυπήσει την πόρτα. Continue reading…

Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 21 March 2017
  • Tagged
_MG_8161a

Η ποίηση είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος. Μέχρι την επινόηση της γραφής δεν ήταν δυνατό να αναπτυχθεί η τέχνη του πεζού λόγου και να απομνημονευθεί ένα πεζογράφημα. Η ποίηση όμως, με τον ρυθμικό της λόγο και συχνά συνδυασμένη με τη μουσική, ήταν η πρώτη λογοτεχνική μορφή που κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια της λήθης και να διαδοθεί από στόμα σε στόμα. Ύμνοι στους θεούς, θρήνοι και ωδές στη χαρά, την ανδρεία και τη δόξα ήταν τα πρώτα δείγματα ποίησης που έπλασε ο άνθρωπος. Μέσω της ποίησης διευκολύνθηκε η διάδοση ιδεών και ανθρώπινων αξιών μεταξύ διαφορετικών πληθυσμών, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της τέχνης.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά, μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα που επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την ποίηση και την Ιστορία και συνέβαλε στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού, αναφέρει χαρακτηριστικά πως «δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».

Η ποίηση στην Ελλάδα

Τα Ομηρικά Έπη, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, αποτελούν την αρχαιότερη καταγεγραμμένη ελληνική ποίηση.

Για τους Αρχαίους Έλληνες η ποίηση ήταν ύψιστη μορφή τέχνης και ιδιαίτερα κατά την Αρχαϊκή, Κλασική και Ελληνιστική περίοδο άνθισαν πολλά διαφορετικά είδη ποίησης. Είναι αξιοσημείωτο πως από τις 9 Μούσες (αρχαίες θεότητες, προστάτιδες των τεχνών) οι 5 ήταν προστάτιδες των διαφόρων ειδών της ποίησης (επική ποίηση, λυρική ποίηση, ερωτική ποίηση, τραγωδία, κωμωδία).

Η ελληνική ποιητική παράδοση κατάφερε να επιβιώσει και στις πιο δύσκολες ιστορικές περιόδους για τον ελληνισμό, βοηθώντας στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και στη συνέχεια της ελληνικής παιδείας και λογοτεχνίας, μέσα από σπουδαία ποιητικά έργα. Η ύψιστη αναγνώριση για τη σύγχρονη Ελληνική ποίηση ήρθε με δύο Βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας που απονεμήθηκαν στον Γιώργο Σεφέρη το 1963 και στον Οδυσσέα Ελύτη το 1979.

Η ελληνική προέλευση της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης

Η αρχική έμπνευση για αυτή την γιορτή της Ποίησης ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι′ αυτό. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα που συχνά συμπίπτει με την εαρινή ισημερία, γιατί συνδυάζει το φως με το σκοτάδι, όπως η ποίηση συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Η πρώτη Ημέρα Ποίησης γιορτάστηκε το 1998 στην Αθήνα, στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά.

Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού να ανακηρυχθεί η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”».

Νάνος Βαλαωρίτης – Ο ζωντανός θρύλος του υπερρεαλισμού

valaoritis

Ο ΤΡΙΣΚΑΤΑΡΑΤΟΣ

Ήμουν ο σκοτεινός ο δαίμων ο αμετάνιωτος

Το εωσφόρο άστρο μου λάμπει αστραφτερό

Ο λόγος μου στάζει θάνατο όταν μεσουρανεί

Ο Αλδεβαράν στο νότιο τ’ ουρανού ημισφαίριο

 

Ω Εσύ που με συντρόφευσες στου τάφου το σκοτάδι

Δώσ’ μου ξανά τη θάλασσα της Κρήτης τ’ ακρογιάλια

Και της Φαιστού το ανάκτορο που βγήκε από τον Άδη

Του εσταυρωμένου ο στεναγμός της χήρας τα παρακάλια
 

Εγώ που ανυπόστατος διέσχισα τον Αχέροντα

Που ήμουνα στου Βύρωνα το τελευταίο δείπνο

Στ’ αυτιά μου ακόμα βούιζε ο ρόχθος του πελάγου


Εγώ που ανυπότακτος στο υποβρύχιο σπήλαιο

Κολύμπησα – με κρέμασαν στο άρμπουρο θυσία

Με της Γοργόνας το αίνιγμα και τις κραυγές της μάγισσας

 

Αθήνα, 10 Απριλίου 2015

(Από την ποιητική συλλογή «Στο υποκύανο μάτι του Κύκλωπα»)

 

Ο 96χρονος σήμερα Νάνος Βαλαωρίτης είναι ένας από τελευταίους μιας φωτεινής γενιάς δημιουργών που δεν ξεχώρισαν την τέχνη τους από την παρέμβαση στο δημόσιο λόγο.

Γεννήθηκε το 1921 στη Λωζάνη της Ελβετίας. Σπούδασε φιλολογία και νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Σορβόνης. Μετέφρασε πρώτος στο Λονδίνο εκτενώς Έλληνες ποιητές του 1930 – Σεφέρη, Ελύτη, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Γκάτσο. Από το 1968 έως το 1993 δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Διηύθυνε από το 1989 έως το 1995 με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο το περιοδικό Συντέλεια, το οποίο επανεκδόθηκε το 2004 με τίτλο Νέα Συντέλεια. Το 1959 βραβεύτηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, το οποίο και αρνήθηκε. Πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1982) και το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (1998). Επίσης έλαβε βραβείο της Ν.Ρ.Α. (National Poetry Association [Αμερικανική Εταιρεία Ποίησης]) το 1996 – βραβείο που είχε δοθεί προηγουμένως στους Φερλινγκέτι, Γκίνσμπεργκ και άλλους. Έχει λάβει το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το ποιητικό του έργο (2006). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής (2006). Το 2009 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Βιβλία του έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό, σε αγγλικές και γαλλικές μεταφράσεις. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην Ελλάδα επέστρεψε μόνιμα το 2004.

Αντώνης Σαμαράκης – Ο «αιώνιος έφηβος» της Ελληνικής Λογοτεχνίας

samarakis (2)

Και πες στον άγγελο που θα ’χει φτάσει
πάνω από θάλασσες, πέρ’ από δάση
με φωνή που σαν δρόσο θα με ράνει:
«Για την αγάπη έχει αυτός πεθάνει».

 

Γνώρισε σημαντικές διακρίσεις για τα πεζά του έργα, αλλά ο Σαμαράκης, ως έφηβος, και ως νέος άνδρας, στιχουργεί σε σκοτεινούς καιρούς, στον Μεγάλο Πόλεμο και την Κατοχή. Γραμμένα στις δεκαετίες του ’30 και του ’40, τα ποιήματα αυτά συμπληρώνουν το σώμα και το πρόσωπο του Αντώνη Σαμαράκη, που επέζησε μέσα από όλους τους τρόμους, όλα τα πάθη και όλα τα εύθραυστα θαύματα.

Ο Αθανάσιος Ψυχογιός μιλάει στο Πολιτιστικό Δελτίο της ΕΡΤ

athanasios-psichogios

Ο εκδότης Αθανάσιος Ψυχογιός μιλάει στη Ματίνα Καλτάκη και το Πολιτιστικό Δελτίο της ΕΡΤ για την ιστορία του εκδοτικού οίκου, την επιχειρηματική του πορεία και εξέλιξη από το 1979 έως και σήμερα, τα βιβλία που ξεχώρισαν και το μέλλον της επιχείρησης. Continue reading…

H Ιζαμπέλ Αλιέντε μας μιλάει για το νέο της βιβλίο και τη μητέρα της

isabel_allende2017

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε επιστρέφει με ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ, αφήνοντας για λίγο πίσω της την υπέροχη ατμόσφαιρα του «μαγικού ρεαλισμού» που ξεχωρίζει στα βιβλία της, για να μας παρασύρει με ένα ασθματικό θρίλερ στα δαιδαλώδη μονοπάτια του διαδικτύου και την πιο σκοτεινή φύση του ανθρώπου.

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε μεταπηδά από τον μαγικό ρεαλισμό σ’ ένα ασθματικό θρίλερ που αποδεικνύεται σκέτη… μαγεία

People Magazine

Έχετε πει ότι ανέκαθεν ήσαστε αποφασισμένη να δουλέψετε. Γιατί;

Γιατί ήθελα να μπορώ να συντηρώ τον εαυτό μου. Ένα στοιχείο που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου ήταν να βλέπω τη μητέρα μας σαν θύμα. Ήταν μια όμορφη γυναίκα που παντρεύτηκε τον λάθος άντρα, έκανε τρία μωρά σε τέσσερα χρόνια, εγκαταλείφθηκε από αυτόν τον άντρα και κατέληξε να ζει στο σπίτι του παππού μου. Δεν είχε κάποια μόρφωση ούτε είχε μάθει κάποια τέχνη. Εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από τον πατέρα της. Λατρεύω τη μητέρα μου και πάντα ήμαστε πολύ δεμένες, αλλά δεν ήθελα να γίνω σαν αυτή. Επίσης, δε μου αρέσει να μένω σπίτι. Και τα δύο παιδιά μου τα λάτρευα, αλλά δέχτηκα τη βοήθεια της πεθεράς μου για να τα μεγαλώσω, γιατί είχα ανάγκη να βλέπω κόσμο.

Κάποτε προσπαθήσατε να γράψετε βιβλίο με τον πρώην σύζυγό σας, που είναι συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Πώς τα πήγατε;

Ήταν ιδέα της ατζέντισσάς μου, αλλά ήταν αδύνατο. Εκείνος γράφει στα αγγλικά, εγώ στα ισπανικά· η συγκέντρωσή του διαρκεί το πολύ έντεκα λεπτά, εγώ γράφω επί έντεκα ώρες· εγώ κάνω έρευνα, εκείνος όχι. Έτσι λοιπόν εγώ έγραψα τελικά ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ και εκείνος το πέμπτο του αστυνομικό μυθιστόρημα.

Απόσπασμα από συνέντευξη της συγγραφέως στο hbr.org

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΕΡΟΒΓΑΛΤΗ

Οι γυναίκες της οικογένειας Τζάκσον, η Ιντιάνα και η Αμάντα, είχαν πάντα η μία την άλλη. Παρότι ο δεσμός τους είναι πολύ δυνατός, διαφέρουν μεταξύ τους όπως η μέρα με τη νύχτα. Η Ιντιάνα είναι ελεύθερο πνεύμα, μια όμορφη μποέμ γυναίκα που ασχολείται με τις ολιστικές θεραπείες. Χωρισμένη εδώ και χρόνια από τον πατέρα της Αμάντα, αρνείται να δεσμευτεί με κάποιον από τους άντρες που την πολιορκούν – τον Άλαν, γόνο μιας από τις επιφανέστερες και πλέον εύπορες οικογένειες του Σαν Φρανσίσκο, και τον Ράιαν, τον αινιγματικό και πληγωμένο πρώην πεζοναύτη.

Και ενώ η μητέρα της πάντα ψάχνει το καλό στους ανθρώπους, η Αμάντα γοητεύεται από τη σκοτεινή φύση του ανθρώπου, ακριβώς όπως κι ο πατέρας της, αρχηγός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών της Αστυνομίας του Σαν Φρανσίσκο. Πανέξυπνη κι εσωστρεφής, η τελειόφοιτη μαθήτρια και μελλοντική φοιτήτρια του ΜΙΤ είναι γεννημένη ντετέκτιβ, εθισμένη στα αστυνομικά μυθιστορήματα και στο διαδικτυακό παιχνίδι μυστηρίου «Ripper», που παίζει με τον πολυαγαπημένο της παππού και τους φίλους της από όλο τον κόσμο.

Με αφορμή μια σειρά παράξενων δολοφονιών που σημειώνονται σε όλη την πόλη, η Αμάντα ξεκινά τη δική της έρευνα και ανακαλύπτει πριν από την αστυνομία ότι οι θάνατοι πιθανώς συνδέονται μεταξύ τους. Η υπόθεση, όμως, γίνεται ακόμα πιο προσωπική όταν, ξαφνικά, η Ιντιάνα εξαφανίζεται. Μπορεί το γεγονός αυτό να συνδέεται με τον κατά συρροή δολοφόνο; Με τη ζωή της μητέρας της σε κίνδυνο, η νεαρή ντετέκτιβ θα κληθεί να λύσει το πιο περίπλοκο μυστήριο που έχει αντιμετωπίσει ποτέ προτού να είναι αργά.

book-button

Fallen: οι Άγγελοι από το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη

fallen_1

Ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα του Fallen, η μεταφορά της επιτυχημένης σειράς βιβλίων Άγγελοι, της Λόρεν Κέιτ, μιας συγγραφέως που ξέρει να κινεί το ενδιαφέρον των αναγνωστών με τη σπιρτόζικη γραφή και το μεταφυσικό στοιχείο, και αναμένεται να παρακολουθήσουμε την ταινία στις κινηματογραφικές αίθουσες μέσα στον Μάρτιο.

Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Σκοτ Χικς (Ο σολίστας, Χιόνι πάνω στους κέδρους, Καρδιές στην Ατλαντίδα, Έχετε κάνει κράτηση;, Επιστροφή στην πατρότητα, Δικός σου για πάντα). Στον ρόλο των κεντρικών χαρακτήρων, τη Λους ανέλαβε να ερμηνεύσει η Άντισον Τίμλιν (Californication), η οποία για τις ανάγκες της ταινίας έγινε μελαχρινή από ξανθιά, τον όμορφο ξανθό Ντάνιελ υποδύεται ο Τζέρεμι Ίρβιν (Το άλογο του πολέμου), ενώ τον σκοτεινό Καμ ενσαρκώνει ο Χάρισον Γκίλμπερτσον. Τους υπόλοιπους χαρακτήρες υποδύονται νέοι ηθοποιοί.

Η ιστορία περιγράφει τη ζωή της δεκαεφτάχρονης Λους, η οποία μπήκε στο ζοφερό αναμορφωτήριο Sword & Cross για ένα έγκλημα που θεωρεί ότι δε διέπραξε. Εκεί θα γνωρίσει τους υπόλοιπους εφήβους του ιδρύματος και θα συναντήσει τον μυστηριώδη Ντάνιελ, που τον διακρίνει κάτι το υπερβολικά οικείο και για τον οποίο θα νιώσει μια αρχέγονη βαθιά έλξη, όπως και τον ατίθασο και σκοτεινό Καμ. Πέρα από το ιδιόμορφο ερωτικό τρίγωνο, η Λους θα ανακαλύψει πως βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μάχης πολύ μεγαλύτερης και παλιότερης.

Μένει να δούμε αν θα αποτυπωθεί με αντίστοιχο τρόπο η ατμόσφαιρα και αν θα εστιάσει περισσότερο στη δράση ή στο ρομάντζο, με το δεύτερο σενάριο να αποτελεί πιο πιθανό ενδεχόμενο.

book-button

Η ταινία θα βγει στις ελληνικές αίθουσες σε διανομή από τη Seven Films και τη Spentzos Films.

📚 Διαβάζω το βιβλίο ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ

Porfyro-potami-psichogiosbooks

📚 Διαβάζω απόσπασμα από το ιστορικό μυθιστόρημα ΠΟΡΦΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙ της Σόφης Θεοδωρίδου

«Είχαμε μια επίσκεψη σήμερα», άρχισε η Φεβρωνία.

Μιλούσε αργά, σαν να μην πίστευε κι η ίδια πως ήταν αλήθεια όσα είχαν προηγηθεί: ο αναπάντεχος ερχομός του Τούρκου στο σπιτικό της, η πρόταση του Νεμλή πασά, η προοπτική ν’ αλλάξουν όλα, να φύγει ο βραχνάς της επιβίωσης από πάνω τους…

Απόμεινε να την κοιτά βουβή και παγωμένη η Νιόβη, σαν ολοκλήρωσε όσα είχε να της πει. Ύστερα γύρισε τα μάτια στις αδελφές της, που την ατένιζαν γεμάτες προσμονή.

«Να πουληθώ σ’ έναν Τούρκο, λοιπόν. Αυτό θέλετε;» ρώτησε όταν κατάφερε να καταπιεί τον κόμπο που της έφραζε το λαρύγγι.

Μα δεν το πίστευε. Ακόμη και την ώρα που το ξεστόμιζε, δεν το πίστευε. Θα έλεγε όχι η μάνα. Δεν το θέλω, γκουζούμ, μα όφειλα να σ’ το πω, αυτό θα έλεγε. Μάταια την περίμενε όμως να μιλήσει. Αντί για κείνη πετάχτηκε η Σουλτάνα ανυπόμονα.

book-button

«Δε θα ’σαι η πρώτη! Κι άλλες δικές μας έχουν πάρει Τούρκους! Κι ούτε είναι ένας οποιοσδήποτε Τούρκος! Πασάς είναι. Νέος, όμορφος και πλούσιος πολύ!»

«Πάρ’ τον εσύ τότε, αφού τόσο σ’ αρέσει!»

«Μακάρι να με ήθελε. Δεν είμαι τρελή να πετάξω τέτοια τύχη! Μα θέλει εσένα, λέει. Κι ένας Θεός ξέρει γιατί…»

«Δεν τον θέλω εγώ! Είμαι χριστιανή! Δε θα έπαιρνα μουσουλμάνο, ακόμη κι αν δεν ήμουν σημαδεμένη!» της φώναξε ανάστατη.

«Σημαδεμένη! Σημαδεμένη μ’ ένα χερόνι…» κάγχασε η Σουλτάνα. «Γιατί νεκρός θα είναι, αφού δεν έστειλε άλλο μήνυμα. Και χερόνι θα έγινε σίγουρα, αφού εξαιτίας του χάθηκε μια ψυ…»

«Δεν χάθηκε εξαιτίας του! Ντροπή σου να το λες αυτό! Αλλά και νεκρός να είναι, όπως ίσως πιστεύετε όλες σας, δεν έχει σημασία. Άλλον απ’ αυτόν δεν πρόκειται να πάρω ποτέ!»

«Έχεις χρέος!» τσίριξε η αδελφή της έξαλλη. «Χρέος, τ’ ακούς;»

«Γετέρ, Σουλτάνα! Πάψε! Δεν είναι δική σου δουλειά! Άσε και της μιλώ εγώ», ανέλαβε πάλι τα ηνία η Φεβρωνία.

«Άδικος κόπος, ανά. Σ’ το λέω, μη σπαταλάς το σάλιο σου!» της δήλωσε κοφτά η Νιόβη και σηκώθηκε.

«Κάθισε κάτω!» πρόσταξε εκείνη απότομα κι έπειτα ο τόνος της μαλάκωσε. «Κάθισε, κόρη μου. Κι αφού ακούσεις ό,τι έχω να σου πω, μου λες τι αποφάσισες…»

Έδινε γερό μπασλίκ ο Νεμλή πασάς, εξήγησε κατόπιν. Διακόσιες χρυσές λίρες. Περιουσία ολόκληρη, ποσό αδιανόητο για φτωχούς ανθρώπους σαν αυτούς.

«Θ’ αποπληρώσουμε το χρέος μ’ αυτά τα λεφτά, να βγάλουμε επιτέλους τον βραχνά από πάνω μας. Διαφορετικά θα μας κρατά για πάντα δεμένες χειροπόδαρα ο πις μπακάλ. Και θα μπορέσουν κι οι αδελφές σου να παντρευτούν. Αλλιώς, περιθώριο να φτιάξουν τη ζωή τους δεν έχει…»

«Και για να φτιάξουν τη ζωή τους αυτές, πρέπει να θυσιαστώ εγώ!» ξεστόμισε με πίκρα η κόρη της.

«Εσύ είσαι υπεύθυνη για το χάλι μας!» πετάχτηκε πάλι η Σουλτάνα θυμωμένη. «Εσύ φταις για το χρέος! Για να γλιτώσει εσένα το φορτώθηκε ο πατέρας! Για να το ξεπληρώσει αναγκάστηκε να ξενιτευτεί και χάθηκε! Αν πρέπει κάποιος να πληρώσει, επομένως, είσαι εσύ και μόνο εσύ, που είσαι κι η αιτία για ό,τι περνάμε χρόνια τώρα!»

Στράφηκε στη Θανασούλα η Νιόβη άσπρη σαν πεθαμένη.

«Συμφωνείς κι εσύ με όσα λέει η μικρή;» θέλησε να μάθει, κι όταν εκείνη έσκυψε το κεφάλι ένοχα, έγνεψε ανεπαίσθητα φαρμακωμένη και γύρισε στη μάνα τους. «Κι εσύ, ανά;» τη ρώτησε πνιχτά.

«Εγώ λέω ότι η απόφαση που είχε συνέπεια τη σημερινή κατάσταση ήταν του πατέρα σου», απέφυγε την ευθεία απάντηση εκείνη. «Ακόμη λέω ότι δεν είναι ζωή αυτή που κάνουμε. Ούτε για σένα είναι το καλύτερο να είσαι δούλα. Τουλάχιστον εκεί θα περνάς πλούσια και ξεκούραστα…»

«Κλεισμένη σαν Τουρκάλα σ’ ένα χαρέμι! Να πνίγομαι ολοζώντανη, μακριά απ’ τους δικούς μου, απ’ τη μάνα του, που ζει δίπλα, μακριά κι απ’ τον Θεό μας ακόμη…»

Δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Ένιωθε το κεφάλι της να βουίζει και τα πνευμόνια της να πονούν, λες κι είχε δηλητηριάσει η κουβέντα τον αέρα του σπιτιού και κάθε ανάσα φαρμάκωνε περισσότερο τα σπλάχνα της. Τινάχτηκε όρθια σπασμωδικά.

«Πού πας;» ρώτησε ανήσυχη η Φεβρωνία.

«Να σκεφτώ! Δεν πρέπει; Αν και μου φανέρωσες ήδη τι προτιμάς εσύ», δεν μπόρεσε να μην της αντιτείνει φαρμακερά.

Η αλήθεια ήταν πως δεν είχε τίποτα να σκεφτεί. Το συνειδητοποίησε σκαρφαλωμένη στον Ταστάν Αντάμ, κοιτάζοντας με μάτια που έκαιγαν τα ολόμαυρα νερά. Έτσι όπως κυλούσαν βιαστικά λες και της έγνεφαν. Κι ίσως θα ήταν μια λύση ν’ αφεθεί σ’ αυτά, να εγκαταλείψει τη ζωή που κάποτε είχε λαχταρήσει και τώρα φαινόταν να της κλείνει όλους τους δρόμους, αφήνοντάς της μόνο ένα σκοτεινό στενό για διέξοδο. Τράβηξε με αγωνία τη λαιμουδιά του μαύρου φουστανιού. Αν μπορούσε να κλάψει λίγο, ίσως ξέσφιγγε μια στάλα τούτη η αόρατη θηλιά που έπνιγε την ανάσα της. Μα δεν μπορούσε· ποτέ δεν είχε τρέξει δάκρυ απ’ τα μάτια της, όσο κι αν πόναγε.

Καθισμένη στη θέση του πατέρα της, αφέθηκε στην υγρή και κρύα αγκαλιά της νύχτας ώσπου να ξημερώσει. Ένα φεγγάρι ολοκόκκινο σαν αίμα ανέτειλε κάποια στιγμή, βάφοντας τα νερά στο χρώμα του. Όπως τη μέρα που γεννήθηκα, αναθυμήθηκε όσα της είχε πει ο Δημητρός. Είχε στείλει σημάδι η μοίρα από τότε για κείνη. Δίκιο είχαν οι μουσουλμάνοι που έλεγαν πως τους ανθρώπους τούς κυβερνάει το κισμέτ. Ο πατέρας της ο δόλιος είχε αποφασίσει να κοντράρει τη μοίρα και να γλιτώσει τη ζωή της και το είχε πληρώσει με τη δική του τελικά, ενώ κι η ίδια κατέληγε όπως κατέληγε.

© Φωτογραφίες: Σπύρος Κατωπόδης

Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση κινείται συχνά στις διαφορετικές αποχρώσεις του γκρίζου

galani-kura

Οι άνθρωποι τριγύρω μας χαρακτηρίζονται καλοί ή κακοί και το ίδιο ισχύει για τις συμπεριφορές, τα στέκια, τις παρέες και τις σχέσεις. Τελικά νομίζω πως η ίδια η ζωή με την αυθεντική εμπειρία που μας παρέχει έρχεται να ξεριζώσει τα πιστεύω που φυτεύονται στην ψυχή μας ήδη από τη γέννησή μας. Μεγαλώνουμε με τις γνωστές πεποιθήσεις που χαράζουν μία βαθιά κι αμετακίνητη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Σιγά σιγά εντασσόμαστε σε μια κοινωνία όπου τα πάντα χρωματίζονται θετικά ή αρνητικά, ενώ στάμπες μοιράζονται αφειδώς σε πρόσωπα και πράγματα.

Μου πήρε καιρό για να συλλάβω, να κατανοήσω και να αποδεχτώ την ιδέα ότι το καλό και το κακό συνυπάρχουν και πως όλοι μας έχουμε μέσα μας και καλά και κακά κομμάτια. Άρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι το κακό και τελικά η απάντηση ήταν μία. Μπλοκαρισμένη ενέργεια που οφείλεται σε κάποιο τραύμα και στρεβλώνει τα πιο αδύναμα κομμάτια της ψυχής.

Ετούτο ήταν για μένα μεγάλη αποκάλυψη. Αντί να εθελοτυφλώ και να προσπαθώ να κρύψω τα σκοτεινά ή αδύνατα σημεία μου, ξεκίνησα να τα παρατηρώ σε μια προσπάθεια να τα γνωρίσω και να τα κατανοήσω. Μοιραία ακολούθησε η διαδικασία της βελτίωσης, αφού το κακό δε με τρόμαζε πλέον τόσο, δεν το απωθούσα και δεν το έκρυβα απεγνωσμένα κάτω από το χαλί. Το είχα πλέον αποδεχτεί και ξεκίνησα να το δουλεύω για να το απαλύνω. Φυσικά ο δρόμος είναι μακρύς αλλά αξίζει το κάθε βήμα και το κάθε δευτερόλεπτο αυτής της προσπάθειας.

Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση κινείται συχνά στις διαφορετικές αποχρώσεις του γκρίζου και ενώ με συγκινεί η ουτοπική μου επιθυμία για το αστραφτερό λευκό, βρήκα τον τρόπο να μαλακώσω απέναντι στο γκρίζο. Άρχισα να ψάχνω τους ήρωές μου και συνειδητοποίησα πως τελικά είναι συγκινητικό και πολύ ανθρώπινο το γεγονός πως οι καλοί δεν είναι τόσο αστραφτερά γυαλισμένοι και άσπιλοι, ενώ οι κακοί έχουν κι εκείνοι τις καλές πλευρές και τις κάποιες δικαιολογίες τους. Είναι στα μάτια μου υπαρκτοί, αυθεντικοί.

Είναι τόσο ανακουφιστικό να δεχόμαστε τους ανθρώπους όπως ακριβώς είναι, βάζοντας φυσικά υγιή όρια σε ακραίες συμπεριφορές, όταν ενδέχεται να μας κάνουν κακό. Οπωσδήποτε ναι στη συνεχή προσπάθεια για αυτοβελτίωση, όμως όχι στο μάταιο κυνήγι μιας πλανερής τελειότητας.

Σε αυτή την ιστορία τρεις γενιές μιας οικογένειας ζουν, διαδρούν, μεγαλουργούν αλλά και κατακρημνίζονται, κάνοντας λάθη. Κυρίως όμως επιλέγουν. Όπως ο καθένας από μας δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις περιστάσεις που τους κυκλώνουν, μπορούν όμως κάλλιστα να επιλέξουν με ποια ενέργεια τελικά θα συστρατευτούν. Διαλέγουν τελικά αν θα επιτρέψουν στο φως να γεμίσει, να καθάρει και να αγαλλιάσει την ψυχή τους ή θα την τραυματίσει ανεπανόρθωτα το ζοφερό σκοτάδι.

70178585 - town of ermoupoli on syros island.

Αγάπησα τη Σύρο ήδη από την πρώτη φορά που την επισκέφτηκα και είναι μεγάλη χαρά για μένα που της αφιερώνω ετούτο το βιβλίο μου. Το φως, η καρδιά και οι άνθρωποί της αξίζουν όλη την αγάπη.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ευαγγελία Ζαχάρη, Πρόεδρο του Συλλόγου Ηπειρωτών Σύρου, καθώς και την κυρία Ουρανία Ζαχάρη και τον κύριο Ηρακλή Ζαχάρη, που με περπάτησαν σε ετούτα τα αιγαιοπελαγίτικα χώματα. Ευχαριστώ τον κύριο Νίκο Κανακάρη του βιβλιοπωλείου Σελεφαΐς για την όλη βοήθεια. Ευχαριστώ τις εκδόσεις Ψυχογιός που είναι πάντα δίπλα μου.

Έβαλα όλη μου την ενέργεια σε αυτό το βιβλίο. Η οικογένεια είναι το βασικό κοινωνικό κύτταρο και η πιο σημαντική δομή για τη σμίλευση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Μέσα στην οικογένεια απαντώνται άγγελοι αλλά και τέρατα, χτίζονται γερές υγιείς βάσεις, αλλά δημιουργούνται και φριχτές στρεβλώσεις. Μπορεί να υπάρχει προστασία αλλά και βία, βαθιά αγάπη αλλά και ανείπωτος πόνος.

Προσωπικά είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια οικογένεια που υπήρχε πολλή ζεστασιά και στήριξη. Όμως ο καιρός περνάει, οι άνθρωποι μεγαλώνουν και οι κάποτε δυνατοί χρειάζονται τώρα οι ίδιοι φροντίδα και βοήθεια. Η ανθρώπινη μοίρα ακολουθεί την πεπατημένη ατραπό που κάποια στιγμή γέρνει στη δύση της και η οικογένειά μου δεν έχει πια τις δυνάμεις που είχε παλιότερα.

Αυτό το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής στους ανθρώπους που αποτέλεσαν τον πυρήνα της αγάπης στον οποίο γεννήθηκα. Είναι το πρώτο βιβλίο που δε θα διαβάσει ο πατέρας μου κι όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση που χάραξε την ψυχή μου μου έδωσε τη δύναμη να γράψω και να μεταφέρω την ιστορία της οικογένειας Βονασέρα στο χαρτί για να περπατήσουμε μαζί στα ευλογημένα χώματα της Σύρου.

Αφιερωμένο στον Όμηρο Ιωάννου
Έναν άνθρωπο με πολύ δυνατή ψυχή
Έναν πολύ άξιο πατέρα

ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ ΚΥΡΑΣ

Σύρος 1841 

Δυο ξένοι εμφανίζονται από το πουθενά στην πανέμορφη αρχόντισσα του Αιγαίου και ταράζουν τις ζωές των ντόπιων. Ένας μεγάλος έρωτας θα σαρώσει την καρδιά του πρώτου, σηματοδοτώντας τις εξελίξεις. Ο δεύτερος, ένας διάβολος με αγγελική μορφή, θα προσπαθήσει να γητέψει τη μονάκριβη κόρη του Δομένικου Βονασέρα, στοχεύοντας στο όνομα και στα πλούτη της οικογένειας.

«Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», και οι επόμενες γενιές καλούνται να πληρώσουν τα φοβερά λάθη του παρελθόντος. Ο ουρανός σκοτεινιάζει και η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Το καλό και το κακό πολεμούν στις ψυχές των Βονασέρα, που αγωνίζονται να παραμείνουν στο φως ή καταποντίζονται νικημένες στην άβυσσο.

Δαμιανός, Δομήνικος, Λορέντζος. Τρεις άντρες, τρεις γενιές, που αφανίζονται από τα παράφορα πάθη τους ή λυτρώνονται από το μεγαλείο της αγάπης και τη θέρμη του έρωτα.

Και πάνω από όλους, ο ακοίμητος πατριάρχης, ο γερο-Δομένικος Βονασέρας, που φυλάει καλά το φοβερό μυστικό της οικογένειας προστατεύοντας την αλήθεια.

Ποια μυστικά περιφρουρούν εδώ και αιώνες οι φύλακες της οικογένειας; Ποιος θα κρατήσει στα χέρια του όλη τη δύναμη, κληρονομώντας τη γνώση; Θα επικρατήσει η σύνεση και η επιθυμία για το ανώτερο καλό ή όλα θα βουλιάξουν στην απληστία και στο σκοτάδι;

book-button

Ένα μυθιστόρημα όπου ο έρωτας και το μυστήριο συνυπάρχουν αρμονικά, και η νησιώτικη ντοπιολαλιά ενσωματώνεται αβίαστα στη γραφή της συγγραφέως που ταξιδεύει τον αναγνώστη.

13 συγγραφείς μας αποκαλύπτουν τις αγαπημένες ηρωίδες τους με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας

  • By Η ομάδα των Εκδόσεων Ψυχογιός
  • Published 8 March 2017
  • Tagged
womensday
Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, μια μέρα για την υποστήριξη της ισότητας και την αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία, ρωτήσαμε 13 συγγραφείς των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ να μας αποκαλύψουν τη δική τους αγαπημένη ηρωίδα.
Continue reading…

Το νέο απολαυστικό βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ κατορθώνει να σε τρομάξει

margaret-attwood
Αναδημοσίευση από lifo.gr

Γυναίκες με πλακάτ όπου αναγράφονται αποσπάσματα από βιβλία της Άτγουντ διαδηλώνουν κατά του Τραμπ και της συνολικής επίθεσης των λαϊκιστών σε έναν κόσμο που αλλάζει – προς το χειρότερο.

Το μέλλον εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να περιγράψεις τον κατεστραμμένο κόσμο του μέλλοντος (κάποιου μέλλοντος), καθώς υπάρχουν πολλοί πιθανοί χαοτικοί κόσμοι. Μπορεί μάλιστα κάποιοι να είναι εφιαλτικοί (η Γη είναι αφανισμένη από κάποια πυρηνική έκρηξη, δεν υπάρχει επαρκής τροφή, οι ωκεανοί έχουν σκεπάσει όλες τις ηπείρους, ζώνεκροι έχουν πλημμυρίσει την επιφάνειά της, οι λιγοστοί επιζήσαντες καταφεύγουν στον κανιβαλισμό κ.λπ., κ.λπ.), αλλά κάποιοι άλλοι είναι με έναν αλλόκοτο, σε πρώτη ματιά, τρόπο ιδιαίτερα ανησυχαστικοί ή, εν τέλει, πολύ πιο επίφοβοι: αυτοί που τοποθετούν την καταστροφή στο αύριο, κυριολεκτικά στο αύριο, σαν μια απόρροια όσων κάνουμε και όσων γίνονται σήμερα στον πλανήτη – όσων γίνονται στην Ευρώπη και στην Αμερική, για να μην πάμε πιο μακριά: όσων ακραίων πραγμάτων γινόμαστε όλοι μάρτυρες. Και μπορεί μεν οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας να αναφέρονται αλληγορικά στο σήμερα με τον καθημαγμένο μας πλανήτη (τα ζόμπι, αίφνης, είναι μια πελώρια, αρχετυπική αλληγορία, είναι ο Κάφκα on drugs, μια ενσαρκωμένη ενοχική Ερινύα που σε τρώει από τα μέσα γιατί είσαι εσύ η αρρώστια και ο φορέας και η ενοχή της νόσου), οι δεύτεροι όμως απλώς σε τρομάζουν περισσότερο γιατί είναι σχεδόν κοινωνικός ρεαλισμός – ένας μετα-νεορεαλισμός του αύριο, ας πούμε. Οπότε η Άτγουντ υπογράφει ένα βιβλίο τρόμου εδώ. Όχι ένα βιβλίο που υπάγεται στο είδος –δεν είναι horror–, αλλά ένα βιβλίο που κατορθώνει να σε τρομάξει, και μάλιστα με το παραπάνω – ακόμη και όταν η ίδια το μετατρέπει ευφυώς σε μια μπουρλέσκ κωμωδία: οι σκηνές με τους σωσίες του Έλβις είναι απολαυστικές.

Είχαμε αναφερθεί στην Άτγουντ όταν γράφαμε για την «Άννα» του Niccolò Ammaniti, ένα ακόμη δυστοπικό ή μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα της speculative fiction, καθώς η Καναδή πολυβραβευμένη και πολύ αγαπητή σε όλο τον κόσμο συγγραφέας είναι ασφαλώς η ιέρεια του υποείδους αυτού, κυρίως –αλλά όχι μόνο– με την Τριλογία του Τέλους του Κόσμου: «Όρυξ και Κρέικ», «Η χρονιά της πλημμύρας», «Το τέλος του κόσμου» (όλα τους στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός). Στο «Η καρδιά πεθαίνει τελευταία» κάνει άλλη μία προσπάθεια να δείξει «πού πάμε». Και το κάνει με άνεση και με μαεστρία. Το ξέρει πολύ καλά, και φαίνεται σε όλες τις σελίδες. Όπως επίσης φαίνεται ότι το απολαμβάνει – σε όλες τις σελίδες επίσης.

Χωρίς, βέβαια, να είναι ένα πολιτικό δοκίμιο, αλλά ένα γρήγορο, δυναμικό (και σέξι) μυθιστόρημα, διαβάζεται άνετα και από ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη τριβή με το είδος – θα τους αρέσει.

Εκείνοι που δεν απολαμβάνουν καθόλου τη ζωή τους είναι ο Σταν και η Σαρμέιν, καθώς έχουν χάσει όλη τους την περιουσία, έχουν χάσει τις δουλειές τους, έχουν χάσει τον αυτοσεβασμό τους, και φυτοζωούν κρυμμένοι μέσα στο αυτοκίνητό τους, ψάχνοντας για λίγο φαγητό και για μια ευκαιρία – για μια ευκαιρία να βγάλουν τη μέρα, όχι κάτι παραπάνω. Γύρω τους, τα πάντα έχουν κατακλυστεί από ανθρώπους σαν κι αυτούς, απελπισμένους, που γυρνούν σαν σκιές, μα πολύ πιο επικίνδυνους από τους ίδιους. Η ζωή δεν έχει την παραμικρή αξία, δεν υπάρχουν ποινές για τους κλέφτες που δολοφονούν όποιον δεν έχει τα μάτια του ανοιχτά, δεν υπάρχει Νόμος ή αστυνομία. Δεν υπάρχει τίποτε σε αυτή την Πολιτεία και σε πολλές ακόμη. Όλα έχουν γκρεμιστεί και ένα πελώριο κύμα εσωτερικών μεταναστών προσπαθεί να απομακρυνθεί από τις περιοχές που πλήττουν η απόλυτη δυσπραγία, ο ζόφος και ο θάνατος, για να φτάσουν στις λιγοστές Πολιτείες στα δυτικά, όπου ακόμη υπάρχει μια κάποια κανονικότητα.

Όμως η παραδοξότητα αυτή, η ανυπαρξία του Νόμου και των ποινών, θα γεννήσει σε κάποιους μια ιδέα που θα αποδειχτεί πολλαπλά χρήσιμη: τη μετατροπή κάποιων πόλεων σε πελώριες φυλακές, όπου οι κατάδικοι θα εναλλάσσουν την ιδιότητά τους με τους δεσμοφύλακες, ανά μήνα. Φαίνεται ανόητο; Ναι, αλλά, όπως θα φανεί, δεν είναι. Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών θα αναγκαστεί να παραδεχτεί πως δεν έχει άλλη δυνατότητα, θα υπογράψει και θα υποκύψει στη γοητεία της κλειστής, ερμητικά κλειστής, φυλακής, που είναι μαζί και εργοστάσιο – αλλά και ένα εργαστήριο υποταγής συνειδήσεων. Κάποια στιγμή, θα καταλάβουν και οι δύο πως είναι καταδικασμένοι σε ισόβια. Και από το σημείο ακριβώς εκείνο θα ξεκινήσουν τα πάντα.

Γράφοντας και διαδηλώνοντας

atwood-plakat

Η επιστημονική φαντασία, με όλα τα παρακλάδια της, είναι από πάντα το πιο έντονα πολιτικοποιημένο λογοτεχνικό είδος και η Άτγουντ υπηρετεί με πολύ μεγάλο σεβασμό αυτή την παράδοση. Διαρκώς στην πρώτη γραμμή, μαζί με συγγραφείς όπως ο Στίβεν Κινγκ, αρθρογραφεί, διαδηλώνει στους δρόμους και συμμετέχει ζωντανά στον δημόσιο διάλογο μέσω των λογαριασμών της στα social media. Παίρνει θέση καθημερινά, χωρίς να σκέφτεται την πτώση που ορισμένως θα δει στις πωλήσεις των βιβλίων της (από οπαδούς του Τραμπ, για παράδειγμα). Αυτή εδώ, λέει –και το πιστεύουμε κι εμείς–, είναι μια εποχή που επιβάλλεται να παίρνεις θέση. Ειδικά αν είσαι ένας συγγραφέας όπως η Άτγουντ, που γράφει πάντα για τα ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, τις εγγενείς ανθρώπινες ελευθερίες, τη θέση της γυναίκας, την πίεση που δέχεται η μεσαία τάξη – τους καθημερινούς ανθρώπους, εν πάση περιπτώσει.

Οι ήρωές της, ο Σταν και η Σαρμέιν, αλλά και όλοι οι άλλοι που θα αποκτήσουν ζωτικό ρόλο στο μυθιστόρημα (διπλό ή και τριπλό ρόλο καμιά φορά), θα τυραννιστούν πολύ, θα υποφέρουν, θα επαναστατήσουν, θα προδώσουν, θα αμφισβητήσουν τα πάντα (την αγάπη τους, τον αυτοσεβασμό τους, το πρόσωπο και την αξία του άλλου, την ίδια τη ζωή), θα ηττηθούν πολλαπλά και θα αναγκαστούν να δουν αν αυτά που είχαν στερηθεί, και που τους προσφέρει τώρα αφειδώς το συμβόλαιο με την όμορφη φυλακή τους, είχαν πράγματι την αξία που πίστευαν μέχρι τότε πως είχαν. Αξίζει μια κάποια κανονικότητα τον περιορισμό των ελευθεριών σου; Πόσες παραχωρήσεις θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να κάνει απέναντι στο κράτος;

Χωρίς, βέβαια, να είναι ένα πολιτικό δοκίμιο, αλλά ένα γρήγορο, δυναμικό (και σέξι) μυθιστόρημα, διαβάζεται άνετα και από ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη τριβή με το είδος – θα τους αρέσει. Πολύ ωραία, να σημειωθεί, η μετάφραση της Έφης Τσιρώνη.

Αναδημοσίευση από lifo.gr

ΣΜΥΡΝΗ. ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ. Μια ιστορία για κρυμμένα μυστικά και ανείπωτες αλήθειες που στοίχειωσαν ζωές

smyrnh-kynhgi-magisswn2

Μια ιστορία ανάμεσα σε δύο εποχές και δύο ηπείρους, κρυμμένα μυστικά και ανείπωτες αλήθειες που στοίχειωσαν ζωές. Μια ιστορία την οποία ήθελα χρόνια να γράψω, αλλά δεν την άγγιζα. Ώσπου ήρθε η ώρα της, καθώς οι ιστορίες είναι ιδιόρρυθμες, μυστήριες, θέλουν να επιλέγουν εκείνες τη χρονική στιγμή που θα αναδυθούν στο φως και όχι ο δημιουργός… Continue reading…